Πως να χακάρεις ένα μυαλό #12: Φόβος

Είναι ένας τρομαχτικός κόσμος.

Παντού κρύβονται κίνδυνοι, δυστυχίες, αρρώστιες, τραγωδίες, μολύνσεις, απιστίες, απορρίψεις και θάνατος. Ή μήπως όχι; Μήπως τα περισσότερα από αυτά είναι μέσα στο μυαλό μας, οι δικές μας αλυσίδες ασφαλείας που μας κρατούν δεμένους μακριά από ότι ποθούμε;

Σύμφωνα με τον αμερικανό φιλόσοφο Ralph Waldo Emerson: «Ο φόβος πάντα ξεκινάει από την άγνοια», όμως σε αυτό και τα επόμενα άρθρα θα κάνω κάτι καλύτερο από το να ασχοληθώ με την άγνοια που προκαλεί τον οποιονδήποτε φόβο. Έλα μαζί μου να κοιτάξουμε κατάματα την ίδια τη φύση του φόβου και να αποκωδικοποιήσουμε κάθε κρυφή της πτυχή.  

Ας ξεκινήσουμε το ταξίδι μας από τα προϊστορικά χρόνια. Εκείνους τους χαλεπούς καιρούς, δύο πράγματα χρειαζόσουν για να επιβιώσεις: φαγητό και μια καλή αίσθηση του κινδύνου.

Αυτό δημιούργησε τα βιολογικά κουμπιά του Φαγητού και του Φόβου, των δύο από τα τρία «Φ». Είναι δύο τάσεις που μας τραβούν περισσότερο την προσοχή, επειδή αυτό χρειάζονταν η ανθρωπότητα τότε.

Δεν είναι τυχαίο που διάφοροι μύθοι, δοξασίες και οι περισσότερες θρησκείες (αν όχι όλες) εμπεριέχουν κάποιου είδους φόβο για απαγορευμένα πράγματα ή πρακτικές. Συμβαίνει διότι αυτά τα μνημίδια φόβου θα μας κάνουν να τους δώσουμε περισσότερη προσοχή και άρα θα «μολυνθούμε» πιο εύκολα. Ή θα συνεχίσουμε την όποια διανοητική σκλαβιά μας και θα παραμένουμε φορείς του μνημιδίου. Ο φόβος φυλάει τα έρμα.

Η πραγματικότητα είναι ότι, αν και σήμερα έχουμε εξαλείψει τις περισσότερες σημαντικές αιτίες του φόβου, τα φοβικά μνημίδια είναι ηχηρά παρόντα. Αυτό μπορείς να το διαπιστώσεις από το μέγεθος της βιομηχανίας παραγωγής ταινιών τρόμου, καθώς και από τον τζίρο των ασφαλιστικών εταιριών.

Όπως σου έχω αναλύσει σε άλλο άρθρο, η εξέλιξη ευνοείται από την ασφάλεια του καθενός και της καθεμιάς για λόγους αναπαραγωγής, δηλαδή να κάνουν παιδιά και να διαιωνίσουν το είδος. Οι επιτυχημένοι προϊστορικοί μας πρόγονοι ήταν εκείνοι που ένιωθαν αυξανόμενη ανάγκη για ασφάλεια και άρα είχαν μεγαλύτερη εγρήγορση για κάθε πιθανό κίνδυνο. Αυτό είναι και το συναίσθημα που μας κληροδότησαν, ώστε να μας ωθεί σε αυτή την κατεύθυνση στις κατάλληλες περιστάσεις, και το αποκαλούμε «φόβο».

Πως να χακάρεις ένα μυαλό #11: Το τέλος της ψηφιακής αθωότητας

Λέω να πιάσω την σφεντόνα μου, και να την στρέψω και πάλι προς αυτόν το γίγαντα που ποδοπατά την ομορφιά του έρωτα.

Έχω ανοιχτούς λογαριασμούς με τη λάμια, τον κυβερνοδαίμονα που έχει εγκατασταθεί στο ιστορικό του browser σου, στην κρεβατοκάμαρα και στο μυαλό σου.

Στις «απίστευτες περιπέτειές» μου, σου σύστησα τη Λίλη. Η Λίλη είναι ένας βρικόλακας σεξουαλικής ενέργειας και βεβαίως μια μεταφορά για το εικονικό σεξ. Το πάντρεμα δηλαδή της πορνογραφίας με την τεχνολογία, ώστε να δημιουργηθεί αυτό το ψηφιακό ναρκωτικό, που, όπως είδες και στο προηγούμενο άρθρο, έχει την ίδια επίδραση στον εγκέφαλο με αυτή των κανονικών ναρκωτικών. Σήμερα θα δούμε τι ακριβώς κάνει η λάμια και η εθιστική της αγκαλιά στον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο και σε αυτούς που αγαπάς.

Καταρχήν, η κυριότερη διαφορά του εικονικού σεξ από τα ναρκωτικά, είναι ότι για να το αναζητήσεις δεν χρειάζεται να τρέχεις σε σκοτεινά σοκάκια και κακόφημες συνοικίες. Δεν χρειάζεσαι dealer και ο αστυνομικός της γειτονιάς δεν μπορεί να σου κάνει τίποτα, σε περίπτωση που βρει γυμνά στο κινητό σου. Η λάμια είναι πλέον μέσα στο σπίτι μας και μάλιστα δωρεάν, τουλάχιστον όσον αφορά τα χρήματα, γιατί όπως θα διαπιστώσεις και παρακάτω, μόνο δωρεάν δεν είναι.

Αν και η πορνογραφία είναι μια αρχαία μορφή τέχνης με δείγματα ακόμα και σε τοιχογραφίες σπηλαίων, αρχαίους ελληνικούς αμφορείς ή αναπαραστάσεις τουKama Sutra, είναι πολύ πρόσφατο το πάντρεμά της με την τεχνολογία, ώστε να κατασκευαστεί το ναρκωτικό του εικονικού σεξ.

Φωτογραφία: redbankmick

Όλο ξεκίνησαν το 1953, όταν ο HughHeffner εξέδωσε το πρώτο Playboy. Μέχρι τότε το πορνό θεωρούνταν ανήθικο και «του υποκόσμου», όμως ο δαιμόνιος εκδότης πάκτωσε το περιοδικό με αξιοσέβαστα άρθρα έγκυρων συντακτών. Σιγά-σιγά η εικόνα άλλαξε. Πολύ σύντομα το γυμνό ήταν μια απόλαυση μεταξύ κυρίων, κάτι σαν τα πούρα ή το πόκερ.

Τριάντα χρόνια αργότερα λανσάρεται στην αγορά το VCR, το γνωστό σε όλους μας βίντεο. Πλέον ο καθένας μπορούσε να έχει πρόσβαση στο πορνό, απλώς με μια επίσκεψη στο βιντεοκλάμπ της γειτονιάς του. Η μαγική βιντεοκασέτα το έκανε προσιτό με ελάχιστο κόπο και κόστος. Ύστερα ήρθε το internet.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, που το διαδίκτυο εγκαταστάθηκε στις ζωές μας, υπήρξε μια τρομακτική έκρηξη στην πορνοβιομηχανία. Πλέον το εικονικό σεξ ήταν δωρεάν και άμεσα προσβάσιμο. Μια στατιστική ανάλυση που αφορούσε porn sites από το 1998 έως το 2007 έδειξε αύξηση 1800%! Το 2004 δε, η επισκεψιμότητα των porn sites ήταν τριπλάσια από την επισκεψιμότητα του Google, του Yahoo και του MSN μαζί!

