Η καταγωγή του ανθρώπου

 

Τα μεγάλα ερωτήματα απαιτούν γενναίες απαντήσεις χωρίς προκαταλήψεις

Άρθρο του Ομηριστή Κώστα Δούκα*

Σέ σχέση μέ τήν ἀπέραντη Παλαιολιθική περίοδο, πού χρονολογεῖται σέ βάθος τοὐλάχιστον 2.000.000 χρόνων, ἡ Νεολιθική ἐποχή εἶναι συντομοτάτη καί βραχύβια, δηλαδή διήρκεσε μόλις λίγες χιλιετίες καί ὁδήγησε τόν ἂνθρωπο ἀπό τήν ἐποχή κατεργασίας τοῦ λίθου, στήν ἐποχή κατεργασίας τῶν μετάλλων καί, στήν συνέχεια, στήν ἒκρηξη τῆς τεχνολογίας, πού ἂρχισε ἀπό τήν ρωμαϊκή περίοδο καί μετεξέλιξε τόν ἂνθρωπο σέ κυρίαρχο τοῦ περιβάλλοντος διαστήματος.

Ὁπωσδήποτε, ἡ ἀρχή τῆς Νεολιθικῆς ἐποχῆς τοποθετεῖται ἀπό τούς γεωλόγους καί τούς ἀνθρωπολόγους γύρω στό 8.000 π.Χ. Ὁ χρόνος μετάβασης ἀπό τούς προϊστορικούς χρόνους στούς νεολιθικούς ποικίλλει. Διαρκεῖ περισσότερο στά βόρεια, ὃπου ἡ γνώση τῶν μετάλλων ἒφθασε πολύ ἀργά, ἐνῶ πρός τόν Νότο ἡ λιθική περίοδος διήρκεσε πολύ λιγότερο.

Μάλιστα στήν λιθοχάλκινη περίοδο πρῶτοι εἰσῆλθαν οἱ Μεσογειακοί λαοί. Κύριο γνώρισμα τῆς νεολιθικῆς τεχνοτροπίας εἶναι ἡ λείανση (ἡ ἐπεξεργασία) τῶν λίθινων ἀντικειμένων μέ λειαντῆρα καί μέ τήν παρεμβολή ἂμμου καί νεροῦ. Βρίσκουμε στήν ἐποχή αὐτή μαχαίρια, ξύστρες, αἰχμές βελῶν καί δοράτων, τρυπάνια, σμίλες καί κυρίως ἀξίνες καί πελέκεις. Ἀλλά ἡ χρήση τοῦ ὀστοῦ συνεχίζεται.

Στόν ἑλλαδικό χῶρο χρησιμοποιεῖται κυρίως ὁ χαλκός καί ὁ ὀρείχαλκος πρίν ἀπό 5.500 χρόνια, ἀλλά οἱ λαοί πού κατοικοῦσαν ἐδῶ, ὁπωσδήποτε αὐτόχθονες, φαίνεται ὃτι γνώριζαν νά ἐπεξεργάζονται καί ἂλλα μέταλλα, ὃπως προκύπτει ἀπό τήν Ἰλιάδα καί τήν Ὀδύσσεια,, ὃπως σίδηρο, χρυσό, ἀσήμι καί μόλυβδο.

ΑΝΤΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ, ΑΥΤΗ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΖΕΙ ΤΟΝ ΠΕΡΣΕΑ

 Σύμφωνα με την ελληνική Μυθολογία στην Δύση, πέρα από τον Ωκεανό, δύο  θαλάσσιες θεότητες ο Φόρκυ και η Κητώ είχαν 3 κόρες. Οι δύο, ή Σθεννώ και η Ευρυάλη, ήσαν αθάνατες  ενώ η τρίτη η Γοργώ ή Μέδουσα ήταν θνητή.

Το όνομά της παράγεται από το ρήμα μέδω που σημαίνει άρχω, κυβερνώ, κυριαρχώ, προστατεύω.

Ο δε μεδέων ήταν ο προστάτης, ο φύλακας, ο κυρίαρχος (“ώ φίλοι, Αργείων ηγήτορες ηδέ μέδοντες”). Άρα Μέδουσα σήμαινε τη βασίλισσα, την προστάτιδα, αυτή που είχε οριστεί να φυλάει κάτι.

Η Μέδουσα ήταν μια όμορφη, περήφανη υπεροπτική  ιέρεια της Αθηνάς  με πολύ όμορφα μαλλιά. .

Ο Ποσειδώνας στην εποχή μας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως sex maniac! Νόμιμη σύζυγο είχε την Αμφιτρίτη αλλά δεν άφησε παραπονεμένες και την Αφροδίτη, την Δήμητρα, την Μέδουσα, την Τριτωνίδα, την Ναΐδα, αλλά και τον Νηρίτη που ήταν ο ομορφότερος γιός του Νηρέα και της Δωρίδας και του Πέλοπα.

Η «μαγική» δύναμη του ήχου και της μουσικής...

