Γενικευμένη βαρυτική έλξη και μεταφυσικές προεκτάσεις

Θαύματα, ασθένειες, θεραπείες, γηρατειά, συμπτώσεις, οι νόμοι της έλξης, κάρμα και οι άλλες ζωές, λευκή και μαύρη μαγεία, συνωμοσίες, εξέλιξη ειδών, επιστήμες, εφευρέσεις, δημιουργία,  ο Θεός και ο διάβολος και ότι βλέπετε δεν είναι όπως τα ξέρετε. Διαβάστε το άρθρο να μάθετε γιατί και ποιος είναι ο καταλληλότερος τρόπος να τα χειρίζεστε. Το βίντεο: Η Βαρύτητα Και Πως Η Καμπυλότητα Των Διαστάσεων Εξαπατά Τις Αισθήσεις Μας. Free download: Η έννοια του χρόνου

Από το Ζάχο Σκαφίδα

Καλό είναι να δει ο ενδιαφερόμενος το ντοκιμαντέρ και να το κατανοήσει στο μέτρο του δυνατού. Μερικές διευκρινήσεις θα δώσω όσο το δυνατόν απλές. Το παρακάτω κείμενο με πλάγια γράμματα μπορεί να παραλειφθεί από τον μη εξοικειωμένο.

(Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν διατυπώνοντας την γενική θεωρία της σχετικότητας θεώρησε ότι όλα τα σώματα είναι πάντα ακίνητα προς τον χώρο. Το μόνο που κάνουν είναι να κινούνται προς την διάσταση του χρόνου (4η διάσταση). Αυτό παρατηρείται πιο εύκολα σε συστήματα μηδενικής βαρύτητας, στα οποία ένα αντικείμενο θα μένει ακίνητο απλά θα γερνάει, δηλαδή θα κινείται προς τον χρόνο.

Βλέπουμε τα αντικείμενα να πέφτουν επειδή αντικείμενα ύλης με μεγάλη μάζα π.χ. η  Γη καμπυλώνουν τον χωρόχρονο. Έτσι όταν αφήνεις ελεύθερο (χωρίς να του ασκείται καμία ενέργεια) ένα αντικείμενο αυτό θα αρχίσει να μετακινείται ως προς τον χρόνο, επειδή έχει καμφθεί ο χωρόχρονος θα το βλέπεις να μετακινείται και ως προς την θέση, όμως στην πραγματικότητα αυτό παραμένει ακίνητο. Από αυτήν την προσέγγιση της βαρύτητας διαπιστώνουμε ότι η βαρύτητα είναι μία ψευδαίσθηση.

Ο Αϊνστάιν οδηγήθηκε σε αυτήν την προσέγγιση της βαρύτητας μετά από το νοητικό πείραμα που ο ίδιος σκέφτηκε και αργότερα ονόμασε αρχή της ισοδυναμίας. Με αυτό το πείραμα εξίσωσε ένα αδρανειακό σύστημα αναφοράς με ένα κινούμενο σύστημα αναφοράς. Δηλαδή σκέφτηκε ότι αν βάλεις έναν άνθρωπο μέσα σε ένα κουτί και αυτό το κουτί βρίσκεται στο κενό και επιταχύνει προς τα πάνω με ταχύτητα G (επιτάχυνση της βαρύτητας) ο παρατηρητής δεν θα μπορεί να καταλάβει αν βρίσκεται σε ένα βαρυτικό πεδίο ή μέσα στο κουτί.

Αυτή η θεωρία του Αϊνστάιν εξακριβώνεται με διάφορα πειράματα. Ένα από αυτά είναι το, ότι, αν κάνεις μια μέτρηση χρόνου, σε έναν πλανήτη για παράδειγμα , σε ένα ύψος Α και σε ένα ύψος Β όπου Α>Β, θα αντιληφθείς ότι ο χρόνος εναλλάσσεται λίγο πιο αργά στο σημείο Α. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις τόσο και πιο αργά εναλλάσσεται ο χρόνος. Αυτό συμβαίνει γιατί όσο απομακρύνεσαι από τον πλανήτη απομακρύνεσαι από την καμπύλωση που προκαλεί στον χωρόχρονο άρα και από το βαρυτικό του πεδίο.

12. Systema munditotius (το σύστημα όλων των κόσμων): η πρώτη μάνταλα του Carl Jung και η σημασία της

 Το 1916 ο διάσημος ιδρυτής της αναλυτικής ψυχολογίας Carl Jung ζωγράφισε την πρώτη του μάνταλα, την οποία όμως δημοσίευσε ανώνυμα μόλις το 1955. Την αποκάλεσε Systema munditotius, δηλαδή «το σύστημα όλων των κόσμων», και αποτελεί ένα είδος συμβολικής εικονιστικής συμπύκνωσης της κοσμολογίας τού μυστηριώδους έργου του «Επτά Λόγοι προς τους Νεκρούς».

Ο ίδιος ο Jung σε γράμμα του εξηγεί τον συμβολισμό της απεικόνισης: «Εικονίζει τις αντινομίες του μικρόκοσμου εντός του μακρόκοσμου και των αντινομιών του. Στην κορυφή, η μορφή του νεαρού αγοριού μέσα στο φτερωτό αυγό, καλείται Ηρικαπαίος ή Φάνης και αποτελεί έτσι μια πνευματική φιγούρα-ανάμνηση των ορφικών θεοτήτων. Η σκοτεινή του αντίθεση στα βάθη προσδιορίζεται εδώ ως Αβραξάς. Εκπροσωπεί τον κύριο του κόσμου, τον άρχοντα του φυσικού κόσμου, και αποτελεί κοσμικό δημιουργό αμφίσημης φύσης. Από αυτόν βλέπουμε να βλασταίνει το δέντρο της ζωής, το οποίο έχει τον τίτλο Vita (ζωή), ενώ το άνω αντίστοιχό του είναι ένα φωτόδεντρο με τη μορφή εφτάφωτης λυχνίας και τον τίτλο Ignis (πυρ) και Eros (Έρως). Το φως του παραπέμπει στον πνευματικό κόσμο του θεϊκού παιδιού. 

11. Παραψυχολογικά φαινόμενα στο σπίτι του Καρλ Γιουνγκ την εποχή δημιουργίας των Επτά Λόγων

Στις αρχές του 1916  ο Kαρλ Γιουνγκ έζησε μία σειρά από εκπληκτικά παραψυχολογικά συμβάντα στο ίδιο του το σπίτι. Το 1923 αφηγήθηκε αυτά τα γεγονότα σε μία φίλη του ως εξής: μία νύχτα ο γιος του άρχισε να στριφογυρνάει στο κρεβάτι του και παραμιλώντας να λέει πως δεν μπορεί να ξυπνήσει. Η σύζυγος του Γιουνγκ αναγκάστηκε να τον φωνάξει, προκειμένου να ηρεμήσει το παιδί και αυτό το κατάφερε μόνο όταν του έβαλε από πάνω μία σειρά από κρύα ρούχα. Τελικά το παιδί ησύχασε και μπόρεσε να κοιμηθεί. Το επόμενο πρωί σηκώθηκε χωρίς να θυμάται τίποτα και εμφανώς εξαντλημένο.  Ο πατέρας του του είπε να μην πάει σχολείο και το παιδί, αν και δεν ρώτησε για ποιο λόγο, φάνηκε να το θεωρεί δεδομένο. Εντελώς απρόσμενα, όμως, ζήτησε χαρτί και έγχρωμα μολύβια και άρχισε να ζωγραφίζει το εξής: ένας άνδρας στη μέση της εικόνας ψάρευε με ένα καλάμι. Στα αριστερά βρισκόταν ο Διάβολος, ο οποίος ψιθύρισε κάτι στον άνδρα και το μικρό παιδί κατέγραφε τα λόγια. Ο Διάβολος έλεγε πως είχε έρθει για τον άνδρα, επειδή ψάρευε τα ψάρια του.  Στα δεξιά, όμως, βρισκόταν ένας άγγελος, οποίος είπε: «όχι δεν μπορείς να πάρεις αυτόν τον άνδρα, επειδή ψαρεύει μόνο τα κακά ψάρια και όχι τα καλά». Ο μικρός, αφού ζωγράφισε αυτήν την εικόνα, φάνηκε ικανοποιημένος. Την ίδια νύχτα δύο από τις κόρες του Γιουνγκ νόμισαν πως είδαν φαντάσματα στο δωμάτιό τους. Την επόμενη μέρα ο σπουδαίος ψυχαναλυτής έγραψε τους Επτά λόγους προς τους νεκρούς και ήξερε πως μετά από αυτό τίποτε δεν επρόκειτο να ξαναενοχλήσει την οικογένειά του, όπως και πράγματι έγινε.  Ο Γιουνγκ κατάλαβε πως ο άνδρας στο όνειρο του παιδιού ήταν ο ίδιος.

10. ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ. Η ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

9. Καρλ Γιουνγκ, "Έκτος Λόγος προς τους Νεκρούς": ο όφις και η περιστερά

Λόγος ΣΤ΄

Ο δαίμων της σεξουαλικότητας έρχεται στην ψυχή μας σαν ερπετό. Είναι το μισό μιας ανθρώπινης ψυχής και αποκαλείται σκέψη-επιθυμία. Ο δαίμων της πνευματικότητας κατεβαίνει μέσα στην ψυχή μας σαν ένα άσπρο πουλί. Είναι το μισό μιας ανθρώπινης ψυχής και αποκαλείται επιθυμία-σκέψη.

Το ερπετό είναι μια γήινη ψυχή, κατά το ήμισυ δαιμονική, ένα πνεύμα συγγενές με τα πνεύματα των νεκρών. Σαν τα πνεύματα των νεκρών, το ερπετό εισέρχεται επίσης σε διάφορα γήινα αντικείμενα. Το ερπετό προκαλεί στις ψυχές των ανθρώπων τον φόβο γι’ αυτό, αλλά ταυτόχρονα ανάβει και την επιθυμία. Το ερπετό έχει έναν γενικά φαλλικό χαρακτήρα και αναζητεί πάντοτε την συντροφιά των νεκρών. Συνδέεται με τους νεκρούς που είναι δεμένοι με τη γη και δεν έχουν βρει τον δρόμο για να περάσουν στην κατάσταση της απομόνωσης. Το ερπετό είναι μια πόρνη και συγχρωτίζεται με τον διάβολο και τα διαβολικά πνεύματα. Είναι ένας τύραννος και ένα πνεύμα που βασανίζει και πάντοτε βάζει σε πειρασμό τους ανθρώπους να  διατηρούν  το χειρότερο είδος συντροφιάς.

Το λευκό πουλί είναι η κατά το ήμισυ θεϊκή ψυχή του ανθρώπου. Κατοικεί μαζί με τη μητέρα και περιστασιακά κατέρχεται από την κατοικία της μητέρας. Το πουλί είναι αρσενικό και αποκαλείται αποτελεσματική σκέψη. Το πουλί είναι αγνό και μοναχικό, ένας αγγελιαφόρος της μητέρας. Πέτα ψηλά πάνω από τη γη. Κυριαρχεί στην απομόνωση. Φέρνει μηνύματα από μακριά, από εκείνους που έχουν φύγει νωρίτερα, από εκείνους που έχουν τελειοποιηθεί. Κουβαλά τα λόγια μας ως τη μητέρα. Η μητέρα παρεμβαίνει και προειδοποιεί, αλλά δεν έχει δύναμη απέναντι στους θεούς. Είναι ένα όχημα του ήλιου.

Το ερπετό κατέρχεται στα βάθη και με την πονηριά του ή παραλύει ή ενεργοποιεί τον φαλλικό δαίμονα. Το ερπετό φέρνει από τα βάθη τις ίδιες τις δόλιες σκέψεις αυτών που είναι γήινοι, σκέψεις που εισβάλλουν μέσα από όλα τα αγγίγματα και είναι εμποτισμένες με επιθυμία. Μολονότι το ερπετό δεν επιθυμεί να υπάρξει, εντούτοις είναι χρήσιμο για μας. Το ερπετό διαφεύγει από την αντίληψή μας, το αναζητούμε και μας δείχνει τον δρόμο που με την περιορισμένη ανθρώπινη εξυπνάδα μας δεν θα μπορούσαμε να βρούμε.

Οι νεκροί κοίταξαν με περιφρόνηση και είπαν: «πάψε να μας μιλάς για τους θεούς, τους δαίμονες και τις ψυχές. Στην ουσία τα γνωρίζουμε όλα αυτά εδώ και πολύ καιρό».

8. Η Ουράνια Μητέρα και ο Γήινος Πατέρας (Καρλ Γιουνγκ, Πέμπτος Λόγος προς τους Νεκρούς)

Οι νεκροί γεμάτοι χλευασμό αναφώνησαν: «δίδαξέ μας, ανόητε, για την εκκλησία και την ιερή κοινότητα».

Ο κόσμος των θεών φανερώνεται στην πνευματικότητα και την σεξουαλικότητα. Οι ουράνιοι θεοί εμφανίζονται στην πνευματικότητα, ενώ οι γήινοι στην σεξουαλικότητα. Η πνευματικότητα συλλαμβάνει και κατανοεί. Είναι θηλυκή και γι’ αυτό την αποκαλούμε Mater Coelestis, Ουράνια Μητέρα. Η σεξουαλικότητα παράγει και δημιουργεί. Είναι αρσενική και γι’ αυτό την αποκαλούμε Φαλλό, γήινο πατέρα. Η σεξουαλικότητα του άνδρα είναι πιο γήινη, ενώ η σεξουαλικότητα της γυναίκας είναι περισσότερο ουράνια. Η πνευματικότητα του άνδρα είναι περισσότερο ουράνια, επειδή κινείται προς την κατεύθυνση του μεγαλύτερου. Από την άλλη η πνευματικότητα της γυναίκας είναι περισσότερο γήινη, επειδή κινείται προς την κατεύθυνση του μικρότερου.

Απατηλή και διαβολική είναι η πνευματικότητα του άνδρα που κινείται προς το μικρότερο. Απατηλή και διαβολική είναι η πνευματικότητα της γυναίκας που κινείται προς το μεγαλύτερο. Ο καθένας πρέπει να κινείται προς τη θέση του. Ο άνδρας και η γυναίκα γίνονται διάβολοι ο ένας για τον άλλον, όταν δεν διαχωρίζουν τα πνευματικά μονοπάτια τους, επειδή η φύση του δημιουργημένου όντος είναι πάντοτε η φύση της διαφοροποίησης.

7. Ο Καιόμενος και ο Αναπτυσσόμενος: ο Έρως και το Δέντρο της Ζωής (Καρλ Γιουνγκ, τέταρτος λόγος προς τους νεκρούς)

Έχοντας παρουσιάσει στους νεκρούς την εντυπωσιακή μορφή του Αβραξά, ο Βασιλείδης/Γιουνγκ συνεχίζει διδάσκοντας τους απρόθυμους μαθητές του περαιτέρω μυστήρια, τα οποία αφορούν σπουδαίες δυάδες πνευματικών δυνάμεων, οι οποίες, αντίθετα με τον Αβραξά, δεν αντιπροσωπεύουν την ένωση των αντιθέτων, αλλά μάλλον τον διαχωρισμό τους, ή ακόμη και μια πολεμική σχέση μεταξύ τους. Η δυαδικότητα και η ενότητα είναι στην πραγματικότητα εξίσου ζωτικές και συνυπάρχουσες αρχές της λειτουργίας της ψυχικής φύσης. Ο ψυχοφυσιολογικός οργανισμός της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η ενότητα, ωστόσο τιτανικές και φοβερές δυαδικές δυνάμεις εντός της αιωνίως ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την κυριαρχία. Παγιδευμένα σε μια αιώνια πάλη, σώμα και πνεύμα, αίσθηση και διάνοια, θηλυκό και αρσενικό, ένστικτο και πολιτισμός μάχονται στο διηνεκές το ένα το άλλο σε έναν πόλεμο που είναι ταυτόχρονα αναγκαίος και  μάταιος.

