ΤΟ ΡΕΚΟΡ

Πόσες φορές έχουμε συζητήσει για τα μεθύσια που έχουμε κάνει; Πόσες φορές έχουμε διηγηθεί τις αλκοολικές μας ιστορίες με μια δόση υπερηφάνειας κιόλας; Έρχεται όμως πάντα μια στιγμή, στην οποία καταλαβαίνεις πόσο μικρός είσαι. Ώρα να δούμε το ρεκόρ κατανάλωσης αλκοόλ σε μια βραδιά από ένα άτομο.

Ο κύριος που βλέπετε πιο πάνω, ονομαζόταν Αντρέ Ρενέ Ρουσιμόφ, γνωστός ως Αντρέ ο Γίγαντας ή το «Όγδοο θαύμα του κόσμου», λόγω της τεράστιας σωματικής του διάπλασης.

Ήταν Γάλλος επαγγελματίας παλαιστής αλλά και ηθοποιός. Έπασχε από μεγαλακρία και σ’ αυτό οφειλόταν το μέγεθός του. Ήδη στα 12 του χρόνια είχε «χτυπήσει» το 1,90 μέτρα στο ύψος και τα 110 κιλά.

Ο Αντρέ ο Γίγαντας λοιπόν, που το σώμα του του έδινε το πράσινο φως στην κατανάλωση αλκοόλης (ύψος σχεδόν 2,30 μέτρα και βάρος πάνω από 230 κιλά), χαρακτηριζόταν από το στενό του κύκλο ως ο μεγαλύτερος πότης στη Γη με μεγάλη διαφορά.

Όντας το Έβερεστ της μέθης, είχε δηλώσει ότι με 2 λίτρα βότκα, απλώς αισθάνεται μια ζεστασιά μέσα του…

Περασμένες ζωές: Παράξενες περιπτώσεις μετενσάρκωσης

Η θεωρία που λέει πως η ψυχή είναι αθάνατη και πως ένας άνθρωπος μπορεί να έχει Περασμένες ζωές είναι γνωστή μέσα από πολλές θρησκείες αλλά και πνευματικές πεποιθήσεις των ανθρώπων και του πολιτισμού μας. Θρησκείες όπως ο Βουδισμός αναλύουν την ιδέα της Μετενσάρκωσης  που είναι στο επίκεντρο των διδαχών του.

Αυτή η ενδιαφέρουσα θεωρία αποτυπώνεται ξεκάθαρα στην διαδικασία επιλογής του επόμενου Λάμα, μετά τον θάνατο του τελευταίου μέσα από επιλαχόντες που είναι παιδιά και όχι ενήλικες. Εκείνο το παιδί που θα κατορθώσει να αναγνωρίσει τα αντικείμενα που άνηκαν στον νεκρό Ηγέτη ονομάζεται διάδοχός του. Αυτή η διαδικασία υποδηλώνει την περίπτωση της Μετενσάρκωσης.

ΠΕΡΑΣΜΕΝΕΣ ΖΩΕΣ: 5 ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΙΘΑΝΗΣ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗΣ

Τα τελευταία 100 χρόνια αρκετοί ψυχίατροι εξέτασαν ανθρώπους που ανακάλεσαν γεγονότα από Περασμένες ζωές. Στις μελέτες τους ανακάλυψαν πως οι περισσότεροι άνθρωποι που βίωναν τέτοιες εμπειρίες ήταν παιδιά μεταξύ 3 και 7 ετών. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός πως τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά ξεχνούσαν αυτές τις αναμνήσεις κατά την ίδια περίοδο που όλοι μας ξεχνάμε τις πρώιμες παιδικές μνήμες, δηλαδή μεταξύ 6 και 7 ετών. Ας δούμε μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις παιδιών που “θυμήθηκαν” αναμνήσεις από τις Περασμένες ζωές τους, και που ίσως αποδεικνύουν πως η πιθανότητα της μετενσάρκωσης έχει βάση:

Δείξε την Αχίλλειο πτέρνα σου

«You are invulnerable, you have no Achilles’ heel.»
Portrait of a Lady, T.S.Eliot

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Δεν ξέρω τι διαλέγουμε μόνοι μας στη ζωή. Και τι μας διαλέγει.

Πράγματα όπως η εθνικότητα, η θρησκεία, η κοινωνική τάξη, η οικονομική ευρωστία, το μέρος όπου μεγαλώσαμε κι ίσως να θεωρούμε πατρίδα (ή παγίδα), το όνομα, η οικογένεια, μας έτυχαν, αυτό κανείς δεν το αμφισβητεί.

Καθώς και ο φαινότυπος (χρώμα ματιών και σχήμα προσώπου, επιδερμίδα, είδος μαλλιών και μέγεθος μύτης).

Όμως κάποια άλλα υποτίθεται ότι τα επιλέξαμε, ελεύθερα.
Το επάγγελμα που κάνουμε και την τέχνη μας, την ιδεολογία μας, τον σύντροφο μας, το μέρος όπου κατοικούμε.

Δεν είμαι βέβαιος ότι υπάρχει ελευθερία. Μάλλον προσαρμοζόμαστε στις συνθήκες, τις οικειοποιούμαστε, για να έχουμε κάτι να λέμε δικό μας.

~~

Μάλλον ο άνθρωπος είναι σαν τον ποδοσφαιριστή. Δεν εξαρτάται απ’ αυτόν αν θα έρθει η μπάλα στα πόδια του. Αλλά υπάρχουν κάποιες στιγμές, κάποιες ευκαιρίες που όλα εξαρτώνται από σένα -και θα είναι γελοίο αν δεν καταφέρεις να σκοράρεις.

