Γαλαξιακή σύγκρουση μπορεί να έχει πυροδοτήσει τη διαμόρφωση του Ηλιακού μας Συστήματος

Η διαμόρφωση του Ήλιου, του Ηλιακού Συστήματος και η επακόλουθη ανάδυση της ζωής στη Γη ίσως να είναι συνέπεια της σύγκρουσης μεταξύ του Γαλαξία μας και ενός μικρότερου γαλαξία επονομαζόμενο Τοξότη (Sagittarius), που ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 1990 να περιφέρεται γύρω από το γαλαξιακό μας σπίτι.

Οι αστρονόμοι γνωρίζουν ότι ο Τοξότης επανειλημμένα συγκρούστηκε με το δίσκο του Γαλαξία μας, καθώς η τροχιά του γύρω από τον πυρήνα του γαλαξία στενεύει ως αποτέλεσμα των βαρυτικών δυνάμεων. Προηγούμενες μελέτες υποστήριζαν ότι ο Τοξότης, ένας νάνος γαλαξίας, είχε σημαντική επίδραση στον τρόπο που κινούνται τα άστρα στον Γαλαξία μας. Ορισμένες ακόμη ισχυρίζονται ότι ο 10.000 μεγαλύτερης μάζας Γαλαξίας μας και η χαρακτηριστική σπειροειδής δομή του μπορεί να είναι αποτέλεσμα των τουλάχιστον τριών γνωστών συγκρούσεών του με τον Τοξότη κατά τη διάρκεια των περασμένων έξι δισεκατομμυρίων χρόνων.

Μια νέα μελέτη, που βασίζεται σε δεδομένα που συλλέχθηκαν από τον πανίσχυρο χαρτογράφο του γαλαξία Gaia, της ESA, αποκάλυψε για πρώτη φορά ότι η επιρροή του Τοξότη στον Γαλαξία μας μπορεί να είναι ακόμη περισσότερο ουσιαστική. Οι κυματισμοί που προκλήθηκαν από τις συγκρούσεις φαίνεται να έχουν πυροδοτήσει σημαντικά επεισόδια διαμόρφωσης άστρων, ένα από τα οποία χονδρικά συνέπεσε με το χρόνο της διαμόρφωσης του Ήλιου κάπου 4,7 δισεκατομμύρια χρόνια πριν.

«Είναι γνωστό από υπάρχοντα μοντέλα ότι ο Τοξότης βούτηξε μέσα στον Γαλαξία μας τρεις φορές – η πρώτη περίπου πριν από πέντε ή έξι δισεκατομμύρια χρόνια, μετά περίπου πριν από δυο δισεκατομμύρια χρόνια και τέλος πριν από ένα δισεκατομμύριο χρόνια», αναφέρει ο Tomás Ruiz-Lara, ερευνητής στην Αστροφυσική του IAC (Instituto de Astrofísica de Canarias) στην Τενερίφη, στην Ισπανία και επικεφαλής συγγραφέας της νέας μελέτης που δημοσιεύθηκε στο Nature Astronomy.

Ο Ορφέας και ο Όμηρος έζησαν 16.500 χρόνια πριν από σήμερα!!!

ΝΕΩΤΕΡΗ ΜΕΛΕΤΗ ΒΑΣΕΙ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ

Απίστευτο: Ο Ορφέας και ο Όμηρος έζησαν 16.500 χρόνια πριν από σήμερα!

Γράφει o Γιώργος Λεκάκης

Ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο ήλθε στα χέρια μου, με τίτλο «Περίπλους στο παρελθόν», του εκπαιδευτικού Θεόδωρου Ποσταντσίδη, Στο βιβλίο αυτό, ο μελετητής κάνει μια ανατροπή στα έως τώρα συμβατικά λεγόμενα και μετρημένα, φοβισμένα, μασημένα λόγια του επίσημου επιστημονικού κατεστημένου. Από την εν λόγω εργασία του, λοιπόν, σας παρουσιάζω μια περίληψη: «Η χρονολόγηση ενός γεγονότος δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνεται ούτε από συμπτωματικά στοιχεία, ούτε βέβαια από κυκλικά επιχειρήματα, όπως γίνεται στην περίπτωση του Τρωικού Πολέμου, όπου οι επιστήμονες έδωσαν πρώτα μια ημερομηνία και κατόπιν έτρεξαν να προσαρμόσουν τα πάντα γύρω από αυτήν. Έτσι οι όποιες αναφορές υπάρχουν σήμερα δεν έχουν καμμία αξία μια και είναι απλά ένα ακόμα κυκλικό επιχείρημα. Ξεκινούν από το 1170 π.Χ. και φυσικά καταλήγουν υποχρεωτικά εκεί. Τα όποια αστρονομικά στοιχεία χρησιμοποίησαν αφορούσαν εκλείψεις, που συμβαίνουν πάντοτε, και φυσικά κοντά και σε αυτήν την ημερομηνία. Αλλά αυτό δεν είναι στοιχείο χρονολόγησης. Είναι σαν να πας στην ακροθαλασσιά και να αναρωτιέσαι αν θα βρεις κοχύλια για να δηλώσεις μετά ότι εκεί είναι η θάλασσα, χωρίς να σκέφτεσαι ότι από την αρχή πήγες εκεί.

Το θέμα μας όμως δεν είναι άλλο από την χρονολόγηση των ορφικών και ομηρικών κειμένων, με μερικά πραγματικά στοιχεία, που αφορούν αστρονομικά φαινόμενα μοναδικά, όπως η εαρινή ισημερία σε συγκεκριμένο ζώδιο και η ισομέρεια των εποχών.

Η Γη ισορροπεί μέσα σ' ένα βαρυτικό πεδίο, που από την μια κάνει τον φυσικό άξονά της να έχει μια κλίση 23,4° ως προς το επίπεδο της ελλειπτικής, το επίπεδο δηλαδή περιστροφής γύρω από τον ήλιο, και από την άλλη να εκτελεί μια περιστροφή κάθε ημέρα γύρω από τον άξονα αυτό δεξιόστροφη. Γι' αυτό και ο ήλιος "κινείται" ως προς εμάς αριστερόστροφα. Ταυτόχρονα η κλίση αυτή του άξονα συμβάλει στην δημιουργία των εποχών, ενώ παράλληλα αναγκάζει την Γη, όπως και κάθε "σβούρα" να κάνει ο άξονάς της μία πλήρη στροφή κάθε περίπου 25.760 χρόνια. Αυτή η μεγάλη στροφή ονομάζεται μετάπτωση ισημεριών μια και εξ αιτίας της η εαρινή ισημερία αλλάζει, κατά μέσον όρο κάθε 2.500 χρόνια (ζώδιο). Στην εποχή μας γίνεται στους Ιχθείς.

Η έκλειψη Σελήνης στις 21 Ιανουαρίου 2019: Τι πρέπει να ξέρετε (vid)

• Στις 21 Ιανουαρίου 2019, η Σελήνη «θα στάζει αίμα» στη μια και μοναδική ολική έκλειψη του έτους που θα διαρκέσει 1 ώρα και 2 λεπτά.