Αυτά όσον αφορά την αύξησή του. Όσον αφορά την ακρότητά του τώρα, μια ματιά σε υλικό πορνό των προηγούμενων δεκαετιών αρκεί για να σου δείξει που βρίσκεται το πράγμα και που ενδεχομένως θα πάει.

Πως να χακάρεις ένα μυαλό #10: Εικονικό σεξ

Σήμερα θα περπατήσω μέσα στις φωτιές της κόλασης.

Μιας επίγειας και κρυφής κόλασης, μιας επιδημίας που έχει προσβάλει πολλούς από εσάς χωρίς καν να το γνωρίζετε. Σε αυτή την κόλαση, θα αναμετρηθώ για δεύτερη φορά με έναν δαίμονα τόσο ισχυρό, όσο και ύπουλο, τόσο αδηφάγο, όσο και καμουφλαρισμένο πέρα από εκεί που μπορείς να δεις. Μέσα στο μυαλό σου.

Όσοι έχετε διαβάσει τις «απίστευτες περιπέτειές» μου, θυμάστε βέβαια την Λίλη. Η Λίλη είναι ένας βρικόλακας σεξουαλικής ενέργειας, μία λάμια κατά την ελληνική της ρίζα, ένα succubus κατά την λατινική ή ένα πνεύμα qarinah κατά την αραβική της αντιστοιχία. Δοξασίες και παραμύθια για μικρά παιδιά θα μου πεις. Όμως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά, και όλα τα μνημίδια, ανεξαρτήτου της πορείας τους στον χρόνο, έχουν μια απαρχή. Μια αφορμή.

Η λάμια ειδικά σήμερα είναι πολύ πραγματική και έχει χρησιμοποιήσει την τεχνολογία για να μετεξελιχθεί σε ένα ναρκωτικό 100 φορές πιο ισχυρό από την ηρωίνη, σύμφωνα με τον Dr Jeffrey Satinover σε ακρόαση στο αμερικάνικο κογκρέσο.

Να στο κάνω πιο λιανά: μιλάω για το εικονικό σεξ, τον διανοητικό ιό που έχει μολύνει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού με καταστροφικά αποτελέσματα. Η στομφώδης εισαγωγή είχε σκοπό να σου τραβήξει την προσοχή και να σε προφυλάξει από έναν κίνδυνο πολύ πραγματικό και πολύ άμεσο.

«Εντάξει, τι κακό έχει μια τσοντούλα εδώ κι εκεί;» σε ακούω να λες. «Στο κάτω-κάτω είναι και επιμορφωτική, και βοηθάει την σεξουαλική ζωή του ζευγαριού. Τι, όχι;»

Όχι και μάλιστα κατηγορηματικό. Το πορνό με την σημερινή του μορφή και το εικονικό σεξ, όπως το ξέρουμε σήμερα και όπως θα το δούμε να εξελίσσεται στο μέλλον, όχι μόνο δεν κάνουν τα παραπάνω, αλλά κάνουν μάλιστα τα αντίθετά τους με πολύ ύπουλο και εθιστικό τρόπο.

Πως να χακάρεις ένα μυαλό #9: ...και λίγο σεξ παραπάνω

«Αιδοίου θριξ ναυν έλκει» είχε πει κάποτε ο Διογένης ο φιλόσοφος, πριν τον πουν Κυνικό.

Μερικές χιλιάδες χρόνια αργότερα, πριν το 1893 όπου εγκαινιάστηκε η διώρυγα της Κορίνθου, οι ναύτες προτιμούσαν να κουβαλούν πλοία και εμπορεύματα στα χέρια από το να κάνουν τον περίπλου της Πελοποννήσου, γιατί έτσι είχαν την ευκαιρία να επισκεφτούν και μερικά από τα μπουρδέλα κατά μήκος της δίολκου, που είχαν φυτρώσει εκεί για αυτό τον λόγο. Ποιος είναι ο κυνικός τώρα;

Η δύναμη του αιδοίου δεν σταματάει βέβαια στα καράβια. Όπως είδαμε στα προηγούμενα κείμενα, το σεξ βρίσκεται πίσω από πάρα πολλές δραστηριότητες και επιθυμίες μας, έστω και σε υποσυνείδητο επίπεδο. Ήταν (και είναι) τόσο σημαντικό για την εξέλιξη και την διαιώνιση της ζωής, που το μεγαλύτερο μέρος του πολιτισμού μας χτίστηκε με αυτό ως θεμέλιο.

Το σεξ δημιούργησε τους βασικούς αρσενικούς ρόλους, του άντρακλα και του στοργικού συζύγου, με τους δεκάδες υπό-ρόλους τους, ενώ έκανε τα θηλυκά επιλεκτικά και απαιτητικά προς τους συντρόφους τους. Είναι αυτό που δημιούργησε την ιεραρχία και την χάραξε με πυρωμένο σίδερο στο μυαλό των αρσενικών.

Λόγω του σεξ γεννήθηκε η απιστία και οι άπειρες τριβές που ταλανίζουν τις σχέσεις των δύο φύλων ως αποτέλεσμα ή φοβία αυτής. Εξαιτίας του γαλουχήθηκε το ψέμα ως εξελικτικό εργαλείο καλύτερης αναπαραγωγής και επίσης εξαιτίας του άνθισε η πολυποικιλότητα των σεξουαλικών προτιμήσεων, από απλές έλξεις προς ένα χρώμα μαλλιών ή έναν συγκεκριμένο σωματότυπο μέχρι σημαντικές διαστροφές.

Είναι αυτό που μορφοποίησε την ηθική ως δικλείδα ασφαλείας για τις ανθρώπινες σχέσεις και εξαιτίας αυτού «εφευρέθηκε» η υποκρισία ως υπόγεια μεθόδευση υπέρβασής της. Επιπροσθέτως, το σεξ και η διαθεσιμότητα των θηλυκών είναι πίσω από πολλές εκφράσεις βίας κι ας μην φαίνεται απευθείας με γυμνό μάτι. Είναι μία πανίσχυρη υποσυνείδητη τάση χαραγμένη στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μας μέσα σε χιλιετίες γενετικής εξέλιξης.

Ήταν τόσο σημαντικό και τόσο βαθιά ριζωμένο στην καθημερινότητα και στις σκέψεις μας, που ο εγκέφαλος ανέπτυξε ξεχωριστά «κουμπιά» για αυτό. Κουμπιά που αν πατηθούν στρέφουν το άτομο προς τα εκεί, κάποιες φορές σχεδόν και σε κατάσταση μιας ιδιότυπης «ύπνωσης».