Παλαιοί φιλόσοφοι και θεολόγοι είχαν διακηρύξει ότι δύο αντίθετα πνεύματα κατοικούν στη δομή της κοσμικής και της ανθρώπινης ζωής και ότι στέκονται σε μια θανάσιμη αντιπαλότητα μεταξύ τους. Το αναπτυσσόμενο πνεύμα είναι το πνεύμα του πολιτισμού. Επιζητεί διαρκώς να δημιουργήσει μορφές μέσα από τις οποίες η ζωή μπορεί να επεκταθεί, να χτίσει και να κάνει τον εαυτό της πιο ασφαλή. Το καιόμενο πνεύμα, από την άλλη, αναζητεί την κίνηση, την αλλαγή, την περιπέτεια, την μάχη, μερικές φορές ακόμη και την σύγκρουση και τη βία. Συνεπώς το αναπτυσσόμενο πνεύμα είναι ειρηνικό, ενώ το καιόμενο πνεύμα είναι πολεμικό. Ο πολιτισμός έχει την τάση να διατηρεί, αλλά μερικές φορές γίνεται και συντηρητικός, ενώ ο αντιτιθέμενος δυναμισμός είναι επαναστατικός. Και οι δύο δυνάμεις αποτελούν μέρος της φυσικής τάξης: πόλεμος και ειρήνη, διατήρηση και καταστροφή, εποικοδομητική εξέλιξη και καταστροφική επανάσταση. Το να ταυτίσει κανείς την φύση με την ειρήνη και την γαλήνη αποκλείοντας τον πόλεμο και την αγριότητα αντιτίθεται στην απόδειξη της παρατήρησης. Είναι πράγματι το ειρηνικό ηλιοβασίλεμα πιο φυσικό από όσο ένα ηφαίστειο που εκρήγνυται;  Είναι το αηδόνι πιο φυσικό από το γεράκι;  Στον δυναμισμό της φύσης η θανάτωση είναι το ίδιο αναγκαία όσο και η γέννηση. Οι ανθρώπινες ηθικές αξίες δεν μπορούν και δεν πρέπει να προβάλλονται πάνω στη φύση για τον απλούστατο λόγο ότι δεν ανήκουν εκεί. Κάποιος δικαιολογημένα μπορεί να πιστεύει ότι η ειρήνη είναι καλύτερη από τον πόλεμο, ότι η ευσπλαχνία είναι προτιμότερη από τη σκληρότητα, αλλά πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι αξίες που υπόκεινται σ’ αυτού του είδους τις κρίσεις είναι παραγωγές όχι της φύσης, αλλά της συνείδησης στην ψυχολογική έννοια της λέξης, δηλαδή ως κάτι που αντιτίθεται στο ασυνείδητο.

6. Γιουνγκ, Λόγος τρίτος προς τους νεκρούς: από τον συγκρουσιακό δυισμό στον συμπληρωματικό δυισμό

Η μορφή του μυστηριώδους Αβραξά, η οποία πρωτοεμφανίζεται στο τέλος του δεύτερου λόγου προς τους νεκρούς, αναλύεται καλύτερα στον τρίτο λόγο. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε για ποιο λόγο αυτή η γνωστική θεότητα ελκύει τόσο πολύ τον Γιουνγκ. Ανταποκρίνεται στις τρεις βασικές αρχές της ψυχολογίας του, δηλαδή στην ενότητα των αντιθέτων, στον αγώνα για εξατομίκευση μέσω της σταδιακής κατάκτησης εκ μέρους της συνείδησης διαφόρων περιοχών του ασυνείδητου, και τέλος στην αναδιαμόρφωση από τον Γιουνγκ της φροϋδικής  έννοιας της λίμπιντο ως ψυχικής ενέργειας ή πνευματικής δύναμης τιτανικού μεγέθους, η οποία χρησιμοποιείται από την ψυχή για τους δικούς της μυστηριώδεις σκοπούς. Τόσο στο τελευταίο μέρος του δεύτερου λόγου, αλλά και σε όλη την έκταση του τρίτου λόγου, ο Γιουνγκ δείχνει να καταλαβαίνει την δυνητικά αρνητική επίπτωση που μπορεί να είχε η μορφή του Αβραξά στην συντηρητική θρησκευτικότητα. Γι’ αυτό και ο δεύτερος λόγος τελειώνει  με τη φράση ότι οι νεκροί θύμωσαν επειδή ήταν χριστιανοί.

Ο Γιουνγκ αποκαλεί τον Αβραξά ως τον αληθινά τρομερό, επειδή έχει την ικανότητα να γεννά την αλήθεια και το ψεύδος, το καλό και το κακό, το φως και το σκότος, με τον ίδιο λόγο και την ίδια πράξη. Η έννοια μιας θεότητας, η οποία περιέχει τα πάντα, εντός της οποίας τα αντίθετα συνυπάρχουν ταυτόχρονα και από την οποία προκύπτουν χωρίς τούς τρόμους της ηθικής κρίσης και αντίθεσης, δεν είναι ανεκτή στην μη Γνωστική πνευματικότητα του δυτικού χριστιανικού κόσμου τα τελευταία χίλια επτακόσια χρόνια. Οι Γνωστικοί επανειλημμένα κατηγορήθηκαν από τους αντιπάλους τους ως δυϊστές, δηλαδή  ότι πίστευαν σε δύο ισότιμες και αντίθετες αρχές, του καλού και του κακού. Πράγματι μπορεί να ειπωθεί ότι στον Γνωστικισμό πραγματείες που αφορούν την ύψιστη θεότητα εμφανίζονται συχνά να μην ασχολούνται με ηθικά ερωτήματα, στο βαθμό που  πραγματεύονται μια πραγματικότητα πέρα από την δυαδική κατηγορία του καλού και του κακού. 

5. Γιουνγκ: ο δεύτερος λόγος προς τους νεκρούς. Η ενότητα του Θεού και του Διαβόλου.

Ο δεύτερος λόγος προς τους νεκρούς του Γιουνγκ απαντά στην γνωστή απόφανση του Νίτσε ότι ο Θεός είναι νεκρός. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Νίτσε αποτελεί μια από τις μορφές εκείνες, οι οποίες επηρέασαν πολύ τον ψυχαναλυτή μας. Οι νεκροί, λοιπόν, στο δεύτερο λόγο ρωτούν τον Γνωστικό δάσκαλο Βασιλείδη για το αν ο Θεός είναι νεκρός ή όχι. Αντίθετα όμως από τον Νίτσε ο Γιουνγκ δεν επιβεβαιώνει τον θάνατο του Θεού. Η αναγνώριση της Θεότητας ως μιας μορφής υπαρξιακής ή ψυχολογικής πραγματικότητας είναι σημαντική για την υγεία της ψυχής, όπως θεωρούσε ο Γιουνγκ. Καθώς ο Θεός βρίσκεται μέσα στην ψυχή, παρά σε κάποιο απόμακρο βασίλειο, θα ήταν επιβλαβές για την ψυχή να τον αρνηθεί. Από την άλλη μεριά αυτή η εικόνα του Θεού είναι μόνο μία από τις πολυάριθμες θεϊκές δυνάμεις που κάνουν την εμφάνισή τους στα βάθη του ανθρώπινου πνεύματος. Αυτό έχει ως συνέπεια μέσα στους λόγους να υπονοείται η ύπαρξη μιας πολλαπλότητες θεοτήτων, όπως φαίνεται και από τον τέταρτο λόγο όπου ο δάσκαλος θεωρεί τον εαυτό του ευλογημένο, διότι του έχει δοθεί η γνώση της πολλαπλότητας και της ποικιλίας των θεών. Την ίδια στιγμή κατηγορεί τους νεκρούς για τον μονοδιάστατο μονοθεϊσμό τους, διότι έχουν αντικαταστήσει την πολλαπλότητα με τη μοναδικότητα του ενός Θεού. Μέσα σ’ αυτή την πολλαπλότητα των θεϊκών υπάρξεων, ή όπως θα έλεγαν οι Γνωστικοί των εκπορεύσεων, υπάρχει μία δυάδα που αποτελεί το πρώτο ζευγάρι θεοτήτων, ο Θεός που αποκαλείται Ήλιος και ο αντίπαλός του, ο Διάβολος. Ο Ήλιος περιγράφεται ως αποτελεσματική πληρότητα, ενώ ο Διάβολος ως αποτελεσματική κενότητα. Αυτοί αποτελούν την πρώτη από μια σειρά αντιθετικές δυάδες ή συζυγίες που αναδύονται μέσα στον δημιουργημένο κόσμο.

