ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΩΤΗΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ...

Πως περιμένεις να σε καλέσει η Ζωή, η Αγάπη όταν έχεις κατεβάσει το ακουστικό σου κι έχεις αποσυρθεί στις σκοτεινές χαράδρες του Δεν… 

Δεν θέλω, δεν μπορώ, δεν αξίζω… Δεν, δεν, δεν όλες οι αρνητικές νότες της ζωής έξυπνα δεμένες μεταξύ τους που δημιουργούν όχι μια όμορφη αλλά μια αρνητική συμφωνία ζωής που φαλτσάρει στ΄ αυτιά σου και συρρικνώνει τις ανάσες σου… 

Παγώνει και ακινητοποιείται εξαιτίας της το σώμα σου και σε βάζει σε μια μόνιμη αναμονή. Γίνεσαι με τη σειρά σου η ωραία κοιμωμένη ή για να είμαι πιο ακριβής η ωραία παγωμένη κοιμωμένη της ζωής... ο ωραίος μαρμαρωμένος βασιλιάς… 

Αλήθεια σου αρέσει αυτός ο τίτλος; Και μη μου πεις ότι περιμένεις τον πρίγκιπα ή την πριγκίπισσα να έρθει να σε σώσει; Δύσκολη δουλειά για πρίγκιπες… Δύσκολος καιρός για πριγκίπισσες… 

Στον πρίγκιπα του παραμυθιού έφτανε ένα φιλί. Στη ζωή όμως που να βρεθεί ο πρίγκιπας ή η πριγκίπισσα που έχουν καταφέρει να σώσουν και να αναστήσουν τον εαυτό τους από τα σκοτάδια τους και να έχουν ταυτόχρονα τη διάθεση να ασχοληθούν μαζί σου… 

Γι’ αυτό ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΩΤΗΡΑ. Βρες τον τρόπο εκεί μέσα στο πάγωμά σου να αρχίσεις να αναπνέεις βαθιά. 

Και όποτε συνειδητοποιείς ότι κάνεις αρνητικές και μίζερες σκέψεις, όποτε η απαισιοδοξία και η δυστυχία σε τυλίγουν με τις παγωμένες ανάσες τους εσύ συνέχισε να αναπνέεις βαθιά… μέχρι την κοιλιά... και συνειδητά πες τώρα σκέφτομαι αρνητικά και με την εκπνοή σου πέτα την αρνητικότητα από το μυαλό σου, από το σώμα σου… 

Κι αν σε κυκλώνει η αμφιβολία εσύ μην σταματάς… Ανάπνεε… Το πάγωμα, η αρνητικότητα, η έλλειψη διάθεσης για ζωή, σου είναι γνώριμα πια και δεν σε οδήγησαν πουθενά… γι’ αυτό… ΑΝΑΠΝΕΕ… 

Δεν ήσουν πάντα έτσι. Κάποτε ήσουν γεμάτη/ος από ζωή. από θέληση και αποφασιστικότητα. Τίποτα δεν σου φάνταζε υπερβολικά μεγάλο, υπερβολικά δύσκολο. Απλά δοκίμαζες. Όμως κάποια στιγμή όταν η ζωή σου τράβηξε και σου ξανατράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια, όταν άρχισαν να έρχονται οι ανατροπές εσύ αντί να κινηθείς δυναμικά χάθηκες κάπου εκεί, ανάμεσά τους και επέτρεψες στην αρνητικότητα και κατ’ επέκταση στη δυστυχία να εγκατασταθεί στα βασίλεια του μυαλού σου και ξέχασες ποια/ος είσαι. 

Και για να δικαιολογήσεις την ακινησία σου, την έλλειψη πίστης στον εαυτό σου γέμισες αρνητικότητα και μεγέθυνες την δυστυχία. Την έκανες ένα αδηφάγο τέρας που σε κατασπαράζει. 

Δεν ήσουν έτσι.

 Δεν είσαι έτσι. 