Έχουμε ήδη μιλήσει για τα βιολογικά κουμπιά του Φαγητού, του Φόβου και του Σεξ σε προηγούμενο κείμενο. Όσον αφορά το φαγητό, αν πατηθεί το αντίστοιχο κουμπί, ο εγκέφαλος αντιδρά με έναν τρόπο (θέλεις ή «πρέπει» να φας). Όσον αφορά τον Φόβο, ο εγκέφαλος έχει δύο τρόπους αντίδρασης, την μάχη (θυμός) ή την υποχώρηση (φόβος). Όσον αφορά το Σεξ δημιούργησε τρεις νοητικούς «συναγερμούς» με τις αντίστοιχες δράσεις τους.

Πριν σου πω για αυτά τα τρία σεξουαλικά κουμπιά λοιπόν, πρέπει να σου πω ότι λόγω φύσης είναι διαφορετικά στον άντρα και την γυναίκα. Είναι λογικό. Διαφορετικές ανάγκες και στόχους έχει ο ένας από την άλλη, άρα και διαφορετικά νήματα που τους κινούν.

Πως να χακάρεις ένα μυαλό #8: Ακόμα περισσότερο σεξ

Μια βροντερή φωνή ακούστηκε από τον ουρανό, καθώς η γη έτρεμε. «Δεν θα μοιχεύσεις» υπαγόρευσε, καθώς ο κάθιδρος Μωυσής προσπαθούσε να την προλάβει γράφοντας την 7^η εντολή.

Ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης έπαιρνε πολύ σοβαρά το θέμα της μοιχείας. Αφιέρωσε άλλωστε δύο ολόκληρες εντολές από τις δέκα σε αυτό. Εκτός από την προαναφερθείσα είναι και η 10^η: «Δεν θα επιθυμήσεις την γυναίκα του πλησίον σου (…)»  Άραγε γιατί έδινε τέτοια βαρύτητα στο θέμα;
   

Οι δέκα εντολές είναι η περίληψη των περίπου 600 εντολών που περιέχει ο Νόμος της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτές οι εντολές ήταν οι πνευματικοί κανόνες που θεσπίστηκαν από τους πρώτους «πολιτισμένους» ανθρώπους για να διασφαλίσουν την συνοχή της κοινωνίας τους. Αντιπροσωπεύουν την ηθική τους, τότε. Από πού πηγάζει όμως η ηθική και γιατί την βλέπουμε συνέχεια να καταστρατηγείται;

Όπως σου είπα σε προηγούμενο κείμενο, όλο το παιχνίδι παίχτηκε στην αναπαραγωγή των γονιδίων. Η εξέλιξη οδήγησε ανθρώπους και ζώα να γίνουν όλο και καλύτεροι στο ζευγάρωμα και την αναπαραγωγή. Όλο και πιο αποδοτικοί σε αυτό, ώστε να διασπείρουν όσο περισσότερο γίνεται τα γονίδιά τους. Ολόκληρη η εξέλιξη είναι ένας πόλεμος επιβίωσης για το καλύτερο και πιο επιτυχημένο γονιδίωμα.

Όμως όχι μόνο αυτό. Σε αυτό τον πόλεμο, δεν είχε μόνο αξία να διασπείρεις τα γονίδιά σου. Μεγάλη αξία είχε επίσης να σταματήσεις την επέλαση των άλλων γονιδίων, ώστε να επικρατήσουν τα δικά σου. Μαζί με την διασπορά των γονιδίων σου, έπρεπε να αποτρέψεις και την διασπορά των ξένων γονιδίων, των γονιδίων των υπόλοιπων.

Στις πρωτόγονες κοινωνίες, αυτό γίνεται με την βία και τον εκφοβισμό. Μπορείτε να το παρατηρήσετε και σε πολλά ζώα: τι επικές μάχες δίνονται για τα μάτια ενός θηλυκού. Ο δυνατός παίρνει το τρόπαιο και οι υπόλοιποι ότι περισσέψει ή όταν βρουν την κατάλληλη ευκαιρία.

Βέβαια όταν ήρθαν τα μνημίδια στο προσκήνιο, ανέλαβαν εκείνα την βρομοδουλειά για χάρη του πολιτισμού. Το να αλληλοσκοτώνεσαι κάθε φορά που ήθελες να πηδήξεις ήταν πολύ κακό και για τον πληθυσμό της ομάδας και για την συνοχή της. Τα μνημίδια ανέλαβαν να εκπολιτίσουν τους ανθρώπους και να βρουν πιο ειρηνικές λύσεις στο πρόβλημα.

Πως να χακάρεις ένα μυαλό #7: Κι άλλο σεξ

Δεν πίστευες βέβαια ότι θα «τελειώναμε» με ένα τόσο πολύπλοκο θέμα, όπως το σεξ, σε ένα και μόνο άρθρο, δεν είναι έτσι; 

Άσε που έχουμε αφήσει τόσα πράγματα στη μέση. Για αυτό και σήμερα, θα το πιάσω από εκεί που το αφήσαμε την προηγούμενη φορά.

Η εξέλιξη λοιπόν δημιούργησε κάποιους τύπους συμπεριφοράς στο κάθε φύλο και κάποιες στρατηγικές σεξουαλικής επιλογής. Το ακριβό γενετικό υλικό, το ωάριο, παράγεται μόνο μια φορά το μήνα, ενώ τα θηλυκά μπορούν να τεκνοποιήσουν μόνο λίγες φορές στη ζωή τους. Αυτό τα κάνει περισσότερο επιλεκτικά, όσον αφορά τον σύντροφό τους. Θα ψάξουν για τα καλύτερα γονίδια, αυτά που θα δώσουν έναν καταλληλότερο για το περιβάλλον του και πιο υγιή απόγονο, και ταυτόχρονα για ένα αρσενικό που θα είναι εκεί για το παιδί και θα μπορεί να του προσφέρει.

Από την άλλη το φθηνό αρσενικό γενετικό υλικό, το σπερματοζωάριο, παράγεται καθημερινά κατά εκατομμύρια, ενώ τα αρσενικά μπορούν να τεκνοποιήσουν πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Αυτό τα κάνει περισσότερο… εχμμ… επιθετικά, όσον αφορά τις σεξουαλικές τους συντρόφους. Για τα γονίδια των αρσενικών, όσες περισσότερες «νύφες», τόσο καλύτερα, ακόμα περισσότεροι απόγονοι και άρα στατιστικά, καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης και διασποράς τους.

Μέσα σε αυτή τη διαδικασία αναπτύχθηκαν σιγά-σιγά και οι δύο κύριοι ρόλοι των αρσενικών: ο άντρακλας, ο δυνατός γονότυπος και το εντυπωσιακό αρσενικό, και οστοργικός σύζυγος, ο όχι-και-τόσο-εντυπωσιακός-τύπος, που όμως είναι τρυφερός και στοργικός με μητέρα και παιδιά, και πάντα είναι εκεί για να φροντίσει την οικογένεια.

