Η σύρραξη Ελλάδας-Βουλγαρίας με αφορμή ένα... σκύλο!

Το περιστατικό που οδήγησε σε εισβολή αλλά και ατίμωση της Ελλάδας από τις μεγάλες δυνάμεις.

---

Αφορμές για να ξεσπάσει μια στρατιωτική σύγκρουση ανάμεσα σε δύο χώρες υπάρχουν πολλές. Κυρίως έχουν να κάνουν με πολιτικοοικονομικούς ή θρησκευτικούς λόγους. Καμιά φορά όμως, η αφορμή μπορεί να είναι πολύ ασυνήθιστη. Όπως ας πούμε ένας σκύλος!

Ελληνοβουλγαρικά σύνορα 18 οκτωβρίου 1925. Περιοχή Πετρίτσι (Πέτριτς στα βουλγάρικα). Οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας δεν ήταν και οι καλύτερες λόγω του Β’ Βαλκανικού Πολέμου (1913) όπου η δεύτερη είχε χάσει αρκετά από τα εδάφη της. Ένας σκύλος φεύγει από το ελληνικό φυλάκιο και κατευθύνεται προς το βουλγαρικό έδαφος.

Ένας Έλληνας στρατιώτης τον ακολουθεί για να τον μαζέψει. Πυρά έρχονται από την απέναντι πλευρά και ο στρατιώτης πέφτει νεκρός. Ο Λοχαγός του πηγαίνει στο σημείο κρατώντας μια λευκή σημαία. Η μοίρα του είναι ίδια με το στρατιώτη.

Τι σημαίνει η φράση "Big in Japan" που χρησιμοποιούν οι Αμερικανοί;

Οι περισσότεροι ακούσαμε για πρώτη φορά τη φράση "Big in Japan" στο ομώνυμο τραγούδι των Alphaville. 

Όχι ότι καταλάβαμε και τι ακριβώς εννοούσε ο ποιητής! 

Πάμε λοιπόν να μάθουμε, όσοι έχουμε μείνει από τότε με την απορία! 

Η φράση "Big in Japan"χρησιμοποιείται για να περιγράψει την επιτυχία που σημείωναν μουσικά συγκροτήματα από τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο στην Ιαπωνία, αλλά όχι κατ΄ανάγκη και σε άλλα μέρη του κόσμου. 

Ούτως ή άλλως τα γούστα των Ιαπώνων είναι λίγο περίεργα! 

Έτσι λοιπόν το "Big in Japan" σημαίνει ότι κάποιος κάνει κάτι "μεγάλο" και κάτι καλό στην Ιαπωνία. 

Η θυσία του αυθεντικού και πανέμορφου θεϊκού Εαυτού, αξίζει?

Όλο και πιο σπάνια συναντώ ανθρώπους που εκτιμούν τον Εαυτό τους.
Και για να καλύψουν αυτήν την έλλειψη αυτοεκτίμησης, ανεβάζουν τα επίπεδα εγωισμού και μιας αμυντικής αυτοπεποίθησης που τους κάνει να νομίζουν ότι το Σύμπαν περιφέρεται γύρω τους.
Η σύγκριση είναι μια βασανιστική διαδικασία τελειότητας που κάνει τους ανθρώπους να χάνουν τον αυθορμητισμό τους και κυρίως την χαρά για όσα είναι (ακόμα και για όσα έχουν)
Η αυτοεκτίμηση φαίνεται να έχει προδιαγραφές, όπως και το να εκτιμάμε έναν άλλον έχει προδιαγραφές, που δεν βασίζονται στις ποιότητες, αλλά στις αξίες...σαν να είναι ο άνθρωπος αντικείμενο προς πώληση και χρειάζεται να είναι τέλειος...Τέλειος όμως ως προς τι? και ως προς ποιόν?

Ποιόν θέλουμε να εντυπωσιάσουμε άραγε?

Οι περισσότεροι είναι αυστηροί και επικριτικοί με τον Εαυτό τους και με τους άλλους...Δεν συγχωρούν λάθη και αστοχίες σε κανέναν...όπως δεν συγχώρησαν τις δικές τους παιδικές αστοχίες και τα παρορμητικά λάθη τους οι γονείς τους...
Και σαν ενήλικες προσπαθούν πάντα για την τελειότητα, στην οποία θυσιάζουν την αγάπη, την γνησιότητα των αισθημάτων, την ειλικρινή και αυθόρμητη επαφή με τον Εαυτό τους και τους άλλους...

Και αναρωτιέμαι...Αξίζει αυτή η θυσία για να φαινόμαστε τέλειοι?

