Τα κουρασμένα ζευγάρια σκαρφαλώνουν πάνω στις βραχώδεις εκτάσεις που κουβαλάνε μέσα τους. Ψυχικά ρακένδυτα κορμιά προσπαθούν να κρύψουν την γύμνια τους απέναντι στο χρόνο που τα πλησιάζει επικίνδυνα. Η σχέση μοιάζει με τοπίο βομβαρδισμένο και από τους δυο. Η σχέση τους έχει γίνει ένας τόπος αναμέτρησης, παρά συνδιαλλαγής.
Ο καθένας ενεργεί με την εντύπωση ότι με αυτό τον τρόπο υπερασπίζεται την ατομικότητα του, εξαντλώντας τις αντοχές του σ΄ ένα πόλεμο που νομίζει ότι θα τον κρατήσει στην επιφάνεια του εαυτού του, ενώ τον οδηγεί στο πυθμένα του.
Ο καθένας προσπαθεί να υπερασπιστεί την διαφορετικότητα από τον άλλον, εκεί που έπρεπε να ψάχνει τις ομοιότητες του. Η διαφορετικότητα του όμως στηρίζεται σε μια προγενέστερη καταπίεση την οποία χρησιμοποιεί σαν φρούριο και νομίζει ότι τον προστατεύει ενώ συνεχίζει να τον καταπιέζει.
Ο καθένας απλώνει τα δικά του υπάρχοντα, χωρίς κανείς από τους δυο να μπορεί να διακρίνει την πραγματικότητα του άλλου, αλλά και της σχέσης. Ζητά όλη την προσοχή με συμπεριφορές που φανερώνουν μια ζωή αφημένη, εκτεθειμένη στον απόηχο των εσωτερικών κραυγών που καταλαμβάνουν δικαιωματικά το αύριο αφού έχουν κατακτήσει το χτες.
Κραυγές εσωτερικές, βουβές κραυγές τις στέρησης που κανείς δεν έδωσε σημασία στην ύπαρξή της και τώρα καταλαμβάνει απειλητικά το χώρο του ζευγαριού. Τα εγωιστικά μέλη της κληρονομημένης καταπίεσης, απαιτούν την συναισθηματική τροφή που στερηθήκαν τόσα χρόνια, όμως δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν να τραφούν από την σχέση, αλλά πρέπει και να την τρέφουν!!






