ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ.

 

Στο παρελθόν είχα γράψει ένα ποστ με τίτλο Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ. Σε αυτό, εκτός από όσα σχετικά γράφω για την καρδία του παππού μου, γράφω για το που βρίσκονται σήμερα οι καρδιές των αγωνιστών του 21 του Κανάρη και του Μιαούλη.

Εάν είχε πραγματοποιηθεί το σχέδιο που είχε κάνει το 1830  ο μεγάλος αρχιτέκτονας  Λύσανδρος Καυταντζόγλου μετά την υπόδειξη του Ιωάννη Καποδίστρια για «Ηρώον εθνικόν εις μνήμην των υπέρ πατρίδος πεσόντων Ελλήνων και Φιλελλήνων» οι καρδιές τους θα βρίσκονταν σήμερα εκεί.

Με την δολοφονία του Καποδίστρια τον επόμενο χρόνο το σχέδιο για  ένα  Πάνθεο  στο οποίο θα φυλάσσονταν  τα λείψανα των αγωνιστών του 21 ναυάγησε λόγω κόστους.

Ιούνιος του 1907: Όταν ένας άνεργος δάσκαλος από την Πάτρα έβαλε βόμβα στη Βουλή [εικόνες]

 

Στα απίστευτα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ, συνέβησαν πολλές ανήκουστες καταστάσεις αλλά, ευτυχώς, δεν είδαμε έκρηξη βόμβας, με αποτέλεσμα σε αυτό το θέμα να παραμένει …πρωτοπόρο το ελληνικό κοινοβούλιο…

Είναι ξημερώματα της 6ης με 7ης Ιουνίου 1907, γύρω στις  2 το πρωί, όταν στη παλαιά Βουλή διεξάγεται  συζήτηση περί του προϋπολογισμού που έχει  καταθέσει η κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη.

Παρά το περασμένο της ώρας, το ζεστό καλοκαιρινό βράδυ και τα βαρετά νούμερα του προϋπολογισμού, το σώμα βρίσκεται σχεδόν εν απαρτία όταν μια έκρηξη μέσα στο χώρο διακόπτει την εισήγηση του υπουργού Οικονομικών Σιμόπουλου που βρίσκεται στο βήμα, ταράζοντας τη …γαλήνη του συνόλου των βουλευτών.

«ΑΛΛΑΧ ΟΥ ΑΚΜΠΑΡ» ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ Ή ΜΑΛΛΟΝ… ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ;

 

Τι σημαίνει, πραγματικά, το «Αλλάχ ου ακμπάρ», που το ακούμε σχεδόν καθημερινά πια, ως ένα δυσοίωνο και φρικτό προάγγελο θανάτου τα τελευταία χρόνια; Τι θέλουν να εκφράσουν με αυτόν τον άγριο λαρυγγισμό οι φανατικοί Ισλαμιστές; Επικαλούνται τον «Θεό» ή / και κάτι άλλο; Ήταν πάντα ίδια αυτή η «επωδός» / ιαχή ή άλλαξε με τον καιρό, ώστε να εξυπηρετήσει τα πατριαρχικά συμφέροντα των μουλάδων και των ιμάμηδων;

Για να βρούμε ουσιώδεις απαντήσεις, θα ανατρέξουμε σε πηγές και κείμενα, τόσο παλαιότερα, όσο και νεώτερα και θα λάβουμε ως βάση τη μαρτυρία του Βυζαντινού χρονικογράφου Γεωργίου Μοναχού ή Αμαρτωλού, που έγραψε «Χρονικόν» από «κτίσεως κόσμου» έως το 842 μ.α.χ.χ. Ο Γεώργιος Μοναχός έζησε στην Κωνσταντινούπολη, κατά τον 8^ο – 9^ο αιώνα μ.α.χ.χ., δηλαδή δύο μόλις αιώνες και κάτι μετά τον Μωάμεθ, τον οποίο ονομάζει ορθότερα ως «Μουχούμεδ» (πολύ πιο κοντά στο Μοχάμεντ των Αράβων).

Παρά το γεγονός ότι ο εν λόγω χρονικογράφος εμφανίζεται λάβρος κατά πάντων των θρησκευτικώς «αντιφρονούντων», λυσσαλέως καταρώμενος τους «ειδωλολάτρες» και άκρως υβριστικός απέναντι σε όποιον… αιρετικό, αλλόθρησκο, οπαδό οποιασδήποτε αρχαίας θρησκείας ή και «Έλληνα τη πίστει», οι πληροφορίες που μας δίνει μέσα στο φανατισμό του, στο έργο του «Χρονικόν», είναι πολύτιμες σε σχέση με τις σκοτεινές και ταραγμένες εκείνες περιόδους των Μεσαιωνικών Χρόνων. Αλλά εμείς στο παρόν θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με κάποιες ιδιαίτερα σημαντικές αναφορές σχετικές με το «Αλλάχ ου ακμπάρ».

