ΥΛΟΝΟΜΗ

 

Ο Οβιδιος αναφερεται ονομαστικα στην κενταυριδα Υλονομη,συζυγο του ομορφου κενταυρου Κυλλαρου.

Πολλες κενταυριδες τον ποθησαν ομως τον κερδισε η Υλονομη ομορφη και αυτη με φροντισμενη παντα την χαιτη της και λαμπερο το δερμα της.

Μοιραζονταν την αγαπη τους και περιπλανιονταν στις βουνοπλαγιες η αναπαυονταν στις σπηλιες.

Μαζι πηγαν στο παλατι των Λαπιθων και μαζι πολεμησαν ο ενας πλαι στον αλλον σκληρα.

Η ΔΑΝΑΗ ΦΥΛΑΚΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ…

 

 Οι μύθοι δεν είναι απλά και τυχαία αφηγήματα, είναι χρησμοί! Που λειτουργούν πολλαπλά ως δείκτες ζωής, αλλά και πρόβλεψης, στο χώρο και στο χρόνο.

Είναι γνωστός ο μύθος της Δανάης και του Περσέα, και για όσους δεν τον γνωρίζουν ή δεν τον θυμούνται, τον παραθέτω πιο κάτω εν συντομία, αφού το ζητούμενο εδώ δεν είναι άλλη μια αναδημοσίευση του μύθου, αλλά η σημασία του για το δικό μας τώρα: το μήνυμα που αυτός μας στέλνει μες από τα βάθη του χρόνου και της σοφίας.

 Ο μύθος

     Η Δανάη ήταν κόρη του Ακρίσιου, του βασιλιά του Άργους, και της Ευρυδίκης (όχι της γνωστής Ευρυδίκης, της γυναίκας του Ορφέα, αλλά κάποιας άλλης συνονόματής της). Ο Ακρίσιος, απελπισμένος που δεν είχε κάνει γιο, έστειλε στο μαντείο των Δελφών να ρωτήσει τον Θεό Απόλλωνα γιατί δεν μπορούσε να αποκτήσει αρσενικό παιδί. Ο χρησμός που του δόθηκε ήταν, όμως, όχι μόνο απογοητευτικός, αλλά και απειλητικός για την ίδια τη ζωή του, αφού τον προειδοποιούσε ότι ο ίδιος δε θα αποκτούσε ποτέ γιο, αντίθετα η κόρη του, η Δανάη, θα γεννούσε έναν γιο ο οποίος θα τον σκότωνε.

Τρελός από οργή ο βασιλιάς Ακρίσιος έδωσε διαταγή να κατασκευαστεί μια υπόγεια χάλκινη φυλακή, στην οποία έκλεισε τη δύστυχη Δανάη, σίγουρος ότι εκεί κάτω, θαμμένη ζωντανή, δε θα μπορούσε ποτέ να γνωρίσει κανέναν άνδρα και δε θα γεννούσε ποτέ αυτόν τον επίφοβο εγγονό.

Ο Ζευς, όμως, που τα πάνθ’ ορά, που όλα τα βλέπει, ως πανεπόπτης οφθαλμός που είναι, είδε τη Δανάη και άκουσε τους θρήνους της. Την ερωτεύτηκε αμέσως και μεταμορφωμένος σε χρυσή βροχή, διείσδυσε στο χώμα, μπήκε στη φυλακή όπου ήταν κλεισμένη η κόρη και ενώθηκε μαζί της. Από την ένωση αυτή γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ήρωες, ο Περσέας.

¨Παλαιοί Θεοί¨ Ευλογία ή Κατάρα για την Ανθρωπότητα;

  Αν ψάξουμε στην μυθολογία των αρχαίων λαών, θα συναντήσουμε παντού ιστορίες για τους Θεούς που ήρθαν από τα άστρα και οι περισσότεροι εξ΄αυτών  ζητούσαν αίμα ζώων ή ανθρώπων στις θυσίες τους, από τους Βαβυλωνίους και Σουμεριακούς Θεούς, έως τους Ανουνάκι των Μάγιας και τους Ολύμπιους. Σε όλες τις μυθολογίες έχουμε αναφορές για αίμα στις θυσίες. Αν οι Θεοί δεν έπαιρναν ενέργεια από τις αιματοβαμμένες θυσίες τότε θύμωναν και προκαλούσαν καταστροφές και κατακλυσμούς.  Ο Πλάτωνας στον Κριτία μας λέει σχετικά για μια εισβολή στο παρελθόν, ενοχοποιώντας τους θεούς: «Όταν το θεϊκό αποδυναμώθηκε από το θνητό, τότε οι θεοί υπέπεσαν στην ασχημοσύνη. Ο Ζευς συγκέντρωσε όλους τους θεούς στην πιο ευγενική τους κατοικία, η οποία βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος και έχει θέα σε ότι συμμετέχει στο γίγνεσθαι. Και έχοντας συγκεντρώσει αυτούς, είπε…» δεν θα μάθουμε πότε αυτό που ο Πλάτωνας ήθελε να κάνει τον Κριτία να πει. Το κείμενο σταματά εδώ. Θα έπρεπε να αντιμετώπιζαν κάποια σοβαρή κατάσταση οι Θεοί για να μαζευτούν εκεί που κατασκευάζονται τα γίγνεσθαι (πιθανά μέλλοντα). Το αποτέλεσμα είναι  ότι μια μεγάλη καταστροφή στο παρελθόν αφάνισε το 97% των θηλαστικών του πλανήτη.   