Εκείνη τη στιγμή, όταν η μπάλα έρχεται κατά πάνω σου, δεν σκέφτεσαι. Δεν υπάρχει χρόνος για να πεις: «Α, έρχεται μπαλιά, ψηλοκρεμαστή. Θα την κοντρολάρω με το στήθος, θα την κατεβάσω, θα κάνω ντρίπλα στον αμυντικό, θα τη φέρω στο δεξί και θα σουτάρω».

Πρέπει ή θέλω;

Lonely-Flower-Picture-Tiny-White-Flower-in-Bloom-Tough-Living-Condition

Επιβιώνοντας σε μια κοινωνία όπου οι υποχρεώσεις σου είναι ποσό ανάλογο με την ηλικία σου, είναι λογικό όσο μεγαλώνεις τόσο να στενεύεις. Στενεύεις από αυθορμητισμό, στενεύεις από εμπιστοσύνη προς τον συνάνθρωπό σου, πολλές φορές στενεύεις από αληθινούς φίλους και προπάντων από ελεύθερο χρόνο. Μεγαλώνοντας λοιπόν και καθώς οι υποχρεώσεις σου αυξάνονται, όλο και πιο συχνά διερωτάσαι "Τι είναι πραγματικά σημαντικό για μένα;" ή "Τι είναι σημαντικό για τους ανθρώπους μου;" Αμέσως το δίλημμα ξεδιπλώνεται μπροστά σου σαν να ήταν ήδη εκεί από παλιά και το συνειδητοποιείς όταν οι δυο αυτές ερωτήσεις υπολείπονται κοινού παρονομαστή. Θέλω ή πρέπει;

Από μικρά παιδιά κιόλας οι γονείς μας προσπαθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο να μας γαλουχήσουν με τις αρετές μιας σωστής και κοινωνικά αποδεκτής συμπεριφοράς, σύμφωνα με τα δικά τους ερεθίσματα και διατηρώντας φυσικά τον χαρακτήρα μας. Μην ξεγελιέστε, τα τρίχρονα έχουν σχηματίσει την προσωπικότητα τους και είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν λεκτικά οτιδήποτε έρθει στο διάβα τους. Έτσι λοιπόν είμαι σίγουρος πως οι εκφράσεις όπως "Δεν παίζουμε την ώρα του φαγητού." ή "Να είσαι φρόνιμος τώρα που θα πάμε επίσκεψη." και πολλά άλλα της τάξεως των "Μην κάνεις αυτό, μην κάνεις εκείνο" χτυπούν το καμπανάκι και των δικών σου παιδικών χρόνων, όσο πιεστικό ή απελευθερωμένο ήταν το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσες. Είναι κάτι σαν μια υποχρέωση προς μια δυτικής κουλτούρας κοινωνία, η οποία έχει τους δικούς της αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις, για να σε κάνει μέλος της και όχι προϊόν κένωσης. Πρέπει να κάνω αυτό, γιατί έτσι θα ευχαριστήσω την οικογένεια μου. Θα ευχαριστήσω όμως τον εαυτό μου;

Να μην απορρίπτουμε ανθρώπους αλλά τον προγραμματισμό τους

Σε όλους έχει τύχει να πρέπει να συνεργαστούμε ή να συμβιώσουμε με ανθρώπους με τους οποίους δεν ταιριάζουμε και δυσκολευόμαστε να επικοινωνήσουμε. Σε πολλές περιπτώσεις δεν τους επιλέγουμε και η σχέση μας μαζί τους διατηρείται περισσότερο από ανάγκη, παρά από επιλογή.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να απορρίψουμε κάποιον συνολικά. Μπορεί να μη μας αρέσουν ορισμένες συμπεριφορές του ή ο τρόπος σκέψης του, αλλά αυτά εμπίπτουν στον προγραμματισμό και δεν αποτελούν στοιχεία του αληθινού του εαυτού.

Ο προγραμματισμός διαμορφώνεται από πολλούς παράγοντες, έμφυτους και επίκτητους: τα γονίδια, τις ορμόνες, τον εγκέφαλο, την ανατροφή, τις παρελθοντικές εμπειρίες, την παιδεία, κ.ά.

Αν μπορούμε να διακρίνουμε στον άλλο τη διαφορά μεταξύ του προγραμματισμού του και της αληθινής φύσης του, θα μας είναι πιο εύκολο να αλληλεπιδρούμε μαζί του πιο ψύχραιμα, αντικειμενικά, με λιγότερες συγκρούσεις και περισσότερη κατανόηση. 

ΠΑΙΞΕ ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΣΕ ΞΥΠΝΑΕΙ ΕΡΩΤΙΚΑ

Πρεμιέρα με νέα γκόμενα ο δικός σου. Ο έμπειρος, έτσι νομίζει, διότι έχει χιλιόμετρα στο κονταίρ του. Παρελθόν μ' άλλες. Άρα, το παλληκάρι με ατζέντα αισθάνεται σιγουριά, ότι μετράει σαν εραστής.

Τι, όμως, θα πει «έμπειρος», για να κάνουμε ταμείο. Είναι εκείνος που όχι απλά έχει πείρα, αλλά με άνεση, χωρίς άγχος, χωρίς πανικό παίζει διακριτικά και αποτελεσματικά την επαφή με το κορίτσι. Δείχνει την κλάση του που δεν στηρίζεται αποκλειστικά στο ατού της εμπειρίας του, μάλιστα όταν πρόκειται να βρεθεί για πρώτη φορά με τη νέα κατάκτηση.