Η δυστυχία είναι γέννημα του αρνητικού μυαλού σου ενώ η δύναμη, η πίστη και η εμπιστοσύνη στη ζωή είναι γεννήματα καρδιάς… Επέτρεψε στην ανάσα σου να γεμίσει με ζωντάνια το σώμα σου και άρχισε σιγά, σιγά να κάνεις χαρούμενες σκέψεις. Κι αν αυτό σου είναι δύσκολο ταξίδεψε με τη φαντασία σου πίσω στα παιδικά σου χρόνια. Τότε που η δύναμη και η ζωντάνια κυκλοφορούσαν στο αίμα σου… Τότε που κάθε κύτταρο σου δονούνταν στη μελωδία της ζωής… 

Ανακάλεσε αυτές τις μνήμες και πλημμύρισε το είναι σου με αυτές… Στην αρχή μπορεί να είναι δύσκολο όμως σταδιακά θα δεις ότι κάτι θα αλλάξει. Θα αρχίσουν κι άλλα συναισθήματα να σε αγκαλιάζουν απομακρύνοντας σιγά, σιγά την αδιαφορία για ζωή. ΑΝΑΠΝΕΕ συνειδητά, βαθιά… και όποτε ξαναγυρνάς στο παλαιό μοτίβο 

ΑΝΑΠΝΕΕ ΞΑΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ… Βάλε την βαθιά συνειδητή αναπνοή στην καθημερινότητα σου. 2-3 λεπτά, όποτε το θυμάσαι, μέσα στη μέρα σου. Αυτός είναι ο τρόπος να ξυπνήσουν άλλες δυνάμεις που με την παράδοση σου στην δυστυχία κοιμούνται χρόνια τώρα μέσα στην κοιλιά σου. Και όποτε αντιλαμβάνεσαι ότι πας να χαθείς ξανά μέσα στην αρνητικότητα άρχισε να αναπνέεις βαθιά πετώντας με την εκπνοή σου έξω από το σώμα σου τις αρνητικές φοβικές σκέψεις 

ΑΝΑΠΝΕΕ ΒΑΘΙΑ, ΑΝΑΠΝΕΕ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΣΕ ΤΟΝ “ΖΩΝΤΑΝΟ” ΘΑΝΑΤΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΑΚΡΙΝΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ.

 namaste 

despoina palamari

Πηγή: ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΝΑΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ

Πότε Νιώθεις Πιο Δημιουργικός; Γιατί οι Ιδέες Ανθίζουν την Ώρα του Ύπνου

 

Προγραμμάτισε χρόνο για περιπλάνηση του νου

Περισσότερες φορές απ’ όσες μπορώ να μετρήσω, έχω χωθεί κάτω από τα σεντόνια, έχω κλείσει το φως και έχω κλείσει τα μάτια μου… μόνο και μόνο για να πεταχτεί μια σπουδαία ιδέα στο μυαλό μου. Στριφογυρίζω για λίγο, ελπίζοντας ότι θα ξεχάσω τη σκέψη. Αλλά αν είναι καλή, θα ανάψω το φως και, με μάτια θολά από τη νύστα, θα τη σημειώσω πρόχειρα.

Πότε νιώθεις πιο δημιουργικός; Σίγουρα δεν είμαι ο μόνος με μια έκρηξη δημιουργικότητας την ώρα του ύπνου. Σε μια έρευνα στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2019, περισσότερο από το 40 τοις εκατό των ανθρώπων είπαν ότι το να βρίσκονται στο κρεβάτι ενισχύει τη δημιουργικότητα, παραδεχόμενοι ότι έχουν τις καλύτερες ιδέες τους πριν από τον ύπνο, στη μέση της νύχτας και αμέσως μετά το ξύπνημα.

Όσο υπέροχο κι αν είναι να έχεις καλές ιδέες, η προσέγγιση «άναψε το φως, σβήσε το φως» την ώρα του ύπνου και της εγκεφαλικής μας δραστηριότητας είναι κουραστική. Για να έχουμε σπουδαίες ιδέες κατά τη διάρκεια της ημέρας, πρέπει να δημιουργήσουμε χρόνο για παραγωγικό χαζολόγημα του μυαλού.

Επανεφευρίσκοντας τη Συνταξιοδότηση: Πώς να Κάνετε Κάθε Εβδομάδα μια Εβδομάδα Περιπέτειας

 

Η συνταξιοδότηση φτάνει με υπόσχεση αλλά συχνά παραδίδει ομοιομορφία. Η αρχική ανακούφιση του να μην υπάρχουν ξυπνητήρια και συναντήσεις ξεθωριάζει σε εκτάσεις μη δομημένου χρόνου που θολώνουν μεταξύ τους. Οι εβδομάδες γίνονται αδιάκριτες. Οι μήνες περνούν χωρίς αξιομνημόνευτες στιγμές. Αυτό που υποτίθεται ότι θα έμοιαζε με ελευθερία αρχίζει να μοιάζει με παρασυρμό, και τότε είναι που οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι αντάλλαξαν μια ρουτίνα με μια άλλη.