«Η σιδερένια γενιά», του Ησίοδου και η δική μας

 

Χαρά Νάστου

«Η σιδερένια γενιά», του Ησίοδου και η δική μας

Ο Ησίοδος την παρουσιάζει με τον εξής αφορισμό:

“ Ω! Μα είθε να μη γεννιόμουνα τώρα στο πέμπτο γένος εγώ, μα ή πριν να πεθάνω, ή ύστερα να ερχόμουν. Τώρα πια το σιδερένιο γένος είναι”

Το πέμπτο ΓΕΝΟΣ, το ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ, περιλαμβάνει ανάξιους απόγονους της τέταρτης γενιάς, της ηρωικής.

Είναι οι άνθρωποι της γενιάς του Ησίοδου, εκφυλισμένοι, σκληροί, άδικοι, μοχθηροί, λάγνοι, άστοργοι και κυρίως δόλιοι.

«Ούτε πια μέρα ο κάματος για τους ανθρώπους θα σταθεί κι ο αγώνας, μήτε νύχτα θα πάψουνε να τους σαρακοτρώνε οι έγνοιες.

ΚΑΛΙ - Η ΜΑΥΡΗ ΘΕΑ

 ΑΠΟ ΒΑΣΩ ΔΕΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η Κάλι είναι η μαύρη θεά που αφήνει πίσω της τα ίχνη του θανάτου και της καταστροφής. Είναι η μεγάλη κυρίαρχη του κόσμου, στα μάτια της όμως φαίνεται η δίψα για αίμα. Γύρω από τον λαιμό της τυλίγονται φίδια. Είναι φιδόμορφη σαν τη Μέδουσα. Έχει δέκα χέρια, σύμφωνα με άλλους τέσσερα, και με αυτά κρατά τα εργαλεία του θανάτου. Οι άνθρωποι τη φοβούνται πολύ γιατί απειλεί τη ζωή τους.

Συνήθως απεικονίζεται ως ως γυναίκα μελαψού χρώματος, με μακριά μαλλιά και τέσσερα χέρια. Στο ένα της χέρι κρατά το ξίφος, στο δεύτερο, το κομμένο κεφάλι του γίγαντα, ενώ με τα άλλα δύο ενθαρρύνει τους πιστούς της. Τα ενώτιά της είναι δύο πτώματα και φορά ένα περιδέραιο από ανθρώπινα κρανία. Μοναδικό της ένδυμα είναι μία πλατειά ζώνη η οποία αποτελείται από δύο σειρές κομμένων χεριών. Η γλώσσα της κρέμεται, τα μάτια της είναι κόκκινα όπως των μεθυσμένων, ενώ το πρόσωπο και το στήθος της είναι γεμάτα αίμα. 

« Πώς εξαφανίστηκαν τα 4 γένη των ανθρώπων»

 

Ο Ησίοδος, ποιητής του 8ουπ.Χ. αι., έχει μιλήσει για τις πέντε γενιές του ανθρώπινου είδους, στις οποίες πρόσφατα αναφέρθηκε και παρουσίασε εξαιρετικά ο αγαπητός διαχειριστής της σελίδας μας, ο Αποστόλης Αλεξόπουλος.

.

Οι άνθρωποι της 1ης γενιάς, της χρυσής όπως την ονομάζει ο Ησίοδος, που την έπλασαν οι Θεοί, ζούσαν παραδείσια, αγέραστοι κι αμέριμνοι, ώσπου με χώμα, σαν κοιμήθηκαν, τους σκέπασε ο Δίας και όλους τούς έκανε θεϊκά πνεύματα.


Τη 2η γενιά όμως, την ασημένια, τη φιλέριδη, που στους θεούς θυσίες δεν πρόσφερε αποφάσισε ο Δίας να την αφανίσει.
Είναι η μυθολογική γενιά στην οποία τοποθετείται ο κατακλυσμός του Ωγύγου

ΚΕΡΒΕΡΟΣ Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ – ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ

 

ΑΠΟ ΒΑΣΩ ΔΕΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Κέρβερος ο «σκύλος του Άδη», - φύλακας του παλατιού του Πλούτωνα στις όχθες της Στύγας, (το παλάτι βρισκόταν ή στον Αχέροντα, ή στο ακρωτήριο Ταίναρο), ήταν γιος της Έχιδνας και του Τυφώνα, αδερφός του Όρθρου του τερατόμορφου σκύλου του Γηρυόνη, της Λερναίας ύδρας και του λιονταριού της Νεμέας. Λέγεται πως είχε είχε φίδι για ουρά και μια σειρά από φιδίσια κεφάλια έβγαιναν από τη ραχοκοκκαλιά του. Ο Κέρβερος είχε αρχικά πενήντα κεφάλια ή παραπάνω κεφάλια, αλλά κατόπιν είχε τρία κεφάλια, όπως και η κυρά του η Εκάτη. 

Υπήρξε το Ελληνικό αντίστοιχο του Άνουβη, του κυνοκέφαλου γιου της λιβυκής θεάς του θανάτου Νέφθυος, ο οποίος οδηγούσε τις ψυχές στον κάτω κόσμο. Τα τρία κεφάλια θεωρείται ότι αντιπροσώπευαν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, ενώ άλλες πηγές αναφέρουν ότι ήταν σύμβολο της γέννησης, της νεότητας και του γήρατος. Ίσως επίσης συμβολίζουν το τρισυπόστατο, της ανθρώπινης φύσης. Η ουρά φιδιού συμβολίζει τις πλάνες και τις φοβίες που δηλητηριάζουν τη πνευματική ζωή. 

