Ο ΑΛΧΗΜΙΣΤΗΣ – COELHO PAULO

♦ «Κάθε άνθρωπος έχει τον προσωπικό του μύθο να υλοποιήσει και αυτός είναι ο λόγος που έρχεται στον κόσμο».

♦ «Κάθε άνθρωπος πρέπει να διατηρεί ζωντανή μέσα του την ιερή φλόγα της τρέλας. Και πρέπει να συμπεριφέρεται σαν κανονικός άνθρωπος».

♦ «Χρειάζεται να γυρίσετε όλο τον κόσμο για να καταλάβετε ότι ο θησαυρός είναι θαμμένος στο δικό σας σπίτι».

♦ «Όταν θέλεις κάτι όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το κατορθώσεις».

ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΚΩΝ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ.

Πρακτικά σε όλους μας είναι δύσκολο να πεις με αντικειμενικότητα πως κάποιος είναι έξυπνος ή βλάκας γιατί η διάκριση αυτή  έχει σαν αφετηρία την πεποίθηση πως εσύ ανήκεις στους έξυπνους!

Ύστερα αν κοιτάξουμε  τον περίγυρο μας  θα διαπιστώσουμε πως άτομα που τα θεωρούμε έξυπνους ανθρώπους, παρ΄ όλα αυτά στην ζωή τους έχουν διαπράξει σωρεία από βλακώδεις πράξεις ενώ αντίστοιχα άτομα που τα θεωρούμε μειωμένης νοημοσύνης έχουν λειτουργήσει  πάντα με σύνεση και σωφροσύνη αποφεύγοντας να κάνουν βλακείες.

Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς πόσο δύσκολο  και παρακινδυνευμένο είναι προσπαθήσει κανείς να ταξινομήσεις τους ανθρώπους βάσει της ευφυίας  και των ικανοτήτων τους  .

Αυτό προσπάθησε να κάνει ο  Κάρλο Μ. Τσιπόλα (1922-2000), Ιταλός ιστορικός της οικονομίας στο Μπέρκλεϊ,ο οποίος  ουσιαστικά έγινε ευρύτερα γνωστός από το βιβλίο του Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας (The Basic Laws of Human Stupidity 1976) που κυκλοφορεί  από τις εκδόσειςΚέδρος σε μετάφραση Γιάννου Πολυκανδριώτη.

Ο Τσιπόλα θεωρεί πως υπάρχουν πέντε «νόμοι» για την  ανθρώπινη ηλιθιότητα.

  Πρώτος Νόμος

 Πάντοτε και αναπόφευκτα ο καθένας μας υποτιμά  τον αριθμό των ηλιθίων μέσα σε έναν πληθυσμό.

Είναι γεγονός ότι:

α) άνθρωποι τους οποίους  κάποτε είχες θεωρήσει λογικούς  και έξυπνους  αποδεικνύονται ότι είναι απίστευτα ηλίθιοι.

β) μέρα με τη μέρα, με μια συνεχή  μονοτονία,  παρενοχλούνται οι δραστηριότητες ενός ατόμου από  ηλίθια άτομα που εμφανίζονται ξαφνικά και απροσδόκητα στα πιο άσχετα μέρη και στις πιο απίθανες στιγμές.

 Δεύτερος Νόμος

 H πιθανότητα κάποιος να είναι ηλίθιος είναι ανεξάρτητη από κάθε άλλο χαρακτηριστικό αυτού του προσώπου.

Το ποσοστό των ηλίθιων είναι το ίδιο σε κάθε κοινωνική ομάδα ακόμα και  μεταξύ καθηγητών πανεπιστημίου αλλά επίσης ακόμα  και στους κατόχους Νόμπελ.

Η Αντίσταση

"Το Λυκαυγές των Θεών": Κεφάλαιο 1 - Η Αντίσταση

Κεφάλαιο 1: 5/6
"Και αν θυμάμαι καλά ο Σοφοκλής λέει ότι το σώμα του Οιδίποδα δεν βρέθηκε ποτέ, αλλά αναλήφθηκε στον Ουρανό γιατί υπέφερε στην ζωή του για πράγματα που έκανε χωρίς ο ίδιος να έχει μερίδιο ευθύνης, μιας και δεν ήξερε ότι η Ιοκάστη ήταν μάνα του."

"Έτσι. Η Πύλη σφραγίστηκε όταν έφυγε ο Οιδίποδας και ο Θησέας, σαν πρώτος βασιλιάς των νέων Αθηνών κρατούσε το Κλειδί της. Αυτό το Κλειδί χρησιμοποιούμε σήμερα για να σπάσουμε το Πεδίο των Αποστατών και να ελευθερώσουμε πρώτα τους συντρόφους μας που δεν έχουν ιδέα για το ποιοι είναι στ’ αλήθεια και έπειτα τους υπόλοιπους Έλληνες."

"Για αυτό και έγινε το όλο θέμα με τον λεγόμενο Βωμό των 12 θεών και την κατάχωσή του στο Θησείο;"

"Ναι. Ο Βωμός έπρεπε να καταχωθεί γιατί δεν είναι ακόμη η ώρα του να εμφανισθεί.