• Στην Ελλάδα η έκλειψη θα φέρει πολιτικές ταραχές και αποσταθεροποίηση των θεσμών και των οργανωμένων δομών της χώρας.

Την 21η Ιανουαρίου θα έχουμε υπερπανσέληνο αλλά και ολική έκλειψη της Σελήνης που θα διαρκέσει 1 ώρα και 2 λεπτά. Photo: AP. Πηγή: Supplied

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 21 Ιανουαρίου θα έχουμε ολική έκλειψη Σελήνης, στη διάρκεια της οποίας ο δίσκος του φεγγαριού θα βαφτεί κόκκινος σαν αίμα. Αυτή θα είναι η μοναδική ολική έκλειψη Σελήνης το 2019. Η επόμενη θα γίνει στις 26 Μαΐου 2021, καθώς το 2020 δεν θα υπάρξει ολική έκλειψη.

Η ολική έκλειψη Σελήνης τον Ιανουάριο του 2019 θα διαρκέσει 1 ώρα και 2 λεπτά, ενώ το φαινόμενο συνολικά θα διαρκέσει 3 ώρες και 7 λεπτά.

Θα αρχίσει στις 4:36 το πρωί, θα φτάσει στο μάξιμουμ στις 7:12 και θα ολοκληρωθεί στις 7:43. Θα είναι ορατή από την Αμερική, την Ευρώπη, την Αφρική και ορισμένα τμήματα της Βόρειας Ασίας.

Τα μέρη του κόσμου απ’ όπου θα είναι ορατή η ολική έκλειψη της Σελήνης. Image: Supplied

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλη τη Βόρεια και Νότια Αμερική, στη δυτική Ευρώπη και την Αφρική θα μπορέσουν να δουν το σπάνιο αυτό θέαμα κάποια στιγμή τη νύχτα από τις 20 έως τις 21 Ιανουαρίου, ανάλογα με τον τόπο στον οποίο βρίσκονται.

Αποστολή ραδιοκυμάτων από εξωγήινους (vid)

Οι αστρονόμοι θεωρούν ότι είναι πιθανό να προέρχονται από εξωγήινους οι μυστηριώδεις εκλάμψεις ραδιοκυμάτων που φτάνουν στη Γη από τα βάθη του σύμπαντος.

Το ραδιοτηλεσκόπιο του αστεροσκοπείου Παρκς βρίσκεται 20 χιλιόμετρα βόρεια από τη μικρή πόλη Παρκς της Νέας Νότιας Ουαλίας, στην Αυστραλία. Image: Supplied

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ διάστημα έχουν ενταθεί οι μυστηριώδεις εκλάμψεις ραδιοκυμάτων που έρχονται από τα βάθη του σύμπαντος. Κανείς δεν γνωρίζει την προέλευσή τους, μερικοί επιστήμονες όμως λένε ότι πιθανόν να προέρχονται από έναν προηγμένο εξωγήινο πολιτισμό.

Μια νέα αστρονομική έκθεση δείχνει ότι η ένταση των παράξενων παλμών που ονομάζονται γρήγορες ραδιοφωνικές εκρήξεις (fast radio bursts – FRBs) έχει γίνει ακραία, πράγμα που σημαίνει ότι οι εκρήξεις εκπέμπουν περισσότερη ενέργεια σε ένα μόνο χιλιοστό του δευτερολέπτου από ό,τι ο Ήλιος μας μέσα σε ένα 24ωρο!

Με άλλα λόγια, αυτές οι εκρήξεις φωτός είναι ένα δισεκατομμύριο φορές πιο φωτεινές από οτιδήποτε έχει δει προηγουμένως ανθρώπινο μάτι.

Τι απέγινε τελικά το Άστρο της Βηθλεέμ;

Φωτογραφία του κομήτη Hyakutake στον έναστρο ουρανό του Λιβάνου, το έτος 1996.

Τι απέγινε τελικά το Άστρο της Βηθλεέμ;

Τα Χριστούγεννα πέρασαν, το Δωδεκαήμερο ακόμη παραμένει, αλλά το ερώτημα για το τι ήταν το Άστρο της Βηθλεέμ παραμένει κι αυτό αιωρούμενο!.. Διαβάστε μια εμπεριστατωμένη μελέτη σχετική με το Άστρο των Μάγων, που κάποιοι το δέχονται, άλλοι το αρνούνται και άλλοι δεν πιστεύουν πως ήταν ένα ουράνιο φαινόμενο, αλλά ένα θαύμα!..

ΓΙΑ το Άστρο της Βηθλεέμ έχουν γραφτεί χιλιάδες άρθρα. Χύθηκε πολύ μελάνη. Και ίσως χρειαστεί να ξαναχυθεί άλλη τόση στο ποτάμι των αμφιβολιών, των αμφισβητήσεων ή των διχογνωμιών.
Αξίζει, λοιπόν, τον κόπο να διαβάσουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του φυσικού επιστήμονος κ. Χαράλαμπου Κονταρίνη, αλιευμένο μέσα από το βιβλίο του: «Το Άστρο των Μάγων» το οποίο, αφού κάνει μια γενική ανασκόπηση για τις προφητείες των αρχαίων ή των βιβλικών προφητών για τον Ερχομό του Ιησού, λέει επί λέξει τα εξής:
«…Ας μη λησμονούμε πως την εποχή γεννήσεως του Ιησού πολλοί λαοί του τότε γνωστού κόσμου, ιδίως οι Εβραίοι, στέναζαν κάτω από τον ρωμαϊκό ζυγό13, που ήταν τυραννικός και ζούσαν σαν δούλοι. Ήταν η εποχή που οι άνθρωποι παρέμεναν στο βαθύ σκοτάδι της άγνοιας και δεισιδαιμονίας, στον βόρβορο της ακολασίας και της διαφθοράς. Ζούσαν σε τρομερή ηθική κατάπτωση, αφού τα έβλεπαν όλα πρόσκαιρα και ζητούσαν μόνο την απόλαυση της ζωής. Κανείς δεν ήθελε να κοπιάσει για κάτι καλό, αφού δεν ήξερε αν θα τιμηθεί γι' αυτό.
Ως πίστευαν τότε, το κέρδος και οι χαρές της στιγμής ήταν τα μόνα που άξιζαν. Ούτε οι θεοί, ούτε οι άνθρωποι μπορούσαν να εμποδίσουν κανένα σ' αυτόν τον ηθικό κατήφορο γιατί όλοι έβλεπαν πως τόσο οι ελάχιστοι ενάρετοι, όπως και αυτοί, όμοια πέθαναιν.
Ήταν η εποχή που η μαγεία, οι εξορκισμοί, οι δαίμονες, τα θαύματα, οι προφητείες, η μαντική και ιδίως η πίστη στην αστρολογία επηρέαζαν την ζωή όλων.
Σε τέτοιο χάος ζούσαν οι άνθρωποι, προ της εμφανίσεως του Ναζωραίου. Όμως υπήρχαν και ευσεβείς που πίστευαν στον σωτήρα Εκείνον που ερχόταν να τους λυτρώσει και θα προ-αγγελλόταν η άφιξη του με την εμφάνιση λαμπρού αστέρος.
Πολύ αργότερα, όταν οι πρώτοι Χριστιανοί πήγαν στις Ινδίες για την διάδοση του Χριστιανισμού, οι Ινδοί δεν παραξενεύτηκαν καθόλου όταν τους είπαν πως ο Θεός κατέβηκε στην Γη και έλαβε ανθρώπινη μορφή. Και αυτό γιατί και ο δικός τους Θεός, ο Κρίσνα, που η θρησκεία ίου είχε επικρατήσει αιώνες προ της γεννήσεως του Χριστού, παρουσίαζε αρκετές ομοιότητες με τον αναμενόμενο Μεσία των Εβραίων που ενσαρκώθηκε στο πρόσωπο του Ιησού. Σε ένα μάλιστα παλαιό θρησκευτικό ποίημα των Ινδών, το «Μπάρτα Χάστραμ», αναφέρεται πως: «Θα γεννηθεί ο Θεός από μία παρθένα... και θα γυρίσει στον κόσμο για να τον λυτρώσει από την αμαρτία».