Η λύση δεν είναι η τυχαία πολυπραγμοσύνη ή το γέμισμα κάθε ώρας με δραστηριότητες. Είναι η δημιουργία σκόπιμων μοτίβων που δίνουν σε κάθε εβδομάδα υφή, προσμονή και ποικιλία. Σκέψου το ως σχεδιασμό μιας αρχιτεκτονικής τρόπου ζωής όπου διαφορετικές ημέρες έχουν διαφορετικές γεύσεις, όπου συγκεκριμένες δραστηριότητες αγκυρώνουν το ημερολόγιό σου, και όπου ενσωματώνεις τακτική καινοτομία χωρίς την εξαντλητική πίεση να επανεφευρίσκεις τον εαυτό σου καθημερινά. Η δομή δημιουργεί ελευθερία, όχι το αντίστροφο.

Η διαφορά ανάμεσα σε μια συνταξιοδότηση που ενεργοποιεί και σε μία που αποδυναμώνει συχνά καταλήγει στους ρυθμούς. Όχι άκαμπτα προγράμματα που μιμούνται την εργασιακή ζωή, αλλά ευέλικτα θέματα και επαναλαμβανόμενες περιπέτειες που κάνουν κάθε εβδομάδα να φαίνεται ξεχωριστή. Όταν η Τρίτη πάντα περιλαμβάνει ανακάλυψη, η Πέμπτη επικεντρώνεται στη σύνδεση, και το Σάββατο φέρνει σωματική πρόκληση, ο εγκέφαλός σου παραμένει ενεργός. Η προσμονή χτίζεται. Ο χρόνος ξανακερδίζει ορισμό.

Αρωματοθεραπεία για Άμεση Ηρεμία

 Το άγχος συσσωρεύεται με τρόπους που μοιάζουν με ύπουλες εφαρμογές στο παρασκήνιο που αδειάζουν την μπαταρία του τηλεφώνου σου. Μέχρι το βράδυ της Παρασκευής, η ένταση κάθεται στους ώμους σου, το μυαλό σου εξακολουθεί να κάνει κύκλους γύρω από εργασιακά προβλήματα, και η αληθινή χαλάρωση μοιάζει σαν κάτι που πετυχαίνουν άλλοι άνθρωποι. Το Σαββατοκύριακο φτάνει, αλλά η γνήσια ηρεμία δεν ακολουθεί αυτόματα. Το σκρολάρισμα, το streaming και ο ύπνος μέχρι αργά δεν επαναφέρουν το νευρικό σου σύστημα. Απλώς γεμίζουν τον χρόνο μέχρι να αρχίσει ξανά το άγχος της Δευτέρας.

Η αρωματοθεραπεία προσφέρει κάτι διαφορετικό: μια φυσιολογική συντόμευση προς τη χαλάρωση, που δουλεύει με τη χημεία του σώματός σου αντί να πηγαίνει ενάντια σε αυτήν. Συγκεκριμένες μυρωδιές ενεργοποιούν μετρήσιμες αντιδράσεις στον εγκέφαλό σου, μετατοπίζοντάς σε από την επικράτηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος, δηλαδή της αντίδρασης μάχης ή φυγής, στην επικράτηση του παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος, δηλαδή της ξεκούρασης και πέψης. Αυτό δεν είναι μυστικιστική σκέψη ή θέατρο ευεξίας. Είναι βιολογία που ενεργοποιείται μέσω του οσφρητικού σου συστήματος, το οποίο συνδέεται άμεσα με το μεταιχμιακό σύστημα, εκεί όπου προέρχονται τα συναισθήματα και οι αντιδράσεις στο στρες.

Τυχαιότητα δεν υπάρχει. Κάθε τι που σε έλκει ή σε απωθεί έχει λόγο ύπαρξης, ακόμη κι αν εκείνη τη στιγμή δεν μπορείς να τον εξηγήσεις.

Σκέψου πόσες φορές ένιωσες οικειότητα με έναν άνθρωπο από την πρώτη επαφή ή μια ανεξήγητη σύνδεση με έναν τόπο χωρίς να έχει προηγηθεί καμία εμπειρία. Αν κάποτε βρέθηκες κάπου και έζησες κάτι έντονο, ιδιαίτερα με έναν σημαντικό άνθρωπο, αυτή η στιγμή δεν έμεινε απλώς ως ανάμνηση. Εγγράφηκε μέσα σου ως ενεργειακό αποτύπωμα και από εκεί και πέρα λειτουργεί ως σημείο αναγνώρισης και έλξης.