10. Ο Λυτρωτής - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

1. Θλίψη Σιωπηλή - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

2. Το Χέρι της Μοίρας - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

3. Η Είσοδος στο Ιερό - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

4. Ο Λευκός Πυρσός - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

5. Η Καταιγίδα - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

6. Η Λίμνη της Φωτιάς - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

7. Μπροστά στο Θρόνο του Θανάτου - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

8. Ανάμεσα στο Χριστό και την Ιστάρ - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

9. Η Θυσία - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Πέντε χρόνια πέρασαν απο τη μέρα που παντρεύτηκε η Σέλμα, χωρις να φέρει στον κόσμο παιδιά που θα δυνάμωναν τους δεσμούς της πνευματικής συγγένειας ανάμεσα σ' αυτή και το σύζυγό της, που θα ένωνε τις καρδιές τους που μισούνταν. Μια στείρα γυναίκα τη βλέπουν παντού με περιφρόνηση, εξαιτίας της επιθυμίας του άντρα να διαιωνίσει τον εαυτό του με τους απογόνους του. 

Ο δυνατός κοινωνικά άντρας θεωρεί την άτεκνη γυναίκα του σαν εχθρό. τη σιχαίνεται και την εγκαταλειπει και επιθυμεί το θάνατό της. Ο Μανσούρ Μπέη Γκαλιμπ ήταν ενας απο αυτούς τους άντρες. Υλικά, ήταν σαν το χώμα της γης, σκληρός σαν ατσάλι και άπληστος σαν τον τάφο. Ο πόθος του ν' αποκτήσει παιδί που θα συνέχιζε το όνομα και τη φήμη του, τον έκαναν να μισεί τη Σέλμα παρ' ολη την ομορφιά και την ευγένειά της. Το δέντρο που μεγαλώνει μέσα στη σπηλιά δεν κάνει καρπό. και η Σέλμα που ζοϋσε στη σκια της ζωής δεν μπορούσε να γεννήσει παιδιά. Το αηδόνι δε φτιάχνει τη φωλιά του μέσα στο κλουβί, για να μη κάνει πουλιά που θα εχουν μοίρα τους τη σκλαβιά. Η Σέλμα ηταν η φυλακισμένη της δυστυχίας κι ηταν θέλημά του ουρανού να μη φέρει στον κόσμο άλλον ένα φυλακισμένο που θα μοιραζόταν τη ζωή τους. Τα αγριολούλουδα του κάμπου είναι παιδιά της αγάπης του ήλιου και της στοργής της φύσης. τα παιδιά των ανθρώπων είναι τα λουλούδια της αγάπης και της συμπάθειας... 

Το πνεύμα της αγάπης και της συμπάθειας ποτέ δε βασίλεψε στο ωραίο σπίτι της Σέλμας στο Ρας Βηρυτός. Ωστόσο, η Σέλμα γονάτιζε κάθε βράδυ μπροστά στον ουρανό και ζητούσε απο το Θεό ενα παιδί, στο οποίο θα 'βρισκε παρηγοριά και χαρά. Προσευχόταν αδιάκοπα ώσπου ο ουρανός απάντησε στις προσευχές της... 

Το δέντρο της σπηλιάς άνθισε επιτέλους, κι ήταν έτοιμο να δώσει καρπό. Το αηδόνι του κλουβιού άρχισε να φτιάχνει τη φωλιά του με το φτέρωμα της φτερούγας του. Η Σέλμα άπλωσε τα αλυσοδεμένα χέρια της προς τον ουρανό για να δεχτεί το πολύτιμο δώρο του Θεού, και τίποτα στον κόσμο δε θα την έκανε πιο ευτυχισμένη απο την ελπίδα της μητρότητας... Περίμενε μ' αγωνία, μετρούσε τις μέρες κι ονειρευόταν με χαρά την ώρα που η γλυκειά μελωδία του ουρανού, η φωνή του παιδιού της, θ' αντηχούσε στα αφτιά της... Άρχισε να βλέπει το γλυκοχάραμα ενός πιο φωτεινού μέλλοντος μέσα απο τα δάκρυά της... 

Ήταν ο μήνας Νιζάν, όταν η Σέλμα έπεσε στο κρεβάτι του πόνου και της οδύνης, όπου η ζωή κι ο θάνατος παλεύουν. Ο γιατρός κι η μαμή ήταν έτοιμοι να παραδώσουν στον κόσμο έναν καινούργιο καλεσμένο. Αργά τη νύχτα, η Σέλμα άρχισε ενα αδιάκοπο κλάμα, ενα κλάμα που σήμαινε το χωρισμό της ζωής απο τη ζωή... Ένα κλάμα που σήμαινε τη συνέχεια στο στερέωμα του τίποτα... Ένα κλάμα μιας μικρής δύναμης μπροστά στην ακινησία των μεγάλων δυνάμεων... Το κλάμα της φτωχής Σέλμας που πάλευε απελπισμένη κάτω απ' τα πόδια της ζωής και του θανάτου. 

Το χάραμα η Σέλμα γέννησε ένα αγοράκι. Όταν άνοιξε τα μάτια της, ειδε πρόσωπα χαμογελαστά σε ολο το δωμάτιο, κι ύστερα κοίταξε πάλι κι ειδε τη ζωή και το θάνατο να παλεύουν ακόμα δίπλα στο κρεβάτι της. Έκλεισε τα μάτια της και φώναξε, μιλώντας για πρώτη φορά, «Ω, γιε μου.» 