ΤΟ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ “Shuanggua’er”- ΗΛΙΟΣ ΜΕ ΔΥΟ ΑΥΤΙΑ

Τρεις ήλιοι λάμπουν ταυτόχρονα στον ουρανό, στην πόλη Hailun της επαρχίας Heilongjiang της βορειοανατολικής Κίνας, μαγεύοντας τους κατοίκους της περιοχής.

Η ουράνια ψευδαίσθηση εμφανίστηκε γύρω στις 08:30, με δύο μικρότερους ήλιους σε κάθε πλευρά ενός μεγαλύτερου.

Το φαινόμενο διήρκεσε περίπου 15 λεπτά. 

Χειμερινό Ηλιοστάσιο: Η Μεγάλη Νύχτα του 2017

του Διονύση Π. Σιμόπουλου,
Διευθυντή Ευγενιδείου Πλανηταρίου

Η νύχτα της Πέμπτης, 21 Δεκεμβρίου, είναι η μεγαλύτερη του έτους, με διάρκεια 14 ωρών και 29 λεπτών. Ο Ήλιος θα φτάσει στο σημείο της ετήσιας τροχιάς του, που ονομάζεται «Χειμερινό Ηλιοστάσιο», οπότε αρχίζει και επίσημα η εποχή του Χειμώνα. 

Ημερολογιακά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο κυμαίνεται σήμερα μεταξύ της 20ής και 23ης Δεκεμβρίου, αν και η τελευταία φορά που είχαμε το Χειμερινό Ηλιοστάσιο στις 23 Δεκεμβρίου ήταν το 1903 και η επόμενη θα είναι το 2303. Ακόμη πιο σπάνια είναι η 20ή Δεκεμβρίου με την επόμενη να συμβαίνει το 2080.

Οι διαφοροποιήσεις αυτές οφείλονται στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο, του οποίου το κάθε έτος έχει 365 ημέρες, εκτός από τα δίσεκτα έτη με τις 366 ημέρες τους. Τα πράγματα, όμως, δεν ήσαν πάντα έτσι. Ας τα πάρουμε, λοιπόν, από την αρχή.



Από την αρχαιότητα ακόμη, ο υπολογισμός του έτους γινόταν με την παρατήρηση της επίδρασης που έχει πάνω στη Γη η περιφορά της γύρω από τον Ήλιο, η επίδραση δηλαδή του κύκλου των εποχών, της επαναλαμβανόμενης παρέλασης της Άνοιξης, του Καλοκαιριού, του Φθινοπώρου και του Χειμώνα! Οι εποχιακές αυτές αλλαγές είχαν για τους αρχαίους τεράστια σημασία, ιδιαίτερα μάλιστα μετά την εμφάνιση της γεωργίας, πριν από 10.000 περίπου χρόνια. Γι' αυτό, κι επειδή η σπορά, η συγκομιδή και οι άλλες γεωργικές ασχολίες εξαρτώνταν από τις αλλαγές των εποχών, η διάρκεια ενός ηλιακού έτους έπρεπε να μετρηθεί επακριβώς.

Η Γη συμπληρώνει μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο σε περίπου 365,25 ημέρες. Κάθε μέρα η Γη βρίσκεται σε διαφορετική θέση από αυτήν που βρισκόταν την προηγουμένη. Από κάθε νέα θέση αντικρίζουμε τον Ήλιο από διαφορετική γωνία κι έτσι μας φαίνεται ότι ο Ήλιος βρίσκεται μπροστά από διαφορετικά άστρα (καθώς κινείται από τη Δύση προς την Ανατολή), λόγω ακριβώς της κίνησης της Γης πάνω στην τροχιά της. Κάθε φορά που η Γη συμπληρώνει μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο, μας φαίνεται ότι ήταν ο Ήλιος αυτός που συμπλήρωσε έναν κύκλο γύρω από τη Γη, πάνω στην εκλειπτική. Η εκλειπτική, δηλαδή, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απεικόνιση, ή η προέκταση πάνω στην ουράνια σφαίρα, της γήινης τροχιάς γύρω από τον Ήλιο.

Μια μαύρη τρύπα που είναι αρχαιότερη από το σύμπαν!

Μια θηριώδης μαύρη τρύπα που υπάρχει από την αυγή του χρόνου θέτει υπό αμφισβήτηση τη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης.

Αυτή η καλλιτεχνική απεικόνιση από το Ίδρυμα για την Επιστήμη Κάρνεγκι δείχνει την πιο μακρινή υπερμεγέθη μαύρη τρύπα που ανακαλύφθηκε ποτέ, η οποία αποτελεί μέρος ενός κβάζαρ ηλικίας μόλις 690 εκατομμυρίων ετών μετά την Μεγάλη Έκρηξη. Photo: AP. Πηγή: Supplied

ΟΙ ΑΣΤΡΟΝΟΜΟΙ ανακάλυψαν μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα, που είναι η πιο μακρινή στο χώρο και στο χρόνο που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα.

Βρίσκεται σε απόσταση 13 δισεκατομμυρίων ετών φωτός, δηλαδή έχει ηλικία μόλις 690 εκατομμυρίων ετών. Σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang), η εποχή αυτή είναι το σημείο Μηδέν, ή Σημείο του Big Bang, όπου συνέβη η αυθόρμητη έκρηξη της πραγματικότητας όπως την ξέρουμε από μια κβαντική ιδιαιτερότητα.

Έχουμε επομένως μια μαύρη τρύπα που είναι αρχαιότερη από το σύμπαν, αφού δεν μπορεί να δημιουργήθηκε στα πρώτα δευτερόλεπτα της Μεγάλης Έκρηξης.