Τα Μυστήρια γύρω από την Ιωάννα της Λωραίνης

Νικόδημος

1. Η ιστορία της Ζαν Ντ’ Αρκ, «Παρθένα της Ορλεάνης» (6/1/1412 στο Ντομρεμί ως 30/5/1431 στη Ρουέν), που έγινε διοικητής των γαλλικών στρατευμάτων για σύντομο διάστημα στον εκατονταετή πόλεμο κατά των Άγγλων, είναι γενικά γνωστή.

Η αναλφάβητη χωριατοπούλα διακρίνονταν από μικρή για την ευσέβεια και την καλοσύνη της. Στα 13 είχε αποκαλυπτικό όραμα όπου ο αρχάγγελος Μιχαήλ, η Αγία Αικατερίνη και η Αγία Μαργαρίτα την κάλεσαν να πάρει τα όπλα και να πολεμήσει τους Άγγλους που λεηλατούσαν τη Γαλλία. Στα 17 της (Απρίλιος 1429) κατόρθωσε να δει τον διάδοχο Κάρολο και να τεθεί επικεφαλής του στρατού σώζοντας την Ορλεάνη από τους Άγγλους τον Μάιο. Πολλές άλλες περιοχές ανακαταλήφθηκαν και ο Δελφίνος στέφθηκε βασιλιάς 17 Ιουλίου στη Ρεμς με την Ιωάννα πλάι του. Τον Δεκέμβριο πήρε τίτλο ευγενείας. Τον Μάιο 1430 πιάστηκε αιχμάλωτη από τους Βουργουνδούς συμμάχους των Άγγλων, παραδόθηκε στους Άγγλους, δικάστηκε και κάηκε ζωντανή 30 Μαΐου 1431 στη Ρουέν.

Είκοσι πέντε έτη αργότερα ανακηρύχθηκε σε νέα «δίκη» αθώα και στις 16 Μαΐου 1920 ανακηρύχθηκε «Αγία» από το Βατικανό.

2. Υπάρχουν όμως μερικά αδιευκρίνιστα στοιχεία στα γνωστά γεγονότα.

Τρομακτική ομοιότητα: Έτσι τελείωσε στην Ελλάδα η ισπανική γρίπη που ακολούθησε την ίδια ακριβώς πορεία με τον Κορονοϊό

 

Βρισκόμαστε στο 1918 και ο πλανήτης, ιδίως η Ευρώπη, προσπαθεί ακόμη να ξεπεράσει το σοκ του «Μεγάλου Πολέμου», όπως ονομάστηκε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο πιο φονικός και ανθρωποβόρος, μέχρι εκείνον που ακολούθησε ελάχιστες δεκαετίες αργότερα.

Με τις υποδομές κάθε φύσεως να είναι ουσιαστικά διαλυμένες, απολύτως ασορτί με τις ψυχές των ανθρώπων, ένας νέος, αόρατος εχθρός ξεπροβάλλει και εκμεταλλεύεται το χάος και την φρίκη που άφησαν πίσω τους οι μάχες. Μια μορφή γρίπης απειλεί να αποτελειώσει το έργο των στρατών. Να αφανίσει τον πλανήτη.

Ο ιός της γρίπης ακόμη και σήμερα είναι μια από τα μεγαλύτερες σπαζοκεφαλιές της επιστημονικής κοινότητας. Η ικανότητά του να αλλάζει, να μεταβάλλεται, να προσαρμόζεται και να αντεπιτίθεται τον καθιστά έναν απρόβλεπτο και δυσκολοκατάβλητο αντίπαλο, που αρνείται να παραδοθεί και να πεθάνει. Αντίθετα, σαν μετρ της εξαπάτησης, μεταμφιέζεται σε ένα απλό κρυολόγημα και σκοτώνει όταν βρει την ευκαιρία.

Απόδοση δικαιοσύνης στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στα τέλη του 18ου αιώνα

 

Άκουσα να έρχεται από μακριά μια μεγάλη βοή που μεγάλωνε σταδιακά. Στην αρχή νόμισα ότι ήταν κάποιο πανηγύρι ή καμιά θρησκευτική γιορτή. Είδα τότε ένα μεγάλο πλήθος, κάθε ηλικίας, με διαφορετικά χαρακτηριστικά (άνδρες, γυναίκες και παιδιά) να φωνάζουν δυνατά. Ανάμεσά τους ήταν μια μικρότερη, πιο συμπαγής ομάδα, που κουβαλούσαν κάτι ζυγαριές. Αυτοί που τις κρατούσαν ούρλιαζαν περισσότερο από τους άλλους.