9. Η Θυσία - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

1. Θλίψη Σιωπηλή - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

2. Το Χέρι της Μοίρας - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

3. Η Είσοδος στο Ιερό - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

4. Ο Λευκός Πυρσός - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

5. Η Καταιγίδα - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

6. Η Λίμνη της Φωτιάς - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

7. Μπροστά στο Θρόνο του Θανάτου - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

8. Ανάμεσα στο Χριστό και την Ιστάρ - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Κάποια μέρα, στα τέλη του Ιούνη, όταν οι άνθρωποι έφευγαν απο την πόλη και πήγαιναν στο βουνό για να αποφύγουν τη ζέστη του καλοκαιριού, εγω πήγα όπως συνήθιζα στο ναό για να συναντήσω τη Σέλμα, έχοντας μαζί μου ενα μικρό βιβλίο με ποιήματα της Ανδαλουσίας. 

Όταν έφτασα στο ναό, κάθισα και περίμενα τη Σέλμα, ρίχνοντας πού και που ματιές στις σελίδες του βιβλίου μου, απαγγέλοντας τους στίχους που γέμιζαν την καρδιά μου μ' έκσταση και έφερναν στο νου μου τη μνήμη βασιλιάδων, ποιητών, ιπποτών που είχαν αποχαιρετήσει τη Γρανάδα, που είχαν φύγει με δάκρυα στα μάτια και θλίψη στην καρδιά τους, αφήνοντας πίσω τα παλάτια, τους τίτλους τους και τις ελπίδες τους. 

Σε λίγη ώρα ειδα τη Σέλμα να προχωρεί ανάμεσα απο τα περιβόλια και να πλησιάζει στο ναό, γέρνοντας μπροστά μαζί με την ομπρέλα της, σα να κουβαλούσε ολα τα βάσανα του κόσμου πάνω στους ώμους της. Καθώς μπήκε στο ναό και κάθισε δίπλα μου, πρόσεξα κάποια αλλαγή στο βλέμμα της και ανυπομονούσα να τη ρωτήσω σχετικά. 

Η Σέλμα ένιωσε τι γινόταν μέσα στο νου μου, ακούμπησε το χέρι της στο κεφάλι μου και μου ειπε, «Ελα πιο κοντά μου, ελα, αγαπημένε μου, ελα και άφησέ με να σβήσω τη δίψα μου, γιατί ήρθε η ώρα του χωρισμού.» 

Τη ρώτησα, «Εμαθε ο σύζυγός σου για τις συναντήσεις μας εδώ;» Η Σέλμα απάντησε, «Ο σύζυγος μου δε νοιάζεται για μένα, ούτε ξέρει πως περνώ τον καιρό μου, γιατί περνά τις ώρες του μ' εκείνες τις φτωχές κοπέλες που η φτώχεια τις οδήγησε στα κακόφημα σπίτια. τα κορίτσια εκείνα που πουλούν το σώμα τους για το ψωμί τους, το ζυμωμένο με αιμα και δάκρυα.» 

Ρώτησα, «Τι σ' εμποδίζει λοιπόν να έρχεσαι στο ναό αυτό και να κάθεσαι κοντά μου ταπεινά μπροστά στο Θεό; Μήπως η ψυχή σου επιθυμεί το χωρισμό μας;»

 Η Σέλμα απάντησε με δάκρυα στα μάτια, «Όχι, αγαπημένε μου, η ψυχή μου δε ζήτησε το χωρισμό μας, γιατί εσυ είσαι κομμάτι του εαυτού μου. Τα μάτια μου ποτέ δεν κουράζονται να σε κοιτάζουν, γιατί εσυ είσαι το φως τους. αλλα αν η μοίρα πρόσταξε εμένα να περπατήσω στο τραχύ μονοπάτι της ζωης φορτωμένη με βαριά δεσμά, θα έπρεπε να ήμουν ικανοποιημένη αν και η δική σου μοίρα ήταν σαν τη δική μου;» 

Ύστερα, πρόσθεσε, «Δεν μπορώ να πω όλα οσα ήθελα, γιατί η γλώσσα είναι άφωνη απο τον πόνο και δεν μπορεί να λαλήσει. τα χείλη είναι σφραγισμένα απο τη δυστυχία και δεν μπορούν να κουνηθούν το μόνο που μπορώ να πω σε σένα είναι οτι φοβάμαι μήπως πέσεις στην ίδια παγίδα όπου έπεσα και εγω.» 

Ύστερα, εγω ρώτησα, «Τι εννοείς, Σέλμα, κι απο ποιον φοβάσαι;» Σκέπασε το πρόσωπο με τα χέρια της και ειπε, «Ο επίσκοπος εχει κιόλας ανακαλύψει, οτι μια φορά το μήνα φεύγω απο τον τάφο οπου μ' έθαψε.» 

8. Ανάμεσα στο Χριστό και την Ιστάρ - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

1. Θλίψη Σιωπηλή - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

2. Το Χέρι της Μοίρας - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

3. Η Είσοδος στο Ιερό - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

4. Ο Λευκός Πυρσός - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

5. Η Καταιγίδα - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

6. Η Λίμνη της Φωτιάς - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

7. Μπροστά στο Θρόνο του Θανάτου - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Ανάμεσα στα περιβόλια και τους λόφους που συνδέουν την πόλη της Βηρυτού με το Λίβανο, υπάρχει ενας μικρός ναός, πολύ αρχαίος, σκαμμένος μέσα στον άσπρο βράχο και περιτριγυρισμένος απο ελιές, αμυγδαλιές, και ιτιές. 

Παρόλο που ο ναός αυτός βρίσκεται μόνο μισό χιλιόμετρο έξω απο το μεγάλο δρόμο, τον καιρό της ιστορίας μου αυτής, πολλοί λίγοι άνθρωποι ενδιαφέρονταν για μνημεία αρχαίων καιρών και μόνο αυτοι τον έπισκέφτονταν. 

