Το 1821, η Τουρκία και ο εκφυλισμός των Νεοελλήνων

 

Του Ηλία Παπαναστασίου

Συμπληρώνονται 200 χρόνια σε λίγες εβδομάδες από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, μια από τις Μεγαλύτερες επαναστάσεις των τελευταίων αιώνων και η μεγαλύτερη στο χώρο της Βαλκανικής και Ανατολικής Μεσόγειου τουλάχιστον για τον 19ο αιώνα.

Η επέτειος συμπίπτει με ολιστικού τύπου επιδείνωση της Τουρκικής επιθετικότητας σε όλα τα επίπεδα, με όλους τους τρόπους και σε όλους τους τόπους. Η Ολιστική Γεωστρατηγική Επίθεση της Τουρκίας σε όλα τα επίπεδα και με όπλα της την πολεμική της ανάπτυξη – οι θερμόαιμοι φίλοι μας οι Ισπανοί, με δάνεια δικής τους Τράπεζας ναυπηγούν αεροπλανοφόρο για την Τουρκία το οποίο θα είναι έτοιμο φέτος ή του χρόνου– ποντάρει στην άριστη διπλωματία της Τουρκίας από την Οθωμανική περίοδο, στην εκπληκτική Βιομηχανική ανάπτυξη της Τουρκίας που παράγει όλα τα οπλικά συστήματα στρατού, ναυτικού ή αεροπορίας αλλά και στην οικονομική διασύνδεση συμφερόντων μεταξύ Τουρκίας και Δύσης και ειδικότερα Γερμανίας, Ισπανίας, Ιταλίας αλλά και Ολλανδίας, οι Τράπεζες των οποίων έχουν 20, 50, 40 και 20 δισεκατομμύρια ευρώ αντίστοιχο άνοιγμα προς την Τουρκική Οικονομία! Περιμένει κανείς στα σοβαρά να έλθουν σε ρήξη με τον Ερντογάν για χάρη της Ελλάδας;

Ταυτόχρονα οι Τούρκοι έχοντας αναπτύξει περαιτέρω τον ήδη παραδοσιακό Κεμαλικό Εθνικισμό – τον υπονόμευαν αλλά δεν τον αποκήρυξαν ποτέ! – αλλά αναμειγνύοντάς τον εύστροφα, αποτελεσματικά και σε απίστευτο βαθμό με τον επεκτατισμό των Οθωμανών και τον συνεχώς εντεινόμενο θρησκευτικό μανδύα του Τουρκικού Σουνιτικού Ισλάμ που απλώνεται όλο και διαρκέστερα στην Τουρκική Κοινωνία από το 2002 ήτοι περίπου 19 χρόνια τώρα, κατόρθωσαν να αποκτήσουν ένα κοινωνικό σώμα, ένα Έθνος και μια Πατρίδα ιδεολογικά συνεκτική, θρησκευτικά κατοχυρωμένη και διπλωματικά επιθετική. 

Ποιος τους ακούει πια. Μας τα πρήξατε με τον Κορονοϊό!

Μόλις το 6% των πολιτών ενημερώνεται πια από τα δελτία ειδήσεων. Το 79% των Βρετανών αδιαφορεί πλέον για τα μέτρα. Αρχίζω και τους λυπάμαι που ξοδεύουν τόσο χρήμα για προπαγάνδα και κανείς δεν τους ακούει πια. 

Φαντάζομαι το 6% είναι κάτι παππούδες και γιαγιάδες στα πρόθυρα άνοιας που απλά έχουν ανοιχτή την τηλεόραση για παρέα. Μια-δυο ώρες μετά το κεντρικό δελτίο ειδήσεων έχουν ξεχάσει τι είδαν.

Θα έχετε παρατηρήσει ότι σταμάτησα και γω να γράφω για κρούσματα, μεταλλάξεις, εμβόλια, απαγορεύσεις και μέτρα.

Καταρχάς κάτι το οποίο γίνεται επί ένα χρόνο δεν αποτελεί πια είδηση. Δεν μπορεί να αποτελεί είδηση μιας και μεταδίδεται όλη μέρα σε όλα τα κανάλια και άπαντες γράφουν για το θέμα σε όλες σχεδόν τις σελίδες. Επί ένα χρόνο.