 

Οι ήχοι είναι μια ισχυρή ενέργεια. Κάθε ήχος είναι μια δόνηση που δημιουργείται από κύματα που ταλαντώνονται σε μια συγκεκριμένη συχνότητα. Στις αρχαίες τελετουργίες, οι λέξεις, οι ήχοι και τα σχήματα συνδυάζονταν για να πετύχουν κάτι συγκεκριμένο. Κάθε γράμμα μιας λέξης σηματοδοτούσε έναν ήχο και κατέγραφε έτσι το άκουσμα αυτού του ήχου. Κάθε ήχος είχε μια ιδιαίτερη χρησιμότητα. Οι αρχαίοι φαίνεται πως πίστευαν πώς υπήρχε μια μαγική διάσταση στη μουσική, μια σχέση μεταξύ άυλου και υλικού που διαφαίνεται, μεταξύ άλλων, και στους μύθους που σχετίζονται ακόμα και με κτίση πόλεων ή τειχών.

Ο θεός Πάνας με την άγρια φωνή του τρομοκρατούσε τους εχθρούς του και τους έτρεπε σε φυγή (πανικός), ενώ με τη μουσική του αυλού του προσέλκυε τις νύμφες, που δεν μπορούσαν να αντισταθούν στο άκουσμα της μουσικής του.

Οι αρχαίοι Έλληνες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο για την ανάδειξη της μουσικής ως θεραπευτικού μέσου. Μέσω της αρχής του συντονισμού, ο ήχος δρα θεραπευτικά, διεισδύοντας σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο ήχος μπορεί να επιβραδύνει και να ρυθμίσει τα εγκεφαλικά κύματα καθώς και να επηρεάσει συγκεκριμένα όργανα αλλά και ολόκληρο τον οργανισμό, σε κυτταρικό επίπεδο. Ίσως για αυτό τον λόγοήδη από την Αρχαιότητα ήταν ευρύτατα διαδεδομένη η θεραπεία ασθενειών με τη χρήση επαναλαμβανόμενων ήχων.

Η σημασία του οβολού στους νεκρούς.

Είναι γνωστή η συνήθεια στα αρχαία χρόνια να τοποθετείται στο στόμα του νεκρού ένας οβολός (νόμισμα χάλκινο ίσο με το 1/6 της τότε δραχμής), για να πληρωθούν τα ναύλα του νεκρού στον περαματάρη Χάροντα. Αυτήν την δοξασία την ενστερνίστηκαν όλοι : ιστορικοί, ερευνητές και αρχαιολόγοι. Άλλωστε τα συγγράμματα όλων των αρχαίων, μιλούσαν πάνω σ΄ αυτήν την εκδοχή. 

Κι αν όπως σατιρίζει ο Λουκιανός στο "ΠΕΡΙ ΠΕΝΘΟΥΣ" κάποια φορά δεν έβαζαν τον οβολό μη έχοντας πληρώσει τα ναύλα ο νεκρός ...θα γύριζε πίσω; Δηλαδή με άλλο σκεπτικό τους έβαζαν τον οβολό για να τους στείλουν στον αγύριστο; Άρα η όλη ιστορία που στήθηκε για να δικαιολογήσει τον ναύλο με τον οβολό, ήταν γελοία και επιπόλαια. 

Ασκληπιός, ο πρώτος θεραπευτής της ψυχής διά μέσου των ονείρων

            Ιατρέ του πόνου μας, Ασκληπιέ, ξεκινώ το εγκωμιό σου, υιέ του Απόλλωνος, που αναδύθηκες μέσα από την θεϊκή Κορωνίδα από το Δώτιο πεδίο, κόρη του Βασίλια Φληγύα Μέγας στην ανθρωπότητα, Κατευναστή των σκληρών δεινών, και έτσι σε καλωσορίζω, Δάσκαλε. Με τον ύμνο αυτό δέομαι προς Εσέ.

                Ο Ασκληπιός, υιός της Κορωνίδας και του Απόλλωνος, ήταν ένας ευγενικός θεραπευτής και διδάσκαλος. Τα θεραπευτικά ιερά του ξεπερνούσαν σε αριθμό τα 300 και κάποια από αυτά λειτουργούσαν για περισσότερο από 1000 χρόνια. Από τη Μ.Ασία μέχρι τη Ρώμη οι ασθενείς από όλες τις κοινωνικές τάξεις συνέρρεαν για να θεραπεύσουν ασθένειες σωματικές ψυχολογικές ή πνευματικές που δεν επιδέχονταν άλλη θεραπεία.

 Το είδος της θεραπείας που λάμβανε χώρα στα Ασκληπιεία ονομαζόταν "Εγκοίμηση" και είχε ως εξής: Εξαγνισμό μέσω νηστείας, Κάθαρση μέσα από τραγωδίες και Θεραπεία μέσω των ονείρων. Οι αρχαίοι πίστευαν πως ο θεός επισκέπτονταν τον ασθενή με τη μορφή του ή με τη μορφή ζώου (θηριομορφισμός του θεού), ως φίδι, σκύλος ή πετεινός.