4. Η μυστηριώδης θεότητα Αβραξάς

Η εντυπωσιακή και μυστηριώδης φιγούρα του Αβραξά προέρχεται από τον αρχαίο Γνωστικισμό. Δυστυχώς οι γραπτές πληροφορίες που διαθέτουμε είναι σχετικά λίγες. Ο Ειρηναίος, επίσκοπος στη Λυών στα τέλη του 2ου αιώνα μ.Χ., και δριμύς κριτικός των Γνωστικών, σε μια από τις αντιγνωστικές επιθέσεις του σχολιάζει τις μαγικές δραστηριότητες, εικόνες και επωδούς μέσω των οποίων οι Γνωστικοί των ημερών του απευθύνονταν στις αγγελικές δυνάμεις που κυριαρχούσαν στους διάφορους ουρανούς. Σύμφωνα με τον Ειρηναίο, οι Γνωστικοί, αφού επινόησαν διάφορα ονόματα σαν να ανήκαν σε αγγέλους, λένε ότι άλλοι από αυτούς βρίσκονται στον πρώτο ουρανό, άλλοι στον δεύτερο, και στη συνέχεια καταγράφουν τα ονόματα των αρχόντων, των αγγέλων και των δυνάμεων που είναι κάτοικοι των τριακοσίων εξήντα πέντε φανταστικών ουρανών. Αυτοί οι ουρανοί ήταν σύμφωνα με τον Γνωστικό Βασιλείδη υπό την εξουσία του Αβραξά, μιας φοβερής και δυνατής θεότητας, της οποίας η ακατανίκητη δύναμη γινόταν αντικείμενο επίκλησης στις πολλές αναπαραστάσεις, όπου το πρόσωπό του ήταν χαραγμένο πάνω σε φυλαχτά και μετάλλια.[1] Τα φορούσαν για να προφυλαχθούν από τις επιδράσεις των κυβερνητών αυτού του κόσμου και ως βοήθεια για την άνοδο στην υπερβατική σφαίρα πέρα από τη δύναμη των ουρανίων σωμάτων. Αυτά τα κοσμήματα, συχνά από ακριβούς λίθους και μέταλλα, σώθηκαν χάρη στην απληστία των ανθρώπων που τα διαφύλαξαν ως πολύτιμα. Έτσι έχουμε μια καλή ιδέα για την μαγική όψη του Αβραξά. Οι συνήθως ελλειψοειδείς πολύτιμοι λίθοι δείχνουν μια μορφή με ανθρώπινο σώμα, με κεφαλή κόκορα ή σπανιότερα γερακιού και ερπετόμορφα πόδια. Τα χέρια του θεού κρατούν ασπίδα και μαστίγιο. Η ασπίδα φέρει συνήθως την επιγραφή ΙΑΩ/ΙΑΕ (ή κάτι παραπλήσιο), γεγονός που θυμίζει ως προς τη λειτουργία το εβραϊκό τετραγράμματο όνομα του Θεού. Ο Αβραξάς στέκει ενίοτε πάνω σε άρμα που το σέρνουν τέσσερα λευκά άλογα τρέχοντας με μεγάλη ταχύτητα. Ο ήλιος και η σελήνη λάμπουν από πάνω για να δείξουν ότι οι αντίθετες δυνάμεις της ημέρας και της νύχτας, του αρσενικού και του θηλυκού, του χρυσού και του άργυρου έρχονται σε μια ισορροπημένη κατάσταση δυναμικής ένωσης μέσα σ’ αυτή την ισχυρά συμβολική φιγούρα. Οι πιο συχνά αναφερόμενες ερμηνείες των συμβόλων που ενσαρκώνει η φιγούρα του Αβραξά έχουν ως εξής: η κεφαλή κόκορα συμβολίζει την εγρήγορση και συνδέεται και με την ανθρώπινη καρδιά και με την κοσμική, δηλαδή τον ήλιο, η ανατολή του οποίου προαναγγέλλεται από το πρωινό λάλημα του πετεινού. Ο ανθρώπινος κορμός αποτελεί την ενσάρκωση της αρχής του λόγου ή της έλλογης σκέψης πού θεωρείται ως η ανώτερη δύναμη της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα πόδια που έχουν τη μορφή φιδιών υποδεικνύουν σοφία, με την οποία ο δυναμικός κυβερνήτης της παγκόσμιας ύπαρξης εξουσιάζει τις ίδιες του τις παντοδύναμες ενέργειες. Η ασπίδα στο δεξί χέρι είναι σύμβολο της σοφίας, η οποία προστατεύει όλους τους  θεϊκούς πολεμιστές. Το μαστίγιο στο αριστερό χέρι υποδηλώνει την ακατάπαυστη καθοδηγητική δύναμη της ζωής από την οποία πηγάζει όλη ύπαρξη. Τα τέσσερα λευκά άλογα που σέρνουν το άρμα αντιπροσωπεύουν τις δυνάμεις με τις οποίες η κοσμική ή ψυχική ενέργεια εκφράζει τον εαυτό της και αποκαλούνται με διάφορους τρόπους, άλλοτε ως οι τέσσερις αιθέρες της δύναμης του ήλιου, άλλοτε ως τα τέσσερα στοιχεία, ενώ με όρους της ψυχολογίας του βάθους αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις λειτουργίες της ανθρώπινης συνείδησης: αίσθηση, συναίσθημα, σκέψη, διαίσθηση.

3. ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ, ΕΠΤΑ ΛΟΓΟΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ. ΛΟΓΟΣ Α΄

Όπως είδαμε στο εισαγωγικό σημείωμα  ο Γιουνγκ αποδίδει την συγγραφή των επτά λόγων άλλοτε στον Φιλήμονα, άλλοτε στον Σίμωνα Μάγο και άλλοτε στον Βασιλείδη. Ορισμένοι μελετητές έφτασαν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι ο Γιουνγκ μ’ αυτόν τον τρόπο υπονοεί  ότι συνέγραψε τους λόγους ως ένα είδος πνευματιστικής εμπειρίας ή σαν να ήταν κάποιο μέντιουμ. Από την άλλη δεν είναι ασυνήθιστο στη μυστικιστική και απόκρυφη γραμματεία ο συγγραφέας να αποδίδει το έργο του σε κάποια αυθεντία του παρελθόντος. Το κίνητρο είναι συνήθως πολύ απλό, η μετριοφροσύνη ή η προσπάθεια να αποδοθεί κύρος στα γραφόμενά. Οι μεγάλες μορφές του μυστικισμού όλων των αιώνων θεωρούσαν τον εαυτό τους έναν απλό γραφέα, ο οποίος καταγράφει όσο πιο πιστά μπορεί τις μεγάλες αλήθειες που του αποκαλύπτονται από ανώτερες δυνάμεις. Κατά κάποιο τρόπο, λοιπόν, ο Γιουνγκ ακολουθεί αυτή την παράδοση αποδίδοντας το έργο του όχι στο ταπεινό εγώ, αλλά στον ανώτερο Εαυτό.

Αξίζει επίσης κανείς να σταθεί στην αναφορά στην Αλεξάνδρεια. Η μεγάλη αυτή ελληνιστική πνευματική πρωτεύουσα είναι το μέρος στο οποίο  συναντιούνται τα  πολυποίκιλα ρεύματα της σοφίας και των πνευματικών παραδόσεων πολλών λαών και πολιτισμών και συγχωνεύονται σε ένα αξεπέραστο αμάλγαμα. Γνωστικισμός, ερμητισμός, ελληνική φιλοσοφία, ιουδαϊκή παράδοση, περσικές και βαβυλωνιακές επιδράσεις, θεουργία, μαγεία, αστρολογία, καθώς και ένα πλήθος άλλων θρησκευτικών και μυστικιστικών παραδόσεων κυκλοφορούν ελεύθερα σ’ αυτήν τη σπουδαία πόλη και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Έτσι η πόλη μετατρέπεται σε ένα είδος αλχημιστικού δοχείου, όπου με ένα μαγικό τρόπο  συντίθενται, συνδυάζονται μεταξύ τους και ανατέλλουν νέες μορφές και πραγματώσεις των μεγάλων παραδόσεων της σκέψης.

