ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ «ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ»

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΕΒΕΙ «ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΣΑΝ ΑΣΤΡΑΠΗ» ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΔΙΚΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΔΙΚΟΥΣ

«Και αμέσως μετά τη θλίψη των ημερών εκείνων, ο ήλιος θα σκοτισθεί, και η σελήνη δεν θα δώσει το φως της, και οι αστέρες θα πέσουν από τον ουρανό, και οι δυνάμεις των ουρανών θα σαλευθούν. Και τότε θα φανεί το σημάδι του Υιού του ανθρώπου στον ουρανό. Και τότε θα θρηνήσουν όλες οι φυλές της γης, και θα δουν τον Υιόν του ανθρώπου να έρχεται πάνω στα σύννεφα του ουρανού με πολλή δόξα και δύναμη» (κατά Ματθαίο ΚΔ).

«Διότι όπως η αστραπή που αστράφτει στον ουρανό λάμπει στον ουρανό, έτσι θα είναι και ο Υιός του ανθρώπου στην ημέρα του» (κατά Λουκά ΙΖ:22-25)

Είναι εξαιρετικά λυπηρό το ότι, λόγω της παρερμηνείας των ανωτέρω εδαφίων, πολλοί θεωρούν ότι ο Ιησούς θα επανέλθει στη γη σαν αστραπή από τον ουρανό. Η κατά Χριστόν Συνειδητότητα  για την οποία μίλησε ο Ιησούς μπορεί να έρθει για δεύτερη φορά στον καθένα, οποιαδήποτε στιγμή – υπό τον όρο ότι ο πιστός θα διευρύνει τη συνειδητότητά του μέχρι να μπορέσει να χωρέσει τον άπειρο ωκεανό της κατά Χριστόν Συνειδητότητας. Ακόμα κι αν στέλνονταν στη γη χίλιοι Χριστοί, δεν θα λύτρωναν τους κατοίκους της αν αυτοί οι ίδιοι δεν γίνονταν σαν τον Χριστό, με το να εξαγνίσουν και να διευρύνουν την ατομική τους συνειδητότητα ώστε να λάβουν μέσα σ’ αυτήν τον δεύτερο ερχομό (τη Δευτέρα Παρουσία) της κατά Χριστόν Συνειδητότητας όπως αυτή ήταν εκδηλωμένη στον Ιησού. Είναι μάταιο να περιμένει κάποιος ότι ο Ιησούς θα έρθει ξανά μέσα από τα σύννεφα του ουρανού. Ο Θεός δεν θα επιτρέψει ποτέ μια τέτοια θεαματική επίδειξη της δόξας Του μπροστά στα ασεβή μάτια φαύλων ανθρώπων.

«ΑΛΛΑΧ ΟΥ ΑΚΜΠΑΡ» ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ Ή ΜΑΛΛΟΝ… ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ;

 

Τι σημαίνει, πραγματικά, το «Αλλάχ ου ακμπάρ», που το ακούμε σχεδόν καθημερινά πια, ως ένα δυσοίωνο και φρικτό προάγγελο θανάτου τα τελευταία χρόνια; Τι θέλουν να εκφράσουν με αυτόν τον άγριο λαρυγγισμό οι φανατικοί Ισλαμιστές; Επικαλούνται τον «Θεό» ή / και κάτι άλλο; Ήταν πάντα ίδια αυτή η «επωδός» / ιαχή ή άλλαξε με τον καιρό, ώστε να εξυπηρετήσει τα πατριαρχικά συμφέροντα των μουλάδων και των ιμάμηδων;

Για να βρούμε ουσιώδεις απαντήσεις, θα ανατρέξουμε σε πηγές και κείμενα, τόσο παλαιότερα, όσο και νεώτερα και θα λάβουμε ως βάση τη μαρτυρία του Βυζαντινού χρονικογράφου Γεωργίου Μοναχού ή Αμαρτωλού, που έγραψε «Χρονικόν» από «κτίσεως κόσμου» έως το 842 μ.α.χ.χ. Ο Γεώργιος Μοναχός έζησε στην Κωνσταντινούπολη, κατά τον 8^ο – 9^ο αιώνα μ.α.χ.χ., δηλαδή δύο μόλις αιώνες και κάτι μετά τον Μωάμεθ, τον οποίο ονομάζει ορθότερα ως «Μουχούμεδ» (πολύ πιο κοντά στο Μοχάμεντ των Αράβων).

Παρά το γεγονός ότι ο εν λόγω χρονικογράφος εμφανίζεται λάβρος κατά πάντων των θρησκευτικώς «αντιφρονούντων», λυσσαλέως καταρώμενος τους «ειδωλολάτρες» και άκρως υβριστικός απέναντι σε όποιον… αιρετικό, αλλόθρησκο, οπαδό οποιασδήποτε αρχαίας θρησκείας ή και «Έλληνα τη πίστει», οι πληροφορίες που μας δίνει μέσα στο φανατισμό του, στο έργο του «Χρονικόν», είναι πολύτιμες σε σχέση με τις σκοτεινές και ταραγμένες εκείνες περιόδους των Μεσαιωνικών Χρόνων. Αλλά εμείς στο παρόν θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με κάποιες ιδιαίτερα σημαντικές αναφορές σχετικές με το «Αλλάχ ου ακμπάρ».