Ήταν ενα απο τα πολλά ξεχασμένα και κρυφά όμορφα μέρη του Λιβάνου. Εξαιτίας της μόνωσης του ήταν ενα μικρό λιμάνι για τους λάτρεις κι ενας βωμός για τους μοναχικούς εραστές. 

Καθώς μπαίνει κανένας στο ναο αυτό βλέπει στον τοίχο, στην ανατολική πλευρά, μια παλιά Φοινικική εικόνα, σκαλισμένη στο βράχο, που παρουσιάζει την Ιστάρ, τη θεά της αγάπης και της ομορφιάς, καθισμένη στο θρόνο της, τριγυρισμένη απο εφτά παρθένες που στέκονται σε διαφορετικές στάσεις. 

Η πρώτη κρατεί εναν πυρσό. η δεύτερη μια κιθάρα. η τρίτη ενα θυμιατήρι. η τέταρτη μια κανάτα κρασί. η πέμπτη ενα κλαδί με ρόδα. η έκτη ενα στεφάνι δάφνης. η Έβδομη ενα τόξο με βέλος. και ολες μαζί κοιτάζουν την Ίστάρ. Στο δεύτερο τοίχο, υπάρχει μια άλλη εικόνα, πιο νεα απο την πρώτη, που συμβολίζει το Χριστό καρφωμένο πάνω στο Σταυρό, και δίπλα του στέκεται η θλιμμένη μητέρα του, η Μαρία η Μαγδαληνή και δυο άλλες γυναίκες που κλαίνε. 

Αυτή η βυζαντινή εικόνα δείχνει οτι ειχε σκαλιστεί το δέκατο πέμπτο η δέκατο έκτο αιώνα. Οι μελετητές των μνημείων της αρχαιότητας γνωρίζουν καλά οτι οι πιο πολλές απο τις χριστιανικές εκκλησίες της Ανατολής ηταν πρώτα ναοι των αρχαίων Φοινικικών και Ελληνικών θεών. 

Στη Δαμασκό, στην Αντιόχεια και στην Κωνσταντινούπολη, υπήρχαν πολλά χτίσματα που οι τοίχοι τους αντηχούσαν είδωλολατρικούς ύμνους. τα χτίσματα αυτά μετατράπηκαν σ' εκκλησίες κι αργότερα σε τζαμιά. 

Στη δυτική πλευρά υπάρχουν δυο στρογγυλοί φεγγίτες στον τοίχο, απ' οπου περνούν οι ακτίνες του ήλιου και φωτίζουν τις εικόνες και τις κάνουν να φαίνονται σα ζωγραφισμένες με χρυσή νερομπογιά. 

Στη μέση του ναού υπάρχει ενα τετράγωνο μάρμαρο με παλιές ζωγραφιές στις πλευρές του, που δε φαίνονται όμως καλά κάτω απο τις παγωμένες σταγόνες αίματος που δείχνει οτι οι αρχαίοι λαοί πρόσφεραν θυσίες πάνω σ' αυτή την πέτρα κι έριχναν εκεί πάνω άρωμα, κρασί, και λάδι. Σ' αυτό το μικρό ναό δεν υπάρχει τίποτα άλλο απο τη βαθιά σιωπή, που αποκαλύπτει στους ζωντανούς τα μυστήρια της θεάς και μιλά χωρίς λέξεις για τις περασμένες γενιές και για την εξέλιξη των θρησκειών. 

Ένα τέτοιο θέαμα μεταφέρει τον ποιητή σ' έναν κόσμο πολύ μακρινό απο αυτόν που ζει και βεβαιώνει το φιλόσοφο οτι οι άνθρωποι γεννήθηκαν θρήσκοι. ένιωθαν μια ανάγκη γι' αυτό που δεν μπορούσαν να δουν και ζωγράφιζαν σύμβολα, που το νόημά τους φανέρωνε τα κρυμμένα μυστικά τους και τις σκέψεις τους για τη ζωή και το θάνατο. 

7. Μπροστά στο Θρόνο του Θανάτου - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

1. Θλίψη Σιωπηλή - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

2. Το Χέρι της Μοίρας - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

3. Η Είσοδος στο Ιερό - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

4. Ο Λευκός Πυρσός - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

5. Η Καταιγίδα - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

6. Η Λίμνη της Φωτιάς - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Στις μέρες μας ο γάμος είναι ένας εμπαιγμός για τις γυναίκες, που τον κανονίζουν οι νέοι άντρες και οι γονείς. Στις πιο πολλές χώρες οι νέοι άντρες κερδίζουν και οι γονείς χάνουν. Τη γυναίκα τη βλέπουν σαν ένα εμπόρευμα που το αγοράζουν και το μεταφέρουν απο το ένα σπίτι στο άλλο. Με το πέρασμα του καιρού, η ομορφιά της μαραίνεται, και τότε παίρνει τη θέση ενός παλιού επίπλου, που το ξεχνούν σε μια σκοτεινή γωνιά. Ο σύγχρονος πολιτισμός εχει κάνει τη γυναίκα λίγο πιο έξυπνη άλλα μεγάλωσε τη δυστυχία της εξαιτίας της απληστίας του άντρα. Η γυναίκα του χθες ήταν μια ευτυχισμένη σύζυγος, άλλα η γυναίκα του σήμερα είναι μια δύστυχη ερωμένη. 

Στο παρελθόν, η γυναίκα προχωρούσε τυφλά μέσα στο φως, αλλά τώρα προχωρεί μ' ανοιχτά τα μάτια μέσα στο σκοτάδι. Ήταν όμορφη στην άγνοιά της, ενάρετη στην απλότητά της, και δυνατή στην αδυναμία της. 

