Γυναικεία εγκληματικότητα – Το τέλος της ασυλίας του θηλυκού εγκλήματος

 Του Ηλία Παπαναστασίου Τρία απανωτά εγκλήματα με γυναικεία σφραγίδα συνέβησαν στον τελευταίο μήνα.
Το πρώτο έγκλημα – που συγκλονίζει ακόμη – είναι η περίπτωση του βιτριολισμού από γυναίκα αντίζηλο σε βάρος άλλης γυναίκας.Συγκλονίζει όχι μόνο η μεθόδευση και οργάνωση όλου του εγκλήματος αλλά και το ψυχολογικό υπόβαθρο της δράστου.
«Δεν σε σκοτώνω αλλά σου καταστρέφω για όλη σου τη ζωή το 90% του γυναίκειου “όπλου” που είναι το πρόσωπο. Σε κάνω να υποφέρεις φρικτά για πάντα.»

Παράλληλα συγκλονίζει η παρανοϊκή/ψυχωτική συμπεριφορά της δράστου και η βεβαιότητά(;) της για την σχέση του θύματος με τον συγκεκριμένο άνδρα.

Θυμηθήκαμε όλοι ένα παλιό γυναικείο όπλο που λέγεται βιτριόλι και το χρησιμοποιούσαν οι «εξαπατηθείσες» – πάντα εντός εισαγωγικών– από τους άνδρες.

Σε πολύ μικρή ηλικία ο υποφαινόμενος θυμάται διηγήσεις της μητέρας του για βιτριολισμένους άνδρες στη μέση του δρόμου, θύματα μιας απίστευτης εκδικητικότητας και εμπάθειας. Αυτή η – καθαρά– γυναικείου τύπου εκδικητικότητα ήταν πολύ συνηθισμένη περίπου μέχρι την δεκαετία του 1980.

Πάντως, χαρακτηριστικό της υπόθεσης είναι πως όλη η Ελλάδα σίγησε και δεν ακούστηκε ούτε κιχ από τις συνηθισμένες φεμινιστικές κραυγές περί «Πατριαρχίας», «Άνδρα βιαστή», «Αρσενικού κτήνους» και άλλα πολλά ων ουκ εστι αριθμός.

Σιγή ιχθύος από τις Φεμινιστικές Οργανώσεις, την Γενική Γραμματεία Ισότητας και όλες τις κρατικοδίαιτες «λεβέντισσες» που φαντάζονται παντού «Πατριαρχικά εγκλήματα». Βλέπετε, η υπόθεση αφορούσε δυο γυναίκες και το θύμα ήταν γυναίκα. Εδώ ποιος φταίει; Πάλι η «Πατριαρχία», ο «σεξισμός» και η «Φαλλοκρατία»; Θα τοποθετηθούμε παρακάτω για το τι πραγματικά φταίει, λίγη υπομονή.
Το δεύτερο έγκλημα – στη Θεσσαλονίκη– αφορούσε την απαγωγή της δεκάχρονης Μαρκέλλας από φίλη του οικογενειακού της περιβάλλοντος. Η φίλη μας βγαίνει λεσβία που θώπευε και μακιγιάριζε το παιδί που ήταν σε κατάσταση νάρκης ενώ στην οικογένεια της Μαρκέλλας λείπει ο πατέρας και το περιβάλλον της οικογένειας της θεωρείται προβληματικό.

Η δράστης – γυναίκα κοκκινομάλλα, 33 ετών– κατηγορείται συν τοις άλλοις και για βιασμό. Κατηγορούνται και οι –αθώες, ως συνήθως– γυναίκες για βιασμό; Δεν είναι βιαστές μόνο τα «Περιφερόμενα καθάρματα και γουρούνια» που πάντα – μα πάντα– είναι οι άνδρες;

Μήπως πρέπει να είμαστε «ανεκτικοί» στις παιδόφιλες γυναίκες μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκες; Μιλάτε σοβαρά; Όταν ο υποφαινόμενος αναρτούσε στο προσωπικό του ιστολόγιο επιστημονικές και επίσημες έρευνες Δυτικών Κρατών για τον μεγάλο αριθμό βιασμών από γυναίκες σε βάρος των ανδρών, κάνεις δεν ενοχλούνταν. Αυτά θεωρούνταν «γραφικά» πράγματα γιατί απλά «οι γυναίκες δεν βιάζουν»μας έλεγαν.

Πατέρας – Αφέντης 3: Harvey Rawlings

Harvey Rawlings

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Στο προηγούμενο άρθρο ασχοληθήκαμε με την υπόθεση της οικογένειας Oilar, που διαδραματίστηκε την περίοδο των Χριστουγέννων το 1954. Λιγότερο από τρία χρόνια αργότερα και σε απόσταση περίπου 700 μ. από το σπίτι των Oilar, μια άλλη οικογένεια της Pasadena –η οποία, όπως και αυτή των Oilar- περιγράφεται από γείτονες και φίλους ως μια φυσιολογική, ευτυχισμένη κι επιτυχημένη οικογένεια- θα εξολοθρευτεί από τον πατέρα ο οποίος, στη συνέχεια, αυτοκτόνησε.

Ο Harvey Francis Rawlings Jr., 43 ετών, ήταν ένας ανερχόμενος δικηγόρος, εξειδικευμένος στο φορολογικό και εταιρικό δίκαιο, που ζούσε με την γυναίκα του Marjorie Ruth Flynt Rawlings και τους δυο γιους τους Robert Harvey, 16 ετών, και Raymond Richard, 12 ετών, στον αρ. 307 του Tamarac Drive, στην περιοχή του San Rafael Hills της Pasadena.

Τα σπίτια των Oilar και Rawlings

O Harvey Rawlings Jr. γεννήθηκε στο Tennessee, στις 24 Ιανουαρίου του 1914, μοναχοπαίδι του γιατρού Harvey Rawlings Sr. και της συζύγου του, Bee. Όταν ο νεότερος Harvey έγινε 5 ετών, η οικογένεια μετακόμισε στο Champaign του Illinois, και μετά το διαζύγιο των γονιών του, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1920, πήγε να ζήσει με την μητέρα του στο Long Beach της California, όπου και φοίτησε στο γυμνάσιο Long Beach Polytechnic, απ’ όπου και αποφοίτησε το 1932.

Η Marjorie Ruth Flynt γεννήθηκε στις 20 Μαΐου του 1914 στο Texas, και ήταν η μικρότερη από τις δύο κόρες του αγρότη W.L. Flynt και της γυναίκας του Anna. Μετά τον θάνατο του συζύγου της η Anna Flynt με τις δύο κόρες της, Virginia and Marjorie, εγκαταστάθηκαν στο Long Beach της California. Η Marjorie φοίτησε επίσης στο γυμνάσιο Long Beach Polytechnic, απ’ όπου και αποφοίτησε το 1932. Εκεί γνώρισε και ερωτεύτηκε τον Harvey, με τον οποίο ήταν συμμαθητές.