Η προέλευση των ανθρώπων

 

Η πρώτη φουρνιά ανθρώπων στην ελληνική μυθολογία φίλες και φίλοι μας ήταν το «χρυσό γένος». Σύμφωνα με τον Ησίοδο ζούσαν ανάμεσα στους θεούς και τρέφονταν από τη Γη που παρείχε γενναιόδωρα τα αγαθά της. Όλοι ήταν νέοι, ζούσαν πολλά χρόνια και έπειτα πέθαιναν ειρηνικά. Την επίβλεψη και κυριαρχία τους είχε ο Κρόνος. Ο Πλάτωνας θεωρούσε αυτό το γένος καλό και ενάρετο και τους περιέγραφε ως «δαίμονες» πάνω στη Γη, που σήμαινε σοφοί, ευεργετικά πνεύματα (την αρνητική έννοια που έχει σήμερα πήρε πολύ αργότερα).

Το δεύτερο γένος ήταν το αργυρό. Οι άντρες ζούσαν έναν αιώνα αλλά υπό την κυριαρχία των μανάδων. Βρίσκονταν σε συνεχή σύγκρουση μεταξύ τους και αμελούσαν τους Θεούς οπότε ο Δίας, στον οποίο ανήκαν, τους εξολόθρεψε με κατακλυσμό. Ερευνητικά πιστεύεται πως ο κατακλυσμός αυτός παραλληλιζόταν συμβολικά με τη λίμνη Κωπαΐδα ή την Αττική (*εκείνες τις εποχές μια απότομη υπερχείλιση ή άλλο σχετικό φυσικό φαινόμενο επέφερε επιπτώσεις στους αγροτικούς πληθυσμούς – για παράδειγμα αν σε μια λίμνη κατέληγε θαλασσινό νερό, τα νερά της αλμύριζαν, έπαυε να είναι πηγή καλλιεργήσιμων εκτάσεων καταστρέφοντας τις σοδειές και αναγκάζοντας τους γύρω πληθυσμούς να αναζητούν αλλού κατοικία. Έτσι σε πολλές μυθολογίες φαινόμενα όπως οι κατακλυσμοί χρησιμοποιήθηκαν ως ισχυρά σύμβολα μεταβολών των γενών των ανθρώπων.)

Το τρίτο γένος ήταν χάλκινο. Οι άνθρωποι ήταν σκληρόπετσοι και δυνατοί και συνέχιζαν να πολεμούν. Τα αντικείμενά τους (σπίτια, πανοπλίες, όπλα, εργαλεία) ήταν φτιαγμένα από χαλκό. Συχνά πέθαιναν βίαια, και ένας νέος κατακλυσμός εξολόθρευσε όσους είχαν απομείνει.

Ο Οδυσσέας και οι Άτλαντες

 

Από το βιβλίο του Γιώργου Μεταξά:

«Μια σύντομη και ρεαλιστική προσέγγιση στις περιπλανήσεις του Οδυσσέα»

Ίσως όμως δεν ήταν οι Μινωίτες που έφθασαν πρώτοι στην Αμερική αλλά οι Άτλαντες, οι οποίοι μετέφεραν έναν κοινό πολιτισμό σε Δύση και Ανατολή, ειδικά μετά την καταστροφή της χώρας τους. Αν λοιπόν ισχύουν αυτά που γράφει ο Πλάτων για την Ατλαντίδα στον «Τίμαιο» και στον (ημιτελή) «Κριτία», γιατί ενδέχεται η όλη ιστορία να είναι ηθική μυθοπλασία (βλ. παρακάτω), η πιθανότερη θέση της Ατλαντίδας είναι εκεί που ο ίδιος ο Σόλων (όπως γράφει ο Πλάτων) προσδιορίζει, έξω από τις «στήλες ή πύλες του Ηρακλή», δηλαδή έξω από το Γιβραλτάρ. Και βέβαια οι πύλες του Ηρακλή θα ήταν πολύ πιο εντυπωσιακές εκείνη την εποχή (γύρω στο 10.000 π.Χ.) και το άνοιγμα στενότερο, καθώς η στάθμη της θάλασσας θα βρισκόταν 60-80 m χαμηλότερα από τη σημερινή.

Έφτασε ο Οδυσσέας στην Αμερική, ή μήπως οι Άτλαντες;

(Το κείμενο αυτό αποτελεί απόσπασμα ενός μικρού βιβλίου μου που εκδόθηκε πρόσφατα σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, για μια ρεαλιστική προσέγγιση στο σύνολο των περιπλανήσεων του Οδυσσέα).

Η ιέρεια Ιώ, μια κυνηγημένη γυναίκα

 

Xαρά Νάστου

Η Ιώ ανήκει στον βασιλικό οίκο του Άργους ή της Κορίνθου, πόλεις που αναφέρονται και ως τόποι καταγωγής της.

Οι μύθοι που θεωρούν ότι η γενεαλογική της ρίζα ανάγεται στο Άργος αναφέρουν πως είναι κόρη του θεού ποταμού Ίναχου.

Οι μύθοι που τη θέλουν να κατάγεται από την Κόρινθο κατονομάζουν πατέρα της τον Πειρήνα, αδελφό του Βελλεροφόντη.