Οι «νεκροί», στους οποίους απευθύνεται το μήνυμα και η διδασκαλία των επτά λόγων, σύμφωνα με τη γνωστική παράδοση δεν είναι άλλοι από εμάς τους ζωντανούς. Για τους Γνωστικούς η σωματική ύπαρξη αποτελεί ένα είδος πτώσης, ένα είδος νέκρωσης, αφού μας αποκόπτει από τον ανώτερο κόσμο του πνεύματος. Συνεπώς οι νεκροί εδώ είναι οι πνευματικά νεκροί. Ο δάσκαλος θα τους διδάξει με υπομονή προσπαθώντας να αφυπνίσει τη γνώση μέσα τους, παρά το γεγονός ότι οι νεκροί συχνά δεν τον καταλαβαίνουν και διαμαρτύρονται. Το γεγονός ότι οι νεκροί επιστρέφουν ανικανοποίητοι από την Ιερουσαλήμ δεν είναι φυσικά τυχαίο. Όπως η Αλεξάνδρεια είναι το σύμβολο της ένωσης των παραδόσεων Ανατολής και Δύσης, έτσι και η Ιερουσαλήμ αποτελεί με τη σειρά της ένα διαφορετικά φορτισμένο σύμβολο. Η Ιερουσαλήμ είναι το σύμβολο που αντιτίθεται στον αλεξανδρινό πλουραλισμό και υποδηλώνει την ορθοδοξία, τον νόμο, τον ζηλότυπο μονοθεϊσμό της ιουδαϊκής, ισλαμικής και χριστιανικής παράδοσης. Οι ζωντανοί νεκροί, οι εξόριστοι από τον παράδεισο του πνεύματος, εξακολουθούν να πηγαίνουν ματαίως για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ, αλλά δεν βρίσκουν ικανοποίηση εκεί.  Επιστρέφουν λοιπόν αναγκαστικά στην Αλεξάνδρεια, για να βρουν τη ζωή και τη γνώση που προσδοκούν.

2. Ο ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ ΚΑΙ Ο ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ

Ο ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ ΚΑΙ Ο ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ [i]

Η αναλυτική ψυχολογία του Γιουνγκ συνδέεται με την γνωστική παράδοση. Τα βασικότερα σημεία επαφής είναι τα εξής:

1. Υπάρχει ένα πνευματικό ή τουλάχιστον υπερπροσωπικό στοιχείο στην ανθρώπινη ψυχή. Οι αρχαίοι Γνωστικοί πίστευαν ότι η ανθρώπινη ύπαρξη δεν αποτελεί μόνο έναν συνδυασμό της ύλης και της ψυχής, αλλά ότι υπάρχει και ένα τρίτο στοιχείο που κατοικεί μέσα στην ψυχή και ονομάζεται πνεύμα. Σκοπός του Γνωστικού είναι να αφυπνίσει αυτό το στοιχείο. Για τον Γιουνγκ με παρόμοιο τρόπο το ασυνείδητο υπόστρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης αποκαλύπτει στοιχεία μιας ανώτερης πνευματικής δυνατότητας, η οποία αποτελεί πηγή αποκαλύψεων και ενοράσεων και τελικά ωθεί τον άνθρωπο προς την ολοκλήρωση και την πληρότητα.

2. Αυτό το πνευματικό στοιχείο συνομιλεί ενεργητικά με το προσωπικό στοιχείο του εαυτού μας μέσα από τη χρήση συμβόλων. Το πνευματικό στοιχείο δεν αποτελεί ένα σιωπηλό συνέταιρο στη ζωή, αλλά απαιτεί ενεργή συμμετοχή στην ανάπτυξη και τη μεταμόρφωσή του ατόμου. Δεν εκφράζεται με τη συνηθισμένη γλώσσα των αισθημάτων. Τα όνειρα, τα οράματα, οι εναλλακτικές καταστάσεις της συνείδησης και αυτό που ο Γιουνγκ αποκαλούσε συγχρονικότητα αποτελούν τις πιο σημαντικές οδούς γι’ αυτή τη συμβολική επικοινωνία.

3. Τα σύμβολα που προκύπτουν από το πνευματικό στοιχείο της ψυχής αποκαλύπτουν ένα μονοπάτι πνευματικής ή ψυχολογικής ανάπτυξης που μπορεί να ανιχνευθεί όχι μόνο προς κάποια αιτία του παρελθόντος, αλλά και προς έναν σκοπό στο μέλλον. Για τους Γνωστικούς η υπαρξιακή κατάσταση του ανθρώπινου όντος καθορίζεται από δύο παράγοντες, την πτώση από τον κόσμο του φωτός που συνέβη στο παρελθόν και την επιστροφή στον φωτεινό κόσμο στο μέλλον. Ο Γιουνγκ θεωρούσε ότι η ψυχή περιλαμβάνει μια εσωτερική αίσθηση του σκοπού της ως ολότητας και ότι αυτή η αίσθηση καθορίζει σε ένα μεγάλο βαθμό την παρούσα κατάσταση.

1. ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ: το Κόκκινο Βιβλίο, τα Μαύρα Βιβλία και οι Επτά Λόγοι προς τους Νεκρούς

Οι Επτά Λόγοι προς τους Νεκρούς (Septem sermones ad mortuos) αποτελούν ένα από τα πιο ιδιόμορφα, αλλά και πιο γοητευτικά έργα του σπουδαίου ψυχαναλυτή και στοχαστή Καρλ Γκούσταφ Γιουνγκ. Η εκδοτική τους ιστορία είναι αρκετά περίπλοκη. Τον Νοέμβριο του 1913 ο ψυχαναλυτής ξεκίνησε ένα θαυμαστό ταξίδι εξερεύνησης της ίδιας του της ψυχής. Αποκάλεσε αυτό το ταξίδι «συνάντηση με το ασυνείδητο». Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Γιουνγκ εισήλθε με τη θέλησή του σε φαντασιακές και οραματικές καταστάσεις της συνείδησης. Τα οράματα συνεχίστηκαν εντατικά μέχρι το 1917, έως ότου σταμάτησαν γύρω στα 1923. Ο Γιουνγκ κατέγραψε αυτό το φανταστικό ταξίδι σε έξι προσωπικά ημερολόγια  με μαύρο κάλυμμα, τα περίφημα «μαύρα βιβλία». Αυτά τα ημερολόγια-σημειωματάρια μας παρέχουν μια ακριβή χρονολογική καταγραφή των οραμάτων και των διαλόγων του με την ψυχή του. Στα τέλη του 1914 ο Γιουνγκ ξεκίνησε να μεταγράφει υλικό από τα μαύρα βιβλία στο πρόχειρο χειρόγραφο του θρυλικού του Κόκκινου Βιβλίου. Πρόκειται για έναν μεγάλου μεγέθους δερμάτινο τόμο εικονογραφημένο από τον ίδιο, τον οποίο δημιούργησε ως μια επίσημη καταγραφή του φανταστικού ταξιδιού του. Ο Καρλ Γιουνγκ επανειλημμένα δήλωσε ότι τα οράματα και οι φανταστικές εμπειρίες που καταγράφονται μέσα στο Κόκκινο Βιβλίο περιλαμβάνουν τον πυρήνα όλου του μεταγενέστερου έργου του. Ο Γιουνγκ κράτησε το Κόκκινο Βιβλίο μακριά από αδιάκριτα βλέμματα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, επιτρέποντας μονάχα σε εκλεκτά μέλη της οικογένειας και του κύκλου του να διαβάσουν από αυτό. Το μόνο τμήμα αυτού του οραματικού υλικού  που ο ψυχαναλυτής διάλεξε να εκδώσει κατά τη διάρκεια της ζωής του, σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων και σε ιδιωτική έκδοση, είναι οι Επτά Λόγοι προς τους Νεκρούς που τυπώθηκαν το 1916. Στη διάρκεια της ζωής του περιστασιακά έδινε αντίτυπα αυτού του μικρού βιβλίου σε φίλους και μαθητές, αλλά ήταν διαθέσιμο μόνο ως δώρο από τον ίδιο τον Γιουνγκ και πότε δεν δόθηκε προς δημόσια πώληση ή διανομή. Όταν αργότερα, στα 1962, εκδόθηκε το αυτοβιογραφικό του έργο "Αναμνήσεις,  Όνειρα,  Στοχασμοί", οι Επτά Λόγοι προς τους Νεκρούς συμπεριλήφθηκαν ως παράρτημα.