Το νεαρό ζευγάρι δεν άργησε να παντρευτεί. Νοίκιασαν ένα σπίτι στο Long Beach, όπου ο Harvey άρχισε να εργάζεται σε μια εταιρεία πετρελαίου ενώ, ταυτόχρονα, σπούδαζε νομικά. Όταν πήρε το πτυχίο του το ζευγάρι μετακόμισε στην Pasadena, όπου ο Harvey άνοιξε το νομικό του γραφείο στην Green Street, ασχολούμενος αποκλειστικά με φορολογικές και εταιρικές υποθέσεις.

Πατέρας – Αφέντης 2: Harold Oilar

Harold Oilar

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Στις 18 Δεκεμβρίου του 1954, λιγότερο από μιαν εβδομάδα πριν τα Χριστούγεννα, ο Harold Randolph και η Grace Elizabeth «Betty» Oilar, από την Pasadena της California, είχαν προσκαλέσει ένα ζευγάρι φίλων, τους L.W. McConnell, από την South Pasadena, στο σπίτι τους επί της Λεωφόρου 64, για μια προ-χριστουγεννιάτικη βραδυά. Οι Oilar είχαν τρία παιδιά: τον δωδεκάχρονο Raymond, την δεκάχρονη Janet και την επτάχρονη Martha. Στο σπίτι βρισκόταν και η Bronwyn Rayburn, μια φιλενάδα της Martha, το σπίτι της οποίας βρισκόταν κοντά σε αυτό τον Oilar. H Bronwyn ήταν κανονισμένο να διανυκτερεύσει στο σπίτι της φίλης της.

Η οικογένεια και οι καλεσμένοι της κάθησαν στο σαλόνι, όπου τραγούδησαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια τα οποία η Betty Oilar έπαιζε στο πιάνο. Στη συνέχεια –και όπως ήταν το έθιμο- βγήκαν στη γειτονιά και τραγούδησαν στους γείτονες.

Ο Harold Oilar είχε γεννηθεί στο Columbus του Ohio και ήταν το μοναχοπαίδι του Forrest και της Harriet Oilar. Λίγο μετά τη γέννησή του, η οικογένεια μετακόμισε στο Little Rock του Arkansas, όπου ο Forrest εργάστηκε στην πώληση αυτοκινήτων. Το 1927 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Long Beach της California, όπου ο Forrest ανέλαβε την διεύθυνση ενός φαρμακείου και η Harriet έπιασε δουλειά στο ταμείο.

Η Betty Oilar γεννήθηκε επίσης το 1915, και ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά του Raymond και της Christina Whitlock. Ο πατέρας της ήταν εργολάβος οικοδομών.

Ο Harold και η Betty συναντήθηκαν στο Bible College του Chicago, όπου φοιτούσαν αμφότεροι. Τον ακολούθησε στη Southern California, όπου ο Harold εργάστηκε με τον πατέρα του –ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν πωλητής ταπήτων στην Alhambra της California, ενώ η Betty δίδασκε στο Κατηχητικό Σχολείο. Η θρησκεία και η ψυχολογία ήταν δύο από τα μεγάλα ενδιαφέροντα του Harold, πάνω στα οποία είχε γράψει αρκετά άρθρα και δοκίμια, με την ελπίδα ότι, κάποτε, θα μπορούσε να τα εκδώσει.

Το μοιραίο βράδυ, ενώ η οικογένεια και οι φίλοι τους βρίσκονταν στο σαλόνι του σπιτιού τραγουδώντας χριστουγεννιάτικα τραγούδια, ο Harold Oilar βγήκε και πήγε στο γκαράζ. Πήρε από εκεί το προσκοπικό τσεκούρι του γιου του και το έκρυψε κάτω από το κρεβάτι του. Το συγκεκριμένο τσεκούρι ο Oilar το είχε αγοράσει χρόνια πριν, για να το χρησιμοποιεί σε εκδρομές και κατασκηνώσεις και στη συνέχεια το χάρισε στον γιο του για να το έχει στους προσκόπους. Ο Harold φρόντιζε το τσεκούρι να είναι πάντα καλά ακονισμένο. Στη συνέχεια συγκέντρωσε τα χειρόγραφα του βιβλίου με τα θρησκευτικά θέματα που έγραφε και τα έκαψε.

Οικογένεια Oilar

Γύρω στις 10 το βράδυ οι McConnell είχαν φύγει και τα παιδιά των Oilar, μαζί με τη φίλη της Martha, είχαν πέσει για ύπνο. Το ζευγάρι θα άκουγε, όπως κάθε βράδυ, τις ειδήσεις αλλά η Betty ήταν κουρασμένη και πήγε κι εκείνη να ξαπλώσει. Ο Harold έμεινε στο σαλόνι για να διαβάσει. Διάλεξε το «Man Against Himself» (Ο Άνθρωπος Εναντίον του Εαυτού του), του Dr. Karl Menninger, μια μελέτη πάνω στην αυτοκτονία και στην –απέναντι στον εαυτό μας- κατευθυνόμενη βία. Καθώς η ψυχολογία αποτελούσε ένα από τα μεγάλα ενδιαφέροντα του Harold, είχε ξαναδιαβάσει το βιβλίο και, μάλιστα, είχε υπογραμμίσει με μολύβι σημαντικά, κατά την άποψή του, αποσπάσματα.

Πατέρας – Αφέντης 1: Charlie Lawson

Charlie Lawson

Της Νίνας Κουλετάκη

«Πατέρας-Αφέντης, εργάτης, ικανός/ανίκανος, ισχυρός/αδύνατος, πατέρας-δούλος, αγχωμένος, μοναχικός/κοινωνικός, πατέρας υγιής/ασθενής, πατέρας ταπεινός/υπερήφανος, εγωιστής και αλαζόνας, πατέρας-πατερούλης, στοργικός, τρυφερός, ανθρώπινος, πατέρας-τέρας, κέρβερος, βίαιος, απόλυτος, αυταρχικός, πατέρας-ψυχούλα και εφιάλτης».
Από το βιβλίο του ψυχίατρου Δημήτρη Σούρα «Πατέρας – Αφέντης»

Ανήμερα Χριστουγέννων του 1929, μια σειρά διαδοχικών πυροβολισμών διατάραξε την ησυχία της εξοχής στα περίχωρα του Germanton της North Carolina. Ο Charlie Lawson είχε δολοφονήσει την γυναίκα του και έξι από τα παιδιά τους πριν αυτοκτονήσει, λίγες ώρες αργότερα. Μέχρι σήμερα δεν έχουν γίνει γνωστοί οι λόγοι που τον οδήγησαν σε αυτήν του την πράξη.

Ο Charlie Lawson παντρεύτηκε με την Fannie Manring το 1911, και απόκτησαν οκτώ παιδιά, τέσσερα αγόρια και ισάριθμα κορίτσια. Το τρίτο τους παιδί, ο γιος τους William, γεννημένος το 1914, είχε πεθάνει το 1920 μετά από αρρώστια, αλλά τα επτά υπόλοιπα ήταν ακόμη ζωντανά εκείνο το πρωινό της 25ης Δεκεμβρίου του 1929. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας μόνο ο Arthur, ο 16χρονος γιος του ζευγαριού, θα είχε απομείνει ζωντανός.