Οι επιστήμονες δεν περίμεναν να βρουν μια τόσο μεγάλη μαύρη τρύπα στην κοσμική «αυγή» του σύμπαντος, δηλαδή τόσο νωρίς στην κοσμική ιστορία. Κανείς δεν έχει μια επιστημονική εξήγηση με ποιον τρόπο είναι δυνατό να σχηματίσθηκε ένα τέτοιο τεράστιο αντικείμενο σε ένα τόσο σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα κατά τη γέννηση του σύμπαντος, αναφέρει η μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature αυτή την εβδομάδα.

Γεωμετρία και σφαιρική αστρονομία στην πρώτη Ελληνική κοσμογονία

by Αρχαίων Τόπος

Το πρόβλημα πού πρόκειται να με απασχολήσει αφορά όχι τόσο την ιστορία της επιστημονικής σκέψης, με την κύρια σημασία του όρου, όσο τις σχέσεις ανάμεσα σε μερικές βασικές επιστημονικές έννοιες — μιαν ορισμένη εικόνα του κόσμου — και σε γεγονότα κοινωνικής Ιστορίας. Στις αρχές του 6ου αιώνα π. Χ., η αστρονομική σκέψη στην Ελλάδα δεν βασίζεται ακόμη σε συνεχείς παρατηρήσεις και πειραματισμούς· δεν στηρίζεται σε μια θεμελιωμένη επιστημονική παράδοση. Αν ήθελα να εξηγήσω πώς έγινε μια ανακάλυψη τον 19ο ή τον 20ο αιώνα, θα έπρεπε ν’ αναφερθώ ουσιαστικά στην ανάπτυξη της ίδιας της επιστήμης, στην κατάσταση των θεωριών και των τεχνικών, μ’ ένα λόγο στην εσωτερική δυναμική των ερευνών στον τομέα της μιας ή της άλλης επιστημονικής μάθησης. Στην αρχαϊκή όμως Ελλάδα, δεν υπάρχει ακόμη συγκροτημένη επιστήμη. Τις λίγες αστρονομικές γνώσεις πού θα χρησιμοποιήσουν οι Ίωνες, δεν τις επεξεργάστηκαν οι ίδιοι, αλλά τις δανείστηκαν από τους γειτονικούς πολιτισμούς της Ανατολής και ιδιαίτερα από τους Βαβυλώνιους.

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά στο έξης παράδοξο: οι Αρχαίοι Έλληνες θα θεμελιώσουν την κοσμολογία και την αστρονομία. θα τους δώσουν έναν προσανατολισμό, πού θα καθορίσει την τύχη αυτών των επιστημών σ’ ολόκληρη την ιστορία της δύσης. Ήδη από την αρχή, θα χαράξουν σ’ αυτόν τον τομέα μια κατεύθυνση, απ’ όπου εξαρτιόμαστε σε κάποιο βαθμό ακόμη και σήμερα. Κι όμως, οι αρχαίοι Έλληνες δεν αφιερώθηκαν, εδώ και αιώνες, στη λεπτόλογη δουλειά της παρατήρησης των άστρων, δεν σημείωσαν πάνω σε πινακίδες, όπως έκαναν οι Βαβυλώνιοι, αστρονομικούς πίνακες («Εφημερίδες»), πού να δείχνουν τις διάφορες φάσεις της σελήνης, τις επιτολές και τις δύσεις των άστρων. Οι Έλληνες χρησιμοποίησαν λοιπόν τις παρατηρήσεις, τις τεχνικές, τα όργανα πού άλλοι είχαν κάνει κι επεξεργαστεί. Ενσωμάτωσαν πάντως τις γνώσεις, πού τους είχαν έτσι μεταδοθεί, σ’ ένα εντελώς νέο σύστημα. Ίδρυσαν μια νέα αστρονομία. Πώς μπορούμε να εξηγήσουμε αυτή την καινοτομία; Άραγε, γιατί οι Έλληνες τοποθέτησαν τις γνώσεις πού δανείστηκαν από τους άλλους λαούς σ΄ ένα νέο και πρωτότυπο πλαίσιο; Αυτό είναι το πρόβλημα πού θα ήθελα να εξετάσω σήμερα.

Η τόσο αναπτυγμένη βαβυλωνιακή αστρονομία έχει, σε χοντρικές γραμμές, τρία χαρακτηριστικά:

Πλανήτης “τέρας” γύρω από ένα λιλιπούτειο άστρο

Η ανακάλυψη ενός τερατώδους σε μέγεθος εξωπλανήτη φέρνει τη θεωρία σχηματισμού πλανητών τα πάνω κάτω.

Καλλιτεχνική απεικόνιση της ανατολής του Ήλιου στο πλανήτη NGTS-1b. Πρόκειται για έναν τερατώδη πλανήτη, ο οποίος θεωρητικά δεν έπρεπε να υπάρχει, καθώς περιστρέφεται γύρω από ένα άστρο νάνο. Photo: University of Warwick / Mark Garlick. Πηγή: Supplied

ΟΜΑΔΑ Ευρωπαίων αστρονόμων ανακάλυψε ένα μοναδικό δίδυμο, καθώς πρόκειται για τον μεγαλύτερο εξωπλανήτη που έχει βρεθεί ποτέ στο σύμπαν γύρω από το μικρότερο άστρο.  Δεν είναι ο μεγαλύτερος εξωπλανήτης σε απόλυτο μέγεθος που έχει ποτέ βρεθεί γενικά, αλλά είναι ο μεγαλύτερος σε σχέση με το μέγεθος του άστρου του. Οι επιστήμονες δεν μπορούν να εξηγήσουν πώς σχηματίσθηκε ένα τόσο δυσαρμονικό «ντουέτο» που ανατρέπει τη θεωρία σχηματισμού πλανητών.

Ο εξωπλανήτης NGTS-1b βρίσκεται σε απόσταση περίπου 600 ετών φωτός από τη Γη και είναι ένας αέριος γίγαντας με το μέγεθος του Δία. Από την άλλη μεριά, το μικροσκοπικό μητρικό άστρο του είναι ένας ψυχρός και αχνός καφέ νάνος, που έχει μόλις τη μισή μάζα και τη μισή ακτίνα του Ήλιου μας. 

Αυτά τα άστρα κατηγορίας Μ είναι τα πιο κοινά στο γαλαξία μας, καθώς καίνε τα «καύσιμά» τους πολύ πιο αργά από τα υπόλοιπα άστρα, με αποτέλεσμα να μπορούν να ζήσουν ακόμη και τρισεκατομμύρια χρόνια. Συνήθως γύρω από τέτοια άστρα ανακαλύπτονται βραχώδεις και όχι αέριοι εξωπλανήτες.

Αυτή είναι η τρίτη φορά που ανακαλύπτεται ένας αέριος γίγαντας γύρω από ένα καφέ νάνο Μ, αλλά πρόκειται με διαφορά για τον πιο μεγάλο σε σχέση με το άστρο του.