Κάποιες φορές, εξαρτάται από το ποια είναι η άλλη, που σημαίνει ότι η εμπειρία αποδεικνύεται σε μειονέκτημα! Όχι, βέβαια, με γυναίκα κωλοπετσωμένη, παντρεμένη κι όχι, η οποία πιθανόν να ενδιαφέρεται ψυχρά και συνειδητά μόνον να πηδηχτεί. Κάποιες γυναίκες ξενερώνουν, κάνουν πλάγιες σκέψεις στην ανδρική εμπειρία, με πτυχία και δήθεν.

Μια κοπέλλα, ακόμα και περπατημένη, όχι απαραίτητα η πρωτάρα, να μην αισθάνεται καλά, μέχρι που να δυστροπήσει, εάν ο άλλος λόγω... εμπειρίας, δείξει στυλίστας και επιδέξιος.

ΔΙΩΞΤΕ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ!

Βρήκε προφυλακτικό στην τσέπη του γιου του και πανηγύριζε λες και ο Ολυμπιακός πήρε τον τελικό του γιουρόπα. Γάβρος ο πατέρας και με μόνιμη ανησυχία μήπως ο 19χρονος δεν πολυγουστάρει τις γυναίκες. Λυτρώθηκε ο φουκαράς όταν έπιασε στα χέρια του την καπότα. Και εκείνο το βράδυ κέρασε την παρέα και κοιμήθηκε τρισευτυχισμένος.

Οι εποχές τρέχουν, αλλάζουν. Τις προηγούμενες γενιές τα αγόρια έκαναν κρα να πηδήξουν, τότε δεν υπήρχε αυτό το σημερινό ξεσάλωμα. Όπου νέοι και νέες έχουν του κόσμου τις ευκαιρίες να ξεσκιστούν.

Έλα, όμως, που σήμερα ο νεαρός άνδρας ξεφορτώνει, «πηδάει» με το ηλεκτρονικό μαραφέτι στο χέρι. Μπροστά σ' αυτό το μαλακιστήρι είναι ονειρικό γαμήσι ο αυνανισμός του νέου τη δεκαετία '60 και '70.

Δεν ορμάει σήμερα ο μαθητικής και φοιτητικής ηλικίας νέος, με το σωστό τρόπο βέβαια, για να δαγκώσει το κορίτσι, να το ρουφήξει, να το πιει ολόκληρο. Να του δώσει να καταλάβει ότι υπερέχει η συνουσιακή ικανοποίηση από την αυτοϊκανοποίηση στην οποία εκείνη επιδίδεται.

Πιο σκούρες αποχρώσεις λέει…

Δεν φτάνει που φεσωθήκαμε με το πρώτο, ακολουθούν και άλλα δύο. Ευτυχώς δεν είμαι απ’ αυτούς που αγόρασαν τα βιβλία. Στο dvd είδα την πρώτη ταινία (50 shades of Grey), και επειδή ήταν εντελώς μάπα – ούτε μάτι δεν είχε- πάταγα συνέχεια το fastforward.

Μας έχουν ζαλίσει τον έρωτα, από το 2011 που πρωτοανακοινώθηκε,ότι αυτή η Αγγλίδα, η E.L. James, γράφει μια ερωτική –δήθεν- τριλογία. Ροζ και τσόντα του κερατά. Μην ακούσω την λέξη λογοτεχνία. Και αφού φάγαμε την πρώτη ψυχρολουσία με τα βιβλία, μετά μας τάραξαν με την ταινία. Και τώρα θα μας ταράξουν με το δεύτερο μέρος της. Και θα ακολουθήσει και τρίτο… Έλεος!!!

Θα δούμε δηλαδή την σχέση του πάμπλουτου Christian Grey με την «αρσακειάδα» Anastasia Steele, να εξελίσσεται. Σ’ αυτήν την συνέχεια παίρνει μέρος και η Kim Basinger. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, λέγεται Fifty Shades Darker και έχει μυστήριο, έχει χορό μεταμφιεσμένων, έχει μια μυστηριώδη γυναίκα που παραμονεύει στο σκοτάδι, έχει σεξ στη ντουσιέρα… αλλά σεμνά. Οι παραγωγοί θέλουν την ταινία κατάλληλη από 15 και άνω, για να τρέξουν τα πιτσιρίκια να γίνει σαματάς.

...ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΝΑ ΑΠΟΘΑΝΩΜΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ!

Υπάρχουν κάποιες σελίδες της Ιστορίας μας, που είναι τοποθετημένες τρίτο πλάνο, στο βάθος κήπος. Κι όμως σ' αυτές τις λιγοδιαβασμένες και σχεδόν άγνωστες σελίδες θα βρεις γεγονότα με τη δική τους αξία.

Ο Κεχαγιάμπεης, για λογαριασμό του Ιμπραήμ, επικεφαλής των στρατευμάτων στη Μεσσηνία, πότε με το καλό και πότε με χοντρό τσαμπουκά απειλεί τους Έλληνες. “Παρατάτε τα όπλα, προσκυνήστε, διαφορετικά έχω εντολή της υψηλότητας του αφεντός μου και έτοιμο σχέδιο να κατακαύσω όλα τα δένδρα. Πτωχός λαός είστε, σας λυπάμαι και έκρινα εύλογο χωρίς αναβολή καιρού να σας πω να παραιτηθείτε από τα φερσίματα της αποστασίας, ειδεμή και δεν έλθετε, ας είναι η αμαρτία είς τον λαιμόν σας και όψεσθε εν ημέρα κρίσεως. Περισσότερον απ' αυτά δεν είναι χρεία να σας γράψω και υγιαίνετε”.