Σήμερα η γυναίκα έχει γίνει άσχημη μέσα στην εξυπνάδα της και επιφανειακή και άκαρδη μέσα στη γνώση της. Θα έρθει τάχα κάποτε η μέρα όπου η ομορφιά κι η γνώση, η εξυπνάδα κι η αρετή, η αδυναμία του σώματος κι η δύναμη του πνεύματος θα ενωθούν στη γυναίκα; 

Είμαι απο κείνους που πιστεύουν οτι η πνευματική πρόοδος είναι κανόνας στην ανθρώπινη ζωή, αλλα η πορεία προς την τελειότητα είναι πολύ αργή και οδυνηρή. Αν η γυναίκα ανυψώνεται σε κάποια πλευρά της ζωής και καθυστερεί σε μια άλλη, αυτό γίνεται επειδή το τραχύ μονοπάτι που οδηγεί στη βουνοκορφή είναι γεμάτο απο ενέδρες ληστών και φωλιές λύκων. Αυτή η παράξενη γενιά ζει ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνιο. Κρατά στα χέρια της το χώμα του παρελθόντος και τους σπόρους του μέλλοντος. Ωστόσο βρίσκουμε σε κάθε πόλη κάποια γυναίκα που συμβολίζει το μέλλον. 

Στην πόλη της Βηρυτού, η Σέλμα Καράμη, ήταν το σύμβολο της μελλοντικής ανατολίτισσας γυναίκας, αλλα, όπως πολλοί απο κείνους που ζουν πιο μπροστά απο την εποχή τους, έγινε κι αυτή θύμα του παρόντος. και σαν το λουλούδι που έσπασε ο μίσχος του και παρασύρθηκε απο το ρεύμα του ποταμού, η Σέλμα βάδισε στο άθλιο μονοπάτι των νικημένων. 

Ο Μανσούρ Μπέη Γκαλίμπ και η Σέλμα παντρεύτηκαν και ζούσαν μαζί σ' ενα όμορφο σπίτι στο Ράς Βηρυτός, όπου κατοικούσαν οι πιο πλούσιοι κάτοικοι της Βηρυτού. Ο Φαρίς Εφάντη Καράμη απομεινε μόνος στο μοναχικό του σπίτι ανάμεσα στον κήπο και στα δέντρα του, σαν το μοναχικό βοσκό ανάμεσα στο κοπάδι του. 

Οι μέρες και οι χαρούμενες νύχτες του γάμου πέρασαν, αλλα ο μήνας του μέλιτος άφησε αναμνήσεις γεμάτες πίκρα και θλίψη, όπως ο πόλεμος αφήνει κρανία και κόκκαλα νεκρών στο πεδίο της μάχης. Η μεγαλοπρέπεια του γάμου στην Ανατολή εμπνέει τις καρδιές των νέων αντρών και γυναικών, το τέλος του, όμως, μπορεί να τις πετάξει σαν παλιές μυλόπετρες στο βυθό της θάλασσας. Η χαρά του γάμου είναι σαν τα χνάρια των ποδιών πάνω στην άμμο που μένουν μόνο μέχρι να έρθουν τα κύματα και να τα σβήσουν. 

6. Η Λίμνη της Φωτιάς - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

1. Θλίψη Σιωπηλή - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

2. Το Χέρι της Μοίρας - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

3. Η Είσοδος στο Ιερό - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

4. Ο Λευκός Πυρσός - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

5. Η Καταιγίδα - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Όλα οσα κάνει ο άνθρωπος κρυφά μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, θα ξεφανερωθούν στο φως της μέρας. Λόγια που ειπώθηκαν ιδιωτικά θα γίνουν απροσδόκητα κοινή συνομιλία. Πράξεις που κρύβουμε σήμερα στις γωνιές του σπιτιού μας θα τις κραυγάσουν στους δρόμους αύριο. 

Έτσι ακριβώς τα φαντάσματα της νύχτας αποκάλυψαν το σκοπό της συνάντησης του επισκόπου Μπούλος Γκαλίμπ με τον Φαρίς Έφάντη Καράμη, και τη συνομιλία τους την ξανάπε όλη η γειτονιά μέχρι που έφτασε στ' αφτιά μου. Η κουβέντα που έγινε κείνο το βράδυ ανάμεσα στον επίσκοπο Μπούλος Γκαλίμπ και τον Φαρίς Εφάντη δεν είχε τίποτα να κάνει με τα προβλήματα των φτωχών, των χήρων και των ορφανών. 

Ο κύριος σκοπός που ο επίσκοπος κάλεσε τον Φαρίς Έφάντη και τον έφερε με το ιδιωτικό του αμάξι στο σπίτι του ήταν να αρραβωνιάσει τον ανεψιό του Μανσούρ Μπέη Γκαλίμπ με τη Σέλμα. Η Σέλμα ήταν η μοναχοκόρη του πλούσιου Φαρίς Εφάντη, και ο επίσκοπος τη διάλεξε όχι για την ομορφιά της και την ευγένεια του πνεύματός της, αλλα για τα χρήματα του πατέρα της που θα εξασφάλιζαν στο Μανσούρ Μπέη μια σπουδαία περιουσία και θα του έδιναν σημαντική κοινωνική θέση. Οι θρησκευτικοί αρχηγοί στην Ανατολή δεν ικανοποιούνται με το δικό τους πλούτο, αλλα προσπαθούν να κάνουν όλα τα μέλη των οικογενειών των οικονομικά ανώτερους και καταπιεστές. Η δόξα ενός πρίγκηπα πηγαίνει στον πρωτότοκο γιο του με την κληρονομιά, αλλα το μεγάλο όνομα του θρησκευτικού αρχηγού είναι μεταδοτικό και στα άδέρφια του και στους ανεψιούς του. 