 Ένα από τα σημαντικότερα Ασκληπιεία της εποχής ήταν η Επίδαυρος. Στην Επίδαυρο αρχικά οι ασθενείς εξαγνίζονταν και έπειτα  περίμεναν μέσα στο "άβατον του Ασκληπιού", το πρώτο όνειρο που θα τους επισκεπτόταν. Το Άβατον ήταν ο θάλαμος της ύπνωσης. Κατά την ύπνωση τους στο άβατο, ο ασθενής οδηγείτο σ ένα στενό θάλαμο που τον περιέκλειε σαν μήτρα. Εκεί περίμενε επί ώρες ή επί ημέρες, για το θεραπευτικό όραμα όπου ο Ασκληπιός θα έκανε την εμφάνισή του - ως θεός, άντρας, αγόρι, φίδι ή σκύλος. Ο θεός άγγιζε το σημείο που έπασχε και έδινε συμβουλές στον ασθενή. Έτσι επιτυγχάνονταν η θεραπεία. Αυτή ήταν η λεγόμενη "επιφάνεια", δηλαδή η επίσκεψη του θεού μέσω ενός θεραπευτικού ονείρου.

Σαβαώθ, Σετ, Τυφών και ο Γάιδαρος

 Οι συμβολισμοί απ΄αρχαιοτάτων χρόνων σε όλες τις θρησκείες και τα ιερατεία των εθνών, έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στο να ελέγξουν πνευματικά τον άνθρωπο περνώντας του υποσυνείδητα μηνύματα.

Οι θρησκευτικοί και μυθολογικοί συμβολισμοί όχι μόνον δεν είναι τυχαίοι, αλλά έχουν καθοριστεί από σκοτεινά ιερατεία στο βάθος των χιλιετηρίδων, με γνώσεις σε συμπαντικά αρχέτυπα ώστε μόνο οι μυημένοι – γνώστες  να έχουν την ικανότητα να τα χρησιμοποιούν προς όφελός τους.

Στην παρούσα ανάρτηση θα αναλύσουμε τρεις σκοτεινές θεότητες διαφορετικών λαών, (Σαβαώθ, Σετ, Τυφών) με κοινό συμβολισμό τον Όνο, τον γνωστό σε εμάς γάιδαρο.

 

                 Ο έβδομος άρχων των Οφιανών δαιμόνων, Θαφαβαώθ ή Ονοήλ ήταν ονοκέφαλος αλλά και ο Σαβαώθ των Εβραίων κατά τους Έλληνες ήταν ¨άνθρωπος όνου μορφήν έχων¨. Ίσως γιατί το γνωστό σε εμάς όνομα Σαβαώθ, στην πραγματική του προφορά είναι Τσεβαώθ – Ιαβέ – Γιαχβέ. Το όνομα Τσεβαώθ αποτελείται από τις λέξεις Τσε – βαώθ, όπου το Τσε είναι αναγραμματισμός του Σετ βαώθ, δηλαδή του σκοτεινού αιγυπτιακού θεού Σετ που και αυτός ήταν ονοκέφαλος μαζί με τους 72 εταίρους του, που είναι εξάλλου και ο αριθμός των μελών του Ύπατου Σιωνιστικού Συμβουλίου. 72 είναι και οι βασιλείς Νεφελίμ, όλοι τους ζωοκέφαλοι τους οποίους χρησιμοποίησε ο Σολομώντας για να χτίσει το ναό του.

Το "φαινόμενο" Έλληνες. Οι φονείς των αυτοκρατοριών.

 Οι Έλληνες είναι μια μοναδική περίπτωση ανάμεσα στους λαούς. Ως λαός μοιάζουν με ένα φυσικό φαινόμενο, το οποίο έχει φάσεις ύφεσης και έξαρσης. Ένα φαινόμενο, που μοιάζει με τη φωτιά. Με τη φωτιά, που είναι απόλυτα ελεγχόμενη μέσα σε ένα λυχνάρι και απόλυτα ανεξέλεγκτη, όταν αρχίζει και καίει τα πάντα στο διάβα της. Αυτό το φαινόμενο, αν δεν ελεγχθεί από το σύστημα εξουσίας εγκαίρως, μπορεί να το καταστρέψει ολοσχερώς.

Mιλάμε για την ιστορική πορεία του φαινομένου μέχρι τις ημέρες μας. Δεν μιλάμε μόνον για τους αρχαίους Έλληνες, τους οποίους οι υπόλοιποι λαοί τους γνωρίζουν. Μιλάμε και για τους σύγχρονους Έλληνες. Μιλάμε και για την "άγνωστη" ιστορία των σύγχρονων Ελλήνων. Μιλάμε για μια ιστορία "ολέθρου" για τις σύγχρονες αυτοκρατορίες. Για μια ιστορία, που με μεγάλη προσοχή προσπαθούν οι σημερινοί ισχυροί να κρύψουν, γιατί δεν τους συμφέρουν οι αποκαλύψεις. Δεν τους συμφέρουν τα "κακά" πρότυπα.

Ούτε οι ίδιοι οι Έλληνες γνωρίζουν τι ακριβώς έχουν κάνει. Δεν γνωρίζουν ότι η συμμετοχή τους στο σημερινό παγκόσμιο κοινωνικό γίγνεσθαι ήταν καθοριστική. Συμμετοχή απολύτως δυσανάλογη του μεγέθους της Ελλάδας. Συμμετοχή μεγαλύτερη από κράτη-γίγαντες, όπως η Γαλλία, η Γερμανία ή η Ρωσία. Συμμετοχή, που αποτελεί το κρυμμένο "μυστικό" του συστήματος, γιατί, αν αποκαλυφθεί, θα έχουμε ακόμα χειρότερες εξελίξεις. Μόνον στον εικοστό αιώνα οι Έλληνες έχουν νικήσει δύο αυτοκρατορίες και έχουν γίνει η αιτία να καταστραφεί η μεγαλύτερη αυτοκρατορία της σύγχρονης ιστορίας.

Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΙ Ο ΒΟΥΔΑΣ

 Κι όμως, σωστά διαβάσατε.

Στην φωτογραφία βλέπουμε ένα γλυπτό της ελληνιστικής περιόδου, στο οποίο απεικονίζεται ο Ηρακλής ως σωματοφύλακας του Βούδα. Πώς όμως συναντήθηκαν αυτοί οι δύο χαρακτήρες; Πώς ο ημίθεος υιός του Διός κατέληξε να συντροφεύει τον πεφωτισμένο θρησκευτικό διδάσκαλο της αρχαίας Ινδίας; Προκειμένου να απαντήσουμε στο ερώτημα, θα πρέπει να ανατρέξουμε στην ιστορία του Ελληνοϊνδικού Βασιλείου των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΜΑΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ (ΟΙ ΑΜΒΟΥΛΙΟΙ ΘΕΟΙ)

ΑΜΒΟΥΛΙΟΙ ΘΕΟΙ : Η ΙΑΜΑΤΙΚΗ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΛΑΚΩΝΩΝ

Οι αµβούλιοι θεοί ήταν ένα προσωνύµιο που χρησιµοποιούσαν οι αρχαίοι Λάκωνες για ένα σύστηµα ιερής τριάδος, η οποία απαρτιζόταν από τον ∆ία, την Αθηνά και τους ∆ιοσκούρους (Κάστορα και
Πολυδεύκη). Οι τελευταίοι, κατά τη λακωνική πίστη, είχαν την ικανότητα να παρατείνουν την ανθρώπινη ζωή! Αλλωστε οι Κάστωρ και Πολυδεύκης γεννήθηκαν στην πόλη Θεράπνη της Λακωνίας, πλάι στον Ευρώτα, µια πόλη σχετιζόµενη µε την πνευµατική θεραπεία.Οι βωµοί του  Αµβουλίου ∆ιός, της Αµβουλίας Αθηνάς και των Αµβουλίων Τυνδαριδών ∆ιοσκούρων δεν απείχαν πολύ απ’ αυτόν του Καρνείου (Απόλλωνος) και του ∆ιονύσου Κολωνάτα (Κολωνάτη), ο οποίος έκειτο στην Κολώνα και στον οποίο έθυον οι Σπαρτιάτες οπαδοί του, οι λεγόµενοι ∆ιονυσιάτες. (Παυσανίας, 3.13.6). Πρόκειται, λοιπόν, για µια ιαµατική ιερή τριάδα, η λατρεία της οποίας εξαπλώθηκε από τη Λακωνία στην Ιταλία και από εκεί στη λοιπή Ευρώπη.Η «περίεργη» ρίζα αµβ- συνδέεται άλλοτε µε πνευµατικά κατορθώµατα και άλλοτε µε φθοροποιά (αµβλόω, άµβλωσις).

Το µυστικό της αντιγήρανσης

Οι ιερείς των αµβουλίων θεών γνώριζαν, προφανώς, τον τρόπο και τη µέθοδο µε την οποία µπορεί να παραταθεί η ζωή, να πάρει αναβολή η φθορά, δηλαδή ο θάνατος.Η εξήγηση και η λύση του µυστηρίου αυτού δεν έρχεται µέσα από την επιστήµη της Αρχαιολογίας, αλλά µέσα από τη σοφή ελληνική τέχνη και παράδοση της ετυµολογίας.Οι αµβούλιοι θεοί, λοιπόν, µπορούσαν  και έδιναν µία αναβολή (< αµβολά (δωρ.)/αµβολή (ιων.)/αµβολίη - Απολλ. Ρόδ.) του θανάτου. Με ποιον τρόπο; Αµβολάδην/
αναβολάδην, ένα ιωνικό και ποιητικό επίρρηµα, που σηµαίνει «µε αναβολή, µε παράταση του καιρού εξ υποβολής» (Ηρόδ.). Βλέπουµε, λοιπόν, εδώ και το στοιχείο της πίστεως (υποβολής).Οι σοφοί µας συγγραφείς µας εξηγούν µε ποιους τρεις τρόπους η αρχαία αγία τριάδα των Λακώνων πετύχαινε αυτήν
την αναβολή του θανάτου, που ήταν η µυστική διδασκαλία-συµβουλή των αµβουλίων: Με κάχλασµα (χόχλασµα) του νερού, όταν αυτό βράζον αναπηδά (Οµηρος, «Ιλιάδα»). Σε συνδυασµό µε έντονη φωνή, µε επανάληψη και διαδοχή του µέλους, για τους ψάλλοντες (Οµηρος, Πίνδαρος). Αλλωστε η ρίζα αµ- πολλάκις αντικαθιστά την πρόθεση «ανά», η οποία δηλώνει επανάληψη. Και σε συνδυασµό µε συγκεκριµένη κίνηση και στάση του σώµατος: Αµβολαδίς/αναβολαδίς, που σηµαίνει µε υψωµένα τα χέρια προς τα πάνω και κάνοντας οκνηρές-αργοπορητικές κινήσεις (αµβολιεργός = οκνός, αµελής > αµβολιεργώς) – Ησίοδος, Op. 413, Πλούταρχος, Καλλίµαχος.

