Ζει τις μέρες του λες και θα ζήσει για πάντα.

Εστιάζεται στον κάθε τελικό στόχο του, χωρίς να βιώνει όλες τις ενδιάμεσες πραγματικότητες.
Κατηγορεί τον εαυτό του για την κάθε έκβαση, η οποία είναι απλά, τα φυσικά, λογικά συμπτώματα της επιλεχθείσας ύπαρξής του.
Φτιάχνει τη δική του πραγματικότητα μέσα στο κεφάλι του μόνο του, συμπεριλαμβάνοντας όσους και όσα θέλει σε αυτή, χωρίς να κοινωνεί τα «μαγειρέματα». Ανακατεύει, υποθέτει, συμπεραίνει, συμπληρώνει τα κενά και τακτοποιεί, όπως ακριβώς θέλει και συμφέρει. Δεν κοινωνεί, δεν αποκαλύπτει και σίγουρα δεν μοιράζεται την μοναχική του ουτοπική/φανταστική δημιουργία.
Υποστηρίζει το όλο εσωτερικό κατασκεύασμα με άπειρες πεποιθήσεις, τις οποίες δεν αναγνωρίζει, ώστε, σε μια στιγμιαία έξαρσης της έμπνευσης να μπορούσε να τις επανεξετάσει, με «κίνδυνο» να αλλάξει άποψη/θέαση.
Προσπαθεί να δικαιολογήσει άλλους για τις πράξεις τους, βασίζοντας τις υποθέσεις του στις «καλές τους προθέσεις», στην φτιαχτή ηθική θυματοποίησης του εαυτού του, ενώ στην πραγματικότητα ο ίδιος χρειάζεται τη λύτρωση από τη συνεχόμενη αυτό-κατηγορία του εγώ του, που τόσο «απλόχερα» προσφέρει.

Εστιάζεται στον κάθε τελικό στόχο του, χωρίς να βιώνει όλες τις ενδιάμεσες πραγματικότητες.
Κατηγορεί τον εαυτό του για την κάθε έκβαση, η οποία είναι απλά, τα φυσικά, λογικά συμπτώματα της επιλεχθείσας ύπαρξής του.
Φτιάχνει τη δική του πραγματικότητα μέσα στο κεφάλι του μόνο του, συμπεριλαμβάνοντας όσους και όσα θέλει σε αυτή, χωρίς να κοινωνεί τα «μαγειρέματα». Ανακατεύει, υποθέτει, συμπεραίνει, συμπληρώνει τα κενά και τακτοποιεί, όπως ακριβώς θέλει και συμφέρει. Δεν κοινωνεί, δεν αποκαλύπτει και σίγουρα δεν μοιράζεται την μοναχική του ουτοπική/φανταστική δημιουργία.
Υποστηρίζει το όλο εσωτερικό κατασκεύασμα με άπειρες πεποιθήσεις, τις οποίες δεν αναγνωρίζει, ώστε, σε μια στιγμιαία έξαρσης της έμπνευσης να μπορούσε να τις επανεξετάσει, με «κίνδυνο» να αλλάξει άποψη/θέαση.
Προσπαθεί να δικαιολογήσει άλλους για τις πράξεις τους, βασίζοντας τις υποθέσεις του στις «καλές τους προθέσεις», στην φτιαχτή ηθική θυματοποίησης του εαυτού του, ενώ στην πραγματικότητα ο ίδιος χρειάζεται τη λύτρωση από τη συνεχόμενη αυτό-κατηγορία του εγώ του, που τόσο «απλόχερα» προσφέρει.