Οι θρησκείες στα όργανα της παγκόσμιας διακυβέρνησης

 

Τα συμπεράσματα του Διαθρειασκειακού Φόρουμ G20 :

• Δεδομένης της συνάφειας μεταξύ της θρησκείας και της χάραξης πολιτικής, όπως αποδεικνύεται από την επιτυχία του φετινού Διαθρησκειακού Φόρουμ G20 και τη διαδικασία που οδήγησε σε αυτό, μια κεντρική πρόταση είναι ότι ήρθε η ώρα για την επίσημη αναγνώριση της διαθρησκειακής πλατφόρμας της G20, το Interfaith Forum,  ως επίσημη ομάδα που θα συμμετέχει στις μελλοντικές συνόδους κορυφής των G20.(σ.ι. οι θρησκευτικοί ηγέτες θα συμμετέχουν στις πολιτικές διασκέψεις κορυφής. Καθόλου περίεργο αφού όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ «οι αναφορές για τον θάνατο των οργανωμένων θρησκειών υπερέβαλαν. Σύμφωνα με έρευνα του 2015 η αύξηση των θρησκευόμενων πληθυσμών παγκοσμίως εκτιμάται ότι θα είναι 23 φορές μεγαλύτερη από την αύξηση των άθρησκων, μεταξύ του 2010 και 2050».)
• Η συστηματική συμμετοχή των θρησκευτικών φορέων στις διαδικασίες χάραξης πολιτικής σε εθνικό και διεθνές επίπεδο προσφέρει σημαντικές δυνατότητες εμπλουτισμού και ενίσχυσης των δράσεων και των εφαρμογών για πολλά θέματα, συμπεριλαμβανομένης της ετοιμότητας για την αντιμετώπιση καταστροφών.
• Η διαδικασία των G20 θα πρέπει να έχει ως σταθερό οδοδείκτη την εστίαση στις ευάλωτες κοινότητες  και μπορεί να επωφεληθεί από τη συνεχή συνεργασία με το Διαθρησκειακό Φόρουμ G20 για να διατηρεί αυτήν την ηθική και πρακτική προτεραιότητα πάντα στο προσκήνιο.

Μετενσωμάτωση Ε'

από τον Νικόδημο

1. Είναι πολλές οι αντιφάσεις, οι θολούρες και οι αβλεψίες των θεολόγων μας. Γι’ αυτό και κάποιος έγραψε πως η Χριστιανική θεολογία είναι για ηλίθιους. Εδώ, στο τελευταίο άρθρο της σειράς αυτής θα εξετάσω μερικές πρόσθετες κοινές αβλεψίες.

Μια αδυναμία του πατέρα Α. Αλεβιζόπουλου, ο οποίος προκάλεσε αυτή τη σειρά με την απόρριψη της μετενσάρκωσης (αναμενόμενη), είναι πως δεν παραπέμπει τόσο στα λόγια του Ιησού όσο στα λόγια του Παύλου ή μεταγενέστερων Πατέρων της Εκκλησίας (κυρίως ανατολικής μάλιστα, αγνοώντας τους μεγάλους δυτικούς όπως ο Αυγουστίνος και ο Θωμάς Ακινάτης).

Η δεύτερη αδυναμία είναι πως, παρότι γνωρίζει καλά τα ιερά κείμενα του Χριστιανισμού, συχνά παραπέμπει σε άσχετα εδάφια και θεληματικά ή άθελα αποφεύγει χωρία στα ίδια τα Τέσσερα Κανονικά Ευαγγέλια.

Μια τρίτη αδυναμία είναι πως, ίσως λόγω άγνοιας, παρουσιάζει παράξενες αντιλήψεις των οπαδών της μετενσωμάτωσης και αντικρούει αυτές.

Σήμερα θα ασχοληθώ με τον “εσωτερικό κύκλο των μαθητών” τον οποίο πολλοί απορρίπτουν αγνοώντας τα Ευαγγέλια

2. Πρώτα όμως ας κοιτάξουμε δυο-τρία θέματα διαφορετικά.

Μετενσωμάτωση Δ'

από τον Νικόδημο

1. Θα ήθελα να μπορώ να γράψω: Διαφωνώ με τον πατέρα Α. Αλεβιζόπουλο, σεβαστό δόκτορα θεολογίας και φιλοσοφίας, μα θαυμάζω τη λογική προσέγγισή του. Δεν μπορώ.

Όπως πολλοί συζητητές έχει απαιτήσεις για κριτήρια και τεκμήρια από τους αντιπάλους του (δηλ. τους οπαδούς της ιδέας της μετενσωμάτωσης ) τα οποία όμως δεν προσφέρει από τη δική του πλευρά.

Απορρίπτει όλα τα επιχειρήματα υπέρ της μετενσωμάτωσης, ακόμα και τις πάμπολλες εμπειρίες déjà-vu. Συμφωνώ απόλυτα πως ισχυρισμοί πως κάποιος θυμάται να ήταν ο Ιούλιος Καίσαρ ή κάποια πως ήταν η Κλεοπάτρα πρέπει να απορριφθούν αμέσως: δίνονται από άτομα που καταφανώς είναι νοητικά διαταραγμένα και συνεπώς είναι αβάσιμοι.