Τόσο ο Charlie όσο και η Fannie είχαν εργαστεί για πολλά χρόνια σαν εργάτες γης, στα τσιφλίκια των γαιοκτημόνων της περιοχής. Ως αμοιβή έπαιρναν τμήμα της σοδειάς, ένα μέρος από το οποίο χρησιμοποιούσαν για τις ανάγκες της οικογένειάς τους, ενώ το υπόλοιπο το πουλούσαν. Με τον καιρό κατάφεραν ν΄αποταμιεύσουν ένα ποσό που τους εξασφάλισε την αγορά μιας φάρμας στα περίχωρα του Germanton της North Carolina, όπου καλλιεργούσαν καπνό, μόλις δυο χρόνια πριν την τραγωδία.

Το σπίτι των Lawson

Λίγες μέρες πριν τη μοιραία μέρα των Χριστουγέννων, ο Charlie πήγε με ολόκληρη την οικογένειά του στην πόλη. Αγόρασε καινούρια ρούχα για όλους και στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς το φωτογραφείο της πόλης, για ένα οικογενειακό πορτραίτο. Η φωτογραφία αυτή θα ήταν και η τελευταία της οικογένειας. Καθώς τόσο η αγορά καινούργιων ρούχων για όλη την οικογένεια ταυτόχρονα, όσο και η «πολυτέλεια» μιας επαγγελματικής φωτογραφίας ήταν απολαύσεις ασυνήθιστες για ανθρώπους της εργατικής τάξης της εποχής, πολλοί ήταν αυτοί που θεώρησαν ότι η πράξη του Charlie Lawson, η δολοφονία δηλαδή της οικογένειάς του και η αυτοκτονία του στη συνέχεια, ήταν απόλυτα προμελετημένη. Ίσως τα καινούργια ρούχα να ήταν η τελευταία χαρά που θέλησε να τους προσφέρει και η φωτογραφία να απαθανατίσει τα πρόσωπα που, σε λίγες μέρες, ο ίδιος θα τους αφαιρούσε τη ζωή.

Το μακάβριο Σπίτι της Λίζι Μπόρντεν

Λίζι Μπόρντεν: ο Μακάβριος Οίκος – Δεν είναι λίγες οι φορές όπου σειρές υπερφυσικού χαρακτήρα, έχουν στο ενεργητικό τους επεισόδια τα οποία είναι βασισμένα σε πραγματικά στοιχειωμένα σπίτια ή μέρη με πραγματική μεταφυσική δραστηριότητα.

Σ’ ένα από τα πολλά επεισόδια της σειράς “Supernatural” (Season 11x05 “ThinLizzie”), τα αδέρφια Γουίντσεστερ είχαν να κάνουν με το Σπίτι της Λίζι Μπόρντεν. Είχαν αναλάβει να ερευνήσουν μια υπόθεση πολλαπλών δολοφονιών στο πρώην σπίτι της Λίζι, το οποίο πλέον είναι μέρος διαμονής με πρωινό (B&B– Bed and Breakfast). Καθώς προχωράει η ιστορία, ένας από τους ντόπιους, ενημερώνει τα αδέρφια πως είδε το φάντασμα της Λίζι να τριγυρνάει στην περιοχή, την ώρα των φόνων. Στην πραγματικότητα, το σπίτι το οποίο βρίσκεται στο Φολ Ρίβερ της Μασαχουσέτης, ήταν

μέρος όπου έγιναν οι αποτρόπαιοι φόνοι με τσεκούρι το 1892. Η Λίζι Μπόρντεν, κατηγορήθηκε ότι δολοφόνησε τον πατέρα της Άντριου, την μητριά της Άμπιγκεϊλ, πελεκώντας τους με το τσεκούρι μέχρι θανάτου. Δικάστηκε αλλά αθωώθηκε. Το σπίτι της οικογένειας σήμερα είναι όντως Β&Β.

Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Η Λίζι Μπόρντεν γεννήθηκε στο Φολ Ρίβερ στις 19 Ιουλίου 1860 και ήταν το τρίτο παιδί του Άντριου Τζάκσον Μπόρντεν και της πρώτης του συζύγου, Σάρα Άντονι. Όταν η Λίζι ήταν τριών χρονών, η μητέρα της πέθανε και ο πατέρας της αργότερα παντρεύτηκε την Άμπιγκειλ Ντέρφι Γκρέι. Ο Άντριου ήταν ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας και τραπεζικό στέλεχος, και είχε επιχείρηση στην οποία έφτιαχνε και εισήγαγε φέρετρα. Έβγαλε αρκετά χρήματα από τις απώλειες του Αμερικάνικου Εμφυλίου Πολέμου, αγοράζοντας τις ακίνητες περιουσίες των χήρων που δεν είχαν πλέον την οικονομική δύναμη για να τις κρατήσουν, τις νοίκιαζε πίσω στους ίδιους χήρους και χήρες, αυξάνοντας το ενοίκιο και στην συνέχεια τους έκανε έξωση.

Το σπίτι των Μπόρντεν κατασκευάστηκε σε Ελληνικό Αναγεννησιακό στυλ το 1845, σε μια μεσαίαςτάξης γειτονιά. Η οικογένεια το αγόρασε το 1872. Όντας τσιγκούνης, ο Άντριου συμπεριφερόταν στην οικογένεια του με τον ίδιο τρόπο που αντιμετώπιζε την επιχείρηση του, υποβάλλοντας την κόρη του και την σύζυγο του σε ακραία οικονομία. Το σπίτι δεν είχε νερό, τουαλέτες με καζανάκια ή ηλεκτρικό ρεύμα, αν και την εποχή εκείνη όλα ήταν διαθέσιμα. Ο Άντριου θεωρούσε πως όλα αυτά είναι ανούσιες πολυτέλειες. Χρησιμοποιούσαν λάμπες με λάδι φάλαινας, δοχείο νυκτός (πορσελάνινο δοχείο που χρησιμοποιούνταν ως κινητή τουαλέτα) και ζεστό νερό το οποίο ζέσταιναν στη σόμπα. Ήταν επίσης γνωστός και για την τσιγκουνιά του στο θέμα φαγητό, όπου υποχρέωνε την οικογένεια του να τρώει ελαφρά σαπισμένο κρέας, αντί να το πετάξουν και για το λόγο συχνά είχαν προβλήματα με το πεπτικό τους σύστημα. Είναι πιθανό όλα τα μέλη της οικογένειας να έπασχαν από συναισθηματική καταπίεση. Η Λίζι μεγάλωσε ως θρησκευόμενο και αφοσιωμένο παιδί και πήγαινε στο Κατηχητικό της Κυριακής. Μαζί με την αδερφή της την Έμμα Λενόρα, ήταν γεροντοκόρες. Πριν τις δολοφονίες, οι μεγαλύτεροι Μπόρντεν υπέφεραν από ασυνήθιστα στομαχικά προβλήματα, και η Άμπιγκειλ απευθυνόμενη στον οικογενειακό τους γιατρό, του είπε πως έχει υποψίες πως κάποιος θέλει να τους δηλητηριάσει.