Έτσι ξηγήθηκε ο Κεχαγιάμπεης, στρατηγός του τρομερού Ιμπραήμ, που τον παρακολουθεί από κοντά ο γίγαντας ο Κολοκοτρώνης στο μεσσηνιακό κάμπο κάργα από το ιππικό του εχθρού. Φοβερά πράγματα.

Σα σήμερα, Τη 25 Σεπτεμβρίου, Εν Μεσσηνία 1827 με την υπογραφή “Οι κάτοικοι των επαρχιών της Μεσσηνίας” στέλνουν στον Κεχαγιάμπεη την ακόλουθη περήφανη επιστολή:

ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

Το επάγγελμα του δηλητηριαστή δεν έχει πεθάνει. Εννοώ το επάγγελμα εκείνου που ασχολείται με τα δηλητήρια, με την παρασκευή δηλητηρίων.

Πληρώνει πολύ καλά αυτή η δουλειά. Όποιος υπηρετεί την εξουσία, κονομάει. Ο δηλητηριαστής έχει σταματήσει, βέβαια, να χαρακτηρίζεται σήμερα δηλητηριαστής και παιδί του διαβόλου, φοράει την άσπρη μπλούζα του δόκτωρα, του επιστήμονα, του ερευνητή, όμως δεν παύει το προϊόν της δουλειάς του να είναι όπλο δόλιο και δειλών.

Άλλο να ξηγιέσαι με το σπαθί σου, με τη σωματική σου τέχνη κι άλλο με το δηλητήριο, το μέγα όπλο της εξουσίας από αρχαιοτάτων χρόνων. Κάποτε ήταν τα απλά δηλητήρια, σήμερα στην πυρηνική εποχή παίζουν τα ραδιενεργά. Τα ραδιενεργά δηλητήρια.

Μιλάμε με την ευκαιρία ότι σα σήμερα, 25 Σεπτεμβρίου, το 1915, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, αρχίζει η τρίτη μάχη της Αρτουά, στην οποία χρησιμοποιούνται για πρώτη φορά δηλητηριώδη αέρια, κατά των Γερμανών. Βεβαίως, τα πρωτεία στο φαρμάκωμα έχουν οι Γερμανοί την ίδια χρονιά και μερικούς μήνες νωρίτερα στη μάχη του Μπολίμωφ, την οποία δεν κέρδισαν με αντίπαλο την τσαρική Ρωσία. Άσχετο αυτό.

Α' ΜΕΡΟΣ - Σωκράτης

Ναι, είναι αλήθεια ότι ακόμα και μέσα στα αρχαία κείμενα που αποτελούν αντικείμενο εξέτασης στα ελληνικά λύκεια και όχι μόνο, μπορεί να διακρίνει κανείς τις σεξουαλικές προτιμήσεις επιφανών για την εποχή ανδρών. Το γεγονός αυτό προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση στους αναγνώστες και ιδίως στους μαθητές για δυο κυρίως λόγους.

 Ο ένας είναι γιατί έχουν τοποθετήσει στη συνείδησή τους τα διάφορα ιστορικά πρόσωπα ως αμέμπτου ηθικής πρότυπα χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τα ανθρώπινα πάθη και ορμές τους. 

Από την άλλη μεριά είναι οι εντυπώσεις που δημιουργούνται από τις συχνές σεξουαλικές ιδιαιτερότητές τους, οι οποίες βέβαια δε μπορούν να κριθούν κοντόφθαλμα σύμφωνα μόνο με τα σημερινά δεδομένα, αλλά πρέπει να ληφθούν απαραίτητα υπόψη και τα εθιμικά πλαίσια εκείνης της εποχής. Ιδού λοιπόν πώς παρουσιάζεται ο Σωκράτης στις πρώτες αράδες του «Πρωταγόρα» του Πλάτωνος:

«ΠΟΘΕΝ Ω ΣΩΚΡΑΤΕΣ ΦΑΙΝΕΙ; Η ΔΗΛΑ ΔΗ ΟΤΙ ΑΠΌ ΚΥΝΗΓΕΣΙΟΥ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΑΛΚΙΒΙΑΔΟΥ ΩΡΑΝ;»
Και πάνω που νομίζεις ότι ο ερωτών (ΕΤΑΙΡΟΣ) έχει σύμφωνες με την αντρική του φύση τις σεξουαλικές προτιμήσεις συνεχίζει:

«ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΙ ΚΑΙ ΠΡΩΗΝ ΙΔΟΝΤΙ ΚΑΛΩΣ ΜΕΝ ΕΦΑΙΝΕΤΟ ΑΝΗΡ ΕΤΙ, ΑΝΗΡ ΜΕΝΤΟΙ Ω ΣΩΚΡΑΤΕΣ, ΩΣ Γ'ΕΝ ΑΥΤΟΙΣ ΗΜΙΝ ΕΙΡΗΣΘΑΙ, ΚΑΙ ΠΩΓΩΝΟΣ ΗΔΗ ΥΠΟΠΙΜΠΛΑΜΕΝΟΣ»

Αυτό λοιπόν είναι που σου τραβά την προσοχή αγαπητέ αναγνώστη. Δεν εκπλήσσομαι αφού η σύγχρονη ουσία της όλης υπόθεσης καθώς φαίνεται είναι η συνουσία. Συμφωνώ απόλυτα με αυτή τη συνουσία, με τη διαφορά όμως ότι τη δέχομαι με την αρχική, την πρωταρχική της έννοια, όπως δηλαδή θεμελιώθηκε από τον ίδιο το Σωκράτη. Τους μαθητές του θα τους βρεις πάμπολλες φορές στα συγγράμματα του Πλάτωνος ως «συνουσιαστές». 