Υπάρχουν όμως τέτοιες εμπειρίες που δεν πρέπει να απορρίπτονται τόσο εύκολα. Ποιητές όπως ο Rosetti στην Αγγλία ή ο Τολστόι (όχι ο μυθιστοριογράφος) στη Ρωσία κατέγραψαν πως βρέθηκαν για πρώτη φορά σε μέρη με πρόσωπα άγνωστα που όμως ξαφνικά αναγνώρισαν σαν να είχαν ξαναπεράσει την εμπειρία.

Παρόμοιες εμπειρίες είχα και εγώ και ξέρω με βεβαιότητα πως είναι γνήσιες και δεν εξηγούνται από διάφορες θεωρίες των αμφισβητιών.

2. Σε όσα αφορούν την θεολογία, το "προπατορικό αμάρτημα", την ανάσταση κλπ, ο Α. Αλεβιζόπουλος δεν αναφέρεται σε λόγια του Ιησού αλλά του Παύλου και πατέρων. Διότι τα πιο πολλά δόγματα της εκκλησίας δεν προήλθαν από τον Ιησού. Θα μείνω σε λίγα μόνο σημεία διότι δεν θέλω να προεκταθώ σε πρόσθετα σημειώματα.

Μετενσωμάτωση Γ'

από τον Νικόδημο

1. Διαβάζοντας το βιβλίο του Α. Αλεβιζόπουλου Μετενσάρκωση ή Ανάσταση (Αθήνα 1995), ένας μη παθιασμένος χριστιανός θα απορήσει με πολλούς όρους παρμένους από χριστιανική θεολογία που ο συγγραφέας χρησιμοποιεί, χωρίς όμως να τις εξηγεί για τον μη-χριστιανό αναγνώστη.

Πρώτα πρώτα η λέξη ‘ανάσταση’ και μετά ‘πίστη’ (σ7). Συνοψίζω: κοινωνία με τον Θεό ˙ Θεία Χάρη, δώρο του Θεού ˙ σωτηρία ˙ νίκη κατά της φθοράς και του θανάτου ˙ άφθαρτο σώμα του Χριστού ˙ ανάληψη στους ουρανούς (σ 3)˙ παράδεισος ˙ Τριαδικός Θεός (σ 2)˙ πνευματικός θάνατος και πνευματική (ανα-) γέννηση ˙  δευτέρα παρουσία ˙ άγγελοι, αρχάγγελοι ˙ δαίμονες ˙ κλπ κλπ. Τι ακριβώς σημαίνουν οι όροι αυτοί ;

Ο πατήρ θεολόγος είναι αναμφίβολα εξοικειωμένος μαζί τους μα όφειλε να δώσει κάποιες επεξηγήσεις. Διότι, εξίσου αναμφίβολα, ακόμα και πιστοί χριστιανοί μπορεί να μην τους καταλαβαίνουν, όπως κι εγώ.

Αυτό είναι θεμελιώδες ζήτημα μεθοδολογίας. Προτού όμως προχωρήσω με αυτό το θέμα, ας κοιτάξουμε άλλο ένα περιστατικό στην Καινή Διαθήκη Ματθαίου (16. 13-4), περί μετενσωμάτωσης.

Μετενσωμάτωση Β'

από τον Νικόδημο

1. Φίλος μου έδωσε να διαβάσω το βιβλίο Μετενσάρκωση ή Ανάσταση (2η εκδ, 1995 Αθήνα) του πατέρα Α. Αλεβιζόπουλου (Δρ Θεολογίας και Φιλοσοφίας). Είναι μια πολιτισμένη πολεμική κατά της ιδέας της μετενσωμάτωσης και διακήρυξη του χριστιανικού δόγματος περί σωτηρίας μέσω πίστης και χάρης, με τη μεσολάβηση του Χριστού ο οποίος νίκησε τον θάνατο δικαιώνοντας το δώρο ζωής που μας χαρίζει ο Ύψιστος.

Από την αρχή ο πατήρ θεολόγος αναφέρεται μια φορά στον Abhedananda του  Ramakrishna Mission στην Αμερική και πολλάκις σε διάφορους οπαδούς της μετενσάρκωσης στην Ελλάδα και αλλού. Σε καμιά περίπτωση δεν παραπέμπει στα αρχαία ιερά κείμενα (Βέδες, Ουπανισάδες κλπ) ή εξειδικευμένους μεταφραστές και σχολιαστές.

Από μια άποψη, βέβαια, έχει δίκιο διότι λίγοι άνθρωποι στην χώρα μας και στη Δύση γενικότερα γνωρίζουν τα αρχαία αυθεντικά κείμενα. Οι πιο πολλοί γνωρίζουν για την μετενσωμάτωση μόνο μέσα από βιβλία και άρθρα σαν αυτά στα οποία παραπέμπει ο Α. Αλεβιζόπουλος.

Μόνο που αυτές οι δημοσιεύσεις είναι γραμμένες από ευφάνταστους και μερικούς πολύ ανόητους ανθρώπους, δεν έχουν πολλή σχέση με τις αρχαίες πηγές και περιέχουν όχι λογική περιγραφή κι εκλαΐκευση της μετενσάρκωσης (ή μετεμψύχωσης) αλλά παραλογισμούς και φαντασιώσεις.

