Βρε βρε βρε. Σαν τα χιόνια. Ξαναθυμηθήκαμε την ΑΕΚ μας. Ξεπρόβαλε μέσα από τους κουραμπιέδες κι αυτή και μας προσκάλεσε στο γήπεδο. Στο οποίο δεν ήθελα να πάω λόγω κρύου. Τι να κάνουμε; Μεγαλώσαμε πια κι υπολογίζουμε και τις συνθήκες. Όμως όταν το τηλέφωνο μου χτύπησε, δέχτηκα αμέσως την πρόσκληση. Κανόνισα να πάνε τα διαρκείας μου σε νεολαίους κι έσπευσα κι εγώ να παρακολουθήσω το παιχνίδι στο μπουθ.
Και τι μαγεία ήταν αυτή ! Μια ΑΕΚ βγαλμένη από παλιά, που στην κυριολεξία πάτησε τον αντίπαλο στο πρώτο μέρος. Με απόλυτο πλάνο επίθεσης κι όχι ημίμετρα, με σαρωτικό πρεσάρισμα από την άμυνα της Χαλκηδόνας και με παίκτες αποφασισμένους να διαλύσουν κάθε υποψία αντίστασης. Γρήγορη, δυνατή, με κατοχή μπάλας κι αποτελεσματική σε καίρια σημεία. Κι η άποψη που επικράτησε στο μπουθ, ήταν οτι η κακή εικόνα του αντίπαλου, οφειλόταν στο δικό μας παιχνίδι.
Αυτό δηλαδή που θέλουμε πάντα να βλέπουμε. Δυό γκολάρες, δυό σπουδαίες χαμένες ευκαιρίες και μια απόλυτη ανυπαρξία στην πειροχή μας. Που δέσποζαν τα σέντερ μπακ αλλά σιγοντάρανταν κι από τους δυό πλάγιους. Ένα απόλυτο μηδενικό η Χαλκηδόνα, που ο εκνευρισμός της φάνηκε καθαρά στην αυστηρή κόκκινη του Γκαρσία – μάλλον τιμωρήθηκε η πρόθεση πιο πολύ – αλλά και στην τρελή αλλαγή του Τάτου. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες, μπροστά στο μεστό παιχνίδι μας. Το ολοκληρωτικό, παρά την αναιμική παρουσία του Τζανετόπουλου – λογικότατο – και την δειλία του Μπρέσεβιτς. Μιλάμε για κανονικό δικέφαλο αετό, που σπρωχνόταν κι από δέκα χιλιάδες κόσμο που ζέσταιναν το παγωμένο ΟΑΚΑ.