Έπιασαν έναν και τον ρώτησα:

- Τι συμβαίνει; Γιατί πάτε βόλτα τις ζυγαριές;

Μου απάντησε στα πεταχτά, γιατί βιαζόταν να συνεχίσει να κραυγάζει μαζί με τους άλλους:

- Πρόκειται να κρεμάσουμε τον προϊστάμενο του τελωνείου, έναν Σύρο Χριστιανό. Αυτές οι ζυγαριές είναι τα εργαλεία της απάτης του.

Τον κράτησα να μη μου φύγει και τον ξαναρώτησα:

- Δηλαδή έγινε δίκη και καταδικάστηκε;

Με κοίταξε ανυπόμονα.

Φίλιππος Νίκογλου - Ο άνθρωπος στον οποίο η Θεσσαλονίκη οφείλει την απελευθέρωσή της

 

Χιλιάδες κάτοικοι της Θεσσαλονίκης βαδίζουν καθημερινά στη λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας, αγνοώντας πως στο σημείο που βρίσκεται το γνωστό εστιατόριο “Καμένη γωνιά” υπάρχει η προτομή του ανθρώπου που η πόλη οφείλει την απελευθέρωσή της το 1912.
Το όνομα του άγνωστου για πολλούς αυτού ήρωα είναι Φίλιππος Νίκογλου και είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τα γεγονότα των ημερών εκείνου του Οκτωβρίου 1912.
Ο Φίλιππος Νίκογλου γεννήθηκε το 1871 στη Στενήμαχο (Ασένοβγκραντ) της Ανατολικής Ρωμιλίας, , που μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Βουλγαρίας και Ελλάδας μετά τον Α΄ Π.Π. η πόλη κατοικείτο κυρίως από Έλληνες, σπούδασε ιατρική στην Φιλιππούπολη που απέχει 19 χιλιόμετρα από τη Στενήμαχο, ειδικεύτηκε ως χειρουργός στη Γερμανία και πριν τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο εργαζόταν στη Σόφια.
Ο Νίκογλου ελληνικής καταγωγής με βουλγαρική όμως υπηκοότητα, με το ξέσπασμα των Βαλκανικών Πολέμων στρατολογήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1912 στο υγειονομικό του βουλγαρικού στρατού ως υπίατρος.
Το Χρονικό
Ο υπίατρος Φίλιππος Νίκογλου τοποθετήθηκε σε κινητό χειρουργείο της VIIης Μεραρχίας του Βουλγαρικού στρατού στο Σαμάκοβο, όπου εκεί στις 19 Οκτωβρίου 1912, άκουσε τους Βούλγαρους επιτελείς να σχεδιάζουν την κατάληψη της Θεσσαλονίκης, αλλά και τα σχόλιά τους για τον ελληνικό στρατό που δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να φθάσει έγκαιρα στη πόλη.
Ο Νίκογλου πληροφορήθηκε και από τον συνάδελφό του ιατρό Γεώργιο Τζηρίδη από την Άνω Τζουμαγιά, όπου είχε την έδρα του ο τότε διάδοχος της Βουλγαρίας Μπόρις, ο οποίος με ένα Γερμανό στρατηγό έπιναν συχνά τσάι στο κατάλυμα του γιατρού.

Τα μυστικά των έργων του Ιουλίου Βερν, όπως αποκαλύφθηκαν από τον εγγονό του…

 

Ο Ιούλιος Βερν ήταν ένα ρολόι. Ξυπνούσε πάντοτε στις 5 το πρωί, καθόταν στο γραφείο του, γεμάτο γεωγραφικούς χάρτες, πυξίδες και θεοδολίχους κι έγραφε συνέχεια έως την ώρα του μεσημβρινού γεύματος.

Το απόγευμα δε δούλευε ποτέ. Συναντούσε τους φίλους του, πήγαινε στη λέσχη, διάβαζε εφημερίδες κι έκανε μακρούς περιπάτους, ενώ το βράδυ του άρεσε να δέχεται κόσμο στο σπίτι του. Στις εννιάμισι, όμως, αποσυρόταν πάντοτε για ύπνο, λέγοντας:

“Φίλοι μου, μπορείτε να μείνετε όσο θέλετε, τρώγοντας, συζητώντας ή χορεύοντας. Εγώ, δεδομένου ότι στις 5 πρέπει να είμαι στο πόδι, πάω για ύπνο”.

Αυτή την τακτική ακολούθησε για σαράντα χρόνια και έγραψε περίπου ογδόντα βιβλία, εκ των οποίων έως σήμερα έχουν εκδοθεί εκατομμύρια αντίτυπα σχεδόν σε όλες τις γλώσσες. Έγραφε τόσο πολύ και τόσο συστηματικά, ώστε κάποια στιγμή βρέθηκε προχωρημένος κατά δέκα χρόνια από το εκδοτικό του πρόγραμμα.

