Gerd Altmann - Pixabay.com
Λατρεύω το θέατρο, νομίζω υπάρχει μια μαγεία σε κάθε χώρο θεάτρου. Ο θεατής βιώνει διάφορες καταστάσεις με τους πρωταγωνιστές και φτάνει στην κάθαρση. Λατρεύω τις αρχαίες τραγωδίες, τις παρακολουθώ με δέος, γεμίζει το είναι μου με κάθε λέξη που ακούγεται, μαγεύομαι με κάθε κίνηση. Τον ίδιο σεβασμό όμως δείχνω και στα σύγχρονα έργα, κυρίως σε αυτά που αφουγκράζονται την καθημερινότητα της σύγχρονης κοινωνίας και τη μεταφέρουν στο θεατρικό σανίδι.
Εχθές παρακολούθησα μια θεατρική παράσταση. Μια παράσταση που παρουσίαζε την υποταγή του σύγχρονου Έλληνα στις πολιτικές καταστάσεις. Μια παράσταση που δίνει σάρκα και οστά στην φράση «Οικονομική κρίση», μα κυρίως μια παράσταση που κρούει το κουδουνάκι σε όλους εμάς, ναι εμάς που παρακολουθούμε τα γεγονότα έχοντας μια παθητική στάση.
Αλήθεια λοιπόν αναρωτιέμαι από εχθές τι χρειάζεται για να ορθώσουμε το κεφάλι μας απέναντι σε μια πολιτική που μας βυθίζει στο χάος; Τι χρειάζεται για να αφήσει ο νεοέλληνας το κινητό από το χέρι και να πει «ΟΧΙ» την πατρίδα μου δεν θα την εξαφανίσετε με χαρτιά, μνημόνια, υπογραφές και το θλιμμένο ύφος που συνοδεύει πάντα τη φράση «δε γίνεται αλλιώς;»