Γιατί οι Μαύρες Τρύπες μπορούν να «διαγράψουν» το ίδιο το Σύμπαν;

Οι μαύρες τρύπες είναι τα πιο ισχυρά πράγματα στο σύμπαν. Είναι μάλιστα τόσο δυνατά που μπορούν να κόψουν ολόκληρα αστέρια σε κομμάτια σε μέγεθος ατόμων! Αυτό βέβαια είναι αρκετά τρομακτικό. Έχουν ακόμη μία πιο ισχυρή και σκοτεινή ιδιότητα.. μπορούν να διαγράψουν το ίδιο το σύμπαν!

Μια μαύρη τρύπα εμφανίζεται όταν μια εξαιρετικά μεγάλη ποσότητα ύλης συγκεντρώνεται σε ένα μικροσκοπικό χώρο. Στο κέντρο τους η βαρύτητα είναι σχεδόν απείρως ισχυρή και ότι πλησιάζει πολύ κοντά σχίζεται στα σωματίδια του. Ούτε καν το φως μπορεί να ξεφύγει και έτσι τις αντιλαμβανόμαστε σαν μαύρες σφαίρες. Αν έπεφτες σε μία μαύρη τρύπα τίποτα κακό δεν επρόκειτο να συμβεί μέχρι και αφού διέσχιζες το εξωτερικό της όριο το event horizon. Aυτό το σύνορο διαχωρίζει πλήρως τις μαύρες τρύπες από το υπόλοιπο σύμπαν: δεν μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε αυτό εκτός και αν είμαστε διατεθειμένοι να μην επιστρέψουμε ποτέ!

Στα άκρα τους οι μαύρες τρύπες ακτινοβολούν την μάζα τους μακριά, όπως μια ζεστή κατσαρόλα στο μάτι που χάνει το νερό καθώς γίνεται ατμός. Αυτή ονομάζεται ακτινοβολία Hawking.

Οι μαύρες τρύπες χάνουν συνεχώς μικρή ποσότητα της μάζας τους μια διαδικασία που είναι απίστευτα αργή… Δηλαδή στο πολύ μακρινό μέλλον όταν το τελευταίο αστέρι στο σύμπαν θα έχει πεθάνει εδώ και τρισεκατομμύρια χρόνια , οι μαύρες τρύπες θα γίνουν όλο και πιο μικροσκοπικές μέχρι να εξαφανιστούν αφήνοντας πίσω μόνο ένα μικρό κομμάτι ακτινοβολίας. Κατά την διαδικασία αυτή όμως οι μαύρες τρύπες μπορεί να διαγράψουν κάτι θεμελιώδες: Πληροφορίες…

Τι θα συμβεί αν ένας ελέφαντας πέσει σε μια μαύρη τρύπα;

Η απαντηση του Gerard ’t Hooft στον Hawking σχετικα με την απωλεια πληροφοριων από τις μαυρες τρυπες

Ελέφαντας πέφτει σε μαύρη τρύπα!

Αν κάποιο αντικείμενο, είτε πρόκειται για ένα iPhone είτε για ελέφαντα, πέσει μέσα σε μια μαύρη τρύπα μένει για πάντα εκεί. Ο υπόλοιπος κόσμος έξω από τη μαύρη τρύπα χάνει για πάντα τις πληροφορίες που είναι κωδικοποιημένες σ’ αυτά τα αντικείμενα;

Ναι, χάνονται τα πάντα ισχυρίστηκε στην αρχή ο Stephen Hawking (έτσι προέκυψε το περίφημο: «ο Θεός παίζει ζάρια, αλλά πολλές φορές τα ρίχνει εκεί όπου δε μπορούμε να τα δούμε»), ενώ οι Leonard Susskind και Gerard ’t Hooft υποστήριζαν το αντίθετο. Ο John Preskill, το 1997,  έβαλε στοίχημα με τον Hawking υπέρ των Susskind και Hooft.  Το 2007 ο Hawking παραδέχθηκε την ήττα του επισήμως.

Αφού ο Stephen Hawking πείστηκε ότι δεν χάνονται οι πληροφορίες όταν καταπίνονται από μια μαύρη τρύπα τον περασμένο Αύγουστο προσπάθησε να αποδείξει ότι αποθηκεύονται – όχι στο εσωτερικό της – αλλά στο όριό της, τον ορίζοντα των γεγονότων σε μια μορφή (super translations) που είναι ολόγραμμα των εισερχομένων σωματιδίων. Έτσι οι πληροφορίες σχετικά με τον ελέφαντα που θα εξαφανιστεί μέσα στη μαύρη τρύπα παραμένουν στην άκρη ως ολογραφικό αποτύπωμα και διαρρέουν προς τα έξω διαμέσου της ακτινοβολίας Hawking, το μόνο «πράγμα που εκπέμπει» μια μαύρη τρύπα.

Kronos: Tο άστρο που καταβρόχθισε τους πλανήτες του

Ένα άστρο παρόμοιο με τον δικό μας Ήλιο, το οποίο απέχει περίπου 350 έτη φωτός από τη Γη, ταξιδεύει την αρχαία ελληνική μυθολογία στον Γαλαξία. Οι αστροφυσικοί που το μελετούν θεωρούν ότι ο ασυνήθιστος αυτός μακρινός αστέρας...
έχει «καταπιεί» τους πλανήτες που υπήρχαν γύρω του.

Για τον λόγο αυτόν τον ονόμασαν Κρόνο (Kronos), εμπνεόμενοι από τον πατέρα των θεών που έτρωγε τα παιδιά του. Όπως μάλιστα εκτιμούν, το «γεύμα» του αστρικού Κρόνου είναι κατά πολύ πλουσιότερο από εκείνο του μυθικού: υπολογίζουν ότι έχει καταβροχθίσει πλανήτες με συνολική μάζα ισοδύναμη με 15 φορές τη μάζα της Γης.

Παράξενο δίδυμο

Ο Κρόνος, του οποίου η επίσημη ονομασία είναι HD 240430, δεν είναι ένα συνηθισμένο άστρο. Η πρώτη «παραξενιά» που εντόπισαν σε αυτόν οι αστροφυσικοί από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον στις ΗΠΑ ήταν ότι, παρά το γεγονός πως φαίνεται να είναι μόνος, χωρίς κανένα άλλο άστρο στη γειτονιά του, στην πραγματικότητα αποτελεί το ένα μέλος ενός πρωτοφανούς δυαδικού συστήματος. Το «δίδυμό» του είναι ο HD 240429, στον οποίον οι επιστήμονες έδωσαν το όνομα ενός άλλου Τιτάνα, του Κρείου ή Κριού (Krios). 

Καταρρίπτοντας τους γνωστούς «κανόνες» των δυαδικών συστημάτων, οι δυο αστέρες κινούνται μαζί παρά το γεγονός ότι απέχουν μεταξύ τους 2 ολόκληρα έτη φωτός!