2. Ο Α. Αλεβιζόπουλος αναφέρει (σ 85-6) την περίπτωση του εκ γενετής τυφλού (Ιωάννης 9, 1-7), την οποία μνημόνευσα και εγώ στο Μετενσωμάτωση.

Οι μαθητές ρώτησαν «Ραββί, ποιος αμάρτησε για να γεννηθεί τυφλός αυτός, οι γονείς του ή ο ίδιος;» Χωρίς να τους επιπλήξει για την αιρετική ερώτηση τους, ο Ιησούς απάντησε πως ούτε ο ίδιος ούτε οι γονείς του είχαν αμαρτήσει, αλλά για να φανερωθεί η θαυματουργός δύναμη του Θεού καθώς τον θεράπευσε.

Μετενσωμάτωση

από τον Νικόδημο

1.  Η λέξη «μετενσάρκωση» αποδίδει εξίσου την αποχώρηση και μετοίκηση της ψυχής (για να χρησιμοποιήσω απλουστευμένους όρους προς το παρόν) και την μετενσωμάτωσή της σε μια επόμενη γέννηση. Ο όρος «μετεμψύχωση» δεν είναι ακριβής, αφού είναι η ψυχή που μετ- ή επαν-ενσωματώνεται. Επανενσωμάτωση επίσης είναι καλός όρος.

Αποδείξεις για την επανενσωμάτωση δεν μπορούν να δοθούν. Κανείς πεθαμένος δεν έχει ζωντανέψει για να μας πει τι συμβαίνει και να φέρει τεκμήρια. Μερικοί - είμαι κι εγώ ένας - έχουν την εμπειρία déjà vu: βλέπουν ένα μέρος ή ένα πρόσωπο για πρώτη φορά μα έχουν σίγουρη αίσθηση πως το έχουν ξαναδεί· ή βρίσκονται σε ένα περιστατικό που εξελίσσεται για πρώτη φορά ξέροντας στα σίγουρα πως αυτό δεν έχει ξανασυμβεί. Όμως νιώθουν πως γνωρίζουν πώς θα ξετυλιχθεί το περιστατικό και το βλέπουν όντως να εξελίσσεται όπως το διαισθάνθηκαν. Αυτές είναι οι μόνες ενδείξεις.

Η ιδέα της μετενσωμάτωσης ήταν μέρος της παράδοσης των Ορφικών και Πυθαγορείων και αργότερα του Πλάτωνα και της δικής του παράδοσης .

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΒΑΠΤΙΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΤΟΥ

 Το Μυστήριο της Βάπτισης είναι ένα από τα 7 μυστήρια του Χριστιανισμού.

Τα 7 Μυστήρια είναι το Βάπτισμα,το Χρίσμα, η Θεία Ευχαριστία ,η Θεία Ιερωσύνη ,η Μετάνοια(η εξομολόγηση), το ιερό Ευχέλαιο και ο Γάμος.

Τα μυστήρια βοηθούν την τελείωση του ανθρώπου και την εξέλιξή του, την προστασία του από το κακό όποιας μορφής και είναι αυτό. Για να ενεργοποιηθούν τα μυστήρια ωστόσο και να προστατέψουν τον άνθρωπο ,να γίνει η πραγμάτωση και το έργο της τελείωσης θα πρέπει να ενεργοποιηθεί η Θέληση του ανθρώπου.

Χρησιμοποιούνται υλικά στοιχεία στην τέλεση των μυστηρίων που αγιάζονται και λαμβάνουν ένα ειδικό νόημα ,μετουσιώνονται σε πνευματικότητα και βοηθούν την ζωή του Χριστιανού.

ΜΗΠΩΣ Η «ΑΙΩΝΙΑ ΚΟΛΑΣΗ» ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗΓΟΡΙΚΗ?

 

Ο Ιησούς όμως ποτέ δεν εννοούσε ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη περιοχή όπου οι ψυχές μετά τον θάνατο βασανίζονται σε μια αιώνια φυλακή και τιμωρία λόγω των ανάμεικτων παραβάσεων και αρετών των ανθρώπων σε μια ζωή που διαρκεί λίγες δεκάδες χρόνια.

Ακόμα κι ένας γήινος δικαστής έχει επαρκή λογική ώστε να καταδικάσει έναν εγκληματία ανάλογα με τη φύση και τον βαθμό του εγκλήματός του. Σίγουρα ο αμερόληπτα δίκαιος Κριτής όλων των κριτών, ο Συμπαντικός Νόμος, επιτάσσει ανταμοιβές ή τιμωρίες ανάλογες με την καρμική διαγωγή κάποιου στο γήινο επίπεδο. Ένα εκατομμύριο χρόνια επαναλαμβανόμενων αμαρτιών θα προσέλκυε ένα εκατομμύριο χρόνια άθλιων ενσαρκώσεων, όχι όμως περισσότερων. Ακόμα όμως και αιώνες άγνοιας και φαύλων πράξεων δεν θα μπορούσαν να αλλάξουν την αιώνια εγγενή θεϊκή φύση της ψυχής.