Η «πανδημία» αυτή θα μπορούσε να θυμίζει απλά μια κακή γρίπη. Πως; Το έχω γράψει επανειλημμένα. Δεν χρειάζεται να το αναλύσω περισσότερο. Όσοι έχουν ψάξει το θέμα γνωρίζουν για τα PCR Test, γνωρίζουν πόσοι δηλώθηκαν ότι πέθανα με Covid και πόσοι πέθαναν από Covid (τεράστια διαφορά). Αυτοί οι οποίοι ψάχνουν γνωρίζουν για την ιβερμεκτίνη και ότι δεν θα χρησιμοποιηθεί πότε από την ιατρική κοινότητα διότι απλά θα σήμαινε το τέλος της «πανδημίας». Όσο για τους υπόλοιπους δεν χρειάζεται να γράψω τίποτε πια μιας και δεν θα καταλάβουν ποτέ. Τσάμπα κόπος.

ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ – ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΞΟΔΟΣ – ΕΜΒΟΛΙΟ.

 

Πίσω από τα αστραφτερά ψεύτικα χαμόγελα των επώνυμων που μας έδειξαν πόσα πολλά πράγματα μπορεί να κάνει κάποιος στη καραντίνα, όμορφα γεύματα που ετοιμάζονται σε όμορφες κουζίνες, από όμορφους άντρες και γυναίκες, στον όμορφο κόσμο τον αγγελικά πλασμένο, η κόλαση έχει στρώσει χαλιά και χιλιάδες , μη αστραφτεροί δυστυχισμένοι, οδεύουν σιγά σιγά προς τη τρέλα.

Με λουκέτα στα μαγαζιά, με τους ανέργους να ψάχνουν στην όχι τόσο όμορφη κουζίνα τους ένα πιάτο φαΐ να βγάλουν τη μέρα, με τρομοκρατημένους ηλικιωμένους κλειδωμένους στα σπίτια και νέους ενόχους που αμάρτησαν και έσπειραν τη μόλυνση, με αρρώστους που δεν μπορούν πια να δεχτούν ούτε τις συνηθισμένες θεραπείες, λίστες για ανθρώπους που περιμένουν να χειρουργηθούν αλλά δεν υπάρχει πια κρεββάτι γι΄αυτούς, με ετοιμοθάνατους που σβήνουν μόνοι τους σε κάποιο θάλαμο χωρίς ένα χέρι αγαπημένο να τους αποχαιρετίσει για τελευταία φορά,

Η τελευταία ελπίδα εξόδου το εμβόλιο.

ΗΜΕΡΑ ΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΙΑΣΩΣΤΗ 14 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ…ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ…;

Πριν 20 χρονια τετοια μερα ειχε το ΕΚΑΒ την πτωση του πρωτου από τα ελικοπτερα του στην διαρκεια αεροδιακομιδης με αποτελεσμα τον τραγικο θανατο ολων των επιβαινοντων…

20 χρονια μετα ,σημερα είναι η 3η χρονια που θεσμοθετηθηκε από το κρατος αυτή η μερα μνημης και τιμης των ανθρωπων του ΕΚΑΒ που χανουν τις ζωες τους,που τραυματιζονται,που ασθενουν κατά την εκτελεση του καθηκοντος επιχειρωντας να βοηθησουν συνανθρωπους τους…

Βλέπω ένα νέο εμφύλιο να φουντώνει και τρομάζω...

 

Βλέπω ένα νέο εμφύλιο να φουντώνει και τρομάζω...για όλους μας, μα πιο πολύ για τα παιδιά μας...

Βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να παραλογίζονται να νευριάζουν με το παραμικρό..

Κάνουν στην άκρη στα πεζοδρόμια όταν περνάς δίπλα τους σαν να κυκλοφορεί λέπρα...

Σε βλέπουν δίχως μάσκα και σε κοιτάνε λες και είσαι ο Πάσσαρης..

Και διαβάζω...

Διαβάζω για την Ελένη στο Περιστέρι που μπήκε σε club παράνομο και κόλλησε τον ιό..

Αλλά 20.000 άτομα έξω από το εφετείο δε κόλλησε κανένας..