Σκεφτόµενος κλασικά ιατρικά το συνδυασµό αυτών των θεραπειών, οδηγούµαστε στο συµπέρασµα πως η αγία ιαµατική τριάδα των Λακώνων ήταν ένα κέντρο φυσικής αποκατάστασης, αφού περιελάµβανε θεραπεία για πνευµονικές και ψυχικές παθήσεις, σε συνδυασµό µε φυσιοθεραπεία.Ισως επρόκειτο για ένα «στρατιωτικό νοσοκοµείο», θα λέγαµε σήµερα, για τους πολλούς τραυµατίες που είχαν οι Σπαρτιάτες. Αλλά επειδή αναφέρεται πως µε αυτούς τους τρεις «απλούς» τρόπους πετύχαιναν οι ιερείς της αµβουλίας τριάδος την παράταση της ζωής, θα καταφύγουµε και πάλι στη γλώσσα: Κάνοντας άµβλυνση, δηλαδή αφαιρώντας την οξύτητα/τοξικότητα, δηλαδή τα δηλητήρια απ’ τον οργανισµό των ανθρώπων. Παρακάτω θα προσπαθησουμε να αναλύσουμε/αποκωδικοποιήσουμε πώς γινόταν αυτή η αρχαία αποτοξίνωση:

Αναπηρία και δυσμορφία στην αρχαία Ελλάδα

 

 

 Διερευνοντας τον τρόπο που αντιμετωπίζονταν οι πάσης φύσεως αναπηρίες στην Αρχαία Ελλάδα, καταλήγουμε αναπόφευκτα στις αιτίες μιας στάσης που με τα σημερινά κριτήρια δείχνει ιδιαίτερα σκληρή. Κλείνουμε λοιπόν αιτιολογώντας – και όχι δικαιολογώντας – τις συμπεριφορές των προγόνων μας.

«Το μόνο πράγμα για το οποίο όντως γνωρίζω», λέει ο Σωκράτης, «είναι ο έρωτας» (ARMAND D’ ANGOUR)

 

“Τι είναι έρωτας;” Το ερώτημα τέθηκε σ’ έναν καλοεπιπλωμένο συμποσιακό χώρο της Αθήνας, φωτισμένο με λάμπες λαδιού που τρεμόπαιζαν, στο σπίτι του τραγικού ποιητή Αγάθωνα. Η χρονολογία είναι το 410 π.Χ. Μία παρέα ανδρών ξαπλωμένων στα ανάκλιντρά τους παρακολουθεί συνεπαρμένη τον Σωκράτη καθώς μιλάει. Κάποιοι από αυτούς έχουν ήδη τοποθετηθεί πάνω στο θέμα και τώρα είναι η σειρά του Σωκράτη. Ένας κοντός αλλά γεροδεμένος άνδρας γύρω στα πενήντα, με ανασηκωμένη μύτη και τα μάτια του να βρίσκονται σε αρκετή απόσταση το ένα από το άλλο, μία σχεδόν υπνωτιστική παρουσία, μιλάει με ήρεμη αυτοπεποίθηση.

«Το μόνο πράγμα για το οποίο όντως γνωρίζω», λέει ο Σωκράτης, «είναι ο έρωτας».

O Σωκράτης φαίνεται να εννοεί αυτό που λέει. Οι ακροατές του γνωρίζουν βέβαια ότι η ειρωνεία είναι η ειδικότητά του, οπότε δεν είναι ξεκάθαρο εάν θα πρέπει να πάρουν τη δήλωσή του τοις μετρητοίς. Δεν αμφιβάλλουν ότι λέει την αλήθεια περισσότερο απ’ ότι θα αμφέβαλλαν για την εγκυρότητα του θεού Απόλλωνα, ο οποίος ανακοινώνει τους αινιγματικούς χρησμούς του στους Δελφούς μέσα από το στόμα της θεόπνευστης ιέρειας, της Πυθίας. Αλλά τι εννοεί ο Σωκράτης λέγοντας ότι «γνωρίζει», δεδομένου του ότι είναι ήδη διάσημος για τον ισχυρισμό του ότι «ένα μόνο γνωρίζω, ότι δεν γνωρίζω τίποτα»;

Ποιοι ήταν οι κακοί ειδωλολάτρες Έλληνες, τι πρέσβευαν και γιατί έπρεπε να εξαφανιστούν

 

Επειδή οι Έλληνες πάντα ήταν οι πιο κατάλληλοι να κρίνουν αυτά που σκαρφίζονται οι βάρβαροι και όταν οι βάρβαροι υστερούν σε λόγο και νου κάνουν αυτό που καλύτερα ξέρουν, να σφάζουν. 

Τι τύχη μπορούσαν, εκτός από το θάνατο, να είχαν οι φιλόσοφοι και οι σοφοί που έκαναν πόλεμο απλά πνευματικό.