ΟΙ 15 ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ

 

«Ένα από τα κυρίαρχα δόγματα του Χριστιανισμού είναι εκείνο της «Ανάστασης του Ιησού». Από τους πιστούς θεωρείται ως η μεγαλύτερη απόδειξη για την θεϊκή φύση του Χριστού. Η ιστορική αλήθεια, όμως, είναι εντελώς διαφορετική. Από τα αρχαία κείμενα πληροφορούμαστε, ότι στο σύνολο τους οι αρχαίες θρησκείες πίστευαν σε θεούς που είχαν πεθάνει και στη συνέχεια αναστηθεί.

Αντίθετα από ό,τι ισχυρίζονται οι Χριστιανοί, υπάρχουν δεκαπέντε προχριστιανικοί εθνικοί θεοί, οι οποίοι σταυρώνονται και δεινοπαθούν. Σύμφωνα με το βιβλίο «15 Εσταυρωμένοι & Αναστημένοι σωτήρες»,  του Γεώργιου Γρηγορομιχελάκη, υπάρχουν τουλάχιστον 15 τέτοιοι:

α’) Ο Κρίσνα: «Ο Γάλλος συγγραφέας του έργου «Η Θρησκεία των αρχαίων» Γκινιάν, μιλά για την σταύρωση του θεού αυτού και αναφέρει πώς καρφώθηκε σε ένα δέντρο» (σελ. 88).

β’) Ο ινδός θεός Σακία: «ένας από αυτούς που αναφέρεται ξεκάθαρα είναι ο Σακία, Βούδας Σακία ή Σάκι Μούνι» (σελ. 93) «σε κάποιες χώρες λέγεται πως ο θεός σταυρώθηκε από ένα βέλος που διαπέρασε το σώμα του και τον κάρφωσε σε ένα δένδρο» (σελ. 93).

γ’) Ο θεός Ταμούζ της Συρίας: «αναστήθηκε από τους νεκρούς για να σώσει τον κόσμο» (σελ. 98): «Σύμφωνα με τις δυτικές ιστορίες οι οποίες απέκρυψαν την ιστορία της σταύρωσης, ζούσε στην γη και τραυματίστηκε από αγριόχοιρο, πέθανε και γκρεμίστηκε στα σκοτεινά δώματα της Αλλατού, της θεάς του θανάτου» (σελ. 99). «Η Ιστάρ (θεά Αστάρτη) πέτυχε να τον αναστήσει ραντίζοντάς τον με κρύο νερό και αλείφοντάς τον με αρώματα. Έτσι τον επαναφέρει στην ζωή μόνο σε ορισμένη ώρα του έτους» (σελ. 99),

Στον παράδεισο οι άνθρωποι, αλλά και τα ζώα, τρέφονταν μόνο από τα φυτά

 

ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ;

«… Η χριστιανική θεολογική σκέψη πιστεύει ότι υπήρχε μια εποχή, σύμφωνα με την αφήγηση περί παραδείσου, που ο Αδάμ και η Εύα ζούσαν εν ειρήνη με τα ζώα μέσα στον κήπο της Εδέμ. Την αρμονία αυτή κατέστρεψε ακριβώς η δική μας αμαρτία, η αστοχία και η παράβαση των θείων εντολών.

Στην εσχατολογική Βασιλεία όμως, η αρχική αρμονία θα αποκατασταθεί:

Τα 10 Κύρια Σημεία της Αποκάλυψης

1. Η Βάση του Κόσμου είναι Πνευματική

“Υλη με την έννοια του υλισμού δεν υπάρχει. Το καθετί είναι ενέρ­γεια, δηλαδή Θέίκή ή πνευματική δύναμη. Αυτή η ενέργεια, σε δια­φορετικούς βαθμούς πυκνότητας, είναι διάσπαρτη στον κόσμο υπό τη μορφή απειροστών αρχέγονων στοιχείων, «σπίθες αρχέγονης ζωής”

Ακόμη και το άτομο είναι ένα ολοζώντανο σύμπαν σε μικρογραφία που απαρτίζεται από αμέτρητα βασικά στοιχεία. (Σ αυτό το συμπέ­ρασμα έχει φθάσει τελευταία και η πυρηνική φυσική.) Αυτά τα βασικά στοιχεία (που σήμερα τα ονομάζουμε ηλεκτρόνια ή κβάντα) είναι σκέψεις και ιδέες του Θεού υλοποιημένες, που αποδεσμεύτηκαν απ’ αυτόν για να ολοκληρώσουν από δική τους Θέληση τον κύκλο της ζωής τους. Διαγράφοντας το καθένα αυτόν τον κύκλο, συμμε­τέχει στην εξέλιξη του σύμπαντος σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού.

2. Το Μεγάλο Μυστήριο, το ΕΙΝΑΙ του Θεού

0 Θεός είναι το απέραντο πνεύμα που υπήρχε ανέκαθεν, η «αρχική αιτία» κάθε ύπαρξης. Αγάπη, Σοφία και παντοδυναμία της Θέλησης είναι οι κύριες ιδιότητές Του. Το Άγιο Πνεύμα Του διαποτίζει όλο το σύμπαν, είναι η «Ψυχή του Κόσμου» των αρχαίων Θρησκειών.