Θέλω όμως να διαβάσω και για την άλλη Ελένη δυο γειτονιές πιο κάτω που την Παρασκευή της έκοψαν το ρεύμα...

Ημέρα Θυσίας του Διασώστη αλλά και αυτοθυσίας, αυταπάρνησης, επαγγελματισμού!

Ειναι πολυ θετικο για το ΕΚΑΒ που έχει ορισθεί μια μερα τον χρονο για να τιμουμε τους θανοντες ΕΚΑΒΙΤΕΣ, που εχασαν την ζωη τους εν ωρα υπηρεσιας στην εκτελεση του.

Καθημερινα ομως το ΕΚΑΒ δινει εναν μεγαλο αγωνα στην Ελλαδα.....

Καθε μερα ειναι η ημερα του διασωστη που επιχειρει για να βοηθησει συμπολιτες μας που εχουν αναγκη...

Ανθρωπους που η ζωη τους κινδυνευει...

Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΕΠΕΛΕΞΕΣ.

 

Όλες αυτές τις ημέρες δεν γράφω γιατί περιμένω. Περιμένω να δω πόσο μακριά θα πάει αυτό το καραγκιοζιλίκι που έχουμε γίνει πρωταγωνιστές. Υπάρχουν όμως κάποιοι που με τσιγκλάνε, γιατί ακόμα και τώρα που έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος όλων όσων γνωρίζαμε, τώρα που φυλακισμένοι στα σπίτια μας με μια μάσκα στη μούρη και το χέρι απλωμένο περιμένουμε να μας τρυπήσουν για να μας σώσουν εκείνοι που χωρίς δισταγμό, χωρίς ντροπή, χωρίς κανένα συναίσθημα, μας έχουν ήδη ξεπουλήσει, πακέτο στο παζάρι, φωνάζουν και διαμαρτύρονται έχοντας μέσα στο τρύπιο κεφάλι τους την ιδέα πως για όλα φταίνε οι ''ανυπάκουοι'' οι λεγόμενοι ''αρνητές'' της βλακείας συμπολίτες. Θυμήθηκα ένα κείμενο από τα παλιά, όταν κάποιος μου είχε πει πως είμαι ανόητη και τα ισοπεδώνω όλα. Πάρε λοιπόν καθώς πρέπει ανθρωπάκι , έντιμε ανόητε δούλε το παρακάτω κείμενο από τα παλιά, γιατί δεν χρειάζεται να κουράζομαι να γράφω κάτι νέο αφού ακόμα έτσι είσαι. 

ΕΤΙΚ Season 6

 

 

Γιατί αυτό το σήριαλ γράφει τόσα επεισόδια, ενώ όλοι ξέρουμε ότι δεν βλέπεται, επειδή στην πραγματικότητα είναι κάτι που δεν υπάρχει; Επειδή το ξέρουμε εμείς, οι από μέσα. Οι απ' έξω, δηλαδή οι πολίτες, νομίζουν ότι είναι κάτι μοναδικό, κάτι ηρωικό, κάτι πολύ μάχιμο, που θα τους σώσει την ώρα της καταστροφής. 

Βέβαια, δεν τους το είπαμε εμείς αυτό που πιστεύουν, αλλά το αφήσαμε να εννοηθεί και να το πλάσουν με την φαντασία τους. Δική τους η ευθύνη λοιπόν. 

Το ίδιο παραμύθι πιστεύουν και οι άλλες Υπηρεσίες για το ΕΤΙΚ του ΕΚΑΒ, δηλαδή η Αστυνομία και η Πυροσβεστική. Το ίδιο και οι Υπουργοί. Πιστεύουν ότι το ΕΚΑΒ, έχει οργανωμένο Ειδικό Τμήμα.

Mα τι ζόρι τραβάνε με τον Τσιτσιπά;

Δεν καταλαβαίνω τι κάνει τους ανθρώπους να εξοργίζονται με πράγματα που δεν έχουν καμία απολύτως επιρροή στη ζωή τους

Ο Μάνος Βουλαρίνος σχολιάζει τις αντιδράσεις με αφορμή τον τρόπο που γιόρτασε ο Στέφανος Τσιτσιπάς την πρωτοχρονιά στο Ντουμπάι.