Αυτός ο χαρακτηρισμός δεν έχει βέβαια ως καθαυτό βάση την ερωτική συνεύρεση, αλλά κάτι βαθύτερο. Αυτό λοιπόν πρέπει να ερευνηθεί, να βγει στην επιφάνεια και να παρουσιαστεί στα μάτια των πολλών. «Δεν ξέρω» έμοιαζε να λέει ο Σωκράτης όταν δίδασκε -συνομιλούσε με- κάποιο μαθητή του. «Θα τα βρούμε, κάπου θα καταλήξουμε και προπάντων στην αλήθεια και όλα αυτά θα γίνουν βαθμιαία. Αφού στεριώσει το ένα πόδι θα πατήσει το άλλο». 

Ο Σωκράτης ήταν ο μεγάλος παιδαγωγός, αφού ακολουθούσε κατά γράμμα τον παραπάνω ορισμό της Παιδαγωγικής που ο ίδιος έδωσε. Έτσι παιδαγωγείται και φιλοσοφεί ο άνθρωπος. Τα σκαλοπάτια, οι αναβαθμοί αποτελούν την πηγή της φιλοσοφίας. Κανείς ποτέ δεν είχε τόσο μεγάλο άλμα ώστε να πιάσει μονομιάς κορυφή στο κλιμακοστάσιο της γνώσης και της αλήθειας. Και όντως, μιλάμε για δυσθεώρητα ύψη.

Ψυχή: Ποιούς ταΐζεις μ’ αυτήν;

terrapapers

Μία ολοκληρωμένη ιεραρχία μορφών που φαίνεται ότι δεν είναι ανθρώπινηδιακατέχει όλη την κλίμακα της επικυριαρχίας στη Γη: από την γαλαζοαίματη σαύρα που αλλάζει μορφή μέχρι και τον αρκετά λειτουργικό Άρειο-υβρίδιο. 


Μπορεί να ανακαλύψετε, αν είστε ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΕΣ ΤΟΥ ΟΛΟΦΑΝΕΡΟΥ



Αν φανταστούμε τον εαυτό μας σαν μία μπαταρία Duracell, η ζωτική πηγής της ενέργειας που μας τροφοδοτεί έρχεται κατά κύματα από τα σεξουαλικά και τα γενετήσια κέντρα μας. Από το ανοδικό και το καθοδικό κεντρικό ρεύμα ενέργειας που μας συντηρεί. 

Δυστυχώς όμως η Μητέρα Φύση έχει εξοπλίσει το Μιμητικό/Ερπετοειδές με την ικανότητα να συγκεντρώνει αυτή την ηλεκτρική ενέργεια, κι αυτό κάνει εκατομμύρια χρόνια τώρα. 


Μερικά από αυτά τα όντα δεν είναι περισσότερο έξυπνα από ένα ψάρι, αλλά είναι μέσω των ΣΚΕΨΕΩΝ και των συναισθημάτων του ανθρώπινου ζώου, που η εξυπνάδα προβάλλεται πάνω τους. 

Δεν μπορούν αυτά τα όντα να καταλάβουν εντελώς το περιεχόμενο των ανθρώπινων σκέψεών μας, αλλά όμως είναι ικανά να ερμηνεύσουν τη ροή της σκέψης μας με το να διαχωρίζουν τι είναι χρήσιμο και τι άχρηστο για αυτά, ώστε να ενεργοποιούν τα τσάκρα μας. 

Με αυτόν τον τρόπο ικανοποιούν την πρωταρχική τους επιθυμία και ανάγκη που δεν είναι καμία άλλη παρά να συλλέγουν ενέργεια. 

Δεν αντιλαμβάνονται τη ζωή και τις εκφάνσεις της με τον ίδιο τρόπο όπως εμείς. Και εδώ δημιουργείται η απορία, γιατί γίνονται όλα αυτά και με ποιο σκοπό; Πως προστατευόμαστε και τι κάνουμε;

Ψυχή ποιούς ταΐζεις με αυτήν; Ενα Λαχταριστό Γεύμα!

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ..ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΦΤΩΧΟΥΣ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙ

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΜΠΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ

Περί προφητειών το ανάγνωσμα! Αλήθεια η ψέματα;
Όσοι ισχυρίζονται μέσα από τις προφητείες την αλήθεια περί θεού, αποκαλύφθηκε πλήρως η γύμνια και το μεγάλο ψέμα τους.
Οι προφητείες πάντα απευθύνονται στους αφελείς και φτωχούς ανθρώπους γεμάτους από προβλήματα. Διότι οι υπόλοιποι απλά δεν τις πιστεύουν, αφού ζουν σχετικά καλά.
Όσοι άνθρωποι είναι απογοητευμένοι από την ζωή διότι δεν έχουν αυτό που ζητούσαν στην ζωή, πολύ απλά όλες οι ελπίδες τους στηριζόταν στην ΄ύπαρξη του θεού μέσω της αποδείξεως των προφητειών. Να όμως που διαψεύτηκαν δεκάδες φορές, αφού όλες μα όλες οι προφητείες απλά πήγαν στον καιάδα.