Ο Ζευς, ο πατέρας των θεών, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία έδωσε στον άνθρωπο την «αἰδῶ τε καί δίκην». Η αιδώς, από το ρήμα αιδέομαι, σημαίνει ντρέπομαι, αισχύνομαι. Διαβάζουμε:

Ζεύς οὖν δείσας περί τῷ γένει ἡμῶν, μή ἀπόλοιτο πᾶν, Ἑρμῆν πέμπει ἄγοντα εἰς ἀνθρώπους αἰδῶ τε καί δίκην… (Πλάτωνος, Πρωταγόρας, ΧΙΙ, A-D)

Έτσι, ο άνθρωπος έχει μέσα του έμφυτο τον ηθικό νόμο, έχει μόνος του συνείδηση του δικαίου και του αδίκου και δεν χρειάζεται ούτε τον ίδιο τον θεό, ούτε τους εκλεκτούς του να του υπαγορεύσουν τους νόμους (όπως συμβαίνει στην εβραϊκή κοινωνία με τις 10 εντολές του Μωυσή). 

Οι Έλληνες πρώτοι κατανοούν την αξία της παιδείας, αφού αποστολή της είναι να δώσει στον άνθρωπο την γνώση των μέτρων και των σταθμών αυτών που ορίζουν το δίκαιο, ώστε αυτά να κρατούνται ενεργά και σε διαρκή εγρήγορση. (Κατανοούν, δηλαδή, εμμέσως, την βιολογική/γονιδιακή φύση της ηθικής που σύμφωνα με τον R.Dawkins αποτελεί παραπροϊόν της διαδικασίας φυσικής επιλογής.)

Διηνέκης: «καλύτερα, θα πολεμήσουμε υπό σκιά»

 Ο Διηνέκης ήταν ένας από τους 300 Σπαρτιάτες που έλαβαν μέρος στη μάχη των Θερμοπυλών το 480 π.Χ. υπό τον βασιλιά Λεωνίδα.Έμεινε γνωστός εξαιτίας της απάντησης του «καλύτερα, θα πολεμήσουμε υπό σκιά», όταν κάποιος παρατήρησε ότι οι Πέρσες είναι τόσοι πολλοί ώστε τα βέλη τους θα σκέπαζαν τον ήλιο. Η φράση αυτή έμελλε να γίνει συνώνυμη της ανδρείας, της τόλμης και της περιφρόνησης του θανάτου, μιας και αυτός όταν έρχεται στο πεδίο της μάχης, τιμημένα, αποτελεί το ύψιστο ιδανικό κάποιου για τη χώρα - πόλη του. Μια έκφραση Πατριωτισμού.

Τύμβος Καστά: Η κεφαλή της Σφίγγας από την είσοδο του Τάφου για πρώτη φορά μπροστά στο κοινό!

 Είχα ακούσει ότι είναι υπέροχη και ότι ο γλύπτης θα ήταν από τους καλύτερους της εποχής του.

Είχα ακούσει και ότι διατηρεί ίχνη από τα χρώματα της, όπως το κόκκινο στα μαλλιά.

Αυτό που δεν περίμενα, όταν με λαχτάρα πήγαινα προς το σημείο που την εκθέτουν για πρώτη φορά στο μουσείο της Αμφίπολης, είναι το πόσο μεγάλη είναι!

Πραγματικά έμεινα άφωνος!

Αλλά και το πόσο εμβληματική, από τα πιο όμορφα γλυπτά που έχω δει. Ίσως έπρεπε να σταθώ δίπλα της να δείτε την διαφορά, αλλά ήθελα αυτή η φωτό να της ανήκει.

Τρείς άνθρωποι χρειάστηκαν να την σηκώσουν να την βάλλουν στην νέα της θέση.

Τι φωνάζουμε τότε, και φουσκώνουμε, και χτυπάμε το κούτελο στο μάρμαρο ότι είμαστε έλληνες; (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ)

 «Θα σε καλέσω σ’ έναν απλό περίπατο. Θα κάνουμε ένα πείραμα, που λένε οι φυσικοί. Για νά ‘χουμε αποτέλεσμα έμπεδο. Και η γνώση που θα κερδίσουμε νά ‘ναι σίγουρη.

Θα επιχειρήσουμε μια στατιστική έρευνα. Θα διατρέξουμε τη χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη. Από το χωριό Πυρσόγιαννη της Ηπείρου ως την επαρχία Βιάνου της Κρήτης. Από τη Νίψα και τις Σάππες της Θράκης ως το Παραλίμνι της Κύπρου, κι ως την άκρη το Ταίναρο.

Θα ρωτήσουμε νεοέλληνες απ’ όλες τις τάξεις και όλα τα επίπεδα. Γυναίκες και άντρες, γερόντους και παιδιά, αγράμματους και επιστήμονες, φτωχούς και πλούσιους, ακοινώνητους και αριστοκράτες, πουτάνες και καλόγριες, ξωχάρηδες και αστούς, φιλέρημους και χαροκόπους. Για νά ‘ναι το δείγμα μας ευρύ και πλήρες, που λένε οι γραφειοκράτες.

Όλα ετούτα τα αθώα και ανυποψίαστα πλήθη θα τα ρωτήσουμε δυό τρεις ερωτήσεις από το Ελληνικό, κι άλλες τόσες από το Εβραίικο.