Έτσι, ο χριστιανός επίσκοπος, και ο μωαμεθανός ιμάμης και ο βραχμάνος ιερέας, γίνονται σαν τα ερπετά της θάλασσας που περισφίγγουν τη λεία τους με πολλές λαβίδες και αναρροφούν το αίμα τους με αναρίθμητα στόματα. Όταν ο επίσκοπος ζήτησε το χέρι της Σέλμας για τον ανεψιό του, η μόνη απάντηση που έλαβε απο τον πατέρα της ήταν βαθιά σιωπή και δάκρυα, γιατί δεν ήθελε να χάσει το μόνο του παιδί. Η ψυχή κάθε πατέρα τρέμει όταν χωρίζεται απο τη μοναχοκόρη του, που τη μεγάλωσε και την έφτασε σε ηλικία γάμου. Η λύπη των γονέων για το γάμο μιας θυγατέρας είναι ιση με τη χαρά τους για το γάμο ενος γιού, γιατί ο γιος φέρνει στην οικογένεια ενα καινούργιο μέλος, ενω η κόρη, με το γάμο της, φεύγει για πάντα απο κοντά τους. 

Ο Φαρίς Εφάντη αναγκάστηκε να υποχωρήσει στην απαίτηση του επισκόπου, να υπακούσει στη θέλησή του χωρίς να το θέλει, γιατί ήξερε τον ανεψιό του επισκόπου πολύ καλά, ήξερε οτι ήταν άνθρωπος επικίνδυνος, γεμάτος μίσος, πονηριά και διαφθορά. Στο Λίβανο, κανένας χριστιανός δε θα μπορούσε να αντιταχτεί στον επίσκοπο του και μετά να διατηρήσει την καλή του θέση. Κανένας δε θα μπορούσε να παρακούσει το θρησκευτικό του αρχηγό και μετά να εχει την καλή του φήμη. Το μάτι δε θα μπορούσε να αντισταθεί σε μία λόγχη χωρίς να τρυπηθεί, και το χέρι δε θα μπορούσε να πιάσει ενα σπαθί χωρίς να κοπεί. 

Αν υποθέσουμε πως ο Φαρίς Εφάντη ειχε αντισταθεί στη θέληση του επισκόπου, τότε η καλή φήμη της Σέλμας θα καταστρεφόταν και τ' ονομά της θα βρωμιζόταν απο τη λάσπη των γλωσσών και των χειλιών. Σύμφωνα με την πονηριά της αλεπούς, τα τσαμπιά των σταφυλιών που βρίσκονται ψηλά και δεν μπορεί να τα φτάσει, είναι ξυνά. Έτσι η μοίρα άρπαξε τη Σέλμα και την οδήγησε σαν. ταπεινωμένο σκλάβο στο δρόμο των δυστυχισμένων γυναικών της Ανατολής, κι ετσι αυτό το ευγενικό πνεύμα έπεσε στην παγίδα αφού πρώτα πέταξε ελεύθερα με τα κάτασπρα φτερούγια της αγάπης σ' έναν ουρανό γεμάτο με το φως του φεγγαριού κι αρωματισμένο με το άρωμα των λουλουδιών. 

5. Η Καταιγίδα - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

1. Θλίψη Σιωπηλή - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

2. Το Χέρι της Μοίρας - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

3. Η Είσοδος στο Ιερό - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

4. Ο Λευκός Πυρσός - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Κάποια μέρα, ο Φαρίς Εφάντη με κάλεσε σε γεύμα στο σπίτι του. Δέχτηκα, γιατί η ψυχή μου πεινούσε για το θείο ψωμί που ο Θεός ειχε βάλει στα χέρια της Σέλμας, το πνευματικό ψωμί που κάνει τις καρδιές μας να πεινούν πιο πολύ οσο περισσότερο τρώνε. Ήταν το ψωμί εκείνο που ο Καής, ο Άραβας ποιητής, ο Δάντης και η Σαπφώ ειχαν δοκιμάσει και που ειχε φλογίσει τις καρδιές τους. το ψωμί. που ζυμώνει η Θεά - μητέρα με τη γλύκα των φιλιών και την πίκρα των δακρύων. 

Όταν έφτασα στο σπίτι του Φαρίς Εφάντη, ειδα τη Σέλμα να κάθεται σ' έναν πάγκο στον κήπο, έχοντας ακουμπισμένο το κεφάλι της στον κορμό του δέντρου, και να φαίνεται σα νύφη με το λευκό μεταξένιο φόρεμά της, η σα φρουρός που φύλαγε κείνο το περιβόλι. Σιωπηλά και με σεβασμό πλησίασα και κάθισα δίπλα της. Δεν μπορούσα να μιλήσω. Γι' αυτό, κατέφυγα στη σιωπή, τη μόνη γλώσσα της καρδιάς, ένιωθα ομως πως η Σέλμα άκουγε το άφωνο κάλεσμά μου κι έβλεπε το πνεύμα της ψυχής μου στα μάτια μου. 