Η ένοχη σιωπή του «λογιστή του Αουσβιτς»

• 

«Ακόμη κι αν δεν έχω άμεση ανάμειξη στους φόνους, η δράση μου συνέβαλε στη λειτουργία του Αουσβιτς», δήλωσε στην απολογία του ο Οσκαρ Γκρένινγκ.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Ηταν η πρώτη του νύχτα στο νέο του πόστο, στην υποδοχή των τρένων του θανάτου στο Αουσβιτς, όταν ο 23χρονος τότε Οσκαρ Γκρένινγκ γεύτηκε έπειτα από καιρό ένα πλουσιοπάροχο δείπνο: μπέικον, σαρδέλες και βότκα. Ηταν η λεία από τις προμήθειες που κουβαλούσαν στις αποσκευές τους οι νεοαφιχθέντες αιχμάλωτοι. Τις άφηναν στην αποβάθρα, υπό την επίβλεψη του νεαρού στρατιώτη των SS, ανυποψίαστοι για τη συνέχεια της διαδρομής τους.

«Θεωρούσα τους σκοτωμούς O.K.», θα δήλωνε δεκαετίες αργότερα στις γερμανικές ανακριτικές αρχές ο Γκρένινγκ, ο οποίος έγινε γνωστός ως «ο λογιστής του Αουσβιτς», καθώς αποστολή του ήταν να συγκεντρώνει, να καταμετρά και να φυλάσσει τα χρήματα από τις αποσκευές των αιχμαλώτων. Το 2015 κρίθηκε ένοχος για συνέργεια σε χιλιάδες φόνους, καταδικάστηκε σε κάθειρξη τεσσάρων ετών, αλλά δεν οδηγήθηκε αμέσως στη φυλακή. Οι συνήγοροί του υποστήριξαν ότι λόγω της εύθραυστης υγείας του δεν θα επιβίωνε τον εγκλεισμό. Ωσπου πρόσφατα δικαστήριο της Γερμανίας αποφάσισε ότι, παρά τα 96 του έτη, ο Γκρένινγκ μπορεί να εκτίσει την ποινή του.

Μέσα από τις 47 σελίδες της ιστορικής καταδικαστικής απόφασης που έχει στη διάθεσή της και παρουσιάζει σήμερα η «Κ», στοιχειοθετείται πώς η σιωπή του Γκρένινγκ αποτέλεσε συνενοχή. Ο ίδιος μπορεί να μη σκότωσε κάποιον. Γνώριζε όμως τι συνέβαινε στους θαλάμους αερίων και επέλεξε, όπως φαίνεται και στα δικαστικά έγγραφα, να αδιαφορήσει.

Serial killers: Η ανθρώπινη φύση στα χειρότερά της (Μέρος 1ο)

We, serial killers, are your sons, we are your husbands, we are everywhere.

And there will be more of your children dead tomorrow.

(μτφρ. Εμείς, οι κατά συρροή δολοφόνοι, είμαστε οι γιοι σας, είμαστε οι σύζυγοί σας, είμαστε παντού. Και αύριο θα είναι κι άλλα παιδιά σας νεκρά). 

Ted Bundy. 

Λένε πως υπάρχει μία λεπτή διαχωριστική γράμμη ανάμεσα στη λογική και την τρέλα. Πως οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να ξεφύγει από τα λογικά πλαίσια και να προβεί σε απρόβλεπτες πράξεις, αν του συμβεί κάτι συνταρακτικό στη ζωή του, και βιώσει ένα σοκ. Πράγματι, έχουμε δει περιπτώσεις, που άνθρωποι απόλυτα συνετοί οδηγήθηκαν στο έγκλημα σε μια στιγμή έκρηξης ή ανάγκης (π.χ. σε περίπτωση αυτοάμυνας). Υπάρχει όμως, και μία άλλη -σαφώς πιο επικίνδυνη-  κατηγορία δολοφόνων, που τα κίνητρα τους είναι πολύ πιο σκοτεινά και δύσκολα τα κατανοεί κανείς, αν δεν σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο. Είναι οι άνθρωποι που αντλούν κάποιου είδους ιδιαίτερη ευχαρίστηση από τη δολοφονία και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο δε μπορούν ποτέ να σταματήσουν στο πρώτο τους θύμα. Πρόκειται για τους κατά συρροή δολοφόνους ή serial killers. Κατά συρροή δολοφόνος θεωρείται ο δράστης, ο οποίος διαπράττει περισσότερα από ένα εγκλήματα (ανθρωποκτονίες) σε διαφορετικούς χρόνους. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα serial killer είναι ο Zodiac, ο οποίος έσπειρε τον τρόμο στην Καλιφόρνια, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της επόμενης.

«Θέλω να σκοτώσω ένα κορίτσι σήμερα. Πιστεύω ότι δεν θα με πιάσουν». Ο δολοφόνος που δεν μπορούσε να κρατήσει το στόμα του κλειστό. Είχε κόμπλεξ κατωτερότητας και ήθελε να μοιάσει στον Έλβις

Το ύψος του άγγιζε μόλις τα 160 εκατοστά και γέμιζε τα παπούτσια του με χαρτιά για να φαίνεται πιο ψηλός. Φορούσε μέικ- απ και ζωγράφιζε μια ελιά στο μάγουλό του για να μοιάσει στον Έλβις Πρίσλεϋ.

Για τους έφηβους του Τουσόν της Αριζόνας το 1960 ήταν το σύμβολο της καταπιεσμένης νεολαίας. Ο Τσαρλς Σμιντ όμως ήταν μια βαθιά προβληματική προσωπικότητα. Δολοφόνησε τρεις γυναίκες επειδή απλά μπορούσε και καυχιόταν γι’ αυτό στους γνωστούς του. Προδόθηκε από τον καλύτερό του φίλο, γλίτωσε τη θανατική ποινή, αλλά πέθανε στη φυλακή.

Παιδική ηλικία και αποβολή από το Λύκειο

Ο Τσαρλς Χάουαρντ Σμιντ γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1942 στο Τουσόν της Αριζόνας. Η μητέρα του ήταν ανύπαντρη και αναγκάστηκε να δώσει το μωρό της για υιοθεσία. Ο Τσαρλς και η Κάθριν Σμιντ ήταν η οικογένεια που τον δέχτηκε. Από μικρός αναζητούσε την προσοχή. Οι θετοί του γονείς όμως λειτουργούσαν ένα γηροκομείο κι έτσι δεν είχαν χρόνο να επιβλέπουν τον Σμιντ.