Στο Ελληνικό λοιπόν. Να μας ειπούν τι γνωρίζουν για την αρχαία Ελλάδα. Ζητούμε μια γνώση σοβαρή και υποψιασμένη. Όχι φολκλόρ και γραφικότητες.

Γιατί γνώση της Ελλάδας είναι εκείνο που ξέρουμε να το ζούμε κιόλας. Όχι δηλαδή ο Ηρακλής μωρό έπνιξε τα φίδια· ότι ο Αρχιμήδης εχάραζε κύκλους στην άμμο· ούτε τᾶν ἢ ἐπί τᾶς, μέτρον ἂριστον, ο Μινώταυρος στην Κρήτη και το πιθάρι του Διογένη· ούτε αν ξέρουν πως η ψωλή του Δία εγίνηκε κεραυνός και χτύπησε τους σχιστούς λειμώνες της Ολυμπιάδας, για να γεννήσει στο Φίλιππο τον Αλέξανδρο .

Τέτοια γνώση της κλασικής Ελλάδας θά ‘τανε τουρισμός στην Τυνησία. Η φουστανέλα και το κόκκινο φέσι στη Μελβούρνη και στην Πέμπτη Λεωφόρο κατά τις εθνικές γιορτές. Θα ζητήσουμε γνώση ουσίας.

Γραμμική Γραφή Β'...Στη σύντοµη ζωή του ο ιδιοφυής νεαρός Μάικλ Βέντρις έδωσε στη χώρα µας 7 αιώνες περισσότερη Ιστορία!

 

Έζησε µόνο 34 χρόνια. Στη σύντοµη ζωή του ο ιδιοφυής νεαρός Μάικλ Βέντρις έδωσε στη χώρα µας 7 αιώνες περισσότερη Ιστορία! Από µικρός είχε κλίση στην εκµάθηση γλωσσών, 9 χρονών γνώριζε αρχαία ελληνικά, λατινικά, γαλλικά, γερµανικά, πολωνικά. 

Το 1936, σε ηλικία 14 ετών, έτυχε να ξεναγηθεί από τον ανασκαφέα της Κνωσού Σερ Άρθουρ Έβανς σε µια έκθεση Μινωικής Tέχνης και εντυπωσιάζεται, ακούει για πρώτη φορά για την άγνωστη γραφή των Μινωιτών. 

Ολόκληρη η επιστηµονική κοινότητα, επηρεασµένη από το κύρος του Έβανς, δέχεται τη γνώµη του ότι δεν είναι ελληνική, αλλά ξεχωριστή γλώσσα. Του Βέντρις όµως γίνεται έµµονη ιδέα να τη διαβάσει. 

Στον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο κατατάσσεται στη Βασιλική Βρετανική Αεροπορία και διαπρέπει στο να σπάζει µυστικούς κώδικες των Γερµανών. Το να λύσει το µεγάλο αίνιγµα της Γραμμμικής Β’, το αποκαλούµενο «Έβερεστ» της Αρχαιολογίας που ταλάνιζε ειδικούς πάνω από 30 χρόνια, γίνεται έμονη ιδέα του. 

ΕΠ ΟΥΔΕΝΙ ΛΟΓΩ ΠΡΕΠΕΙ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΑΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΗ ΕΙΣ ΤΑΣ ΧΕΙΡΑΣ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

 ΙΔΟΥ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ...

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΩΣ ΔΟΥΛΟΥΣ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥΣ (ΕΓΚΕΦΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΩΝΑΚΤΕΣ)

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΔΙΟΤΙ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ.

ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΑΛΛΑ ΚΑΚΑ...ΜΕΛΑΝΑ ΚΑΙ ΑΡΑΧΝΑ...

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΑΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑΝ ...

ΕΚ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΑΙΜΑ..

ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΝΟΗΣΙΝ...ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ...ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ...ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΣΚΕΨΙΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΕΣ...

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΝ ΘΕΛΩΜΕΝ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΙΝ ΤΟΥ ΑΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ.

Ο ΙΧΩΡ…. ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Όπως σας έχω τονίσει και παλαιότερα κι έχω αναφερθεί αρκετές φορές στην Μυθολογία/Μυθοϊστορία των Προγόνων μας…. που είναι και ο μέγιστος Παιδαγωγός προς όλους ΕΜΑΣ… ΤΟΥΣ ΘΝΗΤΟΥΣ... όπου με προτροπή για έρευνα και πλήρη κατανόηση της «κρυφής» αλλά και της φανερής Γνώσης… θα βγάλουμε διάφορα εξαγόμενα συμπεράσματα... που οδεύουν προς την αλήθεια… που έχουν έτσι κι αλλιώς από μόνα τους... μία διαχρονική αξία και ισχύ… μιας διδασκαλίας του Θείου Φωτός…η οποία διαπαιδαγώγηση έρχεται από τα παλιά και προέρχεται εκ του Χείρωνος Κενταύρου… υπό του Απόλλωνος (θεού του αμιγούς Φωτός)… όπου ο Χείρων μας συνδέει και πάλι τον ίππο… δηλαδή το ΑΛΟΓΟΝ μέρος της Ψυχής μας… με τη φώτιση του Παιωνίου Προτύπου: «Εν δε Απόλλων». Η δε Παιωνία Αθηνά... εναποθέτει μόνον την χείρα της εις την κεφαλή του… δείγμα μεταβιβάσεως των συμβουλευτικών Σοφών και Θεραπευτικών της ιδιοτήτων.