Μέσα στην εξέλιξη, αυτοί οι δύο ρόλοι διαχωρίστηκαν παραπέρα σε δεκάδες υπό-ρόλους μορφοποιώντας έτσι την σημερινή κατάσταση της ανδρικής κυριαρχίας και ιεραρχίας, καθώς και των γυναικείων κεκτημένων με ότι αυτά συνεπάγονται: οριοθέτηση, προστασία, διαμάχες. Ταυτόχρονα εμφανίζονται η εξαπάτηση και η απιστία. Γιατί; Απλούστατα γιατί… δουλεύουν!

Όσον αφορά την εξέλιξη, το μοναδικό πράγμα που έχει σημασία είναι οι απόγονοι. Τίποτε άλλο. Μπορεί να νομίζεις ότι το σεξ, δεν είναι και τίποτα σπουδαίο. Ένα ακόμη πραγματάκι σε μια τεράστια κουλτούρα αξιών, παραδόσεων, επιθυμιών, δικαιωμάτων και θεϊκών επιταγών, αλλά αν κοιτάξεις καλύτερα, το σεξ βρίσκεται πάνω και πολλές φορές πίσω από αυτά. Είναι ο τρόπος της Φύσης να διαιωνίσει τη ζωή, οπότε όσα πράγματα το βοηθούσαν, έμεναν. Το ένα επάνω στο άλλο, γενιά προς γενιά, μέχρι να καταλήξουμε στο σημερινό σύστημα αξιών. 

Τα πάντα είναι απλώς το αποτέλεσμα της μνημιδιακής εξέλιξης ανά τους αιώνες, το οποίο μορφοποιήθηκε με αυτό τον τρόπο για να εξυπηρετήσει τις γενετικές μας ανάγκες, δηλαδή το σεξ. Ω ναι, υπάρχει ακόμα και πίσω από φαινομενικά άσχετα πράγματα που κάνουμε ή σκεφτόμαστε, τουλάχιστον στη ρίζα τους, στο πεδίο του υποσυνειδήτου.

Πως να χακάρεις ένα μυαλό #6: Σεξ

Νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα να πιάσουμε ένα πιο «πιπεράτο» θέμα. 

Ένα θέμα που οι περισσότεροι και οι περισσότερες από εσάς έχετε μια κάποια εξοικείωση και που (πιστεύετε πως) το κατανοείτε σε αρκετό βάθος. Τουλάχιστον όσο πρέπει.

Μιλάω φυσικά για το σεξ. Ίσως την πιο πολύπλοκη διαδικασία που δημιούργησε η Φύση και ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του σύμπαντος. Αυτό που έχει αγκιστρώσει τις απολήξεις του σε κάθε γωνιά του μυαλού σου, αδιάφορο του αν το γνωρίζεις ή όχι. Αυτό που πολλές φορές θα σε κατευθύνει υποσυνείδητα χωρίς καν να σου ζητήσει τον λόγο. Αυτό που σε κάνει να έχεις καυτές προσδοκίες από αυτό το άρθρο, μόνο και μόνο επειδή αναφέρθηκε στον τίτλο. Βρωμιάρη!

Ησύχασε, απλώς σε πειράζω. Είναι απόλυτα φυσιολογικό μιας και όπως είδες σε προηγούμενο κείμενο αυτής της σειράς, πατιέται το βιολογικό σου κουμπί του Σεξ και άρα η προσοχή σου για τις επόμενες παραγράφους θα είναι εδώ.

Αυτό είναι καλό. Γιατί πρόκειται να σου πω αρκετά χρήσιμα πραγματούδια. Ανάμεσα στα άλλα, πώς να το κάνεις να δουλέψει για σένα, αντί να δουλεύεις εσύ για αυτό. 

Στις μέρες μας το σεξ είναι ένας χαοτικός ιστός που ενώνει τον Φρόυντ, τον σωβινισμό, τον πουριτανισμό και το… καμάκι. Καθορίζεται από χιλιάδες λεπτομέρειες, συμπεριφορές, επιθυμίες και άλλα μνημίδια, που η απαρχή τους χάνεται στο βάθος της ιστορίας.

Μπορεί να φαίνεται εύκολο, αλλά σε προειδοποιώ ότι είναι ένα από τα πιο πολύπλοκα προβλήματα που θα πιάσουμε. Για αυτό θα ξεκινήσουμε από την αρχή. Από το μοναδικό ίσως σταθερό σημείο σε αυτή την πολύπλοκη δίνη, σε αυτό το μάτι του κυκλώνα. Από το βιολογικό κουμπί που βρίσκεται μέσα σου και που, αν πατηθεί, σου ερεθίζει… εχμμ… την περιέργεια και την προσοχή.

Αν το καλοσκεφτείς, ο λόγος για τον οποίον βρίσκεσαι εδώ (και μπορείς να διαβάσεις αυτό το άρθρο) είναι γιατί πριν από εσένα προϋπήρξε μια τεράστια αλυσίδα επιτυχημένων ζευγαρωμάτων που φτάνει μέχρι τα πρωτόζωα. Σε κάθε σημείο της ιστορίας υπήρξε ένας προ-προ-προ-παππούς σου που συνευρίσκονταν με την προ-προ-προ-γιαγιά σου για να μεταδώσουν τον DNA τους στο παιδί τους, το οποίο συνευρέθηκε με άλλον μακρινό ή μακρινή σου πρόγονο και τελικά αυτό το DNA (με την προσθήκη κάποιον αναπόφευκτων μεταλλάξεων) να φτάσει εδώ και να δημιουργήσει εσένα!

Γιατί όλα αυτά τα δισεκατομμύρια ανθρώπων μπήκαν στον κόπο να τεκνοποιήσουν για να καταλήξουμε στις αφεντιές μας; Αν δεν είπες «σεξ», δεν πρόσεχες και θα σε βάλω τιμωρία.

Είναι τόσο σημαντικό. Όλη η εξέλιξη της ζωής εξαρτάται από αυτό. Αν δεν υπήρχε αυτό το κουμπί σε ανθρώπους και ζώα, απλούστατα δεν θα υπήρχε αναπαραγωγική διαδικασία. Πολύς κόπος για το τίποτα. Η πρώτη γενιά θα ήταν και η τελευταία.

Πως να χακάρεις ένα μυαλό #5

Υπάρχουν πολλά προγράμματα που τρέχουν στο πίσω μέρος του μυαλού σου χωρίς εσύ να το γνωρίζεις.

Τα κυριότερα από αυτά τα συζητήσαμε στα προηγούμενα κείμενα αυτής της σειράς, οπότε μάλλον αυτό σιγά-σιγά αλλάζει.

Όχι ότι θα σταματήσουν να εκκινούν κάθε φορά που ξυπνάς το πρωί, μόνο και μόνο επειδή τώρα είσαι ικανός ή ικανή να τα αναγνωρίσεις. Όμως τουλάχιστον έχεις κάποιον έλεγχο, έχεις λόγο και άποψη στην κάθε εκτέλεσή τους.