Η είδηση έσκασε σαν βόμβα και σόκαρε ένα μεγάλο αριθμό ευαίσθητων συμπολιτών: ο Στέφανος ο Τσιτσιπάς ήταν στο Ντουμπάι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και γιόρτασε την αλλαγή του χρόνου στην πρωτεύουσα του κιτς νεοπλουτισμού.

Η εικόνα του έκτου καλύτερου τενίστα στον κόσμο και μόνιμου κατοίκου Μονακό (δηλαδή ενός υπερεπιτυχημένου επαγγελματία και εκατομμυριούχου που ζει μακριά μας) να γιορτάζει στο Ντουμπάι, έκανε την οργή στα μέσα κοινωνικής εκτόνωσης να ξεχειλίσει και έδωσε την ευκαιρία στους συμπολίτες που τους αρέσει να θυμώνουν ακόμα και για πράγματα τα οποία δεν τους αφορούν, να εκδηλώσουν για άλλη μια φορά την απέχθεια τους για τον Τσιτσιπά τον οποίο κατηγόρησαν από επικίνδυνο για τη διάδοση κορωνοϊού μέχρι αναίσθητο επιδειξιομανή (παρότι είμαι σίγουρος πως στην αρχή έγραψαν επιδειξία και μετά το διόρθωσαν).

Ο Ρόλος του Συνδικαλιστή

  

Στην καθημερινότητά μας, οι εργαζόμενοι, είτε στον ιδιωτικό, είτε στο δημόσιο τομέα, βρισκόμαστε σε ένα διαρκές ταξίδι αγωνίας και αβεβαιότητας, τόσο για το παρόν, όσο και για το μέλλον, ιδιαίτερα δε, τώρα, εν μέσω πανδημίας βιώνουμε και τον κίνδυνο της νόσου Covid-19, από την οποία νόσο, χιλιάδες συνάνθρωποί μας σε όλο τον κόσμο έχουν χάσει τη ζωή τους....

Πώς να γεννήσει ένας λαός, αν δεν γεννάει Λόγο;

 

Γράφει ο Νίκος Παναγοδημητρόπουλος…

«Ελλάδα», (η) χώρα:
Κάποτε γνωστή σαν «Ελλάς», κατοικείτο από ανθρώπους ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ, το Έργο των οποίων αποτέλεσε Θεμέλιο του Σύγχρονου Πολιτισμού, Ανατολικού και Δυτικού.

Λίγα χρόνια πριν, πριν την «Κρίση», οικονομική και Αξιακή, είχε το μεγαλύτερο ποσοστό ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ Επαγγελματιών, ανθρώπων που ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΣΑΝ να Δημιουργήσουν, οι λεγόμενοι και Επιχειρηματίες.
Σήμερα κατοικείται από ένα ιδιόρρυθμο μείγμα ανθρώπων, οι περισσότεροι των οποίων γεμίζουν τα Προπατζίδικα που ξεφυτρώνουν ανά δεκάδες στις γειτονιές, παίρνοντας την θέση βιβλιοπωλείων που κλείνουν λόγω «αναδουλειάς», και «τζογάρουν» τα επιδόματα Πρόνοιας που τους πετάει το «Κράτος» σαν ψίχουλα από τα Θυέστεια γεύματα με τις σάρκες του λαού του για να τους κρατάει υπάκουους υπηκόους, τηλεθεατές τούρκικων σήριαλ που εκπέμπουν την ΜΙΖΕΡΙΑ τους από τις τηλεοπτικές οθόνες των υπό κατάσχεση για χρέη στις τράπεζες σπιτιών τους και ευνουχίζοντας ΚΑΘΕ προσπάθεια Αναγέννησης.

Το σχολείο που ονειρευόμαστε…

 

Το κείμενο που ακολουθεί κέρδισε το πρώτο βραβείο στον 1ο Πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό δοκιμίου-έκθεσης με θέμα «Το σχολείο που ονειρευόμαστε».