 Αυτό όμως είναι μόνο ένα μικρό μέρος της αλήθειας. Η ψυχή δεν περιορίζεται σε μία ζωή ούτε κινείται μέσα σε έναν γραμμικό χρόνο. Φέρει μνήμες, εμπειρίες και καταγραφές που υπερβαίνουν το παρόν και συνδέονται με δεδομένα όλων των χρονογραμμών, επηρεάζοντας βαθιά τον τρόπο που συνδέεσαι, επιλέγεις και ανταποκρίνεσαι. 

Ανάλογα με τη συχνότητά σου, συντονίζεσαι. Έλκεις ανθρώπους, καταστάσεις και εμπειρίες που βρίσκονται σε αντίστοιχη δόνηση, όχι επειδή είναι «τυχαία», αλλά επειδή υπάρχει μια εσωτερική αναγνώριση. 

ΚΑΘΕ ΖΕΥΓΑΡΙ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΕΤΕ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΑΣ, ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΠΟΝΔΥΛΙΚΗ ΣΤΗΛΗ ΣΑΣ.

 Το ανθρώπινο πόδι έχει 26 οστά, 33 αρθρώσεις και πάνω από 200.000 νευρικές απολήξεις. Είναι η πιο πολύπλοκη μηχανική δομή σε ολόκληρο το σώμα σας. Έχει εξελιχθεί μέσα από 2 εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης για να απορροφά τους κραδασμούς, να προσαρμόζεται στο έδαφος και να στέλνει κρίσιμα αισθητηριακά δεδομένα στον εγκέφαλό σας.

 Και μετά η Nike το έβαλε σε φέρετρο. 

Το 2010, ο καθηγητής του Χάρβαρντ Daniel Lieberman δημοσίευσε μια μελέτη στο περιοδικό Nature που προκάλεσε σοκ στη βιομηχανία υποδημάτων. Σύγκρινε δρομείς που τρέχουν ξυπόλητοι με δρομείς που φορούν παπούτσια και διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που τρέχουν ξυπόλητοι προσγειώνονται στο μπροστινό μέρος του ποδιού με σχεδόν μηδενική πρόσκρουση. 

Οι άνθρωποι που φορούν μαλακά αθλητικά παπούτσια χτυπούν τις φτέρνες τους στο έδαφος με δύναμη ίση με 1,5 έως 3 φορές το βάρος του σώματός τους.

 Η βιομηχανία υποδημάτων αξίας 150 δισεκατομμυρίων δολαρίων σας έχει πείσει ότι τα πόδια σας είναι κατεστραμμένα και χρειάζονται «στήριξη της καμάρας», «μαξιλάρι» και «έλεγχο κίνησης».

 Αλλά πριν εφευρεθούν τα σύγχρονα παπούτσια, οι άνθρωποι δεν είχαν πελματιαία απονευρωσίτιδα. Δεν είχαν πλατυποδία. Δεν είχαν χρόνιο πόνο στα γόνατα.

Η Αρχή της Αντιστοιχίας

Η δεύτερη θεμελιώδης αρχή του Ερμητισμού, Η Αρχή της Αντιστοιχίας, μας λέει: «Αυτό που είναι πάνω είναι όπως αυτό που είναι κάτω, και αυτό που είναι κάτω είναι όπως αυτό που είναι πάνω, για να επιτευχθούν τα θαύματα του Ενός Πράγματος.»

 Η ανθρώπινη ύπαρξη δεν εκδηλώνεται σε ένα μόνο επίπεδο. Εκδηλώνεται στο Φυσικό (ο κόσμος της ύλης), στο Ψυχικό ή Νοητικό (σκέψεις, συναισθήματα, ασυνείδητο) και στο Πνευματικό (το Όλον, η Πηγή). Τα επίπεδα αυτά επικοινωνούν μεταξύ τους. Δεν υπάρχει ιεραρχία, είναι διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας πραγματικότητας. 

Αυτή η πραγματικότητα λοιπόν, δεν εκδηλώνεται σε ένα μόνο επίπεδο. Υπάρχει ΚΑΙ ΣΤΑ ΤΡΙΑ, και αυτό που συμβαίνει στο ένα, βρίσκει τρόπο να εκφραστεί και στα υπόλοιπα. Το “επάνω” και το “κάτω”, το “μέσα” και το “έξω”, δεν είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι, είναι δύο εκφράσεις του ίδιου νόμου, που λειτουργούν ταυτόχρονα και σε σύνδεση. Και ακριβώς μέσα από αυτή τη σύνδεση… κάτι γεννιέται.