Η στυγνή και αέναη διαδικασία της εξέλιξης δημιούργησε… εσένα και, μαζί με το μυαλό σου, σου κληροδότησε τα βιολογικά κουμπιά του Φαγητού, του Σεξ και του Φόβου, τα πρωταρχικά μνημίδια της Κρίσης, του Κινδύνου, της Αποστολής, του Προβλήματος και της Ευκαιρίας, καθώς και τα δευτερογενή μνημίδια του Να ανήκεις κάπου, της Υπακοής στην εξουσία, της Διάκρισης, της Έγκρισης και τηςΦροντίδας. Όλα τα πρωταρχικά μνημίδια και πολλά από τα δευτερογενή (ή τα αντίθετά τους) βρίσκονται ήδη μέσα σου και σε ελέγχουν με αισθήματα οργής, ντροπής ή φόβου, σε περίπτωση που δεν συμμορφωθείς.

Όλα αυτά έγιναν στην προσπάθεια των γονιδίων να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν. Κάποια στιγμή δημιούργησαν αυτό το ασύλληπτο όργανο, τον ανθρώπινο εγκέφαλο, προσπαθώντας να γίνουν καλύτερα σε αυτή την επιβίωση και αναπαραγωγή. Το μυαλό μας όμως, εκτός των άλλων, είναι ικανό να αντιγράψει, να αποθηκεύσει και να μεταδώσει πληροφορίες, έννοιες, ιδέες και συμπεριφορές. Με άλλα λόγια, μνημίδια.

Γιατί τα μνημίδια, όπως σου έχω πει, δεν είναι τίποτε άλλο από απλούς αναπαραγωγικούς μηχανισμούς, όπως άλλωστε και το DNA μας. Η κύρια διαφορά είναι ότι η εξέλιξη των γονιδίων καθόρισε τα σώματά μας, ενώ η εξέλιξη των μνημιδίων καθορίζει την ιδεόσφαιρά μας και (σε μεγάλο βαθμό) τις προσωπικότητές μας.

Όντως τα μνημίδια βοήθησαν, στην αρχή τουλάχιστον, την επιβίωση και αναπαραγωγή των γονιδίων. Όμως πολύ γρήγορα, και κυρίως λόγω της ταχύτητας μετάδοσής τους, ανέλαβαν τα ηνία. Τα μνημίδια έχουν την δικιά τους ατζέντα, που δεν είναι άλλη από την (εγωιστική) επιβίωση και αναπαραγωγή των ίδιων τους των εαυτών. Έτσι κι αλλιώς είναι κι αυτά αναπαραγωγικοί μηχανισμοί, δεν είναι έτσι;

Στον σύγχρονο πολιτισμό υπάρχουν ακόμα (αρχαία) μνημίδια που δεν βοήθησαν κατ’ ανάγκη τα γονίδια, αλλά ήταν απλώς πολύ καλά στην επιβίωση και αναπαραγωγή τους. Μνημίδια που απλώς παρακινούν τον φορέα τους να τα κρατήσει ή να τα διασπείρει, χωρίς να προσφέρουν πάντα κάτι θετικό στη ζωή του. Ποια είναι αυτά; Ας δούμε…

Πως να χακάρεις ένα μυαλό #4

Τώρα τα πράγματα θα γίνουν λίγο πιο ζόρικα. 

Λίγο πιο περίπλοκα. Γιατί μέχρι τώρα, που συζητήσαμε για τα βιολογικά κουμπιά και τα πρωταρχικά μνημίδια, ο τρόπος που αυτά δυνητικά καθορίζουν τη συμπεριφορά μας είναι σχετικά ευθύς.

Το DNA μας (καθώς και αυτό των ζώων) μπόρεσε να αναπαραχθεί και να εξελιχθεί εξαιτίας των ενστίκτων του Φόβου, του Φαγητού και του Σεξ. Το μυαλό, όταν δεν υπάρχει συνειδητή παρέμβαση, είναι φτιαγμένο να αντιδρά στα μνημίδια του φαγητού και του σεξ με ένα συγκεκριμένο τρόπο, ενώ για τον φόβο διαθέτει δύο ξεχωριστές λειτουργίες: την μάχη ή την υποχώρηση.

Αυτές οι τέσσερις νοητικές διεργασίες φαίνεται πως ήταν καθοριστικής σημασίας για τη διάδοση των γονιδίων και για αυτό βρίσκονται μαζί μας ακόμα και στο πολιτισμένο σήμερα. Έχουμε μάλιστα ακόμα και ονόματα για τα συναισθήματα που τις συνοδεύουν. Θυμός, φόβος, πείνα και λαγνεία. Στα μοντέρνα νεοελληνικά θα δεις το τελευταίο και ως «καύλα». Όχι πολιτικά ορθός όρος, εντούτοις η πολιτική ορθότητα είναι ένα μνημίδιο όχι πάντα χρήσιμο.

Επανέρχομαι. Η εξέλιξη λοιπόν δημιούργησε τα πρωταρχικά μνημίδια (αν χρειάζεσαι φρεσκάρισμα κάνε κλικ εδώ) για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των βιολογικών κουμπιών του Φόβου, του Φαγητού και του Σεξ, αλλά δεν σταμάτησε βέβαια εκεί. Με την πάροδο των αιώνων αναπτύχθηκαν νέοι τρόποι για την επιβίωση και αναπαραγωγή, πιο ύπουλοι, πιο κρυφοί και πιο πλάγιοι. Αυτά είναι τα δευτερογενή μνημίδια (second-order buttons) για τα οποία θα μιλήσουμε ευθύς αμέσως.

Τα δευτερογενή μνημίδια είναι πολύ συχνά στον πολιτισμό μας, όμως όχι και τόσο συχνά όσο τα πρωταρχικά μνημίδια της Κρίσης, της Αποστολής, του Κινδύνου, του Προβλήματος και της Ευκαιρίας. Με λίγα λόγια, δεν ανταποκρίνονται όλοι οι άνθρωποι σε αυτά, παρόλο που το κάνει η πλειοψηφία. Υπάρχουν μάλιστα και περιπτώσεις που οι άνθρωποι αντιδρούν το ίδιο καλά και στα αντίθετά τους! Πως γίνεται αυτό; Θα σου πω παρακάτω.

Πρώτα πρέπει να σου πω για αυτά τα πέντε δευτερογενή μνημίδια που βοήθησαν την διατήρηση και αναπαραγωγή των γονιδίων μας με έμμεσο τρόπο και που, αν συνδεθούν με οποιοδήποτε μνημίδιο, είναι ικανά να σου αποσπάσουν την προσοχή και να σε μολύνουν με αυτό.

Το πρώτο δευτερογενές μνημίδιο είναι το μνημίδιο του Να ανήκεις κάπου. Εξελικτικά ήταν πολύ χρήσιμο για τους ανθρώπους να μπορούν να οργανωθούν σε ομάδες, αφού έδινε περισσότερες πιθανότητες για εύρεση στέγης ή τροφής, ενώ τα διαθέσιμα μέλη του άλλου φύλου ήταν περισσότερα. Άρα άνθρωποι που μπορούσαν να μεταδώσουν και να λάβουν το μνημίδιο του Να ανήκεις σε μια ομάδα είχαν περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης και αναπαραγωγής.