Ο Βερν αγαπούσε την οικογένειά του, αλλά το μόνο που τον ενδιέφερε στον κόσμο πάνω απ’ όλα ήταν να γράφει και δεν του άρεσε καθόλου να τον διακόπτουν. Τον εκνεύριζε αφόρητα.

Ο Ιούλιος Βερν συνέλαβε με τη φαντασία του τις πιο θαυμαστές, τις πιο απίθανες, τις πιο παράτολμες επιστημονικές περιπέτειες του 19ου αιώνα. Οι σύγχρονοί του τον αγάπησαν, αλλά ήταν πεπεισμένοι ότι επρόκειτο για μια αχαλίνωτη φαντασία ενός οραματιστή και ονειροπόλου.

Τα Χαρακτηριστικά του καλού Πολιτικού Άνδρα στην κλασική εποχή

 

Της Νάνσυς Κούκου,

Ποιος είναι ο πολιτικός άνδρας στην αρχαία Ελλάδα; Τι προϋποθέσεις έπρεπε να κατέχει, ώστε να είναι σωστά ενταγμένος στο κοινωνικό πλαίσιο; Καταρχάς, πριν αρχίσουμε να απαντάμε σε αυτά τα ερωτήματα, πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε την σημασία του όρου πολιτικός, που προέρχεται από το ρήμα πολιτεύομαι, που σημαίνει τρόπος ζωής. Στα έργα «Ηθικά Νικομάχεια» και στα «Πολιτικά» ο Αριστοτέλης θεώρει, ότι η πολιτική σχετίζεται άμεσα με την ηθική. Ένας δύσκολος ορισμός και αυτό γιατί η ηθική είναι, ας μην ξεχνάμε, κάτι το γενικό και υποκειμενικό πολλές φορές, καθώς ο καθένας της αποδίδει την δική του οπτική γωνία. Το σίγουρο είναι, όμως, ότι για να είναι αποδεκτός και σεβαστός στην πολιτεία, τότε ο άνδρας έπρεπε να έχει αυτήν την αρετή.

Παρατηρούμε έως και σήμερα, ότι αυτό δεν απέχει πολύ από την σύγχρονη κοινωνία, με την διαφορά ότι τώρα πια και οι γυναίκες μπορούν να συμμετέχουν στα πολιτικά. Ωστόσο, για το κάθε έθνος και πολιτισμό διαφέρει η ηθική. Ο πατέρας της ψυχολογίας εστίασε πάνω σε αυτό το ζήτημα, όπως και ο δάσκαλος του ο Πλάτωνας, που έχει γράψει την γνωστή «Πολιτεία». Είναι πολύ σημαντικό ζήτημα η ηθική και η πολιτική για τους αρχαίους Έλληνες… από αυτά προκύπτουν πολλά όπως, η ανάγκη για αναζήτηση και εγκαθίδρυση πολιτεύματος.

Ανθρωποφαγία στο Ναύπλιο από τους Τούρκους - Δεν υπάρχει νοστιμότερο φαγητό από το ανθρώπινο κρέας και μάλιστα το ψαχνό. Ειδικά οι κεφτέδες. Άσε τα ντολμαδάκια ...

[Αυτό που ακολουθεί είναι ένα πολύ σκληρό κείμενο. Είναι βέβαιο ότι θα σας ταράξει. Γι’ αυτό διαβάστε με δική σας ευθύνη και προσοχή. Μην ξεκινήσετε επιπόλαια την ανάγνωση. Σας προειδοποιώ ότι είναι πολύ χειρότερο απ’ ό,τι φαντάζεστε.]

Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη Φωτάκος Χρυσανθόπουλος περιγράφει την είσοδο των Ελλήνων στο Ναύπλιο μετά τη συμφωνία παράδοσης στα τέλη Δεκεμβρίου 1822. Το κείμενο έχει μεταφερθεί στη σημερινή μας γλώσσα από μένα:

«Όταν μπήκαμε στο Ναύπλιο διαπιστώσαμε ότι οι Τούρκοι χωρίζονταν σε τρεις κατηγορίες, ανάλογα με την κατάσταση της υγείας τους. Υπήρχαν γεροί και δυνατοί, άρρωστοι και αδύνατοι αλλά και άνθρωποι που είχαν χάσει κάθε επαφή με το περιβάλλον. Αυτοί οι τελευταίοι σέρνονταν στη γη, έσκαβαν στα χωμάτινα πατώματα των σπιτιών, στις λάσπες γύρω από τα ερείπια, στις κοπριές και στα σκουπίδια της πόλης. Αναζητούσαν μεγάλα σκουλήκια για να τα φάνε. Βρίσκονταν σε τέτοια κατάσταση που όταν τους πλησιάζαμε έστρεφαν τα μάτια τους προς εμάς. Μας κοιτούσαν τότε με θολά μάτια γεμάτα παράπονο, χασμουριόντουσαν και φαινόταν σαν να μας ζητούν βοήθεια. Αλλά δεν μπορούσαν να βγάλουν λέξη από το στόμα τους. Εγκατέλειπαν την προσπάθεια, χαμήλωναν τα μάτια και συνέχιζαν να σκάβουν. Όταν έβρισκαν σκουλήκια, τα άρπαζαν με μεγάλη ταχύτητα και με μεγάλη όρεξη τα έτρωγαν. Δεν τους ένοιαζε τίποτε άλλο παρά να παραμείνουν στη ζωή.