Ο Απόλλων λοιπόν… είναι ο προστάτης της Υγείας….και κατευθύνει ορθώς τον ιππόμορφο Χείρωνα στην απόκτηση των θείων Του Ιδιοτήτων….δηλαδή της Παιωνίας Θεραπευτικής του Τέχνης….της ΜΟΥΣΙΚΗΣ…δηλαδή την καθ’ ολοκληρίαν Πνευματική επίδοση και μόρφωση…της Μαντικής ικανότητος και της Τοξοβολίας.

Η διαπαιδαγώγηση λοιπόν του Χείρωνος…υπό του Απόλλωνος πραγματοποιείται ΑΔΕΛΦΙΑ… δια της ελεγχόμενης ΛΟΓΙΚΗΣ και ΓΝΩΣΗΣ του ΕΑΥΤΟΥ/ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ….με βάση όμως το κριτήριο και την έννοια της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.

Όμως παρατηρούμε... ότι η φύση σύλληψης και γέννησης του Χείρωνος Κενταύρου….από τα ανεξέλεγκτα ένστικτα των γονιών του Κρόνου και της Φιλύρας…νέρχεται σε αντίθεση με τη Θεία σύλληψη και γέννηση του Απόλλωνος…δια της ομαλής συνεύρεσης Διός και Λητούς. Αυτό σημαίνει….ότι η σύλληψη του Απόλλωνος είναι μείξη του Λείου Ήθους/ΛΗΤΟΥΣ…με της ανώτατης Νοημοσύνης του ΔΙΟΣ….χωρίς την παρεμβολή των ίππων.

Η μυστηριώδης επιγραφή με ελληνικά γράμματα σε παλάτι του βασιλιά Αρθούρου

Μια μυστήρια επιγραφή του 7ου αιώνα μ.Χ. ανακαλύφθηκε στα ερείπια ενός αγγλικού κάστρου που συνδέεται με το θρύλο του βασιλιά Αρθούρου. 

Η επιγραφή, η οποία συνδυάζει τη λατινική γραφή, τα ελληνικά γράμματα και τα χριστιανικά σύμβολα, βρέθηκε σε μια πέτρα 60 εκατοστών στο κάστρο Tintagel στην ακτή της Κορνουάλης, όπως αναφέρει το Fox News.


Οι ειδικοί πιστεύουν ότι το περίεργο μείγμα κειμένου και συμβόλων μπορεί να δείχνει ότι κάποιος έκανε πρακτική στο να γράφει ένα κείμενο. Εμπειρογνώμονες από την Αρχαιολογική Μονάδα της Κορνουάλης, πραγματοποίησαν την ανακάλυψη πέρυσι.

Η πύλη των Λεόντων μας φέρνει από την πυρκαγιά της Τροίας στην άλωση της Πόλης. Και από την άλωση της Πόλης στην πυρκαγιά της Σμύρνης.

 «Η πύλη των Λεόντων στις Μυκήνες ξεδιπλώνει τον κόσμο του Ομήρου. Ξεδιπλώνει την παιδική ηλικία της Ελλάδας. Και αν πάρουμε απάνου μας το παραμύθι, ξεδιπλώνει πες, τη μυθολογία της παιδικής ηλικίας του καθενού από μας.

Σπάνια σκέπτεται κάποιος πως η παιδική ηλικία του ανθρώπου ρίχνει τη σκιά του ως την αιωνιότητα. Η παιδική εποχή είναι άπειρη, γιατί το παιδί δεν γνωρίζει το θάνατο. Και όπου απουσιάζει η υποψία θανάτου, εκεί παραστέκει η σιγαλιά του αιώνιου.

Κυρίως όμως η πύλη των Λεόντων ανοίγει τη ματιά μας στις θάλασσες του Αιγαίου. Μας μιλά για το στόλο το χιλιοναύτη. Για τη διψασμένη έλαφο στο θυσιαστήρι του ιερέα. Για το βοριά που δροσερό τον πήραν τα καράβια.

Η πύλη των Λεόντων ανοίγεται σε ιστορίες για τα σκήπτρα των βασιλιάδων, που στύλωναν θριγκούς, εκατόμπεδα και παλάτια. Και για τους θεούς, τους ημίθεους, τους ήρωες, και τους αρματηλάδες που έκαναν και επάθαιναν. Αίγισθους και Ορέστες, και Ηλέκτρες και Κασσάνδρες. Και το θεϊκό δικαστήριο του Άρειου Πάγου.

Οι θάλασσες του Αιγαίου ψιλοκεντούν στο ατλάζι τους πολιτείες, περάσματα, και πολιτικές. Την Τροία, την Πύλη, την Προύσσα. Τα Στενά, την Άσπρη Θάλασσα, και τη Μαύρη. Το πάλεμα του έλληνα με τον ασιάτη, τους μισητούς στόλους της αποικιοκρατίας, τα λαμπρά άρθρα του Ντοστογιέβσκι για το Ανατολικό Ζήτημα.