Ο Τσαρλς Σμιντ στην εφηβεία του

Μεγαλώνοντας, μίσησε τον θετό του πατέρα και αποφάσισε να δημιουργήσει μια προσωπικότητα που θα άξιζε κάποιος να του δίνει σημασία.
Ήταν όμορφος, έξυπνος και πνευματώδης. Οι επιδόσεις του ωστόσο στα μαθήματα ήταν μέτριες και έτσι επικεντρώθηκε στη γυμναστική. Μάλιστα, με ηγέτη τον ίδιο, το γυμνάσιο του κέρδισε στο Πρωτάθλημα Γυμναστικών Επιδείξεων της Πολιτείας.
Ο «Σμίττι», όπως ήταν το παρατσούκλι του, έλεγε πως είχε υπερφυσικές δυνάμεις και πως μπορούσε να προβλέψει το μέλλον, οπότε ήταν σίγουρος για τη διάκριση του σχολείου του.
Λίγο πριν την αποφοίτησή του, όμως, ο Τσαρλς έκλεψε κάτι εργαλεία από ένα τοπικό κατάστημα, με αποτέλεσμα να τον αποβάλλουν.
Δεν το παραδέχτηκε και αντί αυτού έλεγε πως παράτησε το σχολείο από  «βαρεμάρα».
Τα παιδιά της ηλικίας του εντυπωσιάστηκαν από την ελευθερία και ανεξαρτησία του Τσαρλς, ο οποίος από τα 16 του, έμενε μόνος του και οδηγούσε γρήγορα αμάξια και μηχανές.
Στα 21 του έμαθε ότι είναι υιοθετημένος και η θετή του μητέρα τού έδωσε το όνομα της βιολογικής του μαμάς.
Όταν τη βρήκε, η Κάθριν του είπε «δεν σε ήθελα όταν γεννήθηκες, ούτε πριν, ούτε τώρα. Στα τσακίδια».
Η άσχημη μεταχείριση από τη θετή του μητέρα τον επηρέασε πολύ, αλλά ο Τσαρλς βρήκε αλλού παρηγοριά.

Ο Έλβις, τα ψέμματα και τα κορίτσια

Η.Π.Α : Αποκαλύφθηκε η ταυτότητα του Zodiac;

Σχεδόν 50 χρόνια μετά τον πρώτο φόνο του ασύλληπτου κατά συρροή δολοφόνου που έγινε γνωστός ως Ζόντιακ, δύο εγκληματολόγοι που δουλεύουν για την αστυνομία του Λος Άντζελες, οι  Σαλ Λαμπαρμπέρα και Κεν Μέινς ισχυρίζονται πως έλυσαν το μυστήριο της ταυτότητάς του.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά από το 1968 έως σήμερα που κάποιος ισχυρίζεται κάτι τέτοιο. Ο «απρόσωπος δολοφόνος» έχει εξάψει τη φαντασία και την περιέργεια πολλών ειδικών και μη. Φυσικά σε αυτό παίζει ρόλο και η αμοιβή των  100,000 (εκατό χιλιάδων) δολαρίων που προσφέρεται σε όποιον καταφέρει να λύσει το μυστήριο .

Μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν από το τελευταίο γράμμα του Ζόντιακ στις 29 Ιανουαρίου του 1974 πάρα πολλοί κάτοικοι της Καλιφόρνιας έφτασαν στο σημείο να καταδίδουν ακόμα και συγγενείς τους ως Ζόντιακ . Οι καταγγελίες αυτές κυμαίνονταν από πάρα πολύ σοβαρές και τεκμηριωμένες μέχρι και εξόφθαλμα χαλκευμένες.

Η δράση του Ζόντιακ

Ο Ζόντιακ εμφανίστηκε για πρώτη φορά τη νύχτα της 20ης Δεκεμβρίου 1968 στην πόλη Βαλέχο της Καλιφόρνια. Τα πρώτα του θύματα ήταν ο 17χρονος Ντέιβιντ Φάραντεϊ και η 16χρονη Μπέτι Λου Τζένσεν.

Οι δύο έφηβοι κάθονταν στο σταματημένο αυτοκίνητο τους μέσα σε ένα σκοτεινό δασάκι στη Λίμνη Herman της κωμόπολης Benicia στα περίχωρα του Βαλέχο, όταν ένα δεύτερο αυτοκίνητο εμφανίστηκε και από μέσα του βγήκε ένας άντρας ο οποίος τους πλησίασε και άνοιξε πυρ σκοτώνοντάς τους.

Θα ακολουθήσουν άλλες τρεις επιθέσεις, για τις οποίες ο Ζόντιακ θα αναλάβει την ευθύνη  :

• 4 Ιουλίου 1969 : Ο 19χρονος Μάικ Μαγκιού και η 22χρονη Νταρλίν Φέριν σε ερημικό χώρο στάθμευσης στην περιοχή Blue Rock Springs στο Βαλέχο
• 27 Σεπτεμβρίου 1969 : Η 22χρονη Σεσίλια Σέπαρντ και ο 20χρονος Μπράιαν Χάρντελ στην Λίμνη Berryessa στην περιοχή Νάπα
• 11 Οκτωβρίου 1969 : Ο 29χρονος Πολ Στάιν οδηγός ταξί στην περιοχή Presidio Heights στο Σαν Φραντσίσκο

Η τρομακτική ιστορία των δολοφονιών του Hinterkaifeck, του πιο διάσημου ανεπίλυτου εγκλήματος της Γερμανίας

Ένα μνημείο για τα θύματα των δολοφονιών - πηγή

Το αγρόκτημα Hinterkaifeck ήταν ένα μοναχικό μέρος. Βρισκόταν κοντά στο δάσος έξω από τη βαυαρική πόλη Gröbern, περίπου μια ώρα με το αυτοκίνητο από το Μόναχο και μισό μίλι από την πόλη Kaifeck. Εκεί ζούσε η 35χρονη Viktoria Gabriel και τα δύο παιδιά της, η 7χρονη Cäzilia και ο 2χρονος Josef, καθώς και οι ηλικιωμένοι γονείς της, Andreas και Cäzilia Gruber.

Η οικογένεια ήταν γνωστό ότι ήταν δεμένη. Την Πρωταπριλιά του 1922, οι γείτονες ανησύχησαν, όταν η μικρή Cäzilia δεν πήγε στο σχολείο και ολόκληρη η οικογένεια δεν εμφανίστηκε στην εκκλησία όπου η Viktoria ήταν μέλος της χορωδίας. Η Cäzilia δεν πήγε στο σχολείο ούτε στις 3 Απριλίου, και μέχρι τότε, το ταχυδρομείο για την οικογένεια είχε αρχίσει να συσσωρεύεται στο τοπικό ταχυδρομείο. Στις 4 Απριλίου, οι γείτονες της οικογένειας αποφάσισαν να ερευνήσουν το θέμα. Ο Lorenz Schlittenbauer, ένας αγρότης που ζούσε κοντά τους, ηγούνταν τη ομάδας αναζήτησης.

Αυτό που ανακάλυψαν τους στοίχειωσε όσο ζούσαν...