Το σχολείο που ονειρεύομαι είναι αυτό που έχω εδώ κι έναν χρόνο. Είναι αυτό που με έμαθε να αγαπώ τον εαυτό μου, να τον εκτιμώ. Είναι αυτό που με δίδαξε πως μπορώ κι εγώ να περιμένω καλύτερες μέρες στη ζωή μου κι ότι δεν τέλειωσαν όλα εκείνη τη στιγμή που με έριξαν μέσα σε μια φυλακή. Εδώ οι μαθητές περιμένουμε με λαχτάρα να ξημερώσει η καινούργια μέρα για να έρθουμε στο σχολείο, κι ούτε που βγαίνουμε διάλειμμα, για να προλάβουμε να μάθουμε όλα αυτά που χάσαμε τόσα χρόνια. Κι όταν έρχονται οι γιορτές, λυπόμαστε που αναγκαζόμαστε να μένουμε μόνοι και διψασμένοι για γνώση ως τη στιγμή που το σχολικό κουδούνι θα ηχήσει ξανά στ’ αυτιά μας και η χαρά θα έρθει και θα θρονιαστεί πάλι στην καρδιά.

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗ ΖΟΜΠΙΛΑΝΤ

 

Επειδή κυκλοφορεί και η συνηθισμένη γρίπη μην τρελαθείτε, γιατί πολλοί πιστεύω πως έχουν χάσει εντελώς την ικανότητα να σκέφτονται λογικά και  επίσης όλα μοιάζουν σαν οι άνθρωποι να έχουν χάσει τη μνήμη τους, λες και η ζωή ολόκληρη αφορά τον κορονοϊό , γεννηθήκαμε  σαν πρωτόπλαστοι σε ένα κόσμο που κυριαρχεί μόνο αυτός, αποκτούμε γνώση μέσω των ανακοινώσεων που σχετίζονται με αυτόν, καθορίζουμε τη ζωή μας σε σχέση με αυτόν, και το μέλλον μας εξαρτάται ακριβώς από το τι θα γίνει με αυτόν. Ίσως είναι η πρώτη φορά στην ανθρωπότητα που όλες οι άλλες ασθένειες μοιάζουν ανύπαρκτες ή δεν φοβίζουν κανένα, όσο τρομακτικές και αν είναι, μπροστά σε αυτό το απόλυτα τρομακτικό τέρας που λέγεται κορονοϊός.

Έτσι ακούω συνάδελφο να μένει στο σπίτι τρομαγμένος, γιατί έχει κάνει πυρετό και δεν έχει όσφρηση και γεύση. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος και πολλοί άλλοι λένε αυτό το πράγμα και είναι σίγουροι πως εισέπραξαν τον θανατηφόρο ιο. Εγώ πάλι σαν ηλίθια, σκέφτομαι, καλά μόνο εγώ ξέρω πως σε μια σοβαρή γρίπη ούτε γεύση έχεις ούτε μυρίζεις? Ή μόνο εγώ έχω περάσει γρίπη… Η τελευταία φορά που μπήκα σε νοσοκομείο ήταν από τη γρίπη των χοίρων (ή των κοτόπουλων… δεν θυμάμαι) Ποια ήταν τα συμπτώματα μου? Βήχας που δεν μπορούσα να αναπνεύσω, πολύ ψηλός πυρετός, απόλυτη καταβολή δεν μπορούσα ούτε από το κρεβάτι να κατέβω και φυσικά ούτε μπορούσα να μυρίσω τίποτα, ούτε είχα καμία γεύση. Το αποτέλεσμα όταν βάρεσα πυρετό 41, ναι 41, πήγα νοσοκομείο μου έκαναν μια αντιπυρετική ενδοφλέβια, έμεινα 1 ημέρα μέσα αφού με ξεκίνησαν αμέσως μια αντιβίωση για να μην έχω πρόβλημα και το γυρίσω σε πνευμονία.

Κάποιοι τους λένε οδηγούς, κάποιοι τραυματιοφορείς, κάποιοι νοσηλευτές, άλλοι ιατρούς και άλλοι απλά ΕΚΑΒίτες.

 

ΑΡΑΓΕ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΜΙΛΑΜΕ;

Υπάρχουν εργαζόμενοι που πάνε στη δουλειά τους και δεν ξέρουν που θα δουλέψουν, με ποιους θα συνεργαστούν και πότε θα σχολάσουν.