ΤΙ ΓΛΩΣΣΑ ΜΙΛΟΥΣΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ;

Τι γλώσσα μιλούσε ο Χριστός;
Ο Ματθαίος δεν είναι μαθητής του Χριστού; τότε γιατί γράφει εβραικά; αφού η εβραϊκή γλώσσα και γραφή βγήκε μόλις το 100μ.Χ.;;;;;

[Κατά Ματθαίον 27: 34. «Και την ώραν την εννάτην εβόησεν ο Ιησούς μετά φωνής μεγάλης, λέγων· Ηλί, Ηλί, λαμά σαβαχθανί; το οποίον μεθερμηνευόμενον είναι, Θεέ μου, Θεέ μου, διά τι με εγκατέλιπες;

ΕΙΣΤΕ ΣΟΒΑΡΟΙ ΡΕ!!!! ΤΑ ΕΒΡΑΙΚΑ ΒΓΗΚΑΝ ΤΟ 100 Μ.Χ.
ΟΛΟΙ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ ΕΓΡΑΦΑΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!
Τίθεται, όμως, το ερώτημα:

Τα τέσσερα πιο συχνά… σεξο- απρόοπτα: Τι να κάνετε

Γράφει: Λαυρέντης Νεκτάριος 

Όταν το σεξ σταματά να είναι απόλαυση αλλά γίνεται μαρτύριο

Πολλές φορές κάποια σεξο-απρόοπτα μπορεί να βλάψουν σοβαρά την ερωτική σας ζωή! Μάλιστα οι ειδικοί επιστήμονες έχουν καταγράψει τα τέσσερα πιο συχνά απρόοπτα που αναστατώνουν το ζευγάρι! Μάθετε ποια είναι αυτά και τι να κάνετε!

Όταν το σεξ πονάει
Μπορεί να ακούγεται παράδοξο αλλά το σεξ σε κάποιες περιπτώσεις το σεξ προκαλεί έντονο πόνο. Τα αίτια που τον προκαλούν είναι:

3. Η Είσοδος στο Ιερό - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Σε λίγες μέρες ένιωσα πάλι μοναξιά, και τα βιβλία άρχισαν να με κουράζουν. Πήρα ενα αμάξι και ξεκίνησα για το σπίτι του Φαρίς Εφάντη. 

Οταν φτάσαμε στο πευκόδασο όπου οι άνθρωποι περνούν τις ημερήσιες εκδρομές τους, ο άμαξας μπήκε σ' ενα ιδιωτικό δρομάκο, που τον ίσκιωναν ιτιές κι απο τις δυο μεριές. Καθώς περνούσαμε ανάμεσα, βλέπαμε την ομορφιά της πράσινης χλόης, των κληματαριών, και των πολύχρωμων λουλουδιών του Νιζάν που μόλις ειχαν ανθίσει. 

Πολύ σύντομα το αμάξι στάθηκε μπροστά σ' ένα μοναχικό σπίτι στη μέση ενος μεγάλου κήπου. Το άρωμα των ρόδων, της γαρδένιας, των γιασεμιών γέμιζε τον αέρα. 

Όταν κατέβηκα και προχώρησα στο μεγάλο κήπο, είδα τον Φαρίς Εφάντη να έρχεται προς συνάντησή μου. Μ' έμπασε στο σπίτι του με ενα ολόκαρδο καλοσώρισμα και κάθισε δίπλα μου σαν τον ευτυχισμένο πατέρα που γύρισε ο γιος του, και μου έκανε βροχή τις ερωτήσεις για τη ζωή μου, το μέλλον μου και τη μόρφωσή μου. 

Του απάντησα με μια φωνή που ήταν γεμάτη φιλοδοξία και ζήλο άκουγα να αντηχεί στα αφτιά μου ο ύμνος της δόξας και ένιωθα να ταξιδεύω πάνω σε μια γαλήνια θάλασσα ελπιδοφόρων ονείρων. 

Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, παρουσιάστηκε πίσω απο τη βελουδένια κουρτίνα η κόρη του και προχώρησε προς εμένα. Ήταν μια όμορφη κοπέλα, ντυμένη με ενα υπέροχο άσπρο μεταξένιο φόρεμα. 

Ο Φαρίς Εφάντη κι εγω σηκωθήκαμε απο τις θέσεις μας. «Αυτή είναι η κόρη μου Σέλμα», ειπε ο γέρος. Ύστερα, με παρουσίασε στην κόρη του, λέγοντας, «Η 
μοίρα μου ξανάφερε εναν αγαπητό παλιό μου φίλο στο πρόσωπο του γιου του.» 

Η Σέλμα με κοίταξε με έντονη απορία για λίγες στιγμές ωσάν να αμφέβαλε αν κάποιος ξένος ειχε μπει στο σπίτι τους. Το χέρι της, οταν το άγγιξα, έμοιαζε με άσπρο κρίνο, κι ενας παράξενος πόνος διαπέρασε την καρδιά μου. 

Καθίσαμε ολοι σιωπηλοί, άφωνοι, ωσάν η Σέλμα να είχε φέρει μαζί της στο δωμάτιο ενα ουράνιο πνεύμα άξιο για σιωπηλό σεβασμό. Όταν εκείνη ένιωσε τη σιωπή μου χαμογέλασε και ειπε, «Πολλές φορές ο πατέρας μου διηγήθηκε τις ιστορίες της νιότης του και των ημερών που πέρασε μαζί με τον πατέρα σου. Αν και ο δικός σου πατέρας σου μίλησε με τον ιδιο τρόπο, τότε η συνάντησή μας αυτή δεν είναι η πρώτη μας συνάντηση.» 