Η ομάδα αναζήτησης βρήκε στον αχυρώνα τέσσερα άγρια κακοποιημένα σώματα καλυμμένα με σανό. Μέσα στο σπίτι, ανακάλυψαν τα σώματα του 2χρονου Josef και της υπηρέτριας, Maria Baumgartner. Ήταν η πρώτη μέρα της Baumgartner στη δουλειά -η προηγούμενη κοπέλα είχε εγκαταλείψει τη θέση της επειδή πίστευε ότι το σπίτι και το αγρόκτημα ήταν στοιχειωμένα.

Σχεδόν 100 χρόνια αργότερα, δεκάδες άνθρωποι έχουν συλληφθεί ως ύποπτοι για τα εγκλήματα, αν και κανείς δεν έχει κριθεί ποτέ ένοχος. Οι δολοφονίες του Hinterkaifeck παραμένουν ένα από τα πιο μυστηριώδη και ανεπίλυτα εγκλήματα της Γερμανίας.

Ποια ήταν η Ελένη Κικίδου και πώς εξιχνίαζε εγκλήματα...

Η Ελένη Κικίδου υπήρξε μια από τις σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων, που διέθεταν παραφυσικές δυνάμεις, τις οποίες προσέφερε απλόχερα σε επιστημονικά πειράματα, στην αντίσταση, στην εξιχνίαση εγκλημάτων, στους φίλους και σε όσους είχαν ανάγκη. Δεν ζητούσε λεφτά, δεν έκανε εμπόριο ελπίδας. Δεν ήταν μέντιουμ της κακιάς ώρας, χαρτορίχτρα ή ταχυδακτυλουργός. Ήταν διάμεσος με όλη τη σημασία της λέξης....

Αυτός ήταν ο κατάλληλος όρος για άτομα όπως η Κικίδου, που μπορούσαν να κάνουν διόραση, διαλογισμό, πρόγνωση και ότι άλλο σχετίζεται με αυτές τις εξαιρετικά σπάνιες ικανότητες. Υπήρξε η μικρότερη μαθήτρια του απόστρατου του Πολεμικού Ναυτικού και ιδρυτή της Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών, Άγγελου Τανάγρα. Σκοπός της εταιρείας που χρηματοδοτούσε η οικογένεια Μπενάκη, ήταν η οργάνωση πειραμάτων και η επιστημονική μελέτη και ανάλυση παραφυσικών και παραψυχολογικών φαινομένων. Τα στελέχη της Εταιρείας ήταν η κοινωνική, πολιτική, πνευματική και καλλιτεχνική ελίτ του τόπου.

Ο Τανάγρας περιέβαλε με αγάπη το νεαρό κορίτσι και αυτό δεν το ξέχασε ποτέ. Τον θεωρούσε δάσκαλό της. Πήρε μέρος σε πολλά πειράματα και συνεργάστηκε με τις υπόλοιπες κοπέλες για την επίτευξή τους. Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, η δράση της Εταιρείας σταμάτησε. Η Ελένη Κικίδου είχε χάσει όλες τις φίλες της από την Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών και προσπαθούσε να επιβιώσει στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Η φήμη της, όμως, στην πόλη των Αθηνών και στα μεγάλα ή μικρά σαλόνια, υπήρχε ακόμη. Η Κικίδου προσέφερε τις υπηρεσίες της στην κατοχή, οργανώνοντας συσσίτια. Οι καλές της σχέσεις με τους Ιταλούς, της επέτρεπαν να βρίσκει τρόφιμα, τα οποία έδινε στον κόσμο. Το 1941, ο αντιστασιακός Γιάννης Ματσούκας την προσέγγισε μέσω ενός οικογενειακού φίλου της. Τη μύησε σε ένα δρόμο πίσω από την πλατεία Κοτζιά....

Το κωδικό της όνομα ήταν Παυφλόσκαγια Νούμερο 13. «Ο πόλεμος ήταν άγριος κι έπρεπε να επιβιώσω. Εκείνο το απόγευμα, όμως, έμπαινα για τα καλά στην Αντίσταση, και το ήξερα, ένιωθα ότι θα έπαιζα τη ζωή μου κορώνα γράμματα», είπε πολλά χρόνια μετά η Κικίδου. 

Η αποστολή που της ανατέθηκε, ήταν να βρεθεί δίπλα στους ανώτατους αξιωματικούς του ιταλικού στρατού. Με τις ικανότητές της θα μπορούσε να «διαβάζει» τα σχέδια τους. 

Αρκετές φορές καταφέρε να αποσπάσει καλές πληροφορίες για τις κινήσεις τους. Βρέθηκε δίπλα στον Ιταλό στρατηγό Τζελόσο, τον οποίον η Αντίσταση ήθελε να τον απαγάγει. Η Ελένη Κικίδου έπρεπε να οδηγήσει τον στρατηγό σε ένα συγκεκριμένο σημείο. «Δεν πρόλαβα. Τον είχαν ήδη μεταφέρει στην Ιταλία κι εγώ βρισκόμουν φυλακισμένη κάπου έξω από τη Ρώμη». Πριν κρατηθεί σε διάφορες φυλακές της Ιταλίας είχε βοηθήσει αποφασιστικά την απελευθέρωση δύο συναγωνιστών της.

Αυτή είναι η λίστα με τους πιο διαβόητους εκτελεστές του πλανήτη

Στα περισσότερα επαγγέλματα το να γίνει κάποιος πασίγνωστος, σημαίνει πως κάνει καλά την δουλειά του. Στην περίπτωση των εκτελεστών, γνωστών και ως «Hitmen», το ότι βρίσκονται στην παρακάτω λίστα, σημαίνει ότι κάτι πήγε στραβά.

Το σίγουρο είναι πως αν ποτέ ακούσετε για διαβόητους εκτελεστές σίγουρα κάποιος από αυτούς θα βρίσκεται εδώ.

Charles Harrelson: Γεννημένος δολοφόνος

Αν σας λέει κάτι το επίθετο, είναι ο πατέρας του γνωστού ηθοποιού Woody Harrelson. Αφού απέτυχε ως βιβλιοθηκάριος, εθίστηκε στον τζόγο και στην συνέχεια αναλάμβανε συμβόλαια θανάτου για να ξεπληρώνει τα χρέη του. Του έχουν χρεωθεί τρεις εκτελέσεις αλλά υπάρχουν και άλλες τόσες που δεν έχει ομολογήσει.

Μεταξύ των φόνων είναι και του δικαστή John H. Wood που όμως δεν παραδέχτηκε ποτέ και βασίζεται σε μαρτυρίες των φρουρών που είδαν την εκτέλεση με τα μάτια τους.

Richard Kuklinski: Ο προμηθευτής πάγου

Θα μπορούσε να πει κανείς πως ο συγκεκριμένος ήταν ο πιο μεθοδικός όλων. Έκρυβε τα θύματα του σε πάγο, εξ’ ου και το προσωνύμιο, για να καθυστερεί την αναγνώριση των πτωμάτων από τις αστυνομικές αρχές.