Παράλληλα όμως τούτο το απέραντο πνεύμα διαθέτει έναν πυρή­να, ένα «κέντρο εξουσίας». Σαν ένας ήλιος, αυτό το κέντρο εξου­σίας ακτινοβολεί και διαχέει στην πλάση ιδέες και δυνάμεις οι ο­ποίες, αφού περάσουν από όλα τα στάδια εξέλιξης και ολοκληρώ­σουν τον κύκλο της ζωής τους, επιστρέφουν ξανά σ’ αυτό σαν τέ­λεια όντα.

Σε τούτο το αρχέγονο κέντρο εξουσίας ο Θεός έχει υπαρκτή πνευματική μορφή, σαν τέλειο αρχέτυπο ανθρώπου.Γι’ αυτό λέγεται στην Παλαιά Διαθήκη πως ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο κατ ει­κόνα και ομοίωσή Του.Το Πνεύμα του Θεού ορμώμενο απ’ το αρχέ­γονο κέντρο Δύναμης δεν σταματάει να δημιουργεί.

Το Μεγάλο Σάββατο – Η κάθοδος του Ιησού στον Άδη!

Η Εκκλησία θυμάται την κάθοδο του Ιησού στον Άδη. Το πρωί τελείται ο εσπερινός του Μεγάλου Σαββάτου και λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου.

Η ακολουθία έχει αναστάσιμο και πανηγυρικό χαρακτήρα. Είναι η λεγομένη Πρώτη Ανάσταση. Μετά την ανάγνωση της προφητείας του Ιωνά, του οποίου προτυπώνει την ταφή και την ανάσταση του Κυρίου, αντηχεί ως νικητήριος ιαχή ο ψαλμικός στίχος:

Γίνεται κάποιος πλούσιος με 30 αργύρια;

Η παγκόσμια ιστορία βρίθει παραδειγμάτων προδοσιών, δωροδοκιών και διαπλοκής. Από την Αρχαία Ελλάδα και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έως το Βυζάντιο, τον μεσαίωνα και φυσικά, τη σύγχρονη πολιτική εποχή.

Ωστόσο, μία από τις πλέον φημισμένες και γνωστές προδοσίες ήταν αυτή του… Ιούδα, το όνομα του οποίο σήμερα είναι ευρέως ταυτισμένο με τον χαρακτηρισμό του «προδότη».

Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, ο Ιούδας — ένας εκ των 12 μαθητών του Ιησού Χριστού — έλαβε το ποσό των 30 αργυρίων, προκειμένου να υποδείξει στους στρατιώτες του Καϊάφα, και στη συνέχεια στις δυνάμεις του Πόντιου Πιλάτου, τον επίγειο εκπρόσωπο του Θεού.

Για τον Χριστιανισμό, επομένως, ο Ιούδας αντικατοπτρίζει μία αρνητικά φορτισμένη «φιγούρα», ταυτισμένη με την προδοσία. Ωστόσο, παρότι έχουν περάσει πάνω από 2.000 χρόνια, η επιστημονική κοινότητα εξακολουθεί να διερευνά την υπόθεση, ιδίως ως προς την αξία των 30 αργυρίων.

ΚΑΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Ουαί ημίν,

Αλίμονο σε όλους μας γιατί:

Αφήνουμε την άγνοια να ορίζει τους δρόμους μας

Μάθαμε να κυκλοφορούμε φορώντας μάσκες υποκρινόμενοι…

Κάναμε επιτακτικές ανάγκες τα πρέπει και το δήθεν περιορίζοντας την ζωή μας…

Ουαί ημίν,

Αλίμονο σε όλους μας γιατί:

Υποκύπτουμε σε προσωρινές υλικές απολαύσεις αδιαφορώντας

Επιβραβεύουμε την σαθρή πολυπλοκότητα, σατιρίζοντας το πλούσιο της απλότητας.

Κλείνουμε τα μάτια σε ότι συμβαίνει γύρω μας, φυλακίζοντας στην άβυσσο της πλάνης την πραγματική χαρά της προσφοράς.

Ουαί ημίν,

Αλίμονο σε όλους μας γιατί:

Επιτρέπουμε στην αγνωμοσύνη να κυματίζει ψηλά το λάβαρο της νίκης.

Εγκαταλείψαμε τα παιδιά μας μπροστά σε οθόνες και άδειες αγκαλιές

Πνίγουμε την αθωότητα μας μέσα στις λάσπες που αφήνουν στο διάβα τους η χειριστικότητα και η κυριαρχία.

ΤΑ ΙΕΡΑΤΕΙΑ , ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ.

Μας στέρησαν το Πάσχα φωνάζουν οι πιστοί, νοιώθουν μια θλίψη μια οργή που δεν θα μπορέσουν να πάνε στις εκκλησίες. Δεν θα μπορέσουν να εκφράσουν την αγάπη τους για το Θεό που πιστεύουν. Κι αναρωτιέμαι γιατί άραγε κάποιος να χρειάζεται συγκεκριμένη τοποθεσία, λειτουργικό και διαμεσολαβητές, για να επικοινωνήσει με το θεό? Γιατί πρέπει να εκφράζει την ανάγκη του να πιστεύει σε κάτι, σε σχέση με κάποιους κανόνες που έχει υιοθετήσει και επιβάλει μια στην ουσία ανώνυμη εταιρεία που πουλάει αέρα κοπανιστό και έχει αποδείξει ανά τους αιώνες τον μισάνθρωπο και εγκληματικό ρόλο της στον ανθρώπινο πολιτισμό?