Πως να χακάρεις ένα μυαλό #3

Σήμερα θα ρίξουμε μια ματιά στα πρωταρχικά μνημίδια (primary memes). Πρόκειται για μνημίδια τόσο σημαντικά για την γενετική εξέλιξη, που βρίσκονται μέσα μας από την αυγή της ανθρωπότητας. Τα μνημίδια «στο παρασκήνιο» που κινούν τα νήματα των υπολοίπων. Αυτά που είναι παρόντα σε όλους τους ανθρώπινους πολιτισμούς, ανεξάρτητα από το πόσο διαφορετικοί είναι μεταξύ τους.

Θυμάσαι που σου μίλησα για τα βιολογικά κουμπιά; Αν όχι, κάνε κλικ εδώ. Έχουμε ήδη συζητήσει για το πώς το σεξ, ο φόβος και το φαγητό βοήθησαν τα γονίδιά μας να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν, και μαζί με αυτά το ανθρώπινο είδος. Αυτά τα κουμπιά βρίσκονται μέσα μας, στο DNA του κάθε ανθρώπου και, εφόσον πατηθούν, είναι αδύνατο να μην κερδίσουν τουλάχιστον την προσοχή σου.

Τα βιολογικά κουμπιά άρχισαν να μορφοποιούνται όταν οι άνθρωποι ήταν ακόμα στις «σπηλιές», πολύ πριν αναπτυχθεί ο Λόγος. Είναι το κοινό χαρακτηριστικό μας με τα ζώα και εύκολο να το παρατηρήσεις σε αυτά χωρίς πολύ κόπο. Όταν κάποιο ζώο αρχίσει να τρέχει πανικόβλητο, είναι πολύ εύκολο για τα υπόλοιπα στο κοπάδι να μιμηθούν αυτή την συμπεριφορά, αφού πατιέται το κουμπί του Φόβου, κι ας μην ξέρουν ακριβώς το γιατί ή εξαιτίας ποιού τρέχουν.

Βέβαια κάποια στιγμή ο άνθρωπος ξεχώρισε από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο, όταν απέκτησε συνείδηση και γλώσσα. Εκείνη τη στιγμή άρχισε και η κυριαρχία των μνημιδίων.

Είναι πολύ πιο χρήσιμο να μπορείς να μεταδώσεις πληροφορίες για κάποιον κίνδυνο από τα να κάνεις απεγνωσμένες γκριμάτσες και αφηρημένες παντομίμες. Πολύ γρήγορα η αξία των μνημιδίων που μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τα τρία βιολογικά κουμπιά του φόβου, του σεξ και της τροφής έγινε εμφανής. Αυτά είναι και τα πέντε πρωταρχικά μνημίδια που είναι (χωρίς βέβαια να μας ζητήσουν τον λόγο) μαζί μας ακόμα και σήμερα.

Εκείνες τις προϊστορικές εποχές, γονότυποι ανθρώπων που δεν μπορούσαν να τα λάβουν και να τα μεταδώσουν, είχαν σαφέστατο εξελικτικό μειονέκτημα, αφού είτε οι φορείς-άτομα πέθαιναν νωρίς, είτε δεν έκαναν αρκετούς απογόνους. Σιγά-σιγά οι κοινωνίες που μορφοποιήθηκαν (και οι πρώτοι πολιτισμοί) ήταν αυτές που συμπεριελάμβαναν αυτά τα πέντε πρωταρχικά μνημίδια.  Οι υπόλοιπες απλά εξαλείφθηκαν με την πάροδο των αιώνων.

Ας δούμε λοιπόν αυτά τα πέντε πρωταρχικά μνημίδια που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό ενυπάρχουν σε όλους μας, αφού είναι η εκπροσώπηση των βιολογικών κουμπιών στην ιδεόσφαιρά μας.

Πως να χακάρεις ένα μυαλό #2

Αν διαβάσεις αυτό το κείμενο, σήμερα το βράδυ θα έχεις το καλύτερο σεξ που είχες ποτέ, αν όχι θα πεθάνεις με φριχτούς πόνους τις επόμενες ημέρες. 

 

Διαβάζεις έτσι; Φυσικά και διαβάζεις! Έχω ήδη την απερίσπαστη προσοχή σου. Όσον αφορά το ενδιαφέρον σου για παρακάτω, έχω πιθανόν βάλει γκολ από τα αποδυτήρια κι ας μην έχει καμία λογική διασύνδεση η ανάγνωση αυτού του κειμένου με τα προαναφερθέντα υποθετικά γεγονότα.

Το τι θα σου συμβεί τις επόμενες ώρες ή μέρες δεν έχει σχέση με το αν διαβάσεις αυτό το άρθρο ή όχι, οπότε χαλάρωσε. Ήθελα απλώς να σου δείξω πως δέσμευσα την προσοχή σου χρησιμοποιώντας το σεξ και τον φόβο, δύο από τα βιολογικά σου «κουμπιά» που αν πατηθούν, είναι σχεδόν αδύνατο να μην δώσεις σημασία. Όμως για αυτά θα σου πω λίγο παρακάτω.

Πρώτα σου χρωστάω την τρίτη και τελευταία κατηγορία μνημιδίων. Αν έχασες (ή ξέχασες) τις δύο πρώτες κατηγορίες, διάβασε εδώ. Σήμερα θα σου πω για τα μνημίδια συσχετισμού ή διασύνδεσης. Είναι τα μνημίδια που συσχετίζουν άλλα μνημίδια μεταξύ τους.

Τι σου θυμίζει η μυρωδιά του καμένου; Της βανίλιας; Τι συναισθήματα σου προκαλεί ένα κουτάβι; Η εικόνα ενός μωρού; Μια παραλία με έναν κοκκοφοίνικα; Ένα βίντεο με κάποιο βομβαρδιστικό εν δράσει; Μια δυνατή σειρήνα; Είναι όλα μνημίδια διασύνδεσης, ένας τρόπος να κατηγοριοποιήσεις τα πράγματα σε καλά και κακά.

Αν κοιτάξεις προσεκτικά, τα περισσότερα (αν όχι όλα) από τα μνημίδια διάκρισης και στρατηγικής μας, διαθέτουν ένα αντίστοιχο μνημίδιο συσχετισμού που τα συνδέει με άλλες εμπειρίες, αναμνήσεις ή συμπεριφορές μας.

Κλείσε τα μάτια και σκέψου κάτι, οτιδήποτε. Τώρα άσε ελεύθερη την σκέψη σου σε ότι αυτό το κάτι σου θυμίζει. Θα δεις εικόνες, πιθανόν άλλες εποχές. Συνέχισε όσο θέλεις. Από το ένα πράγμα στο άλλο, ένα ατέρμονο μπρος-πίσω σε αναμνήσεις, εικόνες κι εμπειρίες. Ένας ατέλειωτος ιστός από μνημίδια διασύνδεσης που συσχετίζουν τα πάντα στο μυαλό σου.