Σε λίγη ώρα, ο γερο - πατέρας της βγήκε απο το σπίτι και με χαιρέτησε, οπως έκανε πάντα. Όταν άπλωσε το χέρι του προς εμένα, ένιωσα σα να ευλογούσε τα μυστήρια που ένωναν εμένα και την κόρη του. Μετά ειπε, «Το φαγητό είναι έτοιμο, παιδιά μου. ας πάμε να φάμε.» 

Σηκωθήκαμε και τον ακολουθήσαμε, και τα μάτια της Σέλμας έλαμπαν. γιατί ενα καινούργιο αίσθημα ειχε προστεθεί στην αγάπη της τη στιγμή που ο πατέρας της μας αποκάλεσε παιδιά του. 

Καθίσαμε στο τραπέζι και γευόμαστε με ευχαρίστηση το φαγητό και το παλιό κρασί, αλλα οι ψυχές μας ζούσαν σ' εναν κόσμο πολυ μακρινό. Σκεφτόμαστε το μέλλον και τις δυσκολίες του. Τρία πρόσωπα ηταν χωρισμένα στις σκέψεις τους, αλλα ενωμένα με την αγάπη. τρεις αθώοι άνθρωποι με πολυ αίσθημα αλλα λίγη γνώση. ενα δράμα παιζόταν εκείνη τη στιγμή απο ενα γέρο που αγαπούσε την κόρη του και φρόντιζε για την ευτυχία της, μια κόρη είκοσι χρονών που ατένιζε το μέλλον με ανησυχία, κι ένα νέο που ονειροπολούσε κι αγωνιούσε, που δεν ειχε γευτεί ούτε το κρασί ούτε το ξύδι της ζωής, και που προσπαθούσε να φτάσει στα ύψη της αγάπης και της γνώσης, αλλα που δεν μπορούσε ν' ανυψωθεί. 

Εμεις οι τρεις καθόμασταν στο απαλό φως και τρώγαμε και πίναμε σε κείνο το μοναχικό σπίτι, οπου μας θωρούσαν τα μάτια του ουρανού, αλλα στον πάτο των ποτηριών μας κρυβόταν η πίκρα και η αγωνία. Την ώρα που τελειώναμε το φαγητό μας, μια υπηρέτρια ανάγγειλε κάποιον ξένο που ήθελε να δει τον Φαρίς Εφάντη. 

«Ποιος είναι;» ρώτησε ο γέρος. «Ο άνθρωπος του επισκόπου», ειπε η κοπέλα. Έγινε λίγες στιγμές σιωπή, και στις στιγμές αυτές ο Φαρίς Εφάντη κοίταξε κατάματα την κόρη του, σαν τον προφήτη που ατενίζει τον ουρανό για ν' αποκαλύψει το μυστικό του. Ύστερα ειπε στην κοπέλα, «Ας περάσει.» 

4. Ο Λευκός Πυρσός - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

1. Θλίψη Σιωπηλή - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

2. Το Χέρι της Μοίρας - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

3. Η Είσοδος στο Ιερό - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Ο μήνας του Νιζάν ειχε σχεδόν περάσει. Εγω συνέχισα τις επισκέψεις μου στο σπίτι του Φαρίς Εφάντη, και τις συναντήσεις μου με τη Σέλμα στ' όμορφο εκείνο περιβόλι, όπου αντίκρυζα την ομορφιά της, θαύμαζα την εξυπνάδα της, και αφουγκραζόμουν τη σιωπή της θλίψης. 

Ένιωθα πως ενα αόρατο χέρι με τραβούσε κοντά της. Κάθε συνάντησή μας μ' έκανε να βλέπω κάποια καινούργια πλευρά της ομορφιάς της και ν' αποκτώ νεα αντίληψη της γλυκειάς ψυχής της, μέχρι που η Σέλμα έγινε για μένα ενα βιβλίο που τις σελίδες του μπορούσα πια να διαβάζω και να τραγουδώ τους ύμνους του, χωρίς όμως ποτέ να μπορώ ν' αποτελειώσω το διάβασμά του. 

Μια γυναίκα που η Πρόνοια της χάρισε ομορφιά στο σώμα και στο πνεύμα, είναι μια αλήθεια και κρυφή και φανερή ταυτόχρονα, που μπορούμε να καταλάβουμε μόνο με την αγάπη, και ν' αγγίξουμε μόνο με την αρετή. Κι όταν δοκιμάζουμε να περιγράψουμε μια τέτοια γυναίκα, εξαφανίζεται σαν ατμός. 

Η Σέλμα Καράμη ειχε και σωματική και πνευματική ομορφιά. αλλα πως μπορώ να την περιγράψω σε κάποιον που ποτέ δεν τη γνώρισε; Μπορεί ενας νεκρός να θυμηθεί το τραγούδι του αηδονιού και το άρωμα του ρόδου και το μουρμουρητό του ρυακιού; Μπορεί ένας φυλακισμένος, με βαριά δεσμά στα πόδια να τρέξει πίσω απο την αύρα της αυγής; Δεν είναι η σιωπή πιο οδυνηρή απο το θάνατο;

 Τάχα, να μ' εμποδίζει η περηφάνεια απο το να περιγράψω τη Σέλμα με απλά λόγια, επειδή δεν μπορώ να τη ζωγραφίσω πιστά με λαμπερά χρώματα; 

Ο πεινασμένος που βρίσκεται στην έρημο δε θ' αρνηθεί να φάει ξερό ψωμί αν ο ουρανός δεν του βρέξει μάνα κι ορτύκια. 