Οι τάξεις των δαιμόνων, η φύση τους και τα μέρη που περιπλανώνται

Γνωριμία του βιβλίου ο Μάγος και του συγγραφέα του. Οι τάξεις των δαιμόνων. Η φύση των δαιμόνων. Τα μέρη που περιπλανώνται τα κακά πνεύματα. Βίντεο: H Mάρα Μεϊμαρίδη μιλά για τη Μαγεία. Free download: 1. The magus by Francis Barrett  Book 1. 2. The Magus, A Complete System of Occult Philosophy, Book 2. 3. Οι μάγισσες της Σμύρνης της Μάρα Μεΐμαρίδη. 4. Πρακτική μαγεία του Jorg Sabellicus. 5. Έλληνες Μάγοι του Bernand Andre. 6. Το Κλειδί του Σολομώντα Έκδοση του Σ. Λίντελ Μακ Γκρέγκορ Μάθερς. 7. Η Μαγεία στην Αρχαία Ελλάδα. Κατάρες και Κατάδεσµοι. 8. Λευκή και μαύρη μαγεία στη Ρώμη

Συλλογή επεξεργασία από Ζάχο Σκαφίδα

 Γνωριμία του βιβλίου ο Μάγος και του συγγραφέα του

Το έργο «The Magus» του Francis Berrett, μεταφράστηκε στην ελληνική γλώσσα από την επανέκδοση του 1967, από την πρώτη δηλαδή επανεμφάνιση στον αιώνα μας της ξακουστής αυτής μαγικής πραγματείας. Το βιβλίο ήταν σπάνιο και δυσεύρετο για πολλά χρόνια, ένα βιβλίο που η πρώτη του εντυπωσιακή έκδοση σήμανε την αναγέννηση της μαγείας στην Αγγλία.

Ο «Μάγος» εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1801 στο Λονδίνο. Την εποχή εκείνη ο νεαρός Φράνσις Μπάρεττ ζούσε σε μια συνοικία καλλιτεχνών της πρωτεύουσας, δίνοντας οδηγίες και μαθήματα γύρω από τις μαγικές τέχνες. Μέσα στον «Μάγο» υπάρχει μια ανακοίνωση όπου αναφέρεται η πρόθεσή του να δημιουργήσει μια ομάδα, με σκοπό τις έρευνες και τα πειράματα πάνω στη μαγεία. Οι ερευνητές συμφωνούν σήμερα στο ότι η ομάδα αυτή σχηματίστηκε μετά την έκδοση του βιβλίου, κι ότι οι διδασκαλίες του Μπάρεττ, παρόλο που δεν γνωρίζουμε πολλά γι’ αυτές, υπήρξαν σημαντικές για την εποχή του.

Το βιβλίο περιέχει κυρίως υλικό που προέρχεται από τα έργα μεγάλων συγγραφέων της απόκρυφης φιλοσοφίας - του Αγρίππα, του Παράκελσου, του Χέλμοντ, του Τριθέμιου, κ.ά.- κείμενα που ο Μπάρεττ μετέφρασε από τα λατινικά, και που ήταν πολύ σπάνια την εποχή εκείνη, εξ αιτίας της απαγόρευσης της διάδοσης και κυκλοφορίας τους. Το υλικό αυτό, όπως παρουσιάζεται μέσα από τη δομή του έργου που είναι χωρισμένο σε δύο βιβλία, συγκροτεί πράγματι ένα πλήρες σύστημα απόκρυφης φιλοσοφίας, και ο σπουδαστής μπορεί να βρει σ’ αυτό τη θεωρία και την πρακτική σε πολλούς τομείς της Μαγικής Επιστήμης. 

Απόσπασμα από το βιβλίο ο Μάγος του Francis Berrett

Οι τάξεις των δαιμόνων

Υπάρχουν μερικοί από τη σχολή των θεολόγων, που διανέμουν τα κακά πνεύματα σε εννιά βαθμίδες, αντίθετες στις εννιά τάξεις των αγγέλων.

Τα πρώτα λοιπόν απ’ αυτά, αποκαλούνται ψεύτικοι Θεοί, που σφετερίζονται το όνομα του Θεού για να λατρεύονται σαν θεοί, και απαιτούν θυσίες και λατρεία- όπως ο διάβολος που είπε στον Χριστό, «Ματθ. 4,9 καὶ λέγει αὐτῷ· ταῦτα πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι», δείχνοντάς του όλα τα βασίλεια του κόσμου και ο πρίγκηπάς τους είναι εκείνος που λέει, «Λουκ. 4,6 καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ διάβολος· σοὶ δώσω τὴν ἐξουσίαν ταύτην ἅπασαν καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν, ὅτι ἐμοὶ παραδέδοται, καὶ ᾧ ἐὰν θέλω δίδωμι αὐτήν.», και που καλείται Βελζεβούβ, δηλαδή ένας αρχαίος θεός.

Στη δεύτερη θέση ακολουθούν τα πνεύματα της ψευτιάς και τέτοιου είδους ήταν κι εκείνο που φανερώθηκε μέσα στο στόμα του προφήτη του Αχάβ και ο πρίγκηπάς τους είναι το φίδι Πύθων, που εξαιτίας του ο Απόλλων ονομάστηκε Πύθιος. Αυτά τα είδη των διαβόλων συμμετέχουν στους χρησμούς, κι εξαπατούν τους ανθρώπους με μαντείες και προφητείες.

Οι επιθανάτιες εμπειρίες του Ντέιβιντ Μπένετ και Dr Eben Alexander

Συλλογή επεξεργασία από τον Ζάχο Σκαφίδα

Τις επιθανάτιες εμπειρίες τις ακούμε από λίγους, διότι λίγοι είναι αυτοί που ξεφεύγουν από το θάνατο και επανέρχονται στη ζωή. Τις εμπειρίες που θα διαβάσετε ή θα ακούσετε είναι πολύ πιθανό να τις βιώνει το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων όταν εισέρχονται στην άλλη πλευρά. Φυσικά επειδή δεν επανέρχονται στη ζωή δεν μπορούμε να έχουμε τις μαρτυρίες τους.

Οι ερμηνείες των μη υποστηρικτών είναι ποικίλες. Με τις επικρατέστερες ότι ο εγκέφαλος αντιδρά, παράγει ουσίες παρόμοιες με τις ουσίες των ναρκωτικών και δημιουργεί καταστάσεις ονείρου. Ή όσοι επανέρχονται στη ζωή δεν έχουν εντελώς πεθάνει, ή ο εγκέφαλος έμεινε για πολύ λίγο νεκρός και δεν πρόλαβε να καταστραφεί. Συνεπώς δεν είναι εμπειρίες της μεταθάνατο ζωής.

Η απάντηση στον πρώτο ισχυρισμό είναι αν συνέβαινε αυτό οι εμπειρίες θα ήταν σε κάθε άνθρωπο διαφορετικές. Από μελέτες οι εμπειρίες κατατάχτηκαν σε ελάχιστες (με μονοψήφιο αριθμό) όμοιες κατηγορίες.

Η απάντηση στο δεύτερο ισχυρισμό είναι ότι είναι αδύνατον ένας νεκρός να επανέλθει για να περιγράψει τις εμπειρίες του.

Υπάρχουν επιθανάτιες εμπειρίες που το υποκείμενο περιγράφει πράγματα που ήταν αδύνατον να δει ενώ ήταν στο κρεβάτι και τα είδε όταν βγήκε από το σώμα του. Τα φαινόμενα αυτά είναι απολύτως διαπιστωμένα. Σύντομα θα ανεβάσω σχετικό βίντεο.

Δεν είναι δυνατό μέσα από ένα άρθρο να κάνουμε πλήρη ανάλυση, υπάρχουν αρκετά βιβλία με κορυφαίο το Life after life του Raymond Moody που όποιος ενδιαφέρετε θα πάρει εκτεταμένη γνώση.