Η τεράστια απόσταση δεν είναι το μόνο πρωτοφανές χαρακτηριστικό του αστρικού διδύμου. Μελετώντας περισσότερο το σύστημα οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα δυο άστρα, τα οποία έχουν ηλικία περίπου 4 δισ. ετών και είναι κίτρινοι νάνοι τύπου G όπως ο Ηλιος, έχουν επίσης πολύ διαφορετική χημική σύσταση. «Και άλλα άστρα που κινούνται μαζί σε σύστημα έχουν βρεθεί να έχουν διαφορετική χημική σύσταση, αλλά σε κανένα η διαφορά δεν είναι τόσο δραματική όσο στον Κρόνο και στον Κρείο» δήλωσε σε δελτίο Τύπου του πανεπιστημίου η Σεμιόνγκ Ο, επικεφαλής της μελέτης η οποία έχει αναρτηθεί στην ηλεκτρονική πλατφόρμα προδημοσίευσης arxiv.org.

Ηλιακή Δραστηριότητα στο Maximum

Αν έχετε γυαλιά παρατήρησης ηλίου, ή ακόμα καλύτερα τηλεσκόπιο, τότε αυτή είναι η καλύτερη περίοδος να παρατηρήσετε τον Ήλιο. Θα δείτε δύο μεγάλες σκοτεινές περιοχές στο ορατό μας. Αυτά τα τεράστια ηλιακά σημεία είναι περιοχές έντονων και περίπλοκων μαγνητικών πεδίων όπου πραγματοποιούνται τεράστιες εκρήξεις και ονομάζονται Ηλιακές Κηλίδες.

Τι είναι οι Ηλιακές Κηλίδες και οι Ηλιακές Εκλάμψεις και πώς δημιουργούνται;

Οι ηλιακές κηλίδες όπως προαναφέραμε, είναι μικρές μαύρες περιοχές στην επιφάνεια του ήλιου. Αποτελούν παροδικά φαινόμενα που εμφανίζονται στη φωτόσφαιρα και θεωρούνται οι περισσότερο εντυπωσιακοί και ενδιαφέροντες σχηματισμοί της.

Ο λόγος που οι ηλιακές κηλίδες φαίνονται μαύρες, είναι η χαμηλή θερμοκρασία τους σε σχέση με τη θερμοκρασία της φωτόσφαιρας που τις περιβάλει (υπολογίζεται ότι η θερμοκρασία της σκιάς είναι περίπου 4100 οΚ, ενώ της φωτόσφαιρας είναι περίπου 5800 οΚ). Αν μία ηλιακή κηλίδα μπορούσε να παρατηρηθεί απομονωμένη από την περιβάλλουσα φωτόσφαιρα, θα ήταν φωτεινότερη από το νήμα ενός αναμμένου λαμπτήρα πυρακτώσεως.

Ο αριθμός των κηλίδων στην επιφάνεια αυξάνεται γρήγορα και μετά μειώνεται με βραδύτερο ρυθμό κάθε περίπου 11 χρόνια. Αυτή η περιοδικότητα, την οποία ακολουθεί η γενικότερη ηλιακή δραστηριότητα, αποκαλείται «ενδεκαετής ηλιακός κύκλος» ή «ενδεκαετής κύκλος της ηλιακής δραστηριότητας». Οι κηλίδες είναι σπάνιες όταν ο ‘Ήλιος βρίσκεται στο ελάχιστό του. Τότε συμβαίνουν πολύ λίγες ηλιακές εκλάμψεις. Όταν όμως ο ‘Ήλιος φτάνει προς το μέγιστό του, οι εκλάμψεις όλο και αυξάνονται μαζί με τις κηλίδες.

Ο ΕΝΔΕΚΑΕΤΗΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΗΛΙΑΚΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ. IMAGE CREDIT: NASA.GOV

Το προηγούμενο απόγειό (ηλιακό μέγιστο – η περίοδος με τη μεγαλύτερη δραστηριότητα εντός του κύκλου) του ήταν το 2012 όπου υπήρξε τεράστια στεμματική εκπομπή μάζας, φαινόμενο που απορρέει των δυνατών εκλάμψεων. Σήμερα, εν έτη 2017, το αστέρι μας βρίσκεται στο ηλιακό του ελάχιστο (η περίοδος όπου έχει τη μικρότερη δραστηριότητα).

Ανακαλύφθηκε το πιο γρήγορο άστρο νετρονίων

• Το πιο γρήγορο άστρο νετρονίων στον γαλαξία μας ανακάλυψε διεθνής ομάδα ερευνητών. Το πάλσαρ περιστρέφεται πάνω από 42.000 φορές κάθε λεπτό.

• Δείτε το βίντεο στο τέλος του άρθρου.

Καλλιτεχνική απεικόνιση ενός πάλσαρ. Photo: NASA. Πηγή: Supplied

ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ και Αμερικανοί αστρονόμοι –μεταξύ των οποίων ένας Έλληνας– ανακάλυψαν έναν νέο ταχέως περιστρεφόμενο αστέρα νετρονίων (πάλσαρ). Ο PSR J0952–0607 όπως ονομάστηκε, περιστρέφεται 707 φορές το δευτερόλεπτο ή πάνω από 42.000 φορές το λεπτό, γεγονός που τον καθιστά το ταχύτερο πάλσαρ του γαλαξία μας και το δεύτερο ταχύτερο που έχει βρεθεί ποτέ στο σύμπαν (το ρεκόρ κατέχει ένα πάλσαρ που περιστρέφεται 716 φορές το δευτερόλεπτο).

Το ταχύτερο πάλσαρ του γαλαξία μας απέχει 3.200 έως 5.700 έτη φωτός από τη Γη και βρίσκεται στην κατεύθυνση του Αστερισμού του Εξάντα. Έχει μάζα περίπου 1,4 φορές μεγαλύτερη από τον Ήλιο μας και γύρω του κινείται ένα συνοδό άστρο, που διαγράφει μια πλήρη τροχιά κάθε εξήμιση ώρες. Το πάλσαρ τροφοδοτείται συνεχώς με ύλη από τον σύντροφό του αποδυναμώνοντάς τον, γι’ αυτό και αποκλήθηκε “μαύρη χήρα”.

Η σχετική μελέτη δημοσιεύτηκε στο Astrophysical Journal Letters.

Ο Διονύσης Σιμόπουλος εξηγεί τι σημαίνει η νέα Μαύρη Τρύπα για τον Γαλαξία [εικόνες]

Σ’ ένα σημαντικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2017 στο επιστημονικό περιοδικό Nature Astronomy, Γιαπωνέζοι επιστήμονες ανακοίνωσαν τον εντοπισμό μιας γιγάντιας Μαύρης Τρύπας.

Μία Μαύρη Τρύπα με υλικά 100.000 φορές περισσότερα από τα υλικά του Ήλιου. 