Υπάρχει κάποια μυστική τελετή , ένα είδος μαγείας που χρίζει συγκεκριμένους ανθρώπους εκπροσώπους του Θεού επί της γης, και τους δίνει την εξουσία να καθοδηγούν τα κοπάδια? Αυτό το πλήθος από ρασοφορεμένους διαφόρων θρησκειών, που έχει γίνει η αιτία για πολέμους, καταστροφές, που έχει βρεθεί να ευλογεί τις επιλογές, και να τις κατευθύνει σε πολεμοχαρείς τυράννους, που έχει οργανώσει εκστρατείες πνιγμένες με αίμα και φωτιά, που έχει διασπείρει κηρύγματα μίσους για ότι δεν συμφωνεί με τα δόγματα και τους κανόνες, δημιουργώντας κοπάδια ανθρώπων φανατισμένων που πιστεύουν αβλεπί ότι απάτη σκαρφίζονται, αλήθεια πιστεύετε πως είναι εκπρόσωποι κάποιου θεού?

Σήμερα λοιπόν θα παραλάβω το γυναικείο πληθυσμό των πιστών, που άλλωστε είναι και η αιτία που από πολύ μικρή αρνήθηκα να συμμετέχω και να υποστηρίξω μια πίστη που με θεωρεί κατώτερο και επικίνδυνο ον, και που συνεχίζει να μεταχειρίζεται από τη μια άκρη του πλανήτη στην άλλη, τη θηλυκή φύση σαν μίασμα.

Είναι εντυπωσιακό που γυναίκες πατάνε το πόδι τους σε ναούς κάθε είδους, όταν οι θρησκείες τις θεωρούν το πιο βρώμικο πράγμα που υπάρχει, την προσωποποίηση της αμαρτίας, που καθόντουσαν κάποιους αιώνες και συνεδρίαζαν για να πάρουν μια απόφαση αν αυτές έχουν ψυχή ή είναι απλά κρέας για κατανάλωση. Για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας στη χριστιανική εκκλησία είπαν άντε ας πούμε πως αυτές οι βρωμιάρες έχουν και ψυχή, σε άλλα δόγματα συνεχίζει και είναι απλά κρέας το θηλυκό. Η καλή χριστιανή δεν έχει ποτέ οργιστεί γιατί στον ιερό τόπο που έχει καταλάβει το καλύτερο φιλέτο, δεν επιτρέπεται να πατήσει το πόδι της. Γιατί άραγε? Έχει πολλές μηλιές και κινδυνεύουν οι άγιοι να τους δώσει να δαγκώσουν το μήλο?

Πνευματική Ανάλυση του ‘’Πάτερ ημών’’

Πνευματικό ημερολόγιο Έμμετ Φοξ

Το Πάτερ ημών έχει πολύ μεγαλύτερο νόημα από αυτό που του είχε δοθεί μέχρι σήμερα. Ο Έμμετ Φοξ έχει κάνει μια εμπεριστατωμένη μελέτη και μεταφέρει το αληθινό και ουσιαστικό νόημα της προσευχής που δόθηκε από τον Ιησού χριστό στην Ανθρωπότητα.

"Πάτερ ημών"

Με την έκφραση αυτή ο Ιησούς καθορίζει για πάντα ότι η σχέση ανάμεσα στο θεό και τον άνθρωπο είναι σχέση πάτερα προς παιδί.

Αυτό αποκλείει την δυνατότητα ο θεός να είναι ένας ανελέητος και σκληρός τύραννος.

τα όμοια γεννούν όμοια -αυτός είναι ο κοσμικός νόμος.

δεν είναι δυνατόν μια τριανταφυλλιά να παράγει κρίνους, ούτε μια αγελάδα να γεννήσει αλογάκι.

Το γέννημα είναι της ίδιας φύσης με τον γεννήτορα κι εφόσον ο θεός είναι πνεύμα θεϊκό, πρέπει το ίδιο να είναι και ο άνθρωπος, όσο κι αν τα φαινόμενα δείχνουν το αντίθετο.

Αυτή η διδασκαλία του Ιησού εξαφανίζει τη παλιά θεολογική σκέψη , με τον εκδικητικό της θεό, με τους εκλεκτούς της, με την αιώνια κόλαση και με όλα τα τρομερά στοιχεία της αρρωστημένης και τρομοκρατημένης ανθρώπινης φαντασίας.

Ο θεός είναι ο γεμάτος αγάπη πατέρας του άνθρωπου!

Το Πάτερ ημών, δηλαδή "Πατέρα μας" φανερώνει την αλήθεια για την αδελφοσύνη των ανθρώπων. Όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά ενός Πατέρα.