Καταδικάστηκε για πέντε εκτελέσεις όμως επέμενε πως έχει δολοφονήσει τουλάχιστον 200 ανθρώπους! Δρούσε για την οικογένεια Gambino γνωστή για τις μαφιόζικες μεθόδους της.

Παναγιώτης Φραντζής: Φοιτητής και δολοφόνος

Οι εκθέσεις των ιατροδικαστών διίστανται, η μια αποφαίνεται υπέρ της κατάθεσης του δολοφόνου στο ότι η γυναίκα του πέθανε από τραυματισμό στο κεφάλι, η άλλη υποδεικνύει στραγγαλισμό. Το σίγουρο είναι πως η κατάσταση στην οποία βρέθηκε το άψυχο σώμα της κοπέλας δεν διευκόλυνε την ιατροδικαστική πραγματογνωμοσύνη.

Το 1987 τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων γεμίζουν με την είδηση πως ο φοιτητή της ΑΣΟΕΕ, Παναγιώτης Φραντζής, συλλαμβάνεται για τον φόνο της γυναίκας του, Ζωής Γαρμανή. Η Ζωή είχε χτυπήσει θανάσιμα στο κεφάλι κατά τη διάρκεια έντονης συζυγικής διαμάχης που εξελίχθηκε σε πάλη. Αιτία, η ζήλια.

Το μοιραίο πάθος

Και εδώ αρχίζει η διαστροφή. Για να αποφύγει την κατηγορία του μη προσχεδιασμένου φόνου ο Φραντζής, τεμάχισε το άψυχο σώμα της γυναίκας του σε δεκαέξι κομμάτια τα οποία πέταξε σε απομακρυσμένους κάδους απορριμμάτων. Για κακή του τύχη όμως, ένας ρακοσυλλέκτης ανακαλύπτει τις σακούλες με το διαμελισμένο πτώμα και μια απόδειξη από κρεοπωλείο της περιοχής όπου διέμενε το ζευγάρι, γίνεται η αιτία για την αναγνώριση του πτώματος, μιας και ο δολοφόνος είχε φροντίσει να παραμορφώσει το κεφάλι του θύματος ώστε να μην αναγνωρίζεται.

Πήρε Τον Νόμο Στα Χέρια Του Και Σκότωσε Τον Φονιά Του Γιου Του Μέσα Στο Δικαστήριο – Σωστά Έπραξε ή Λάθος;

Τριάντα τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα 7 Αυγούστου από την ημέρα που ο νεαρός Μανόλης Παπαδόσηφος έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες του γνωστού του Γιάννη Βενιεράκη σε καφετέρια της πόλης του Ρεθύμνου. Η εν ψυχρώ εκτέλεση του 27χρονου Κρητικού έμελλε να πυροδοτήσει μια από τις πλέον ξακουστές βεντέτες του νησιού.

Πεντέμισι χρόνια μετά το φονικό, ο Γιάννης Παπαδόσηφος, πατέρας του Μανόλη, σκότωνε μέσα στην αίθουσα του Εφετείου Πειραιώς το φονιά του παιδιού του.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο 27χρονος Μανόλης Παπαδόσηφος ήταν γνωστός με τον Γιάννη Βενιεράκη, ο οποίος περνούσε σε ηλικία το νεαρό κατά 10 χρόνια. Αιτία του φονικού ήταν μια προσωπική διαφορά ανάμεσα στους δύο άνδρες.

Ειδικότερα, ο Βενιεράκης λέγεται ότι είχε εξοργιστεί με τον Παπαδόσηφο, καθώς ο τελευταίος φέρεται να είχε συμβουλεύσει μια κοπέλα που είχε σχέση με τον 37χρονο να είναι προσεκτική μαζί του.

Τελικά, στις 7 Αυγούστου του 1983 οι δύο γνωστοί συναντιούνται σε καφετέρια στο Ρέθυμνο. Ο Βενιεράκης καλεί τον Παπαδόσηφο να ανέβουν στο πατάρι του καταστήματος, προκειμένου να συζητήσουν εκεί καλύτερα.

Όπως έγινε μετέπειτα γνωστό, η «συζήτηση» δεν κράτησε παρά ελάχιστα δευτερόλεπτα: Ο 37χρονος έβγαλε το πιστόλι του και πυροβόλησε τον Παπαδόσηφο στο στήθος, σκοτώνοντάς τον ακαριαία.

Ο δολοφόνος που τιμωρούσε δολοφόνους και ξερίζωσε ακόμη και την καρδιά του φονιά πατέρα του

Ο Πέδρο Φίλιο ήταν ο serial killer των βιαστών, φονιάδων και εμπόρων ναρκωτικών με περισσότερα από 70 θύματα

Με σλόγκαν ζωής «το να σκοτώνεις άλλους εγκληματίες είναι υπέροχο και μου δίνει ικανοποίηση», ο Πέδρο Ροδρίγκες Φίλιο είναι ένα από τα πιο περίεργα κράματα κατά συρροή τιμωρών που είδε ποτέ ο κόσμος.

Στα κιτάπια της Ιστορίας πέρασε βέβαια ως ένας από τους πλέον διαβόητους και παραγωγικούς serial killers της Βραζιλίας, υπάρχουν πάντως και πολλοί που τον είδαν ως έναν αυτόκλητο υπερασπιστή του καλού, που καταβυθίστηκε στην Κόλαση για να τιμωρήσει με τον ίδιο τρόπο τους φονιάδες.

Το δικό του σαφάρι ξεκίνησε εξάλλου από την τρυφερή ηλικία των 14 ετών, όταν ο «Πεδρίνο ο Ταυρομάχος», όπως έμεινε γνωστός, άρχισε τη δολοφονική του σταυροφορία που θα άφηνε πάνω από 70 θύματα.

Ακόμα και πριν έρθει εξάλλου στον κόσμο η ζωή του μόνο εύκολη δεν ήταν, καθώς ο πατέρας του ξυλοκοπούσε τόσο βάναυσα την εγκυμονούσα σύζυγό του που το παιδί γεννήθηκε με δυσμορφίες στο κρανίο. Μέχρι τα 18 του είχε σκοτώσει τουλάχιστον 10 ανθρώπους, περιλαμβανομένου και του αντιδημάρχου της πόλης που είχε απολύσει τον πατέρα του, έναν σχολικό φύλακα.

Και βέβαια όταν ο αιμοβόρος πατέρας σκότωσε τη μητέρα του, ο Φίλιο αναζήτησε την εκδίκησή του. Μπήκε στη φυλακή και τον σκότωσε, ξεριζώνοντας την καρδιά του και τρώγοντάς τη. Όταν τον έπιασαν το 1973 και τον έριξαν στα μπουντρούμια, όλοι πίστεψαν πως η παραγωγική του καριέρα θα έπαιρνε τέλος. Αλίμονο! Γιατί τώρα βρισκόταν σε ένα μέρος γεμάτο από φονιάδες και εγκληματίες, κι έτσι θα σκότωνε άλλους 47 ανθρώπους πίσω από τα κάγκελα.

