Είναι κι αυτή η υπόθεση της ύλης κόντρα στο Πνεύμα. Βέβαια, οι βιολόγοι διαφωνούν. Όλα, λένε, είναι η αλυσίδα του DNA. Δεν υπάρχει πνεύμα τουλάχιστον όπως το φανταζόμαστε. Γενικό κουμάντο κάνει το μπεγλέρι της ζωής, ο αρχικουμανταδόρος της φύσης, το DNA.
Ας το πιστεύουνε, δικαίωμά τους. Η πλειοψηφία πιστεύει διαφορετικά. Εδώ υπάρχει ένα παράδοξο. Η αθανασία της ψυχής είναι η μόνη περιοχή που οι εγωιστές και η θρησκείασυμφωνούν. Οι μεν εγωιστές, διότι δεν μπορούν να διανοηθούν ότι ο εαυτούλης τους θα εξαφανιστεί σαν καπνός από σέρτικο τσιγάρο σε δυνατό άνεμο, ενώ η θρησκεία για τους δικούς της λόγους.
Ας δούμε την βασική θέση της δικής μας θρησκείας. Ο άνθρωπος γεννιέται και έχει μέσα του πνεύμα, ψυχή. Θα ήταν πιο κομψό, και ίσως πιο σωστό, αν λέγανε ότι η ψυχή έρχεται στον κόσμο με ένα υλικό περίβλημα, αλλά ας μη γυρεύουμε ψύλλους στ’ άχυρα.
Γεννιέται, λοιπόν, ο άνθρωπος, ζει την ζωή του και πεθαίνει. Στο τέλος της ημέρας κρίνεται και ο Θεός αποφασίζει αν η ψυχή του θα μπει στη βασιλεία των ουρανών, ή αν θα σταλεί στο πυρ το εξώτερον. Παρεμπιπτόντως, και τα δύο είναι αιώνια. Πολύ απλά τα λέμε, αλλά ο χώρος το επιβάλλει.