Η αληθινή εφαρμογή της θρησκείας είναι το να κάθεστε ακίνητοι σε διαλογισμό και να μιλάτε στον Θεό. Αλλά δεν φτάνετε αυτόν τον βαθμό έντασης, δεν αυτοσυγκεντρώνεστε όσο πρέπει, κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο παραμένετε στην αυταπάτη. Για να διδάξω την αξία της μακράς και έντονης αυτοσυγκέντρωσης στον Θεό, εφαρμόζω έναν ολοήμερο χριστουγεννιάτικο διαλογισμό ακριβώς πριν από τα Χριστούγεννα κάθε χρόνο. Στην αρχή οι πιστοί δεν αισθάνονται παρά τη μακρά διάρκειά του αλλά καθώς προχωρούν βαθύτερα λησμονούν τον χρόνο. Οι περισσότεροι που πηγαίνουν στην εκκλησία δεν μπορούν να καθίσουν ακίνητοι ούτε για μία ώρα, εκτός κι αν υπάρχει κάτι που να βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη ώστε να αποσπά τον νου τους διαρκώς.
Το να είστε στη συνειδητότητα του Θεού είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Έρχεται όταν κάθεστε ήρεμοι και λέτε: «Μία προς μία κλείνω τις πόρτες των αισθήσεων, μήπως και το άρωμα του τριαντάφυλλου ή το τραγούδι του αηδονιού διαταράξει την αγάπη μου για Σένα». Και καθώς συνεχίζετε να το λέτε αυτό με ολοένα και βαθύτερη αυτοσυγκέντρωση και αφοσίωση, θα δείτε πως μετά από λίγο έχετε ξεχάσει κάθε τι που σας διαταράσσει – μπροστά στο εσωτερικό σας βλέμμα εμφανίζεται ένα φως ή εμφανίζονται άγιοι ή βυθίζεστε σε μια βαθιά γαλήνη ή θεϊκή χαρά.
Ένα φεγγάρι διώχνει το σκοτάδι του ουρανού. Παρόμοια δρα μια ψυχή που είναι εκπαιδευμένη να γνωρίζει τον Θεό, μια ψυχή στην οποία υπάρχει αληθινή αφοσίωση και ειλικρινής αναζήτηση και ένταση. Και οπουδήποτε πηγαίνει αυτή η ψυχή, θα διαλύει το πνευματικό σκοτάδι των άλλων. Εκείνοι που σκέφτονται τον Θεό λάμπουν ως ένα βαθμό αλλά δεν είναι ικανοί να φωτίσουν τον κόσμο. Οι συνηθισμένοι άνθρωποι της θρησκείας μοιάζουν με αστέρια, με φως αμυδρό.
Το να είστε στη συνειδητότητα του Θεού είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Έρχεται όταν κάθεστε ήρεμοι και λέτε: «Μία προς μία κλείνω τις πόρτες των αισθήσεων, μήπως και το άρωμα του τριαντάφυλλου ή το τραγούδι του αηδονιού διαταράξει την αγάπη μου για Σένα». Και καθώς συνεχίζετε να το λέτε αυτό με ολοένα και βαθύτερη αυτοσυγκέντρωση και αφοσίωση, θα δείτε πως μετά από λίγο έχετε ξεχάσει κάθε τι που σας διαταράσσει – μπροστά στο εσωτερικό σας βλέμμα εμφανίζεται ένα φως ή εμφανίζονται άγιοι ή βυθίζεστε σε μια βαθιά γαλήνη ή θεϊκή χαρά.
Ένα φεγγάρι διώχνει το σκοτάδι του ουρανού. Παρόμοια δρα μια ψυχή που είναι εκπαιδευμένη να γνωρίζει τον Θεό, μια ψυχή στην οποία υπάρχει αληθινή αφοσίωση και ειλικρινής αναζήτηση και ένταση. Και οπουδήποτε πηγαίνει αυτή η ψυχή, θα διαλύει το πνευματικό σκοτάδι των άλλων. Εκείνοι που σκέφτονται τον Θεό λάμπουν ως ένα βαθμό αλλά δεν είναι ικανοί να φωτίσουν τον κόσμο. Οι συνηθισμένοι άνθρωποι της θρησκείας μοιάζουν με αστέρια, με φως αμυδρό.