Η Μαύρη Τρύπα φαίνεται να έχει μέγεθος 1,4 τρισεκατομμυρίων χιλιομέτρων και είναι κυριολεκτικά χωμένη στο εσωτερικό ενός τεράστιου νέφους αερίων με διάμετρο 150 τρισεκατομμυρίων χιλιομέτρων σε απόσταση 200 μόνο ετών φωτός από το κέντρο του Γαλαξία μας.
Πρόκειται για την δεύτερη σε μέγεθος Μαύρη Τρύπα που εντοπίστηκε στο Γαλαξία μας αφού η μεγαλύτερη, με υλικά τεσσάρων εκατομμυρίων άστρων, βρίσκεται σε μία περιοχή στον γαλαξιακό πυρήνα που ονομάζεται Τοξότης Α*. Η νέα αυτή μικρομεσαία Μαύρη Τρύπα θεωρείται ότι ήταν ο πυρήνας ενός νάνου γαλαξία ο οποίος ενσωματώθηκε στον μεγαλύτερο δικό μας Γαλαξία πριν από πολλά δισεκατομμύρια χρόνια.

Σχηματική παράσταση του περιβάλλοντος μιας Μαύρης Τρύπας

Η ανακάλυψη έγινε με την βοήθεια του συμπλέγματος των δεκάδων ραδιοτηλεσκοπίων ALMA (Atacama Large Millimeter/sub-millimeter Array) που βρίσκεται στην έρημο Atacama των Χιλιανών Άνδεων και σε μια από τις πλέον δυσπρόσιτες και άνυδρες περιοχές του πλανήτη σε ύψος 5.000 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Πρόκειται δηλαδή για το αστεροσκοπείο που είναι εγκατεστημένο στο μεγαλύτερο υψόμετρο, 750 μέτρα πάνω από το υψόμετρο στο οποίο βρίσκονται τα αστεροσκοπεία του Mauna Kea της Χαβάης. Καθένα από τα ραδιοτηλεσκόπια ALMA αποτελείται από κεραίες, διαμέτρου 12 μέτρων και βάρους μεγαλύτερου των 100 τόνων, οι οποίες μπορούν να μετακινούνται, από μια “συμπαγή” διάταξη σε μια εκτεταμένη, στην οποία η μέγιστη απόσταση μεταξύ δύο κεραιών φτάνει τα 16 περίπου χιλιόμετρα. Χάρη στη τεχνική της συμβολομετρίας, του συνδυασμού δηλαδή των παρατηρήσεων δύο ή περισσότερων ραδιοτηλεσκοπίων, η ευκρίνεια της εικόνας που λαμβάνουμε μ’ αυτό το σύστημα των ραδιοτηλεσκοπίων ισοδυναμεί με την ευκρίνεια ενός ραδιοτηλεσκοπίου με διάμετρο κάτοπτρου 16 χιλιομέτρων!

Κοσμικές Ακτίνες: Έρευνες σε αστρικά υπολείμματα ρίχνουν νέο φως στην προέλευση των Κοσμικών Ακτίνων

Η προέλευση των κοσμικών ακτίνων, [σωματίδια υψηλής ενέργειας από το εξωτερικό διάστημα που αδιάκοπα προσκρούουν στη Γη], είναι μεταξύ το πιο προκλητικών ανοιχτών ερωτημάτων στην αστροφυσική. Οι κοσμικές ακτίνες, που ανακαλύφθηκαν πριν από περισσότερο από 100 χρόνια και θεωρήθηκαν εν δυνάμει κίνδυνος για την υγεία των πληρωμάτων των αεροπλάνων και των αστροναυτών, θεωρείται ότι παράγονται από ωστικά κύματα (κύματα κρούσης) – για παράδειγμα, αυτά που είναι αποτέλεσμα εκρήξεων υπερκαινοφανών. Οι περισσότερο ενεργητικές κοσμικές ακτίνες, που διατρέχουν ταχύτατα το διάστημα, έχουν 10 με 100 εκατομμύρια φορές την ενέργεια που παράγεται σε επιταχυντές όπου συγκρούονται σωματίδια, όπως το LHC στο CERN.

Μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Monthly Notices, της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας, ρίχνει νέο φως στην προέλευση αυτών των ενεργητικών σωματιδίων. «Το νέο αποτέλεσμα αποτελεί μια σημαντική εξέλιξη στην κατανόηση της επιτάχυνσης των σωματιδίων στα ωστικά κύματα, που θεωρούνται παραδοσιακά ως οι κύριες πηγές ενεργητικών σωματιδίων στο σύμπαν», αναφέρει ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Federico Fraschetti, από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνας. Το Νεφέλωμα του Καρκίνου, απομεινάρι μιας έκρηξης υπερκαινοφανούς (supernova) που είχε παρατηρηθεί περίπου πριν από 1000 χρόνια, είναι ένα από τα καλύτερα μελετημένα αντικείμενα στην ιστορία της αστρονομίας και μια γνωστή πηγή κοσμικών ακτίνων. Εκπέμπει ακτινοβολία όλου του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, από ακτίνες-γ, υπεριώδη, και ορατό φως μέχρι υπέρυθρη και ραδιοκύματα.

«Τα περισσότερα από ότι παρατηρούμε προέρχονται από πολύ ενεργητικά σωμάτια όπως τα ηλεκτρόνια τα οποία δεν έχουν ακόμη αφήσει την πηγή», είπε ο Fraschetti. «Καθώς μπορούμε μόνο να παρατηρήσουμε την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που εκπέμπεται από την ίδια την πηγή, βασιζόμαστε σε μοντέλα για να αναπαράγουμε το φάσμα ακτινοβολίας από το νεφέλωμα που βλέπουμε».

ΙΤΑΛΟΙ ΑΡΧΑΙΟΑΣΤΡΟΝΟΜΟΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΠΩΣ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΕΙΧΕ ΧΤΙΣΤΕΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Οι Ιταλοί αρχαιοαστρονόμοι δρ. Τζούλιο Μάλι και Λουίζα Φέρο του Πολυτεχνείου του Μιλάνο υποστηρίζουν σε πρόσφατη δημοσίευσή τους ότι η αρχαία πόλη της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου είχε χτιστεί κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να ευθυγραμμίζεται με τον Ήλιο την ημέρα της γέννησης του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ο μεγάλος κεντρικός δρόμος της πόλης, η Κανωπική Οδός ή Μέσον Πεδίον, ευθυγραμμίζεται σχεδόν τέλεια με τον ήλιο όπως θα ανέτελλε το πρωινό της 20ής Ιουλίου 356 π.Χ. σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο. Το σύνηθες σε πόλεις εκείνης της εποχής θα ήταν η κύρια οδός να είχε σχεδιαστεί παράλληλη με την ακτή της Μεσογείου, και παρ’ όλο που η Κανωπική οδός ήταν με κατεύθυνση δυτική/ανατολική, παρεκκλίνει από την παράλληλο με την παραλία. 