Κίνα και Θιβέτ

Νικόδημος 

1. Όπως με τους Ουίγκουρ, έτσι και με το Θιβέτ κυκλοφορεί μια αντικινέζικη προπαγάνδα που κατηγορεί την Κίνα ότι καταστρέφει την παραδοσιακή ζωή στο Θιβέτ, καταπιέζει τους Θιβετιανούς και προσπαθεί να τους κινεζοποιήσει. Υπάρχει η Ετήσια Έκθεση για το 2019 της Αμερικανικής Επιτροπής για Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία, σελ. 14, που δημοσιεύθηκε Απρ. 2020 κι είναι διαθέσιμη στο Διαδίκτυο (USCIRF = United States Commission for International Religious Freedom).

Υπάρχουν επίσης πάρα πολλά άρθρα από Δυτικούς και Θιβετιανούς ακολούθους του Δαλάι Λάμα στην εξορία.

Μα για μια πιο ενημερωμένη άποψη οι αναγνώστες ας διαβάσουν το άρθρο CIA Tibetan Program στη Wikipedia. Εδώ θα δουν πως ο Δαλάι Λάμα πήρε μόνο το 1964 180.000$, ξοδεύτηκαν 855.000 για εκπαίδευση ανταρτών κι άλλες 700.000 σε άλλες δραστηριότητες. Ναι, για τον πολύ κόσμο, εντελώς άγνωστα!

2. Υπάρχει μια ρομαντική γενική εικόνα για το Θιβέτ ως μια μακάρια χώρα Shangri La, όπου ο Δαλάι Λάμα και οι ηγούμενοι λάμα των μοναστηριών επόπτευαν την ειρηνική ζωή και πνευματική φώτιση των Θιβετιανών βουδιστών, έναν ουράνιο παράδεισο στο ψηλότερο οροπέδιο του κόσμου, αλυσοδεμένο τώρα από τους αιμοβόρους Κινέζους Κομμουνιστές. 

Η ιστορία του Anti-Mask League

 

Τις ονόμαζαν φίμωτρα, εστίες μικροβίων και παγίδες βρωμιάς. Κάποιοι είπαν ότι έμοιαζαν με «ρύγχος γουρουνιού». Μερικοί τους άνοιγαν τρύπες για να καπνίζουν το τσιγάρο τους. Άλλοι τις έδεναν σε σκύλους για πλάκα. Οι ληστές τις χρησιμοποιούσαν για να κλέβουν τράπεζες.

Πριν από έναν αιώνα και κάτι, καθώς η πανδημία της γρίπης του 1918 ξέσπασε στις ΗΠΑ, οι μάσκες έγιναν η πρώτη γραμμή άμυνας στη μάχη κατά του ιού. Αλλά (όπως και σήμερα), οι μάσκες προκάλεσαν αντιδράσεις. Όταν οι ιατρικές αρχές συνέστησαν τη χρήση μάσκας για να επιβραδύνουν την εξάπλωση της ασθένειας, μερικοί έκαναν «αντίσταση».

Η προέλευση των ανθρώπων

 

Η πρώτη φουρνιά ανθρώπων στην ελληνική μυθολογία φίλες και φίλοι μας ήταν το «χρυσό γένος». Σύμφωνα με τον Ησίοδο ζούσαν ανάμεσα στους θεούς και τρέφονταν από τη Γη που παρείχε γενναιόδωρα τα αγαθά της. Όλοι ήταν νέοι, ζούσαν πολλά χρόνια και έπειτα πέθαιναν ειρηνικά. Την επίβλεψη και κυριαρχία τους είχε ο Κρόνος. Ο Πλάτωνας θεωρούσε αυτό το γένος καλό και ενάρετο και τους περιέγραφε ως «δαίμονες» πάνω στη Γη, που σήμαινε σοφοί, ευεργετικά πνεύματα (την αρνητική έννοια που έχει σήμερα πήρε πολύ αργότερα).