Σε μια άλλη, μη διαδεδομένη εκδοχή, θεωρείται και κόρη του Προμηθέα.

Ήταν ιέρεια της Ήρας η Ιώ στο Ηραίο του Άργους και η ομορφιά της δεν ξέφυγε απ’ τη ματιά του υπέρτατου θεού του Ολύμπου!

Η ένωση του Δία με τη θνητή έγινε ύστερα από παρέμβαση των μαντείων των Δελφών και της Δωδώνης, όπου κατέφυγε ο πατέρας της Ιώς, για να του εξηγήσουν ένα όνειρο που είδε η κόρη του, που την παρακινούσε να πάει στις όχθες της λίμνης της Λέρνας και να ενωθεί με τον Δία.

Τα μαντεία χρησμοδότησαν ότι το κορίτσι έπρεπε να ακολουθήσει τις οδηγίες του ονείρου, διαφορετικά κινδύνευε ο βασιλικός οίκος από τον κεραυνό του Δία.

Η ερωτική ένωση έπεσε αμέσως στην αντίληψη της Ήρας, η οποία, μη μπορώντας επ’ ουδενί να τα βάλει με τον παντοδύναμο σύζυγό της, καταδίωξε κι αυτή τη φορά, αναμενόμενο άλλωστε, τη νέα ερωμένη του.

Ο Δίας, που πάντα ήταν προστατευτικός με τις αθώες νεαρές που αποπλανούσε, τη μεταμορφώνει σε λευκή, εξαιρετικoύ κάλλους αγελάδα!

Η Ήρα, παρότι θεά, εξαπατάται και ζητά αυτή τη δαμάλα να την προσφέρουν στη χάρη της.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ......ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ......

 

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ-- ΕΙΤΕ ΠΡΟΜΗΘΕΑ ΤΟΝ ΠΕΙΤΕ, ΕΙΤΕ ΕΩΣΦΟΡΟ, ΕΙΤΕ ΗΦΑΙΣΤΟ, ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΟΝ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΟΝΟΥ ΘΑ ΜΙΛΑΤΕ.....ΕΝ ΟΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΝ-Ο .......ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΝ-ΟΜΑΤΑ ....ΚΑΙ ΟΡΙΣΜΟΥΣ....

Πριν παρακολουθήσουμε ένα απόσπασμα από την απάντηση του Προμηθέα στον Ερμή, για την παράδοση της φωτιάς στους ανθρώπους, λίγα λόγια για τον Προμηθέα δεσμώτη.

Στον Προμηθέα του Αισχύλου οι άνθρωποι πριν από την παρέμβαση του Προμηθέα ζούσαν σε σπηλιές και δεν διέθεταν πρακτική νοημοσύνη για να μπορούν να συλλάβουν, να κατανοήσουν τον κόσμο και να επινοήσουν τρόπους βελτίωσης της ζωής τους. Ο Προμηθέας, λοιπόν, τους διδάσκει όλες τις τέχνες: αρχιτεκτονική, ξυλουργική, αστρονομία, μαθηματικά, γραφή, γλώσσα, ιστορία, γεωργία, τη χρήση των ζώων και την ίππευση, τη ναυτική τέχνη, την ιατρική, τη φαρμακευτική, τη μαντική και τη μεταλλοτεχνία.

Η μετάβαση του ανθρώπου από την κατάσταση των βιολογικών εξαρτήσεων στην κατάσταση της αυτονομίας του νοήμονος όντος συμβολίζεται με τον Προμηθέα και την φιλάνθρωπη κλοπή των «δώρων» του για τον άνθρωπο από το εργαστήρι της Αθηνάς και του Ηφαίστου. Έτσι η κλοπή δεν κρίνεται ως παράβαση ηθικής φύσεως που δεν έπρεπε να γίνει, αλλά ως ευρηματική πράξη του Προμηθέα – ανθρώπου που υπαγορεύεται από αυτή την ίδια την αρχή, η οποία κατηύθυνε και τη μοιρασιά του Επιμηθέα, της σύμμετρης και ισόρροπης διατήρησης του φυσικού κόσμου και της αναπλήρωσης της φυσικής αδυναμίας του ανθρώπου σε αυτόν.

ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ

 

Στην αρχαιότητα ήταν αδύνατο να ξέρει ο άνθρωπος τι βρίσκεται από κάτω του. Έτσι οι θρύλοι, οι δεισιδαιμονίες, οι μύθοι κάλυπταν αυτό το κενό στη γνώση.

Κάτω από τη Γη απλωνόταν το βασίλειο του Άδη, ο Κάτω Κόσμος. Ήταν το «τελευταίο καταφύγιο» των νεκρών. Ο Άδης ήταν ο Θεός των νεκρών. Μετά τη νίκη τους εναντίον των Τιτάνων, τρία αδέρφια μοιράστηκαν την εξουσία του Κόσμου: Ο Άδης κληρώθηκε τον Κάτω Κόσμο, ο Ποσειδώνας τις Θάλασσες και ο Δίας τον Ουρανό. Οι νεκροί εισέρχονταν στους Κάτω Τόπους διασχίζοντας τον ποταμό Αχέροντα με τη βάρκα του Χάροντα, ο οποίος χρέωνε έναν οβολό για το πέρασμα που τον τοποθετούσαν κάτω από τη γλώσσα του νεκρού οι συγγενείς του. Οι άποροι και όσοι δεν είχαν φίλους παρέμεναν αιώνια στην όχθη του ποταμού.