Μέσα στο λευκό μεταξένιο φόρεμά της, η Σέλμα ήταν λεπτή σαν ακτίνα του φεγγαριού που γλιστρά απο το παράθυρο. Περπατούσε με χάρη και ρυθμό. Η φωνή της ήταν απαλή και γλυκειά. οι λέξεις έπεφταν απο τα χείλη της σα σταγόνες δροσιάς που πέφτουν απο τα πέταλα των λουλουδιών όταν τα ταράζει ο άνεμος. 

Αλλα, τι να πω για το πρόσωπο της Σέλμας! 

H ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΑΡΜΟΝΙΑ

Από το βιβλίο του OSHO

 Μόνο η εμφάνιση είναι ίδια. Η εμφάνιση του ποταμού και η δική σου επίσης.

Δεν μπορείς να μπεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι…

…γιατί ο ποταμός δεν θα είναι ποτέ πια ο ίδιος ούτε κι εσύ. Γι’ αυτό κάθε στιγμή είναι μοναδική, ασύγκριτη! Δεν υπήρξε ποτέ πριν κι ούτε θα υπάρξει ποτέ πια. Είναι πανέμορφο αυτό! Η στιγμή δεν είναι επανάληψη. Είναι πάντα ολόδροση.

Αυτή τη δροσιά της στιγμής τη χάνεις, όταν ο νους σου επιμένει να προσκολλάται, να κατέχει, όταν επιζητάς τη μονιμότητα. Αν είχες έναν μόνιμο, αναλλοίωτο εαυτό, δεν θα ήταν ούτε καν σαν πέτρα, γιατί ακόμα κι οι πέτρες αλλάζουν. Ο εαυτός όμως δεν θα μπορούσε να είναι σαν λουλούδι. Αν όλα τα πράγματα είχαν έναν αναλλοίωτο εαυτό, ένα αναλλοίωτο υπόστρωμα, τότε όλη η ύπαρξη θα ήταν πλήξη, όχι γιορτή.

Γιορτή υπάρχει μόνο όταν κάθε στιγμή φέρνει μαζί της κάτι καινούργιο. Αν κάθε στιγμή φέρνει κάτι από το άγνωστο, αν κάθε στιγμή είναι εισβολή του άγνωστου μέσα στο γνωστό, τότε έχει ενδιαφέρον η ζωή∙ χωρίς προσδοκίες. Τότε η ζωή είναι μια διαρκής κίνηση στο άγνωστο. Τίποτα δεν μπορεί να σε κάνει να νιώσεις απογοήτευση, γιατί τίποτα δεν ελπίζεις ότι θα μένει το ίδιο για πάντα.

Γιατί υπάρχει τόση απογοήτευση στον κόσμο; Γιατί όλοι προσβλέπουν στη μονιμότητα.  Αλλά η μονιμότητα δεν είναι στη φύση των πραγμάτων. Κι αυτό είναι το μόνο που δεν αλλάζει.

Πρέπει να απαλλαγείς από την ιδέα της μονιμότητας, να γίνεις ο ίδιος ρέουσα πραγματικότητα.

Να μην είσαι σαν τη σκληρή πέτρα, μα σαν το εύθραυστο λουλούδι.  Το βράχμα των ινδουιστών είναι σκληρή πέτρα.  Το απόλυτο του Χέγκελ και του Σανκάρα είναι σκληρή πέτρα.  Αλλά η νιρβάνα του Βούδα, η κατανόηση του Ηράκλειτου, είναι σαν το εύθραυστο λουλούδι που αλλάζει.  Ας το χαιρόμαστε όσο κρατά και ας μη ρωτάμε περισσότερα.

Είσαι ερωτευμένος;  Γιόρτασε τον έρωτα όσο υπάρχει!  Μην αρχίσεις να σκέφτεσαι τη μονιμότητα.  Μόλις αρχίσεις να το κάνεις, το λουλούδι είναι νεκρό.  Μην προετοιμάζεσαι για αν χαρείς τη στιγμή, γιατί η στιγμή δεν περιμένει.  Φεύγει και δεν γυρνά με τίποτα.  Δεν υπάρχει επιστροφή.  Ο ποταμός κυλά και κάθε στιγμή σ’ αφήνει σε καινούργιες όχθες.

Αυτό είναι το πρόβλημα, το άγχος, η αγωνία του ανθρώπου: Ο νους επιμένει να σκέφτεται τις όχθες που δεν υπάρχουν πια και να τις προβάλλει στο μέλλον.  Αν μπορούσε αυτή η επιθυμία να ικανοποιηθεί, τότε η ζωή θα γινόταν πανάσχημη.

Οι ινδουιστές και οι ζαϊνιστές έχουν την έννοια της μόκσα – η κατάσταση εκείνη της συνειδητότητας όπου τίποτα δεν μεταβάλλεται.  Σκέψου, για μια στιγμή μόνο, τη φοβερή πλήξη των φωτισμένων, όσων έχουν – όπως πιστεύουν οι ινδουιστές και οι ζαϊνιστές – φτάσει στη μόκσα, στην τέλεια ακινησία, όπου τίποτα δεν συμβαίνει.  Πιο πληκτική κατάσταση είναι αδύνατο να υπάρξει.  Ο Θεός καθισμένος από τη μια, εσύ καθισμένος από την άλλη, χωρίς τίποτα να αλλάζει, ούτε καν τίποτα να λέγεται.  Η στιγμή μοιάζει ολόκληρη αιωνιότητα.  Για τον Ηράκλειτο, το Βούδα, το Λάο Τσου, η ψυχή της ύπαρξης είναι η αλλαγή, η αλλαγή που τα πάντα ομορφαίνει.