Ο Πεδρίνο ο φονιάς βασάνιζε κάποιες φορές τα θύματά του πριν τα σκοτώσει, καθώς τα εγκλήματά του είχαν πάντα μέσα τους την έννοια της τιμωρίας. Ήταν μια προσωπική οδύσσεια να βγάλει από τη μέση τους κακούς αυτού του κόσμου, κι έτσι δεν έχανε τον καιρό του. Ούτε παρακολουθούσε τους στόχους του ούτε εγκληματική στρατηγική έστηνε.

Έβρισκε τα ονόματα και τις διευθύνσεις τους και τέλειωνε τη δουλειά στο άψε-σβήσε. Παρά το γεγονός ότι με τον πατέρα του πήρε τον χρόνο του για να ξεριζώσει την καρδιά του και να γευτεί ένα κομμάτι της, όχι βέβαια για προσωπική απόλαυση όπως άλλοι serial killers, αλλά για εκδίκηση.

Η δική του φονική σκανδάλη πατιόταν όταν άκουγε για ένα έγκλημα που γινόταν και έμενε ατιμώρητο. Καθώς ένιωθε διαχρονικά πως ατιμώρητος είχε μείνει και ο πατέρας του για την οικογενειακή βία και τη βάναυση κακοποίηση που υπέμενε η μητέρα του και ο ίδιος.

Κι έτσι, όπως ισχυρίστηκε η ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη, ένιωσε το αίσθημα της αδικίας να τον πνίγει όταν στα 13 του τσακώθηκε με τον ξάδερφό του και χωρίς να χάσει χρόνο έσπρωξε το παιδί σε μια πρέσα που λίγο έλειψε να του πάρει τη ζωή.

Υπόθεση Στέλλας Σπυριδάκη: έρωτας δολοφόνος

Στέλλα Σπυριδάκη

Της Νίνας Κουλετάκη

Αθήνα, Νέα Σμύρνη, 28 Μαΐου 1997, ώρα περίπου 4.30’ το πρωί. Ο Γιώργος και η Άννα Βαπορίδη πετάγονται έντρομοι από το κρεβάτι τους, καθώς τους έχουν ξυπνήσει απανωτοί πυροβολισμοί.  Βγαίνουν προσεκτικά στον κήπο, από το ισόγειο του σπιτιού όπου κατοικούν στην οδό Πισιδίας 7, για να αντικρύσουν αιμόφυρτη στο χώμα την ενοικιάστριά τους Στέλλα Σπυριδάκη, 44 ετών. «Πού βρίσκομαι; Τα παιδιά μου, πού είναι τα παιδιά μου; Κάποιος με έριξε από το μπαλκόνι. Δεν θυμάμαι τίποτε άλλο», ψιθυρίζει η τραυματισμένη γυναίκα και χάνει τις αισθήσεις της.  Το ζευγάρι ειδοποιεί ασθενοφόρο και την αστυνομία.

Η γυναίκα μεταφέρεται με το ασθενοφόρο στο Νοσοκομείο «Eρυθρός Σταυρός», ενώ ο πρώτος αστυνομικός που μπαίνει στο διαμέρισμα της οικογένειας παθαίνει σοκ: σφηνωμένο πίσω από την πόρτα, που άνοιξε με δυσκολία, αντίκρυσε μέσα στα αίματα το πτώμα ενός 18χρονου αγοριού. Προχώρησε στη μια κρεβατοκάμαρα και το θέαμα που αντίκρυσε του έκοψε την ανάσα. Στο δωμάτιο κοντά στην μπαλκονόπορτα κοιτόταν νεκρή μια νεαρή κοπέλα με το πρόσωπο παραμορφωμένο και γεμάτο αίματα. Πεσμένος στο πάτωμα, με το κεφάλι του να ακουμπάει πάνω στην κοπέλα, κοιτόταν νεκρός ένας άνδρας. Κάλυκες διάσπαρτοι στο πάτωμα και σφαίρες σφηνωμένες στους τοίχους συμπλήρωναν το σκηνικό της βίας και του αίματος.  Για να αντιληφθούμε τι οδήγησε σε αυτό το θέατρο καταστροφής, ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Η 11χρονη Ψυχοπαθής που διέπραξε Φριχτά εγκλήματα. Ακόμα και οι Αστυνομικοί έπαθαν ΣΟΚ με αυτά που Ανακάλυψαν!

Υπάρχει πραγματικά αυτό που αποκαλούμε κακό; Αυτή είναι μια ερώτηση που στοιχειώνει την ανθρωπότητα εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Κληρικοί, φιλόσοφοι και επιστήμονες έχουν προσπαθήσει να κατανοήσουν τι οδηγεί ορισμένους ανθρώπους σε φριχτές πράξεις, αλλά είναι δύσκολο να βγει ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα.

Αυτό συνέβη και με την Mary Bell από την Αγγλία. Γεννήθηκε το 1957 και φαινόταν να είναι ένα φυσιολογικό παιδί.

Αλλά πίσω από το αθώο της πρόσωπο κρυβόταν ένα ακατανόητο σκότος. Γεννιόμαστε ή γινόμαστε στην πορεία εγκληματίες; Τι οδήγησε την Mary να κάνει αυτά που έκανε;

Από την αρχή η Mary είχε δύσκολη παιδική ηλικία. Η μητέρα της ήταν ιερόδουλη και ποτέ δεν γνώρισε τον βιολογικό της πατέρα. Ο άντρας με τον οποίο ήταν παντρεμένη η μητέρα της ήταν κλέφτης. Η μητέρα της Mary συνεχώς της έλεγε ότι ποτέ δεν την θέλησε και ότι είχε προσπαθήσει ακόμα και να την σκοτώσει, στήνοντας ύποπτα ατυχήματα.

Αλλά η Mary επιβίωσε και μεγάλωσε σε αυτές τις φριχτές συνθήκες. Όταν ήταν 11 έδειχνε ήδη σαν έφηβη και ο λόγος πίσω από αυτό είναι τρομακτικός.

Η Mary αργότερα αποκάλυψε ότι η μητέρα της την είχε “δώσει” στους πελάτες. Όταν η Mary ήταν 4 ετών, έγινε θύμα σeξουαλικής κακοποίησης και η μητέρα της την πουλούσε κατά την διάρκεια της παιδικής της ηλικίας. Λόγω της σeξουαλικής κακοποίησης, η Mary μπήκε νωρίς στην εφηβεία και άρχισε να αναπτύσσει επιθετικότητα εναντίον του εαυτού της και των γύρω της.

Όσο συνέχιζε η κακοποίηση και η βία εναντίον της, τόσο περισσότερος θυμός μαζευόταν μέσα της, μέχρι που τελικά στις 25 Μαΐου 1968 ξέσπασε με την μορφή ενός φριχτού εγκλήματος. Εκείνη τη μέρα η Mary απήγαγε τον 4χρονο Martin Brown και τον πήγε σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι. Μετά τον στραγγάλισε μέχρι θανάτου.