Η αντίπερα όχθη φυλασσόταν από τον Κέρβερο, τρικέφαλο πελώριο σκύλο που νικήθηκε από τον Ηρακλή. Πέρα από τον Κέρβερο, οι σκιές των τεθνεώτων εισέρχονταν στον Τάρταρο, τη γη των νεκρών.

Τον Άδη δεν τον ονόμαζαν συνήθως, γιατί φοβούνταν πως, αν τον επικαλούνταν, θα προκαλούσαν την οργή του. Γι’ αυτόν το λόγο προτιμούσαν να τον αποκαλούν «Πλούτωνα», από το πλούσιος, όνομα που υπαινισσόταν και τον ανεξάντλητο ορυκτό και άλλο πλούτο της Γης.

Ποιοι ήταν οι δέκα πιο δυνατοί άνδρες της Ελληνικής μυθολογίας

 

Η ιστορία των Ελλήνων είναι γεμάτη αγώνες, πολέμους αλλά και πολλούς ήρωες. Κάτι αντίστοιχο μπορεί να συναντήσεις και στην Ελληνική μυθολογία, αλλά εδώ θα βρεις και πολλές ιστορίες με θαρραλέους πολεμιστές, θεούς και ηθικά διδάγματα.

Διαβάζοντας τις ιστορίες της Ελληνικής μυθολογίας θα συναντήσεις πλήθος ισχυρών ανθρώπων (ανδρών και γυναικών), τα κατορθώματα των οποίων είναι γνωστά σε όλες τις γενιές που ακολούθησαν. Πολλοί από αυτούς είναι γνωστοί όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο, και αποτελούν πηγή έμπνευσης για πολλές χώρες.

Ας δούμε, λοιπόν, ποιοι θεωρούνται οι δέκα ισχυρότεροι άνδρες της μυθολογίας μας.

1. Ηρακλής

Ο Ηρακλής ήταν ο γιος του Δία και είναι από τους πιο γνωστούς ήρωες της μυθολογίας. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του κατάφερε να αντιμετωπίσει τους κινδύνους και να γλυτώσει από το θάνατο. Ο Ηρακλής έγινε από τους πιο σημαντικούς ήρωες της Ελληνικής μυθολογίας, και είναι επίσης γνωστός για το πιο αποτρόπαιο έγκλημα καθώς σκότωσε τα ίδια του τα παιδιά. Παρόλα αυτά, το όνομα του είναι συνώνυμο της δύναμης ακόμη και σήμερα.

Δράκοντας και Σεξουαλική Δύναμη

Αναρίθμητα παραμύθια μιλούν για έναν δράκοντα που αιχμαλωτίζει μία όμορφη πριγκίπισσα, αθώα και αγνή, και την κρατά φυλακισμένη μέσα σε έναν πύργο.

Η καημένη η πριγκίπισσα κλαίει, μαραζώνει και ικετεύει τον Ουρανό να τής στείλει έναν σωτήρα. Αλλά, ο ένας μετά τον άλλον, οι ιππότες που έρχονται να την σώσουν καταβροχθίζονται από τον δράκοντα που τούς παίρνει τα πλούτη τους και τα βάζει στα υπόγεια τού πύργου του.

Επιτέλους, μία μέρα έρχεται ένας ιππότης, ένας πρίγκιπας πιο ευγενής, πιο όμορφος και πιο αγνός από τούς άλλους, στον οποίο μία μάγισσα έχει αποκαλύψει το μυστικό για να τον νικήσει : ποια είναι η αδυναμία του, σε ποια στιγμή και με ποιον τρόπο θα μπορούσε να τον δέσει ή να τον πληγώσει....

Και να που αυτός ο τυχερός πρίγκιπας, καλά οπλισμένος και καλά πληροφορημένος κατορθώνει να νικήσει και ελευθερώνει την πριγκίπισσα.

Όλοι οι θησαυροί που είναι μαζεμένοι από αιώνες μέσα στον πύργο, ανήκουν πια σε αυτόν τον ιππότη, σε αυτόν τον όμορφο πρίγκιπα που βγήκε νικητής από την μάχη που είχε δώσει με τον δράκοντα, χάρη στις γνώσεις του και στην αγνότητα του.

Μετά και οι δύο μαζί, καβάλα πάνω στον δράκοντα που οδηγεί ο πρίγκιπας, πετούν στον ουρανό και γυρίζουν τον κόσμο.

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

ΑΠΟ ΒΑΣΩ ΔΕΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο παράδεισος των Ελλήνων, σε μια εποχή όπου η γη δεινοπαθούσε από την τραχύτητα του καιρού και οι άνθρωποι βρίσκονταν στο έλος της φύσης, φαντάζει καταρχήν σαν ένα εύκρατο κλίμα. Ο μέγας ποιητής, μέσω του Πρωτέα του θεού που βόσκει τα κοπάδια με τις φώκιες στους θαλασσινούς κάμπους, λέει στον Μενέλαο για την τύχη που τον περιμένει στο υπερπέραν πως στα Ηλύσια τα λημέρια που είναι ο ξανθός Ροδάμανθυς , οι μέρες των θνητών ανάλαφρα διαβαίνουν. Δεν έχει χειμώνα εκεί, μήτε βροχή και χιόνι μόνε τα΄ αγέρι το γλυκό του Ζέφυρου ανεβάζει παντοτινά ο Ωκεανός, και τους θνητούς δροσίζει.