Το δεύτερο γένος ήταν το αργυρό. Οι άντρες ζούσαν έναν αιώνα αλλά υπό την κυριαρχία των μανάδων. Βρίσκονταν σε συνεχή σύγκρουση μεταξύ τους και αμελούσαν τους Θεούς οπότε ο Δίας, στον οποίο ανήκαν, τους εξολόθρεψε με κατακλυσμό. Ερευνητικά πιστεύεται πως ο κατακλυσμός αυτός παραλληλιζόταν συμβολικά με τη λίμνη Κωπαΐδα ή την Αττική (*εκείνες τις εποχές μια απότομη υπερχείλιση ή άλλο σχετικό φυσικό φαινόμενο επέφερε επιπτώσεις στους αγροτικούς πληθυσμούς – για παράδειγμα αν σε μια λίμνη κατέληγε θαλασσινό νερό, τα νερά της αλμύριζαν, έπαυε να είναι πηγή καλλιεργήσιμων εκτάσεων καταστρέφοντας τις σοδειές και αναγκάζοντας τους γύρω πληθυσμούς να αναζητούν αλλού κατοικία. Έτσι σε πολλές μυθολογίες φαινόμενα όπως οι κατακλυσμοί χρησιμοποιήθηκαν ως ισχυρά σύμβολα μεταβολών των γενών των ανθρώπων.)

Το τρίτο γένος ήταν χάλκινο. Οι άνθρωποι ήταν σκληρόπετσοι και δυνατοί και συνέχιζαν να πολεμούν. Τα αντικείμενά τους (σπίτια, πανοπλίες, όπλα, εργαλεία) ήταν φτιαγμένα από χαλκό. Συχνά πέθαιναν βίαια, και ένας νέος κατακλυσμός εξολόθρευσε όσους είχαν απομείνει.

Denton Cooley - Ο πρώτος χειρουργός που εμφύτευσε τεχνητή καρδιά

 

Επισκέπτες χειρουργοί συσσωρεύονται γύρω από τον Denton Cooley για να παρατηρήσουν μια παράκαμψη στεφανιαίας αρτηρίας, περίπου το 1970.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΣΕΞ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΙΣ ΗΠΑ.

 

Στην Ευρώπη η σεξουαλική ζωή των πολιτικών, από παράδοση, ήταν εκτός των πολιτικών αντιθέσεων. Είναι χαρακτηριστικό το πότε μάθαμε για τα εξώγαμα παιδιά του Μιτεράν και του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ουσιαστικά η πιο γνωστή στην Ευρωπαϊκή σεξουαλική ιστορία με πολιτικό είναι με τον 6ο Πρόεδρο της Γ΄ Γαλλικής Δημοκρατίας Félix Faure η οποία έγινε και αυτή γνωστή λόγω του θανάτου του, θάνατο που πολλοί άνδρες θα επιθυμούσαν για τον εαυτό τους!

Αντίθετα στην Αμερική η σεξουαλική ζωή των πολιτικών παίζει ουσιαστικό ρόλο στην σταδιοδρομία τους και η περίπτωση του Κλίντον είναι αρκετά πρόσφατη. Δεν ξέρω επίσης αν ο Κένεντι δεν είχε δολοφονηθεί αν θα είχαν έρθει στην δημοσιότητα όλες οι εξωσυζυγικές του σχέσεις.

Αυτή η καθαρά προτεσταντική αντιμετώπιση υπάρχει από την τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας των ΗΠΑ και ο πρώτος που η σεξουαλική του ζωή έγινε γνωστή ήταν ένας από αυτούς που πρωταγωνίστησαν στην ίδρυση αυτού του κράτους.

Η Σταυροφορία του λαού (1096 Μ.Χ) : Ο πρόδρομος της Πρώτης σταυροφορίας και η καταστροφή της στην Μικρά Ασία από τους Σελτζούκους Τούρκους

 