Κάθε ημέρα του χρόνου,24 ώρες το εικοσιτετράωρο μπαίνουν στα σπίτια σας, γυρνάνε στους δρόμους επεμβαίνουν σε τροχαία, ανακοπές, εγκεφαλικά, πτώσεις, διαταραχές σακχάρου, εμπύρετα, κατακλίσεις, αιμοκαθάρσεις, τραυματισμούς, τοξικομανείς, ψυχασθενείς και άλλα πολλά.

αυτοπαθής στροφή...

 

 

Μου κάνει εντύπωση, το ομολογώ, τούτη η αυτοπαθής στροφή της ανθρωπότητας, όλων μας, τα τελευταία τουλάχιστον 20 χρόνια… παρότι ήμουν θα έλεγα προετοιμασμένος γι αυτήν… πώς να προετοιμάσεις όμως τον εαυτό σου για ένα βίωμα που δεν γνωρίζεις;

Με στενοχωρεί περισσότερο που η ανθρωπότητα δείχνει να έχει χάσει την αυτοπεποίθησή της… την εξωστρεφή της γενναιότητα, την αμεριμνησία της… αυτός ο ‘ενδοσκοπισμός’, η διαρκής εμβύθιση στο συναίσθημα και η εμμονική ψυχοθεραπευτική προσφυγή έχει τις παρενέργειές της… είμαστε πιο φοβικοί από παλιά, πιο ‘προσεκτικοί’, πιο ανασφαλείς, πιο άτολμοι… ας ξεχάσουμε τα του Κορονοϊού… γενικά μιλώντας…

Επαναστάτες του πληκτρολογίου

 

 

Οι «επαναστάτες του πληκτρολογίου» όπως τους ονόμασες ή «του καναπέ» όπως τους προτιμάς..

Είναι αυτοί που ψάχνουν, μελετάνε, ερευνούν ασταμάτητα γιατί έχουν καταλάβει ότι είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για τη γνώση, την αντίληψή και την δράση τους.

Είναι αυτοί που συνήθως δεν φωνάζουν στους δρόμους, δεν αναλώνονται να τσακώνονται με τον γείτονά τους ή τους περαστικούς της ζωής τους. Δεν βγαίνουν στα κανάλια εξαπάτησης ούτε θα τους αναγνωρίσεις όταν περνάνε δίπλα σου.

Είναι αυτοί που επιλέγουν συνειδητά ό,τι κάνουν, τι διαβάζουν, τι ακούνε, πού εστιάζουν την προσοχή τους. Έχουν την ικανότητα να συνθέτουν πληροφορίες που δεν φαίνεται αρχικά/επιφανειακά, να έχουν οποιαδήποτε σύνδεση.

Είναι αυτοί που έχουν καταλάβει την έννοια του χωροχρόνου, της ενέργειας, της κάθε συμβολής και συμμετοχής τους, πρακτικά, πέρα από τις απαρχαιωμένες, γραμμικές, κοινωνικές πεποιθήσεις.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟ ΝΑ ΔΙΑΝΕΜΗΘΕΙ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ.

 

Επειδή εδώ μέσα κάποιοι έχουν ανάγει την άγνοια τους σε βεβαιότητα, και μιλάω και για τα στρατόπεδα των ‘’απόλυτα υποταγμένων στις υποδείξεις’’ και για τα στρατόπεδα ‘’των άσχετων που το παίζουν ειδήμονες» κι επειδή αυτό που έχει χαθεί εδώ και αρκετό στα κοπάδια των προβάτων που νομίζουν πως είναι άνθρωποι σκεπτόμενοι και με ελεύθερη βούληση, είναι η λογική σκέψη, θέτω μερικά ερωτήματα και προκαλώ οποιονδήποτε «επιστήμονα» να μου απαντήσει  με σαφήνεια, αποδείξεις και φυσικά γνώση.

Είναι αλήθεια πως τα εμβόλια δοκιμάζονται τουλάχιστον 10 χρόνια πριν βγουν στη κυκλοφορία, και σε περιπτώσεις επείγουσες 3 χρόνια ελάχιστο χρόνο, και επίσης αν υπάρχει άλλο εμβόλιο στην ιστορία των εμβολιασμών,  το οποίο χορηγήθηκε στο παγκόσμιο πληθυσμό, με δοκιμή 8 μήνες.