Μόνο που…η ευδαιμονία αυτή, σε μια χώρα δίχως ομίχλες και χειμώνες, προορίζεται αποκλειστικά για τους συγγενείς των θεών και όχι για τους κοινούς θνητούς. Πρόκειται για αριστοκράτες οι οποίοι θεωρούσαν εαυτούς φορείς θεϊκού αίματος και δικαιούχους ενός προνομιακού ρόλου και ενός προνομιακού πεπρωμένου. Ο ορφικός και πυθαγόρειος στοχασμός θα προσδώσει αργότερα σ΄ αυτή την ιδέα ένα ηθικό και μυστικιστικό νόημα. Ο Πίνδαρος σε ένα απόσπασμα από τον «Δεύτερο Ολυμπιόνικο», λέει πως δικαίωμα στον «παράδεισο» δεν έχουν μόνο οι έχοντες θεϊκό αίμα, αλλά όλοι εκείνοι οι οποίοι έχουν φθάσει στο υψηλότερο ηθικό επίπεδο και παρέμειναν αλώβητοι από κάθε ρύπο.

Εύμαιος, ο πιστός βοσκός του Οδυσσέα

Ράνια Τζεν

Εύλογο ερώτημα πώς ένας χοιροβοσκός μπορεί να αποτελεί ένα σημαντικό πρόσωπο στην Οδύσσεια του Ομήρου.

Κι όμως σε πολλά σημεία αποτελεί πρόσωπο- κλειδί για την εξέλιξη του έπους και αποτελεί επίσης ένα σταθερό άξονα για την επίτευξη της τελικής έκβασης της Οδύσσειας.

Πρώτος ανάμεσα σε κάποιους βοσκούς που παρέμειναν πιστοί στους πραγματικούς κυρίους τους και δεν φέρθηκαν ωφελιμιστικά, όπως θα δούμε πιο κάτω ότι έκανε ο Μελάνθιος που τάχθηκε με το μέρος των μνηστήρων, οι οποίοι είχαν τότε τη δύναμη εκμεταλλευόμενοι την απουσία του Οδυσσέα.

Ο Εύμαιος ήταν ο επικεφαλής στη φροντίδα των κοπαδιών και άνθρωπος με ήθος και πίστη.

Είναι τυχαίο ότι αυτός είναι το μοναδικό πρόσωπο στο οποίο ο ποιητής απευθύνεται σε δεύτερο πρόσωπο;

«τὸν δ᾿ ἀπαμειβόμενος προσέφης, Εὔμαιε συβῶτα»

Σίγουρα δεν επρόκειτο για έναν απλό βοσκό. Ήταν ένα παιδί από βασιλική γενιά. Ο ίδιος διηγείται (ραψωδία ο) ότι ήταν γιος του Κτησία, βασιλιά της νήσου Συρίης (Σύρου). Η Σύρος εκείνα τα χρόνια αποτελούσε ανεξάρτητο κρατίδιο με δικό της βασιλιά, και Βουλή γερόντων είχε ένα βασιλιά από όσο είναι γνωστό, τον Κτησία, γιό του Ορμένου. Βασίλευε σε δυο πόλεις που ήταν επάνω σε δύο αντικριστούς λόφους, ανατολικά και δυτικά : Γαλισσά και Φοίνικα (Ποσίδεια). Οι πόλεις αυτές είχαν καλά λιμάνια.

Η τροφός του μικρού Εύμαιου ήταν μια γυναίκα από τη Φοινίκη. Κάποτε πέρασαν από τη Σύρο Φοίνικες έμποροι και την έπεισαν να τους ακολουθήσει για να τη μεταφέρουν με τα καράβια τους στους γονείς της. Αυτή δέχτηκε και πήρε μαζί της το παιδί. Στο ταξίδι η τροφός αρρώστησε και πέθανε. Το πλοίο λόγω κακών καιρικών συνθηκών οδηγήθηκε προς την Ιθάκη. Εκεί οι έμποροι πούλησαν τον Εύμαιο ως σκλάβο στον βασιλιά Λαέρτη.

Όμως για καλή του τύχη, η σύζυγος του Λαέρτη Αντίκλεια τον μεγάλωσε σαν παιδί της και όταν ανδρώθηκε δούλεψε στα χωράφια του βασιλιά και μετά στο χοιροστάσιο.

Ο αρχαιολόγος Νταίρπφελντ, το 1905 πραγματοποιώντας ανασκαφές στη Λευκάδα, στη θέση Χοιροσπηλιά κοντά στο χωριό Εύγηρος, έφερε στο φως πολλά έγχρωμα εγχάρακτα αγγεία Νεολιθικής εποχής. Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο, εκεί πρέπει να είχε κι ο Εύμαιος το χοιροστάσιο του.