Το μεγάλο ερώτημα είναι εμείς θα μπορέσουμε να έχουμε αυτές τις εμπειρίες; Δεν χρειάζεται κάποιος να φτάσει στα πρόθυρα του θανάτου για να βιώσει αυτά που θα δείτε παρακάτω. Οι καταγραφές υπάρχουν στο ασυνείδητο, κατά την διάρκεια μιας αναδρομής επανέρχονται στη συνείδηση. Στις ανάδρομες που έχω κατά καιρό ανεβάσει υπάρχουν όλες αυτές οι εμπειρίες. Όσοι θέλησαν να εξερευνήσουν τα ψυχικά πεδία δεν χρειάστηκε να πεθάνουν, μέσα από τις αναδρομές τους έχουν μεγαλύτερη γνώση από αυτά που θα διαβάσετε.

Άνθρωπος, Θείο και μεταφυσική, στο έργο του Καζαντζάκη

Το κύριο θεολογικό συμπέρασμά του στην  Ασκητική, ότι δηλαδή είμαστε Σωτήρες του Θεού – Salvatores Dei, είναι εξαιρετικά ελκυστικό για να αποτελέσει την αφετηρία μιας ερμηνείας των θεολογικών του απόψεων. Η Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη αποτελεί τη βάση του συμπεράσματος αυτού, το οποίο βασίζεται σε μία εξελικτική και σχεσιακή αντίληψη του δεσμού του ανθρώπου με τον Θεό. Δηλαδή ο Θεός και ο κόσμος προσπαθούν συνεχώς να εξελιχθούν.

Για να το αποδείξει αυτό ο Καζαντζάκης εκλαμβάνει την εξέλιξη του ανθρώπου ως μία διαδικασία, η οποία περιλαμβάνει για τον άνθρωπο τρία χρέη και τέσσερα διανοητικά βήματα. Πρώτο χρέος του ανθρώπου είναι να χρησιμοποιήσει το μυαλό του για να κατανοήσει τον κόσμο μέσω ενός λογικού και συντακτικού σχήματος.

Το δεύτερο χρέος του είναι απέναντι στην καρδιά του, η οποία λαχταράει να διεισδύσει πίσω από τα φαινόμενα και να ενωθεί με κάτι που είναι πέρα από τη νόηση και την ύλη. 

Τρίτο χρέος είναι να προσπαθήσει να υπερβεί αυτά που έχουν να του προσφέρουν το μυαλό και η καρδιά και από τον πειρασμό που προσφέρουν και τα δύο, τον πειρασμό της ελπίδας. Ο Καζαντζάκης μας προκαλεί να αποδεχτούμε μία ριζικά μηδενιστική ιδέα, ότι τίποτα αξιόλογο δεν υπάρχει, και αφού δεχτούμε αυτή την ιδέα να τη βιώσουμε με αξιοπρέπεια και θάρρος.

Εκπληρώνοντας αυτά τα τρία χρέη, κάνουμε ένα ταξίδι αυτοσυνειδησίας, το οποίο μας δίνει την δυνατότητα να ανακαλύψουμε τη σχεσιακή φύση ενός εξελισσόμενου Θεού, τον οποίο καλούμαστε να σώσουμε. Στο πρώτο από τα τέσσερα βήματα, το οποίο μας επιτρέπει να αποκτήσουμε μία ευρύτερη άποψη για τον κόσμο μας, ακούμε μία κραυγή για βοήθεια, η οποία εκπορεύεται από τα βάθη της ψυχής μας. Αυτή η έκκληση για βοήθεια, η οποία αποτελεί σημαντικό μέρος του σχεσιακού οράματος του Καζαντζάκη είναι η κραυγή του ευάλωτου Θεού μέσα μας.

Στο δεύτερο βήμα ο Καζαντζάκης μας ζητάει να υπερβούμε το Εγώ και να ανακαλύψουμε την πνευματική, κοινωνική και ιστορική μας παράδοση. Είναι ένα είδος υπέρβασης, προκειμένου να υιοθετήσουμε ένα νέο πνεύμα συλλογικότητας. Μέρος της ζωής μας γίνεται αντιληπτό ως ταύτιση με το ευρύτερο πνεύμα της ανθρωπότητας. Το τρίτο βήμα γίνεται όταν το ταξίδι μας μάς επιτρέπει να ταυτιστούμε με την εξελικτική πορεία του κόσμου.

εωσφόρος: ο εκπεσών άγγελος του κακού (μέρος 3ο)

Ένα από αυτά τα προβλήματα ήταν η ίδια η ύπαρξη του Εωσφόρου, που έμοιαζε τόσο αταίριαστη σε έναν κόσμο αρμονίας, όπως τουλάχιστον περιγραφόταν από τη θρησκεία. Το γεγονός του θανάτου που εγκαινιάστηκε με την πτώση των πρωτόπλαστων, μέσα από τη μεσολάβηση του Σατανά και η ίδια η κόλαση και τα δεινά της καθημερινότητας των ανθρώπων, οι πόλεμοι, οι αρρώστιες και η κάθε δυστυχία, ακόμη και η τελική κρίση κατά την οποία ένα μέρος της ανθρωπότητας θα ριχτεί στην κόλαση, δείχνουν μια επικράτηση του Εωσφόρου απέναντι στον ίδιο το Θεό που χρειάστηκε μάλιστα να θυσιαστεί προκειμένου να λυτρώσει τα παιδιά του από ένα τέτοιο κακό.

Κι ακόμη, έμοιαζε αμείλικτο το ερώτημα σχετικά με το γιατί ευθύς εξαρχής δεν επιλύθηκε το ζήτημα του αποστάτη Αγγέλου παρά, κατά κάποιον τρόπο αφέθηκε στο να κάνει περίπου ό,τι θέλει. Βέβαια οι χριστιανοί πατέρες σε όλα αυτά έχουν να απαντήσουν ότι το κακό με ελεύθερη βούληση των ανθρώπων ήρθε στον κόσμο, αφενός και αφετέρου ότι ο Εωσφόρος δεν είναι ανεξέλεγκτος αλλά βρίσκεται κάτω από τη Θεϊκή βούληση, η οποία παραχωρεί όλες τις δοκιμασίες αυτές προκειμένου να εκπαιδευτεί το ανθρώπινο γένος και να «τελειωθεί». Δυστυχώς, καλώς ή κακώς, η άποψη αυτή δεν πείθει όλο τον κόσμο και σε κάθε περίπτωση οδηγεί σε περισσότερα αδιέξοδα λογικής. Πως είναι δυνατό ένας Θεός, που περιγράφεται ως πανάγαθος και γεμάτος αγάπη για τα παιδιά του, να επιτρέπει ένα σωρό συμφορές πάνω σε γενιές ολόκληρες με τόσο αποτρόπαιους τρόπους, όσους ε΄χουμε φορτώσει στην εγκληματική ιδιοφυϊα του εκπεσόντα Εωσφόρου;

Παράλληλα, πως είναι δυνατό ένα πνευματικό ον που έφερε μέσα του τις ιδιότητες του Δημιουργού του, να διαστραφεί τόσο πολύ που να γεμίσει από μίσος και εχθρότητα για τους αδερφούς του και για τον ίδιο το Θεό που τον έφτιαξε; Και να αποστατήσει μάλιστα ενάντια στον απόλυτο άρχοντα της Δημιουργίας, γνωρίζοντας με τη σοφία που του δόθηκε πως δεν θα είχε απολύτως καμία ελπίδα επικράτησης απέναντι σε έναν τέτοιο αντίπαλο;
Είναι πολλά τα ερωτηματικά που ανακύπτουν όταν κανείς προσπαθεί να αναλύσει και να μελετήσει το χριστιανικό Εωσφόρο και δεν μπορούν όλα να παρατεθούν εδώ. Έχουν όμως απασχολήσει τους ανθρώπους εδώ και περισσότερο από 2.000 χρόνια και όσο η πνευματική εξέλιξη της ανθρωπότητας προχωράει προκύπτουν όλο και περισσότερες εκδοχές.

Οι αισθήσεις των ανθρώπων συχνά καταλαμβάνονται από οντότητες

Οι αισθήσεις των ανθρώπων συχνά καταλαμβάνονται από διάφορες οντότητες.