Το συγκεκριμένο εμβόλιο θα δώσει ανοσία? Δηλαδή όποιος το κάνει δεν θα κολλάει ή θα έχει πολύ ελαφριά συμπτώματα κι επίσης αφού δεν θα κολλάει δεν θα το μεταδίδει? Υπάρχει διαβεβαίωση πως με το εμβόλιο θα πάψουν καραντίνες, μάσκες κλπ.?

Να μην ανοίξει τίποτε!

 

Αγγελος Κωβαίος

Πιθανώς η κυβέρνηση να έχει λάβει την απόφαση και να καθυστερεί απλώς η ανακοίνωσή της.

Όμως η ουσία είναι μία και απλή. Το λιανεμπόριο δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να ανοίξει. Αν συμβεί αυτό, είναι μαθηματικώς βέβαιον ότι και αύξηση κροσυμάτων θα υπάρξει και η προσπάθεια θα υπονομευτεί σε αυτό το κρίσιμο σημείο.

Αρκεί κανείς να σχηματίσει την εικόνα: Ανακοινώνεται μία, περιορισμένη έστω, επαναλειτουργία των καταστημάτων. Η εικόνα των εμπορικών δρόμων των πόλεων θα είναι εφιαλτική. Ας φανταστεί κανείς την Ερμού υπό αυτές τις συνθήκες…

Στο σημείο που βρισκόμαστε, η αποφασιστικότητα και η ευθικρισία των αρμοδίων είναι οι κρισιμότερες παράμετροι.

Όταν οι άλλοι έχτιζαν, εμείς γκρεμίζαμε

Αλέξης Παπαχελάς 

Η Τουρκία βρέθηκε σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση το 1974-75. Το αμερικανικό Κογκρέσο επέβαλε ένα εμπάργκο εξοπλισμών λόγω της εισβολής στην Κύπρο. Η Αγκυρα βρέθηκε, βέβαια για μικρό μόνο διάστημα, «ξεκρέμαστη» στον κρίσιμο αυτόν τομέα. Αποφάσισε λοιπόν να κτίσει, κυριολεκτικά, έναν κλάδο από την αρχή. Επένδυσε στην αμυντική βιομηχανία, συνεργάσθηκε με ισραηλινές εταιρείες για να αποκτήσει τεχνογνωσία και έθεσε φιλόδοξους στόχους.

Το σοκ του εμπάργκο ξύπνησε το τουρκικό βαθύ κράτος, το οποίο αποφάσισε ότι ποτέ ξανά δεν θα είναι όμηρος των ΗΠΑ ή όποιας άλλης δύναμης. Ολα αυτά που βλέπουμε και διαβάζουμε σήμερα ξεκίνησαν τότε, πριν από 45 χρόνια. Χρειάζεται χρόνος, σύστημα, πειθαρχία και υπομονή για να το πετύχεις. Σήμερα, όμως, η Τουρκία έχει ναυπηγικές δυνατότητες. Εχει προχωρήσει ανησυχητικά πολύ στον τομέα των drones, όπως φάνηκε πρόσφατα στον πόλεμο Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν. Σε γενικές γραμμές, μπορεί κάποιος να πει ότι πέτυχε τον στόχο της στρατηγικής της αυτονομίας, ωστόσο με πολλές εξαιρέσεις, όπως στην περίπτωση των μαχητικών αεροσκαφών.

Χρόνια πολλά σε όλους τους αληθινούς εθελοντές! Για όλους αυτούς που κάνουν την προσφορά τρόπο ζωής!

Οι εθελοντές δεν είναι άξεστοι, αμόρφωτοι, τσουτσέκια, wannabe αστυνόμοι, πυροσβέστες, εκαβίτες! Οι εθελοντές δεν θέλουν να πάρουν την θέση ΚΑΝΕΝΟΣ!

Οι εθελοντές δίνουν τον προσωπικό τους χρόνο αφήνοντας πίσω οικογένειες, παιδιά, δουλειές και βάζοντας χρήμα από την τσέπη τους για να βοηθήσουν όποιον συνάνθρωπο βρίσκεται σε ανάγκη! Παρέχουν την βοήθειά τους σε οποιαδήποτε δημόσια αρχή την χρειάζεται!