Ο γέρος ευχαριστήθηκε πολύ οταν άκουσε την κόρη του να μιλάει έτσι, και ειπε, «Η Σέλμα είναι πολυ συναισθηματική. Βλέπει το κάθετι με τα μάτια της ψυχής.» 

Ο γέρος συνέχισε την κουβέντα του μ' ενδιαφέρον κι ευγένεια, λες και ειχε βρει σε μένα μια κάποια μαγεία που τον σήκωσε ψηλά με τα φτερά της μνήμης και τον έφερε πίσω στις παλιές μέρες. 

Καθώς εγώ τον παρακολουθούσα, συλλογιζόμουν τη δική μου ζωή τα τελευταία χρόνια. Ο γέρος με κοίταζε όπως ενα μεγαλόπρεπο γέρικο δέντρο που εχει αντέξει καταιγίδες και ηλιοκάματα ρίχνει τη σκιά του πάνω σ' ενα μικρό νεαρό δεντράκι που τρεμοσαλεύει μπροστά στην πρωινή αύρα. Η Σέλμα όμως έμενε σιωπηλή. Που και που, έριχνε μια ματιά, πρώτα σε μένα κι ύστερα στον πατέρα της σα να διάβαζε το πρώτο και το τελευταίο κεφάλαιο απο το δράμα της ζωής. Η μέρα πέρασε γρήγορα σ' αυτό το περιβόλι, κι είδα μέσα απο το παράθυρο το υπέροχο κίτρινο φιλί του ηλιοβασιλέματος πάνω στα βουνά του Λιβάνου. 

Ο Φαρίς Εφάντη συνέχιζε να ιστορεί τις περιπέτειές του κι εγω άκουγα σα μεθυσμένος και αντιδρούσα με τέτοιο ενθουσιασμό που η θλίψη του γέρου ειχε μεταμορφωθεί σε ευτυχία. 

2. Το Χέρι της Μοίρας - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

1. Θλίψη Σιωπηλή - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Την άνοιξη εκείνης της υπέροχης χρονιάς βρισκόμουν στη Βηρυτό. Οι κήποι ήταν γεμάτοι απο άνθη Νιζάν και η γη ήταν στρωμένη με την πράσινη χλόη, και ολα έμοιαζαν μ' ενα μυστικό της γης που φανερώθηκε στον ουρανό. 

Οι πορτοκαλιές και οι μηλιές, που έμοιαζαν με νυφούλες που ειχε στείλει η φύση για να εμπνέουν τους ποιητές και να φλογίζουν τη φαντασία, φορούσαν ολόλευκη στολή αρωματισμένη απο τα άνθη. Η άνοιξη είναι παντού όμορφη, αλλα είναι πολύ πιο όμορφη στο Λίβανο. 

Η άνοιξη είναι ενα πνεύμα που τριγυρνά πάνω απο ολη τη γη αλλα που στέκεται πάνω απο το Λίβανο, κουβεντιάζει με βασιλιάδες και προφήτες, τραγουδά με τα ποτάμια τους ύμνους του Σολομώντα, και ξαναλέει μαζί με τους ιερούς κέδρους του Λιβάνου τις μνήμες της αρχαίας δόξας.

Η Βηρυτός, χωρίς τη λάσπη του χειμώνα και τη σκόνη του καλοκαιριού, είναι σα μια νύφη όλη την άνοιξη, ή σα μια γοργόνα που κάθεται στην άκρη του ρυακιού και στεγνώνει το βρεγμένο της κορμί στις ακτίνες του ήλιου. 

Κάποια μέρα, το μήνα του Νιζάν, πήγα να επισκεφτώ ενα φίλο που βρισκόταν κάμποσο έξω απο την όμορφη πόλη. Καθώς μιλούσαμε, μπήκε στο σπίτι ενας άνθρωπος αξιοσέβαστος, περίπου 65 χρονών. Σηκώθηκα να τον χαιρετήσω και ο φίλος μου τον παρουσίασε. Ονομαζόταν Φαρίς Εφάντη Καράμη. Ύστερα ο φίλος έδωσε το δικό μου όνομα με κολακευτικά λόγια. Ο γέρος με κοίταξε για μια στιγμή, ακουμπώντας το μέτωπό του με την άκρη των δαχτύλων του σα να προσπαθούσε να θυμηθεί κάτι. Μετά με πλησίασε χαμογελαστός και ειπε, «Εισαι ο γιος ενός πολύ αγαπητού μου φίλου και χαίρομαι πολύ που ξαναβλέπω αυτόν το φίλο στο δικό σου πρόσωπο». 

Τα λόγια του με συγκίνησαν πολύ, και ένιωθα κάτι να με τραβάει προς αυτόν, όπως το πουλί που το ενστικτό του το οδηγεί στη φωλιά του πριν απο τον ερχομό της καταιγίδας. Καθίσαμε, και ο γέρος μας διηγήθηκε τη φιλία του με τον πατέρα μου, κι αναθυμήθηκε τον καιρό που πέρασαν μαζί. 