Ανάσταινε νεκρούς ο Ασκληπιός;

γράφει η Νίκη Τσέκου

Ο Ασκληπιός ανάσταινε τόσο πολλούς νεκρούς , που το βασίλειο του Άδη άδειασε , αφού κανείς δεν πέθαινε. ΄Άδης, που δεν είχε πια υπηκόους , διαμαρτυρήθηκε στον αδερφό του το Δία και ο Δίας έριξε έναν κεραυνό και σκότωσε τον Ασκληπιό..Έτσι λέει η Μυθολογία και δύο εκδοχές υπάρχουν; Ή η Μυθολογία λέει παραμύθια, ή ο Ασκληπιός ανάσταινε νεκρούς πραγματικά. Η λογική μου λέει ότι , αν ο Ασκληπιός , γιατί δεν ανασταίνουν και οι γιατροί νεκρούς σήμερα; Που πήγε αυτή η γνώση της αρχαιότητας; Οι μυθολογικές πηγές όμως επιμένουν. Η Μυθολογία αναφέρει και ονόματα, και λέει ότι από τον Ασκληπιό είχε αναστηθεί ο Λυκούργος, ο Καπανεύς ,ο Τυνδάρεως ,ο Ιππόλυτος και άλλοι. Ο Μύθος, σε παραλλαγές , μας λέει ότι ο Ασκληπιός ανάστησε και τον Γλαύκο το γιο του βασιλιά της Κρήτης . Ένας Μύθος για τη νεκρανάστση του Γλαύκου, ήταν γραφτό να ικανοποιήσει τη λογική μου και να δώσει απάντηση στο ερώτημά μου: Ανάσταινε στ’ αλήθεια νεκρούς ο Ασκληπιός; Το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται. Η Μυθολογία λέει ότι ο Γλαύκος ήταν γιος του βασιλιά της Κνωσσού Μίνωα και της Πασσιφάης. Ζούσε με τους γονείς του στα πολυτελή και δαιδαλώδη ανάκτορα της Κνωσού, στην Κρήτη. Κάποια μέρα που έπαιζε στις αίθουσες του παλατιού, κυνήγησε ένα ποντίκι και χάθηκε. Ο πατέρας του και η μάνα του τον αναζήτησαν και δεν τον βρήκαν πουθενά. Τελικά το παιδί βρέθηκε πνιγμένο μέσα σε ένα πιθάρι γεμάτο με μέλι. Οι Κρήτες, έλεγαν, ότι το παιδί το ανάστησε ο Ασκληπιός χρησιμοποιώντας « ορισμένο» βότανο που του έδειξε ένα φίδι πάνω σε έναν τάφο.

ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΑ ΤΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΠΟΥ ΝΩΡΙΖΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ....

Στην αρχή του 15ου ειδυλλίου του ο Θεόκριτος παρουσιάζει δυο γυναίκες, οι οποίες προσπαθούν να βγουν από το σπίτι και να διασκεδάσουν στην ετήσια γιορτή του Άδωνη. Τους εμποδίζουν, ωστόσο, οι διαμαρτυρίες ενός παιδιού, το οποίο, όπως όλα τα παιδιά που καταλαβαίνουν ότι πρόκειται να αφεθούν πίσω με τις νταντάδες τους, διαμαρτύρεται έντονα.
Τελικά η απελπισμένη μητέρα λέει απειλητικά στο παιδί της ότι δεν θα το πάρει μαζί της, επειδή κυκλοφορεί έξω η Μορμώ, το άλογο που δαγκώνει. Η αναφορά στη Μορμώ έχει σκοπό να τρομοκρατήσει το παιδί.

Ο αρχαίος σχολιαστής του χωριού υπονοεί ότι η μητέρα υπενθυμίζει στο παιδί πως παρόμοια τρομακτικά πλάσματα παραμονεύουν έξω στο σκοτάδι. Ένας άλλος σχολιαστής εξηγεί πως Μορμώ ήταν το όνομα για ένα φάσμα που σκότωνε παιδιά. Η Μορμώ ταυτίζεται ή παραλληλίζεται συχνά στις πηγές με άλλα παρόμοια όντα, όπως η Λάμια, η Γελλώ και η Έμπουσα. Αυτού του είδους τα όντα κατοικούν στις παρυφές του χώρου της πολιτισμένης κοινωνίας και πολλές φορές αποτελούν ταξινομικά υβρίδια.

Δηλαδή ο τρόμος τον οποίο προξενούν έγκειται στη μη κανονικότητα τους. Αυτό συμβαίνει σε πολλούς πολιτισμούς. Για παράδειγμα ο διαδεδομένος μύθος του λυκανθρώπου: ο λυκάνθρωπος είναι πιο τρομακτικός από έναν κανονικό λύκο ή από έναν φυσιολογικό άνθρωπο, ακριβώς επειδή δεν ανήκει ούτε στη μία, ούτε στην άλλη κατηγορία. Αυτό το πλησίασμα του ζωικού με το ανθρώπινο είναι ανησυχητικό, επειδή υπονοεί ότι μία από τις οργανωτικές αρχές στις οποίες στηρίζεται η κοινωνία και ο πολιτισμός, δηλαδή ο σαφής διαχωρισμός μεταξύ των τάξεων των όντων δεν είναι απόλυτος. Ο οριακός χαρακτήρας αυτών των πλασμάτων φαίνεται επίσης από το γεγονός ότι η εξώπορτα αποτελεί το σημείο στο οποίο συναντώνται, ακριβώς επειδή το κατώφλι δεν ανήκει ακριβώς ούτε στο εσωτερικό, ούτε στο εξωτερικό του σπιτιού. Στην ίδια έννοια του οριακού εμπίπτουν και άλλα χαρακτηριστικά που παρουσιάζουν αυτές οι οντότητες, όπως το ότι συχνάζουν στα σταυροδρόμια, ότι μπορούν να αλλάζουν μορφή, ότι αντιστρέφουν την φυσιολογική ανθρώπινη συμπεριφορά (π.χ. κανιβαλισμός, ωμοφαγία) κ.ο.κ. Αυτές οι ιστορίες, λοιπόν, περιέχουν μέσα τους το μήνυμα ότι αν επιθυμεί κανείς να διατηρήσει την ταυτότητα του ανθρώπινου όντος και τη συμμετοχή του σε μια κοινωνία, θα πρέπει να προσαρμόσει τη συμπεριφορά του στα γενικά πρότυπα της κοινότητας μέσα στην οποία ζει.

