by the author
H μόνη ουσιαστική διαφοροποίηση είναι η ασφάλεια που παρέχει η μεσολάβηση του γυαλιού. Συνήθως απλώνεσαι στον καναπέ, κρατάς και στο χέρι κάτι που έχει προορισμό το στόμα σου (φαγητό, ποτό ή τσιγάρο) και παρακολουθείς την εξέλιξη έξω από σένα, πίσω απ΄ το γυαλί. Ένα τμήμα της φυσικά γίνεται και μέσα σου, αλλιώς θα κοιμόσουν στον καναπέ. Και καθώς το εκάστοτε εφιαλτικό σενάριο εκτυλίσσεται μπροστά σου, με το στόρι-κλισέ του μοναδικού προσώπου που θα αλλάξει τη ροή του παγκόσμιου εφιάλτη και θα βγάλει τον κόσμο στη νέα ηλιόλουστη μέρα αιώνιας γιορτής, συνδέεσαι συνειδητά ή υποσυνείδητα με τον ήρωα αυτό προβάλλοντας επάνω του τον εαυτό σου. Ή προβάλλοντας τον ήρωα επάνω στον εαυτό σου.
Ορίστε η μεγάλη σου ώρα! Τώρα που έσπασε το γυαλί, τώρα που ξεχύθηκαν τα ζόμπι, οι ετοιμοθάνατοι, τα ανθρωποφάγα άλιεν, τα ορκ, οι σούπερ ΑΙ, οι τρελοί γενετιστές ή όποιοι άλλοι αντιπροσωπεύουν την απόλυτη καταστροφή της προηγούμενης από την επόμενη ημέρας, τώρα είναι η δική σου Μεγάλη Ώρα! Επιτέλους, είσαι εσύ ο IRONMAN, o Brave, ο Μονομάχος, ο Λεωνίδας, ο MyJake, η Λάρα, η Captain Marvel, η CatWoman, η Μπουμπουλίνα ή όποια άλλη φιγούρα φαντάστηκες ποτέ πως πλάστηκε για σένα.