Ο γέρος αγαπά πάντα να γυρίζει με τη μνήμη του στις μέρες της νιότης του, ακριβώς οπως ο ξένος λαχταρά να γυρίσει στην πατρίδα του. Χαίρεται πολύ να ξαναλέει ιστορίες απο τα παλιά, σαν τον ποιητή που χαίρεται ν' απαγγέλει το καλύτερό του ποίημα. Ζει πνευματικά στο παρελθόν γιατί το παρόν περνάει πολύ γρήγορα, και το μέλλον τον φαίνεται σαν ενα γρήγορο πλησίασμα στη λησμονιά του τάφου. 

1. Θλίψη Σιωπηλή - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΦΤΕΡΑ - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Φίλοι μου, θυμάστε την αυγή της νιότης με χαρά και λυπάστε για το τελείωμα της. εγω όμως τη θυμάμαι σαν το φυλακισμένο που αναθυμάται τα σίδερα και τα δεσμά της φυλακής του. 

Εσείς μιλάτε για κείνα τα χρόνια που είναι ανάμεσα στην παιδική ηλικία και στη νιότη σα μια χρυσή εποχή γεμάτη ελευθερία απο τους περιορισμούς και τις έγνοιες, ενω εγω ονομάζω τα χρόνια εκείνα εποχή θλίψης σιωπηλής που ειχε έρθει σα σπόρος μέσα στην καρδιά μου και μεγάλωσε μαζί της και δεν μπορούσε να βρει κανένα άνοιγμα προς τον κόσμο της γνώσης και της σοφίας, μέχρι τη μέρα που ήρθε η αγάπη κι άνοιξε τις πύλες της καρδιάς μου και φώτισε κάθε της γωνιά. 

Η αγάπη μου έδωσε τότε και γλώσσα και δάκρυα. Εσείς θυμάστε τους κήπους και τα πάρκα και τις κρυφές γωνιές των δρόμων που στάθηκαν μάρτυρες των παιχνιδιών σας κι άκουσαν τα αθώα ψιθυρίσματά σας. κι εγω θυμάμαι, επίσης, το όμορφο εκείνο μέρος στο Βόρειο Λίβανο. 

Κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου βλέπω και ξαναβλέπω εκείνα τα λιβάδια τα γεμάτα μαγεία και μεγαλοπρέπεια, και κείνα τα βουνά τα γεμάτα δόξα και μεγαλείο που προσπαθούν να φτάσουν στον ουρανό. 

Καθε φορά που κλείνω τα αφτιά μου στο θόρυβο της πόλης ακούω το μουρμουρητό των ρυακιών και το θρόϊσμα της φυλλωσιάς των δέντρων. 

Ολες εκείνες οι ομορφιές, που γι' αυτές τώρα μιλώ, και που λαχταρώ να ξαναδώ, όπως ενα μικρό παιδί λαχταρά την αγκαλιά της μάνας του, είχαν πληγώσει το πνεύμα μου, που ήταν αιχμάλωτο μέσα στο σκοτάδι της νιότης, σαν το γεράκι που υποφέρει μέσα στο κλουβί του όταν βλέπει ενα κοπάδι πουλιά να πετούν  ελεύθερα στον ανοιχτό ουρανό. 

Εκείνα τα λιβάδια και οι λόφοι φλόγιζαν τη φαντασία μου, αλλα σκέψεις πικρές έπλεκαν γύρω απο την καρδιά μου ενα δίχτυ απελπισίας. Κάθε φορά που έβγαινα να περπατήσω στους αγρούς, γύριζα απογοητευμένος, χωρίς να μπορώ να καταλάβω την αιτία της απογοήτευσής μου. 

Διαλέγεις κ παίρνεις...

Αυτός ο πλανήτης δεν ανήκει σε κανέναν!!! 

Είμαστε επισκέπτες, φιλοξενούμενοι του κ οφείλουμε να σεβαστούμε τον χώρο κ τον χρόνο που μας δόθηκε για να πάρουμε τα μαθήματα που μας προσφέρει η ύλη κ η Γήινη βαρύτητα ώστε μπορέσουμε κάποτε να πετάξουμε τα βαρίδια (στο σώμα, την καρδιά κ τον νου). Κ τότε με τα φτερά που δίνει η ανώτερη συνειδητότητα να απογειωθούμε ως την συχνότητα εκείνη που αρμόζει σε λεπτοφυή κοσμικά όντα !!! 

Αλλιώς

Βίντεο: Βουλευτής ξυλοφορτώνει συνάδελφό του μετά από τηλεοπτικό debate

Σκηνές απείρου κάλλους εκτυλίχθηκαν σε τηλεοπτικό σταθμό, με έναν θερμόαιμο Ουκρανό βουλευτή να ξυλοφορτώνει συνάδελφό του και στη συνέχεια να προσπαθεί να καταστρέψει το αυτοκίνητό του

Το περιστατικό συνέβη την Πέμπτη. Ο Βλαντίμιρ Πάρασιουκ ήταν καλεσμένος σε τηλεοπτική εκπομπή του Channel 112 μαζί με τον συνάδελφό του Αλεξάντρ Βίλκουλ. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής τα «αίματα άναψαν», ωστόσο τα χειρότερα συνέβησαν μετά το τέλος της.

Ο Πάρασιουκ έστησε καρτέρι στους διαδρόμους του σταθμού στον Βίλκουλ και όταν τον εντόπισε του επιτέθηκε με μπουνιές και κλωτσιές. Ο δεύτερος αντέδρασε, με τους σωματοφύλακές του να παρεμβαίνουν και να δίνουν τέλος στο περιστατικό.