"Δεν υπάρχει Ιουδαίας ούτε Έλληνας, δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος, δεν υπάρχει αρσενικό και θηλυκό, γιατί όλοι εσείς είστε ένας άνθρωπος στον Ιησού χριστό" (Γαλάτες γ΄28)

Έτσι όλοι προσευχόμαστε όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Μεγάλη Πέμπτη – Ο Μυστικός Δείπνος

Κατά τη Μεγάλη Πέμπτη επιτελούμε ανάμνηση: Της νίψεως των ποδών των Αποστόλων υπό του Κυρίου, Του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή της παραδόσεως σ’ εμάς υπό του Κυρίου του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας, της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον Πατέρα Του και της προδοσίας του Κυρίου υπό του Ιούδα.

Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν’ αρχίσει το δείπνο ο Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ’ όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει: «όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ’ όλους».
Πρώτα πήγε στον Ιούδα και μετά στό Πέτρο, ο οποίος ήταν ο πιο ορμητικός απ’ όλους και στην αρχή σταματάει το Διδάσκαλο, αλλά ύστερα όταν τον έλεγξε, υποχωρεί με τη καρδιά του. Αφού έπλυνε τα πόδια όλων, πήρε τα ιμάτιά Του και ξανακάθησε.
Άρχισε κατόπιν να τους νουθετεί να αγαπούν ο ένας τον άλλον και να μη επιζητούν το ποιός θα είναι πρώτος. Στη συνέχεια τους μίλησε για την προδοσία και επειδή θορυβήθηκαν, στρέφεται με ήρεμο τρόπο στον Ιωάννη και τον υπέδειξε.

Ο Ντοστογιέφσκι μπροστά στον νεκρό Χριστό

«Αυτόν τον πίνακα! Αυτόν τον πίνακα! Μα απ’ αυτόν τον πίνακα μπορεί να χάσει κανείς και την πίστη του ακόμα!»

Τον Αύγουστο του 1867, ο 46χρονος Φιόντορ Ντοστογιέφσκι βρισκόταν εδώ και τέσσερεις μήνες σε ένα μεγάλο ταξίδι του μέλιτος με τη δεύτερη γυναίκα του, την μόλις 21 ετών Άννα Γκριγκορίεβνα. Βέβαια είχε τόσα χρέη που τα κέρδη από την επιτυχία του «Έγκλημα και Τιμωρία» δεν έφταναν με τίποτα για να τα ξεπληρώσει. Έβαλε τότε τη νέα σύζυγό του να πουλήσει τα χρυσαφικά της για να πληρώσει μέρος των χρεών του και με ότι περίσσεψε αποφάσισε να πάνε ένα ταξίδι τριών μηνών στην Ευρώπη. Τελικά έμειναν 4 χρόνια!

Εκείνο τον Αύγουστο λοιπόν του 1867 ταξίδευαν από το Μπάντεν-Μπάντεν στη Γενεύη. Ο Ντοστογιέφσκι ήθελε να σταματήσουν οπωσδήποτε στη Βασιλεία για να δουν αυτόν ειδικά τον πίνακα στην Πινακοθήκη της Βασιλείας, την πλουσιότερη σε σπουδαία έργα τέχνης στην Ελβετία μέχρι και σήμερα. Είχε διαβάσει για τον πίνακα στις «Επιστολές ενός Ρώσου Ταξιδιώτη» (1801) του Νικολάι Καραμζίν και ανυπομονούσε να τον δει από κοντά.

Πρόκειται για τον πίνακα «Το σώμα του Χριστού στον τάφο» του Χανς Χόλμπαϊν του νεότερου (Hans Holbein the Younger, “Christ’s Body in the Tomb”, 1521). Ο Καραμζίν σημειώνει (περιγράφοντας την αίθουσα με τα έργα του Χόλμπαϊν):

«Όταν βλέπεις αυτόν τον πίνακα, δεν βλέπεις τίποτα το θεϊκό. Αποδίδει την εικόνα ενός νεκρού άνδρα με μεγάλη φυσικότητα. Σύμφωνα με τον θρύλο ο Χόλμπαιν είχε σαν μοντέλο το πτώμα ενός πνιγμένου Εβραίου.»

Ο Ντοστογιέφσκι συγκλονίστηκε όταν μπήκε στην αίθουσα και είδε τον πίνακα. Σαν να υπνωτίστηκε, σταμάτησε να έχει επαφή με το περιβάλλον.

Η γυναίκα του σημειώνει στο ημερολόγιό της: «Ο πίνακας ήταν τόσο ρεαλιστικός! Έμοιαζε σαν έναν πραγματικό νεκρό. Δεν θα έμενα ποτέ στο ίδιο δωμάτιο μ’ αυτόν τον πίνακα!»

Πράγματι, έφυγε βιαστικά από την αίθουσα και γύριζε για κανένα 20λεπτο στο υπόλοιπο μουσείο όταν διαπίστωσε ότι ο Ντοστογιέφσκι δεν την ακολουθούσε. Γύρισε πίσω και τον βρήκε στο δωμάτιο με τον πίνακα του Χόλμπαιν ανεβασμένο σε μια καρέκλα για να τον βλέπει καλύτερα. Είχε γίνει θέαμα αλλά, όπως είπαμε, είχε χάσει επαφή με το περιβάλλον.