Η ΓΑΤΑ ΩΣ ΙΕΡΟ ΖΩΟ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ και η ΑΙΓΥΠΤΙΑ ΘΕΑ ΜΠΑΑΣΤ ή ΜΠΑΣΤΕΤ

ΑΠΟ ΒΑΣΩ ΔΕΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η Μπαστ ήταν κόρη του θεού ήλιου (Ρα) και διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία. Ο Ηρόδοτος, ο Έλληνας ιστορικός που ταξίδεψε στην Αίγυπτο τον 5ο π.Χ. αιώνα, μας περιγράφει τον ναό της γάτας – θεάς. Ο ναός της Μπαστ βρισκόταν στο κέντρο της πόλης σε ένα νησί που σχηματιζόταν από δύο διαφορετικά κανάλια που ξεκινούσαν απ’ τον Νείλο και έζωναν τον ναό από τις τρεις πλευρές του. Γύρω απ’ το μεγάλο ιερό υπήρχε ένα άλσος από πανύψηλα δέντρα. Το σχήμα του ναού ήταν τετράγωνο και υπήρχε δρόμος στρωμένος με πέτρα μέχρι την είσοδο πλάτους 400 μέτρων, ενώ τα δέντρα έφταναν στον ουρανό.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει επίσης, ότι πολλές επίσημες εορτές προς τιμήν της πραγματοποιούνταν στην Αίγυπτο και ειδικά στη Βούβαστη, όπου κάθε χρόνο την ημέρα της γιορτής της, έρχονταν περίπου 700.000 προσκυνητές, τόσο άνδρες, όσο και γυναίκες. Οι γυναίκες ήταν επιφορτισμένες με τη μουσική, το τραγούδι και το χορό προς τιμήν της θεάς, ενώ μεγάλες θυσίες γίνονταν τότε και καταναλώνονταν τεράστιες ποσότητες κρασιού. Αυτό έχει να κάνει με την αιγυπτιακή δοξασία ότι οι λιονταρίσιες θεές κατευνάζονται με τις γιορτές της μέθης.

Η θεά Bast μερικές φορές απεικονίζεται να κρατά ένα τελετουργικό σείστρο στο ένα χέρι και μια αιγίδα στο άλλο, ή ένα γοργόνιο στολισμένο με κεφάλι λέαινας.

Αργότερα μετετράπη σε θεά γάτα Μπαστέτ και σεληνιακή πλέον θεότητα, πιθανότατα με την επίδραση της ελληνικής θρησκείας, γιατί οι Έλληνες την ταύτισαν με την Αρτέμιδα, σεληνιακή θεότητα, που ήταν αδελφή του Απόλλωνος – ηλίου. Στην ελληνική μυθολογία η Bast είναι γνωστή σαν Αίλουρος.

Τύψεις και αναθεώρηση της υπόθεσης της μητροκτονίας

Οι μέρες κυλούσαν και η ψυχική αρρώστια του Ορέστη δεν έδειχνε σημάδια υποχώρησης, αλλά συνέχιζε να περνά από τους ίδιους δρόμους, της νηφαλιότητας και της παράνοιας, και να τον ρίχνει στο στρώμα, με το κορμί του να πονά παντού, και αυτόν να ζητά εξηγήσεις από το θεό που τον «εξαπάτησε» με το χρησμό του.
Η Ηλέκτρα με τον Πυλάδη στιγμή δεν έφυγε από δίπλα του, τον φρόντιζε ως μητέρα, που δεν είχαν, τον παρηγορούσε για τη λύτρωση, που θα τον έβρισκε γρήγορα, ενώ έπνιγε τα δάκρυα στο βυθό των ματιών της..
Έπαυσε πλέον να βασανίζονται από την εικόνα της επαχθέστατης σφαγής και τάχθηκε ολοκληρωτικά στην ίαση αυτής της καταραμένης νόσου, που έδεσε χειροπόδαρα τον αδελφό της και δεν τον άφηνε να ζήσει.
Αυτή η νόσος των τύψεων τού έτρωγε τα σωθικά, τις περισσότερες ώρες, και λίγες ανάσες του έδινε, την ώρα του ύπνου, ή όταν άκουγε τα σοφά της λόγια και τη βαριά φωνή του Πυλάδη.

Ο λαός του Άργους γνώριζε τη νόσο του διαδόχου και συμμεριζόταν τη θλίψη, που επικρατούσε στο παλάτι, και αγωνιούσε κυρίως για τον Ορέστη και τη γιατρειά του.
Είχαν κλείσει την υπόθεση της μητροκτονίας και είχαν αθωώσει ουσιαστικά και τους δύο θύτες με τη στάση τους και την αποδοχή τους.
Επισκέπτονταν άλλωστε τ’αδέλφια, να πληροφορηθούν για την υγεία τους και να συνδράμουν, οι γεροντότεροι από το συμβούλιο των αρχόντων, με τις συμβουλές τους στη διοίκηση της πόλης.