Η έρευνα αυτή προέκυψε παράλληλα με το συνεχιζόμενο ενδιαφέρον ιστορικών και αρχαιολόγων για την εύρεση του τάφου του μεγάλου στρατηλάτη, που πιστεύεται ότι βρίσκεται σε μία χρυσή οστεοθήκη εντός μίας γυάλινης σαρκοφάγου. Υποπτευόμενοι ότι η Αλεξάνδρεια είχε χτιστεί με βάση κάποιο ηλιακό γεγονός συνδεδεμένο με τη ζωή του Αλεξάνδρου, οι Ιταλοί ερευνητές χρησιμοποίησαν κατάλληλο λογισμικό και προσομοίωσαν την ανατολή του Ηλίου την ημέρα της γέννησής του.


Υπολόγισαν έτσι ότι ο Ήλιος θα ανέτειλε λιγότερο από μισή μοίρα από την πορεία της Κανωπικής Οδού. Οι αστρονόμοι επίσης ανακάλυψαν ότι και ο αστέρας Βασιλίσκος (Regulus), το πιο φωτεινό αστέρι του αστερισμού του Λέοντος και λεγόμενο «αστέρι του βασιλιά», θα ανέτειλε επίσης σε παρόμοια ευθυγράμμιση. Η μη τυχαία φύση της επιλογής αυτής ενισχύεται από παρόμοια ευρήματα σε άλλες ελληνιστικές πόλεις όπως η Σελεύκεια επί του Τίγρη. 

Αρχέγονες Μαύρες Τρύπες: Φυσικοί προτείνουν νέες θεωρίες για τις μαύρες τρύπες από το πολύ πρώιμο σύμπαν

Φυσικοί του UCLA πρότειναν νέες θεωρίες για το πώς μπορεί να έχουν διαμορφωθεί ο πρώτες μαύρες τρύπες του σύμπαντος και το ρόλο που μπορεί να έχουν παίξει στην παραγωγή βαρέων στοιχείων όπως χρυσός, πλατίνα και ουράνιο. Δυο μελέτες πάνω στις εργασίες τους δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Physical Review Letters.

Ένα για πολλά χρόνια υφιστάμενο ερώτημα στην αστροφυσική είναι εάν οι πρώτες-πρώτες μαύρες τρύπες του σύμπαντος εμφανίστηκαν σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο μετά τη Μεγάλη Έκρηξη ή εάν αυτές διαμορφώθηκαν μόνο εκατομμύρια χρόνια αργότερα κατά τη διάρκεια των θανάτων των πρώτων άστρων. Ο Alexander Kusenko, καθηγητής φυσικής στο UCLA μαζί με τον μεταπτυχιακό σπουδαστή Eric Cotner, ανέπτυξαν μια συγκλονιστικά απλή νέα θεωρία υποστηρίζοντας ότι ο μαύρες τρύπες θα μπορούσε να έχουν διαμορφωθεί αμέσως μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, πολύ πριν τα άστρα αρχίσουν να λάμπουν. Οι αστρονόμοι έχουν υποστηρίξει προηγουμένως ότι αυτές οι αποκαλούμενες Αρχέγονες Μαύρες Τρύπες(primordial black hole – PBH) θα μπορούσαν να εξηγήσουν όλη ή ορισμένη από τη μυστήρια σκοτεινή ύλη του σύμπαντος και ότι μπορεί να έχουν αποτελέσει το σπόρο για τη διαμόρφωση των τεράστιων μελανών οπών που υπάρχουν στα κέντρα των γαλαξιών. Η νέα θεωρία προτείνει ότι οι PBHs μπορεί να έχουν βοηθήσει να δημιουργηθούν πολλά από τα βαρύτερα στοιχεία που βρίσκονται στη φύση.

Ο ερευνητές ξεκίνησαν θεωρώντας ότι ένα ομογενές πεδίο ενέργειας διαπότισε το σύμπαν αμέσως μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Ο επιστήμονες αναμένουν ότι τέτοια πεδία υπήρχαν στο μακρινό παρελθόν. Μετά που το σύμπαν ταχύτατα επεκτάθηκε, τη ενεργειακό αυτό πεδίο θα είχε χωριστεί σε σβώλους. Η βαρύτητα θα προκαλούσε αυτούς τους σβώλους να έλκουν ο ένας τον άλλον και να συγχωνεύονται. Οι ερευνητές του UCLA πρότειναν ότι ορισμένα μικρά θραύσματα από αυτούς τους αναπτυσσόμενους σβώλους έγιναν αρκετά πυκνά για να γίνουν μαύρες τρύπες. Η υπόθεσή τους είναι αρκετά γενική, υποστηρίζει ο Kusenko και δεν βασίζεται σε αυτό που αποκάλεσε «απίθανες συμπτώσεις» που υποστηρίζουν άλλες θεωρίες εξηγώντας τις PBHs.

21 Αυγούστου: Η ηλιακή έκλειψη του αιώνα (Βίντεο)

Η ολική ηλιακή έκλειψη στις 21 Αυγούστου θα είναι ορατή μόνο από τις ΗΠΑ, όπου εδώ και καιρό επικρατεί μεγάλη έξαψη και προσμονή για το γεγονός.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες των ΗΠΑ απευθύνουν εκκλήσεις στον κόσμο να μην δει την έκλειψη απευθείας με γυμνό μάτι ή μέσα από κάμερα, κιάλια ή τηλεσκόπιο χωρίς ειδικό φίλτρο, επειδή υπάρχει κίνδυνος τύφλωσης. Ο καλύτερος τρόπος είναι να τη δει κανείς έμμεσα, πάνω σε μια επιφάνεια νερού. Πηγή: Supplied

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 21 Αυγούστου, θα γίνει η ολική έκλειψη Ηλίου για την οποία γίνεται ήδη τόσος λόγος. Κατά τη διάρκεια της έκλειψης, ο δίσκος του Ήλιου θα καλυφθεί πλήρως από τη Σελήνη. Η έκλειψη θα συμβεί πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες, γι’ αυτό και ονομάζεται «Μεγάλη Αμερικανική Έκλειψη». Το σκοτάδι θα καλύψει ένα μονοπάτι πλάτους 113 χλμ. από το Όρεγκον στην δυτική ακτή των ΗΠΑ μέχρι τη Νότια Καρολίνα στην ανατολική ακτή, διασχίζοντας 14 πολιτείες και διαγράφοντας μια διαδρομή στην οποία κατοικούν 12 εκατομμύρια άνθρωποι.

Η τελευταία ολική έκλειψη Ηλίου πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες (εκτός της Αλάσκας και της Χαβάης) έγινε στις 26 Φεβρουαρίου του 1979, ενώ η τελευταία έκλειψη που κάλυψε τις ΗΠΑ από ακτή σε ακτή έγινε στις 8 Ιουνίου 1918.

Η φετινή πάντως έκλειψη είναι η πρώτη που είναι και ολική και θα καλύψει τις ΗΠΑ από ακτή σε ακτή, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά σε όλη την αμερικανική ιστορία. Την έκλειψη αναμένεται να την παρακολουθήσουν ζωντανά περί τα 220 εκατομμύρια Αμερικανών.