Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του ανθρώπου, είναι να αντιστέκεται στις αλλαγές, σε κάθε καινούργιο.
Αυτό το παρατηρούμε συχνάκις κατά τη διαδικασία της Ψυχοθεραπείας, όπου ενώ κάποιος διαπιστώνει ότι η νέα οπτική που βλέπει τα πράγματα (ερμηνεύει), φέρνει θετικά αποτελέσματα, εντούτοις δυσπιστεί σ’ αυτή την πραγματικότητα και είναι επιφυλακτικός.
Αυτό συμβαίνει γιατί προφανώς του είναι δύσκολο να πιστέψει ότι μπορεί να λειτουργήσει και με άλλον τρόπο – σκεφτείτε, μέχρι τώρα είχε μάθει να κινείται μέσα σ’ ένα γνωστό πλαίσιο, παρόλο που δεν αισθάνονταν και τόσο ευτυχής, είχε αποδεχτεί την κατάσταση και όλα του ήταν οικεία- επίσης, κάπου ίσως ασυνείδητα φοβάται ότι η προσωπική του εξέλιξη, (υπέρβαση, ανατροπή των ήδη παγιωμένων στάσεων/συμπεριφορών) θα επιφέρει πόνο και τέλος γιατί η προσαρμογή στις νέες «ιδέες», πέραν του χρόνου που απαιτείται, δημιουργεί εσωτερικές συγκρούσεις.
Ο B.H. Liddel Hart,(Thoughts on War, 1944), μας λέει ότι: «Δυσκολότερο από το να εισαγάγει κανείς μια καινούρια ιδέα, είναι μόνο το να καταργήσει μια παλιά.».
Με σκοπό να καταρρίψουμε την παραπάνω ιδέα- ήδη αναφέραμε για την αντίσταση στις αλλαγές- θ’ αναφερθούμε σε μια πρόσφατη έρευνα (μου την έστειλε, μέσω e-mail η καλή μου φίλη Ι.) που έκανε ο γερμανός γιατρός Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Ryke Geerd Hamer), όπου λόγω των περιστάσεων, της τύχης και της λεπτομερούς παρατήρησης, ο Hamer ανακάλυψε τους θεμελιώδεις νόμους που εξηγούν το μηχανισμό της εμφάνισης όλων των καρκίνων και όλων των ασθενειών.