 Έτσι μπορεί ο άνθρωπος να κοιτάει κάπου αλλά κάποιος "άλλος" να βλέπει μέσα απ' το βλέμμα του - ειδικά όταν εστιάζεται να βλέπει το κακό, το λάγνο, το άσχημο, ή όταν η παρατηρητικότητά του χρησιμοποιείται για να γνωρίζει πράγματα για να ελέγχει τους άλλους. 

Εύκολα θα το αναγνωρίσουμε αυτό από το βλέμμα κάποιου. 

Η γλώσσα και το στόμα του μπορεί να χρησιμοποιούνται από άλλες οντότητες, ειδικά όταν γεύεται το ακάθαρτο ή το ηδονιστικό, ή όταν μιλάει κακά, συκοφαντικά ή αποκαλύπτει μυστικά και προδίδει. 

14 παράξενα όνειρα και η σημασία τους

Δεκατέσσερα όνειρα αποκαλύπτουν, με το δικό τους συμβολικό τρόπο, όλους τους φόβους, τις ελπίδες και τις επιθυμίες που κρύβουμε μέσα μας.

ΚΑΝΕΙΣ δεν γνωρίζει στ’ αλήθεια τι είναι τα όνειρα κι από πού έρχονται. Σύμφωνα με τον Όμηρο, τα όνειρα έρχονται από έναν άλλον κόσμο και περνούν στον δικό μας από δύο Πύλες: τη Φιλντισένια και την Kεράτινη. Από την πρώτη έρχονται τα αληθινά όνειρα, τα όνειρα της πραγματικότητας, ενώ από τη δεύτερη τα απατηλά όνειρα της φαντασίας.

Σύμφωνα με τον Kαρλ Γιουνγκ, η γενική λειτουργία των ονείρων συνίσταται «στην προσπάθειά τους να αποκαταστήσουν την ψυχολογική μας ισορροπία, δημιουργώντας ονειρικό υλικό το οποίο επανεδραιώνει, με έναν λεπτοφυή τρόπο, τη γενική ψυχική μας ισορροπία».

Υπάρχουν όνειρα προειδοποιητικά, προφητικά, αποκαλυπτικά, συμβολικά, αλλά και όνειρα παραπλανητικά ή ελάσσονος σημασίας. Σε κάθε περίπτωση, μόλις καταφέρουμε να τα αποκωδικοποιήσουμε, έχουμε αμέσως μια ξεκάθαρη εικόνα των συναισθημάτων μας, του κρυμμένου εσωτερικού μας κόσμου, αλλά και της πραγματικότητας που μας περιβάλλει.

Για να θυμάστε τα όνειρά σας

1. Αποφύγετε διεγερτικές ουσίες και ροφήματα. Η κατανάλωση αλκοόλ και οι ζαχαρώδεις τροφές λίγο πριν κοιμηθούμε μας εμποδίζουν να θυμηθούμε τα όνειρά μας το πρωί, όταν ξυπνήσουμε.

2. Θιβετανική μέθοδος. Οι μοναχοί του Θιβέτ προτείνουν όταν πέφτουμε για ύπνο να οραματιζόμαστε ένα γαλάζιο φως στο πίσω μέρος του λαιμού μας. Οι ειδικοί επιβεβαιώνουν ότι το εγκεφαλικό στέλεχος (μια δομή στην κορυφή του λαιμού) ελέγχει τις ονειρικές λειτουργίες.

3. Χρησιμοποιήστε φράσεις δύναμης. Πριν πέσετε για ύπνο, κάντε τη δήλωση στον εαυτό σας ότι θα θυμάστε τα όνειρά σας το πρωί.

4. Απαντήστε στο όνειρό σας. Αν έχετε επαναλαμβανόμενα όνειρα και βλέπετε, για παράδειγμα, ότι σας κυνηγούν, σκεφτείτε έναν τρόπο, πριν πέσετε για ύπνο, ώστε να ξεφύγετε από «αυτό» που σας κυνηγά. Κάντε το ίδιο και με οποιοδήποτε άλλο θέμα σας απασχολεί έντονα και θεωρείτε ότι μπορεί να είναι η αιτία που βρίσκεται πίσω από τα όνειρά σας.

5. Βάλτε ξυπνητήρι. Ξυπνήστε νωρίτερα από την ώρα που πρέπει να σηκωθείτε και ξαναπέστε για ύπνο. Έχει διαπιστωθεί ότι με αυτό τον τρόπο θυμόμαστε καλύτερα τα όνειρά μας.

6. Χρησιμοποιήστε πολύτιμους λίθους. Τοποθετήστε έναν χαλαζία ή μια πολύτιμη πέτρα κάτω από το μαξιλάρι σας, πριν πέσετε για ύπνο. Ο μαλαχίτης φέρνει θετικά όνειρα, ενώ το πράσινο ζαφείρι πιστεύεται ότι μας βοηθά να τα θυμόμαστε.

7. Ημερολόγιο ονείρων. Γράφοντας τα όνειρά σας σε ένα τετράδιο που θα έχετε δίπλα σας, μπορείτε να ξεδιαλύνετε καλύτερα αυτά που είδαμε στον ύπνο. Αποκτήστε τη συνήθεια να σημειώνετε ή να σκιτσάρετε τα όνειρά σας αμέσως μόλις ξυπνήσετε το πρωί. Αργότερα, μέσα στην ημέρα, διαβάστε αυτά που γράψατε και προσπαθήστε να αναλύσετε τις εικόνες και τα σύμβολα που καταγράψατε.

Στη συλλογή που ακολουθεί παρουσιάζουμε μερικά κλασικά όνειρα κάτω από μια νέα θεώρηση.

Η ψυχή και τα 21 γραμμάρια του «βάρους» της

Η λέξη «ψυχή» (από το ρήμα «ψύχω», δηλ. «πνέω») κυριολεκτικά σημαίνει «πνοή», δηλαδή την ένδειξη της ζωής στο σώμα η οποία εκδηλώνεται μέσω της αναπνοής. Εντούτοις, από αρχαιοτάτων χρόνων ο όρος χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει πολύ περισσότερα, ιδίως όσον αφορά τις νοητικές λειτουργίες του ανθρώπου και τη μετά θάνατον ζωή, με ειδικά το τελευταίο να έχει κυριαρχήσει στη θρησκεία και τη φιλοσοφία.
Λόγω των πολλών απόψεων για τη θρησκευτικο-φιλοσοφική σημασία της «ψυχής», οι ορισμοί που υπάρχουν είναι τουλάχιστον δεκάδες, αλλά ωστόσο ο συνηθέστερος είναι αυτός που ορίζει την ψυχή ως την άυλη ουσία του ανθρώπου η οποία αποτελεί την έδρα της προσωπικότητάς του, επιζεί μετά τον θάνατο του σώματος, όντας η ίδια αθάνατη, και στη συνέχεια μεταβαίνει είτε σε κάποια άλλη κατάσταση είτε σε κάποιο άλλο σώμα.
Είναι γεγονός ότι αυτός ο συνήθης ορισμός βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην πλατωνική ψυχολογία, δηλαδή μελέτη της ψυχής, η οποία, παρά τα κενά της, επηρέασε και συνεχίζει να επηρεάζει τους στοχαστές, τους φιλοσόφους και τους θεολόγους. Παρ’ όλα αυτά, οι απόψεις που εκτίθενται στα πλατωνικά έργα αποτελούν μια απόπειρα συστηματοποίησης και ανάπτυξης προϋπαρχουσών θεωριών, δεδομένου ότι τα ερωτήματα για τη φύση του ανθρώπου και τον θάνατο είναι πολύ παλαιότερα του Πλάτωνα και έχουν απασχολήσει ίσως όλους τους πολιτισμούς.


Το ζήτημα των 21 γραμμαρίων, ένα ζήτημα που απασχολεί την ιατρική κοινότητα εδώ και δεκαετίες. Αρκετοί είναι αυτοί οι οποίοι υποστήριξαν πως ναι, τη στιγμή του θανάτου έχουμε μια μικρή απώλεια βάρους και πως ναι, το βάρος αυτό ισοδυναμεί με το βάρος της υλικής υπόστασης της ψυχής που με το θάνατο απελευθερώνεται από το σώμα. Μια άποψη συμβατή με τη θρησκεία -και βολικότατη για την ανθρώπινη ψυχολογία: χωρίς την ψυχή, ο νεκρός παραμένει νεκρός.