Αυτό βέβαια μπορεί να αποδειχθεί και η αχίλλειος πτέρνα του εγκεφάλου σου. Είναι η τρύπα στις άμυνές σου για να εισχωρήσουν ανούσια, και γι’ αυτό εχθρικά μνημίδια, και να σε μολύνουν για να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς τους. Προφανέστερο παράδειγμα: οι διαφημίσεις.

Πώς να χακάρεις ένα μυαλό #1

Το software έχει προβλήματα.

Τρύπες ασφαλείας. Το ίδιο σου το μυαλό, αυτό που θεωρείς ότι γνωρίζεις τόσο καλά, είναι διάτρητο σε εισβολείς που ούτε καν γνωρίζεις την ύπαρξή τους. Η άμυνά σου απέναντί τους είναι αστεία. Μετά σε ελέγχουν.

Χρειάζεσαι αναβάθμιση και προγράμματα προστασίας. Επειδή όμως το updateμιας πιθανής επιφοίτησης είναι ένα πολύ σπάνιο φαινόμενο, θα σου δώσω τα εργαλεία που χρησιμοποιεί ο κάθε χάκερ που σέβεται τον εαυτό του, τα εργαλεία με τα οποία ο ίδιος ο χρήστης μπορεί να κάνει αυτή την (απίστευτη) αναβάθμιση.

Ένας «χάκερ» (hacker) είναι κάποιος που αποκτά πρόσβαση, επιθυμητή ή όχι, σε έναν υπολογιστή με σκοπό την ανάλυση, αντιγραφή ή δημιουργία δεδομένων. Θα μεταφέρω αυτή την έννοια έξω από τον ψηφιακό κόσμο, στον θαυμαστό κόσμο του μυαλού σου, αφού στο κάτω-κάτω υπολογιστής είναι κι αυτό και μάλιστα ο τελειότερος που έχει κατασκευαστεί ποτέ.

Πως θα σου φαίνονταν αν σου έλεγα ότι μπορείς να επέμβεις κατά βούληση σε όλα τα «προγράμματα» που τρέχει το μυαλό σου, να διαγράψεις όσα σε κάνουν δυστυχισμένο ή σε τραβάνε πίσω, και να βελτιώσεις σε επίπεδα που ακόμα δυσκολεύεσαι να φανταστείς, όλα τα υπόλοιπα; Να κάνεις λίγο υγιές overclockingστο μυαλό σου και να καθαρίσεις το registry της συνείδησής σου; Πως θα σου φαίνονταν αν σου έλεγα ότι μπορείς να χακάρεις το ίδιο σου το μυαλό σου και να αποκτήσεις πρόσβαση σε προγράμματα, τοίχους προστασίας και antivirus που ούτε καν ήξερες ότι υπάρχουν;

Ετοιμάσου να μπουστάρεις τον πνευματικό σου κόσμο και να δεις τον πραγματικό όπως ποτέ πριν. Πάρε μια βαθιά ανάσα και βούτα. Σε περιμένουν πολλές εκπλήξεις σε αυτό το ταξίδι.

Καταρχάς πρέπει να σου μιλήσω για τα μνημίδια. Αν δεν διάβασες ακόμα τις «απίστευτες περιπέτειές» μου, εδώ θα πάρεις μια γεύση. Αν τις διάβασες, θα σου συμπληρώσω τις πληροφορίες.

Πρώτα απ’ όλα, χρειάζεται να καταλάβεις τι είναι τα μνημίδια, τον τρόπο που μεταδίδονται και κυρίως, το πώς αυτά συγκροτούν το Εγώ σου. Πριν ασχοληθούμε με το ποιος είσαι, ας δούμε το ποιος νομίζεις ότι είσαι! 

Σύμφωνα με τον ορισμό του meme, ο οποίος δόθηκε από τον Richard Dawkingsστο διάσημο πλέον βιβλίο του «The selfish gene», ένα μνημίδιο είναι μια ιδέα, συμπεριφορά ή στυλ που εξαπλώνεται από άτομο σε άτομο σε ένα πολιτισμό. Έκτοτε (1976) υπήρξαν πολλές παραλλαγές του ορισμού, που οδήγησαν μάλιστα και σε διάφορες σχολές μελέτης του συγκεκριμένου θέματος. Όμως ας μην αναλωθούμε σε ιστορικές λεπτομέρειες. Για τον σκοπό αυτών των κειμένων, θα θεωρήσουμε μνημίδια την οποιαδήποτε νοητική διεργασία που μπορεί να μεταδοθεί από εγκέφαλο σε εγκέφαλο είτε απ’ ευθείας (π.χ. μέσω συζήτησης ή μίμησης) είτε εμμέσως (π.χ. μέσω ενός βιβλίου ή τραγουδιού).

Διαβάζοντας παρακάτω θα έχεις την ευκαιρία να δεις τον εαυτό σου ή την προσωπικότητά σου «απ’ έξω», σαν να μην ήσουν εσύ. Σαν να παρατηρούσες ένα φίλο. Ή καλύτερα σαν να παρατηρούσες ένα κοπάδι ιδεών που απαρτίζουν αυτό που ονομάζεις «φίλο». Σωστά, ο φίλος σου δεν υπάρχει, παρόλο που εκείνος πιστεύει το αντίθετο. Η προσωπικότητά του είναι απλώς ένα συνονθύλευμα ιδεών, συμπεριφορών, εξαρτήσεων, συναισθημάτων και διαφόρων άλλων νοητικών διεργασιών.  Μια συλλογή μνημιδίων.

Θεώρησε τα μνημίδια αυτόνομα. Τα «προγράμματα» που τρέχουν στο μυαλό σου έχουν τους δικούς τους σκοπούς. Για αρχή, μπορείς να φανταστείς μικρές μαϊμούδες που πηδάνε από νευρώνα σε νευρώνα στο κεφάλι σου. Οι ατίθασες και απείθαρχες σκέψεις σου. Προσπάθησε να το δεις από τη μεριά τους. Πρέπει να «σκεφτείς» όπως εκείνα για να καταλάβεις πως λειτουργούν. Να αλλάξεις σημείο αναφοράς!

Το Απόκρυφο Παρασκήνιο της Ελληνικής Κρίσης: Η Μαύρη Σκιά επάνω από την Ελλάδα του Φωτός

Το διπλό αυτό άρθρο αυτό είχε ανέβει παλαιότερα και είχε δώσει κάποια πρώτα «κλειδάκια» σχετικά με ένα Αόρατο Παρασκήνιο των τεκταινομένων στην Ελλάδα του 2012 και τις πρώτες ενδείξεις της ύπαρξης μιας Νέας Φιλικής Εταιρείας, κυρίως στις τάξεις της Ομογένειας. Καιρός τώρα να αρχίσουμε να ενώνουμε τα κομματάκια του παζλ.

21 Μαρτίου 2010 (Εαρινή Ισημερία)

Έχουμε έκρηξη του Ηφαιστείου της Ισλανδίας που βρίσκεται στον παγετώνα Eyjafjallajoekull, του Πέμπτου μεγαλύτερου της χώρας,  120 χλμ ανατολικά της πρωτεύουσας της χώρας Reykjavik.