"Κάποιος Κέλτης, Πέτρος το όνομα, επονομαζόμενος  Κουκούπετρος, είχε μόλις και μετά βίας επιστρέψει στον τόπο του μετά το ταξίδι που είχε επιχειρήσει για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους στο διάστημα του οποίου είχε υποφέρει τα πάνδεινα από τους Τούρκους και τους Σαρακηνούς που καταλήστευαν τότε ολόκληρη την Ασία. Η σκέψη ότι είχε αποτύχει  στο σκοπό του του ήταν ανυπόφορη, γι'αυτό και ήθελε να επαναλάβει το εγχείρημα. Ξέροντας όμως πως δεν πρέπει να ξεκινήσει και πάλι μόνος την οδοιπορία προς τον Άγιο Τάφο για να μην πάθει ακόμα χειρότερα, συνέλαβε ένα συνετό σχέδιο: να διαλαλήσει σ'όλες τις χώρες των Λατίνων πως "Φωνή Κυρίου"με προστάζει να διακηρύξω σ'όλους τους κόμητες της Φραγκίας να φύγει ο καθένας τους από τον τόπο του και να πάνε για προσκύνημα στον Άγιο Τάφο και ν'αγωνιστούν μ' όλη τη δύναμη των χεριών και της ψυχής τους για την απελευθέρωση των Ιεροσολύμων από την καταδυνάστευση των Αγαρηνών". Και πράγματι το κατάφερε: σαν να είχε στ' αλήθεια  μιλήσει σε όλων τις ψυχές με τη φωνή του Κυρίου, κατόρθωσε να συγκεντρώσει από παντού τους Κέλτες που άρχισαν να καταφθάνουν καθένας από τα μέρη του με τα όπλα τους και τ'άλογά τους κι όλη την άλλη πολεμική προπαρασκευή. Γεμάτοι ζήλο και ορμή πλημμύριζαν όλους τους δρόμους. Τους Κέλτες εκείνους στρατιώτες ακολουθούσαν άνθρωποι άοπλοι, πλήθος αμέτρητο σαν την άμμο και σαν τ'άστρα, με φοινικόκλαδα και σταυρούς στους ώμους, γυναίκες και παιδιά που είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους. Ήταν σαν να' βλεπες  κάποια ποτάμια να συρρέουν από παντού και, περνώντας ως επί το πλείστον από τη Δακία, να ορμάνε πανστρατιά  στα δικά μας εδάφη".  (Πηγή: Άννα Κομνηνή, Αλεξιάδα).

Ο Πέτρος ο Ερημίτης (Pierre l'Ermite, 1053 - 1115), γνωστός και σαν Πέτρος της Αμιένης, ήταν Γάλλος ιερωμένος (μοναχός). Γεννήθηκε στην Πικαρδία, Γαλλία το 1053. Ο Ερημίτης μετατράπηκε σε σφοδρό υπέρμαχο των Σταυροφοριών, λόγω κακομεταχείρησης που υπέστη από τους Σελτζούκους, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής του στους Αγίους Τόπους. Σε συνεργασία με τον Πάπα Ουρβανό Β' που ήταν ο οργανωτής της, τέθηκε επικεφαλής της Α' Σταυροφορίας (1095), από κοινού με τον ιππότη Βαλέριο τον Ακτήμονα. Η Σταυροφορία κατέληξε σε πανωλεθρία, με συνέπεια ο Πέτρος να διασωθεί δύσκολα και στη συνέχεια να ενταχθεί σε ένα έτερο τάγμα σταυροφόρων, υπό την ηγεσία του Γοδεφρείγου Μπουγιόν. Ο Πέτρος ο Ερημίτης πήρε μέρος στις εκστρατείες για την κατάληψη των πόλεων της Αντιόχειας (1097) και της Ιερουσαλήμ (1099). Πέθανε στη Λιέγη, Βέλγιο, το 1115.

Γραμμική Γραφή Β'...Στη σύντοµη ζωή του ο ιδιοφυής νεαρός Μάικλ Βέντρις έδωσε στη χώρα µας 7 αιώνες περισσότερη Ιστορία!

 

Έζησε µόνο 34 χρόνια. Στη σύντοµη ζωή του ο ιδιοφυής νεαρός Μάικλ Βέντρις έδωσε στη χώρα µας 7 αιώνες περισσότερη Ιστορία! Από µικρός είχε κλίση στην εκµάθηση γλωσσών, 9 χρονών γνώριζε αρχαία ελληνικά, λατινικά, γαλλικά, γερµανικά, πολωνικά. 

Το 1936, σε ηλικία 14 ετών, έτυχε να ξεναγηθεί από τον ανασκαφέα της Κνωσού Σερ Άρθουρ Έβανς σε µια έκθεση Μινωικής Tέχνης και εντυπωσιάζεται, ακούει για πρώτη φορά για την άγνωστη γραφή των Μινωιτών. 

Ολόκληρη η επιστηµονική κοινότητα, επηρεασµένη από το κύρος του Έβανς, δέχεται τη γνώµη του ότι δεν είναι ελληνική, αλλά ξεχωριστή γλώσσα. Του Βέντρις όµως γίνεται έµµονη ιδέα να τη διαβάσει. 

Στον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο κατατάσσεται στη Βασιλική Βρετανική Αεροπορία και διαπρέπει στο να σπάζει µυστικούς κώδικες των Γερµανών. Το να λύσει το µεγάλο αίνιγµα της Γραμμμικής Β’, το αποκαλούµενο «Έβερεστ» της Αρχαιολογίας που ταλάνιζε ειδικούς πάνω από 30 χρόνια, γίνεται έμονη ιδέα του. 

Η Μάχη του Μαραθώνα και η έκπληξη των Περσών μετά την ήττα τους

Η Μάχη του Μαραθώνα διεξήχθη το 490 π.Χ. ανάμεσα στους Αθηναίους και Πλαταιείς από τη μια πλευρά και τους Πέρσες από την άλλη, στην πεδιάδα του Μαραθώνα της Αττικής. Έληξε με νίκη των Ελλήνων και σήμανε το τέλος της πρώτης απόπειρας της Περσικής αυτοκρατορίας, επί βασιλείας Δαρείου Α’ να υποτάξει τις πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας.