Χμμ … τον ίδιο μήνα λίγες ημέρες πριν, στις 8 Μάρτιου του 2010 ο Λαός της Ισλανδίας σε δημοψήφισμα λέει ΟΧΙ με 93% στο πλασματικό χρέος που του «φόρτωσαν» ξένες χώρες, κυρίως η Βρετανία, η Γερμανία και η Ολλανδία… Ναι οι ίδιες που η «λαϊκή οργή» με τη μορφή της τέφρας, κάλυψε τους εναέριους χώρους τους, διακόπτοντας τις αεροπορικές συγκοινωνίες.

Η τελευταία μεγάλη έκρηξη του ίδιου ηφαιστείου πραγματοποιήθηκε το 1821 και μια μικρότερη το 1823.

Καταμεσής της Ελληνικής Επαναστάσεως. Λες και ο Ήφαιστος, Έλληνας και κατ’ επέκταση Πανανθρώπινος θεός της Φλόγας, ήθελε να ανάψει τη Φλόγα της Επαναστάσεως από το ηφαίστειο της Ισλανδίας, θα έλεγε ένας ρομαντικός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας.

Η Ισλανδία έδιωξε κακήν κακώς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ανέκαμψε πλήρως χωρίς να ξεπουληθεί … αλλά η Ανθρωπότητα δε μαθαίνει νέα της. Τα Μ.Μ.Ε. την έχουν αποκλείσει μιας και δε θέλουν την Ανθρωπότητα να γνωρίζει ότι υπάρχει Αύριο … αρκεί να πολεμά για Αυτό.

Την συνέχεια την ξέρουμε όλοι…

ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΟ "ΠΙΣΤΕΥΩ"

Διαβάστε την ομολογία της πίστης το "Πιστεύω"  σε συνδιασμό με τα σχόλια μου για να δείτε τι μας είπε ο Ερμής ο Τρισμέγιστος, τι μας είπε ο Χριστός, και πως διαστρέβλωσαν τα πάντα τα ιερατεία.

Το Σύμβολο της Πίστεως (ΠΙΣΤΕΥΩ) και η ερμηνεία του

Το Σύμβολο της Πίστεως είναι σύντομη ομολογία της πίστεώς μας μέσα στην οποία παρουσιάζονται περιληπτικά, με σαφήνεια και αυθεντικά τα βασικά δόγματα του χριστιανισμού.

Το «Πιστεύω» το λέμε κυρίως στο Μυστήριο του Βαπτίσματος αλλά και στις άλλες ακολουθίες. Με αυτό αναγνωρίζονται οι βαπτισμένοι από τους αβάπτιστους.

Στην αρχή υπήρχαν πολλά Σύμβολα: των Αποστόλων, του Αγίου Αθανασίου κ.λ.π. Αυτό που έχουμε σήμερα λέγεται Σύμβολο της Νίκαιας και της Κωνσταντινούπολης γιατί θεσπίστηκε στις Α΄ και Β΄ Οικουμενικές Συνόδους και είναι το μοναδικό που χρησιμοποιούν όλες οι χριστιανικές ορθόδοξες ομολογίες. Αναφέρεται περιληπτικά σε αυτά που πρέπει να πιστεύει κάθε ορθόδοξος χριστιανός.

Αποτελείται από 12 άρθρα (στίχους). Τα 7 πρώτα έγιναν στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο. Τα υπόλοιπα 5 στη Β΄. Στα 9 πρώτα άρθρα κυριαρχεί το ρήμα ‘πιστεύω’, στο 10 το ρήμα ‘ομολογώ’, στα 11 κ 12 το ‘προσδοκώ’.

Το 1ο άρθρο αναφέρεται στον Πατέρα

Τα άρθρα από 2ο μέχρι το 7ο στον Υιό.

Το 8ο στο Άγιο Πνεύμα

Το 9ο στην Εκκλησία.

Το 10ο στο Βάπτισμα.

Το 11ο στην Ανάσταση των νεκρών.

Το 12ο στην Δευτέρα Παρουσία.
ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ


Το 1ο άρθρο αναφέρεται στον Πατέρα

Ο μεγαλύτερος σεισμός που χτύπησε την Ελλάδα, έχει γίνει στη Ρόδο

Ο σεισμός των 6,6 ρίχτερ στην Κω είναι ένας από τους μεγαλύτερους αλλά όχι και ο μεγαλύτερος σεισμός στην χώρα.

Ο μοναδικός σεισμός στην Ελλάδα που έφτασε στα 8 Ρίχτερ και έχει καταχωρυθεί ως τον πιο δυνατό σεισμό στη σύγχρονη Ελλάδα ήταν ο σεισμός στις 26 Ιουνίου 1926 στη Ρόδο. Κατέστρεψε ολοκληρωτικά τον Αρχάγγελο.

Το επίκεντρο του ήταν μεταξύ Κω-Ρόδου και περίπου 60 χιλιόμετρα από την πόλη της Ρόδου.
Ο σεισμός έσεισε βίαια εκτός από το νοτιοανατολικό Αιγαίο  την Παλαιστίνη ,την Κύπρο ,την Μικρά Ασία ,την Νότια Αλβανία ,την Αίγυπτο, την Νεκρή θάλασσα  και γενικά  έγινε αισθητός σχεδόν σε όλη την Μεσόγειο.
Η σεισμική δόνηση κατέστρεψε πολλά σπίτια στην Κω, Κάρπαθο, Τήλο, Χάλκη ,Καστελόριζο και την Κρήτη. Η περιοχή που «ένιωσε» περισσότερο την επίσκεψη του Εγκέλαδου ήταν ο Αρχάγγελος, αφού περίπου 600 σπίτια σωριάστηκαν  ενώ κατά μήκος της ανατολικής ακτής  της Ρόδου περίπου 3000 σπίτια καταστράφηκαν.

Σπρώχνω και Χτυπώ (推敲)

Ο Jiă Dăo, ένας μεγάλος ποιητής της εποχής Táng, πήγαινε κάποια μέρα καβάλα στο γάιδαρό του και δούλευε στο μυαλό του δυο στίχους:

鸟宿池边树, 僧敲月下门:
«Πουλιά κοιμούνται στα δέντρα δίπλα στη λίμνη 
κι ο μοναχός χτυπά την πόρτα στο φεγγαρόφωτο.»

Απορροφημένος όπως ήταν με τις σκέψεις του, δεν πρόσεξε τη μεγάλη συνοδεία ενός αξιωματούχου που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση κι έτσι δεν πρόλαβε να παραμερίσει, ως ώφειλε. 

“Γιατί δεν κάνεις στην άκρη; ” τον ρώτησαν οι υπηρέτες της συνοδείας.

Να με συμπαθάει ο αφέντης σας’, απάντησε ταπεινά ο Jiă Dăo, ‘αλλά σκεφτόμουν ένα ποίημα κι ήμουν αφηρημένος. Γι’ αυτό δε σας είδα. Ζητώ ταπεινά συγνώμη.’