Αρχηγοί των Περσών σ’ αυτήν την εκστρατεία ήταν ο Δάτης κι ο Αρταφέρνης, που ο στρατός τους αποτελούνταν από 100.000 άντρες, ενώ των Ελλήνων ήταν 10.000 Αθηναίοι οπλίτες και 1.000 Πλαταιείς.

Οι δέκα στρατηγοί που ήταν επικεφαλής του Αθηναϊκού στρατού ήταν διχασμένοι για το πώς έπρεπε να δράσουν. Πέντε υποστήριζαν ότι ήταν πολύ λίγοι για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες ενώ οι υπόλοιποι ανάμεσα τους και ο Μιλτιάδης ήταν υπέρ της μάχης. Επειδή βρίσκονταν σε αδιέξοδο αποφάσισαν μάλλον μετά από πρόταση του Μιλτιάδη να ψηφίσει και ο πολέμαρχος, ο Καλλίμαχος. Ο Μιλτιάδης κατάφερε να τον πείσει και οι Αθηναίοι ετοιμάστηκαν για τη μάχη.

Με επικεφαλής το Μιλτιάδη οι Έλληνες νίκησαν τους Πέρσες. Ο τελικός απολογισμός της μάχης ήταν εντυπωσιακός: 6.400 Πέρσες έπεσαν νεκροί έναντι μόλις 192 Ελλήνων.

Να μη σηκώσουνε ποτές κεφάλι οι ραγιάδες.

«Στους χρόνους της Άλωσης οι στρατιώτες του Παλαιολόγου που υπεράσπισαν τα τείχη ήσαν οχτώ χιλιάδες. Την ίδια ώρα που στα μοναστήρια του κράτους βρίσκουνταν τριακόσιες χιλιάδες καλόγεροι στην άλκιμη ηλικία του μάχιμου άντρα. Να τρώνε και να πέρδονται και να τρέφουνε πρωκτό. Και ο αρχηγός του κράτους την Κυριακή έψελνε πατριάρχης στην αγια-Σοφιά, και τη Δευτέρα γονάτιζε τσανακογλείφτης στο σαράι.

Έτσι, μιλώντας για πατριάρχη και για σουλτάνο, φτάνουμε στους πρώτους κύκλους της Κόλασης του Δάντη. Κάποτε πρέπει να ξεκλειδώσουμε το κατώγι της ιστορίας μας. Και να φέρουμε στο φως «τους όφεις και τα φίδια» που είναι μέσα κλεισμένα. Να ειπούμε, δηλαδή, ότι το πρώτο μέλημα του πορθητή της Πόλης ήτανε να θρονιάσει στο στασίδι των σκλάβων τουρκόφρονα πατριάρχη. Όχι για να προστατέψει τα νιτερέσα του δούλου γένους, όπως μας λένε αιώνες τώρα οι δάσκαλοι και τα βιβλία. Αλλά για να τον έχει δόλιο και χθόνιο συνεργάτη στο αρειμάνιο οθωμανιλίκι του. Στο να μη σηκώσουνε, δηλαδή, ποτές κεφάλι οι ραγιάδες.

- Εσύ από τη μεριά σου, παπά, είπε ο Πορθητής στον πατριάρχη Γεννάδιο, αυτόν που διάταξε να κάψουν τα βιβλία του Πλήθωνα για τον Πλάτωνα, θά' σαι το δικό μου μούτρο με τη μουστακοφόρα και τη ραγιάδικη προβοσκίδα. Ο κρυφός πολυχρονεμένος πατισάχ. Θα τους λες, μαζί με την κυρα-Δέσποινα, υπομονή και κουράγιο, και «πάλε με χρόνους με καιρούς...». Και θα τους κρατάς καλά στους χαλκάδες και τις άλυσες.

Πριν 300 χρόνια, στις 18 Ιουλίου του 1720, ο Πέτρος Ιωάννου, κάτοικος του Κιλκίς εξισλαμίστηκε.

«Τιμήθηκε με τον ισλαμισμό, αφού απάγγειλε τις λέξεις της ομολογίας πίστεως και σώθηκε έτσι από τις ψεύτικες θρησκείες. Εγγυάται γι’ αυτόν ο Χατζή αγάς.»

Η ημερομηνία είναι η 11η Ραμαζάν 1132, δηλαδή η 18η Ιουλίου 1720. Υπογράφει ο ιεροδικαστής του καζά, δηλαδή της επαρχίας Αβρέτ Χισάρ* (που είχε έδρα το Κιλκίς), ο Μουσταφά Τσελεμπή Γιατζή.