Αυτομέδων...ο ηνίοχος του Αχιλλέα

Ένας ξεχωριστός άνθρωπος, άρχοντας και κυβερνήτης του εαυτού του ήταν ο ηνίοχος του Αχιλλέα, επομένως και του Πατρόκλου( όταν ο τελευταίος φόρεσε τα άρματα του ξαδέλφου του και βγήκε στον πόλεμο), ο Αυτομέδων (αυτό+ μέδω= προστατεύω, κυβερνώ).
Γιος του Διώρου από την Σκύρο, φίλος συγχρόνως του Αχιλλέα, ένας ιδιαίτερος ηνίοχος, αφού κουμαντάρει δύο θεϊκά άλογα και είχε πάει στην Τροία ως αρχηγός συντάγματος με δέκα πλοία.
Αυτόπτης μάρτυς του θανάτου του Πατρόκλου, βρέθηκε σε δεινή θέση:

«Και αν κι έκλαιεν τον Πάτροκλον, εχύθη με τους ίππους
ο Αυτομέδων, ως αετός εκεί που χήνες βόσκουν.
Κι εύκολ’ από την χλαλοή έφευγε αυτός των Τρώων
κι εύκολα πάλι έπεφτε το πλήθος να σκορπίσει
αλλ’ άνδρες δεν εφόνευε ‘κει που τούς κυνηγούσε
ότι στ’ αμάξι μόνος του να σπρώχνει δεν εμπόρει
τους γοργούς ίππους και να ορμά στην μάχην με την λόγχην».

Από τη δύσκολη θέση τον έβγαλε κάποιος σύντροφος που στάθηκε πίσω από το άρμα και τού φώναξε:

Οι οχτώ επικρατέστερες τεχνικές για να διαχειριστείτε το άγχος

Το πρόβλημα με το άγχος είναι ότι κλιμακώνεται εύκολα. Ο φόβος προκαλεί φόβο. Όσο περισσότερο ανησυχούμε ότι κάτι κακό θα συμβεί, τόσο περισσότερο πείθουμε τον εαυτό μας πως είναι σίγουρο ότι το κακό αυτό θα συμβεί. ‘Όμως μην ξεχνάμε πως το μόνο πράγμα που μας κάνει να ανησυχούμε είναι ο τρόπος που σκεφτόμαστε εμείς και αυτό μπορούμε να το αλλάξουμε.

---

Για πολλούς, το άγχος είναι ένα απαίσιο συναίσθημα. Στην πραγματικότητα όμως, το άγχος ως μηχανισμός αντίδρασης υπάρχει για έναν και μόνο λόγο, για να μας δώσει τα αναγκαία εργαλεία που χρειαζόμαστε ώστε να επιβιώσουμε. Ωστόσο, εάν το άγχος ξεφύγει από τον έλεγχό μας, μπορεί να περιορίσει τη ζωή μας και να μας προκαλέσει περισσότερα προβλήματα παρά βοήθεια.

Το πρόβλημα με το άγχος είναι ότι κλιμακώνεται εύκολα. Ο φόβος προκαλεί φόβο. Όσο περισσότερο ανησυχούμε ότι κάτι κακό θα συμβεί, τόσο περισσότερο πείθουμε τον εαυτό μας πως είναι σίγουρο ότι το κακό αυτό θα συμβεί. Έτσι, έχουμε καταδικάσει τους εαυτούς μας να αποτύχουν πριν καν ξεκινήσουμε.

Μπορεί να αρχίσουμε να αποφεύγουμε ορισμένες καταστάσεις. Ωστόσο, αν και θα αισθανθούμε άμεση ανακούφιση από την αποφυγή, δεν μαθαίνουμε ποτέ πως ό, τι φοβόμαστε δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο καταστροφικό. Έτσι, όταν βρισκόμαστε μέσα στον φαύλο κύκλο του άγχους, είναι δύσκολο να παραμείνουμε λογικοί. Σε αυτό το σημείο, μπορεί να βοηθήσει η Γνωστική – Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT) κι οι τεχνικές της, ανεξάρτητα από το είδος του άγχους που βιώνουμε.

Πώς μπορούν οι τεχνικές CBT να μας βοηθήσουν, όταν κατακλυζόμαστε από άγχος;

• Οι σκέψεις μας μάς κάνουν ανήσυχους.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να αναγνωρίσουμε για το άγχος είναι ότι δεν είναι οι εξωτερικοί παράγοντες που μας κάνουν να ανησυχούμε, αλλά οι σκέψεις μας. Έτσι, αν οι σκέψεις μάς προκαλούν άγχος, μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε σχετικά με μία κατάσταση.

Φυσικά, αυτό δεν είναι εύκολο. Έχουμε εμπιστοσύνη στο μυαλό μας ότι θα μας δώσει τις κατάλληλες πληροφορίες γρήγορα, ώστε να μπορέσουμε να λύσουμε το πρόβλημά μας. Έτσι μπορεί να είναι δύσκολο να αποδεχτούμε ότι οι σκέψεις μας μπορεί και να μας δίνουν λάθος μηνύματα.

Το πρώτο βήμα στη θεραπεία CBT είναι να κατανοήσουμε πώς οι σκέψεις μας είναι υπεύθυνες για τον τρόπο που αισθανόμαστε. Δεν υπάρχει τίποτα στην καθημερινή φυσιολογική ζωή που προκαλεί άγχος από μόνο του. Το μόνο πράγμα που μας κάνει να ανησυχούμε είναι ο τρόπος που σκεφτόμαστε εμείς. Άρα, αυτό μπορούμε να το αλλάξουμε.

Πώς καταστρέφει το άγχος τις σχέσεις και πώς να το αντιμετωπίσουμε

Τι επίδραση πιστεύετε ότι μπορεί να έχει το άγχος στην υγεία της σχέσης σας;

---

Υπάρχει μια πληθώρα πληροφοριών που μας προειδοποιεί για τους τρόπους με τους οποίους το άγχος δύναται να επηρεάσει αρνητικά τη σωματική και ψυχική μας υγεία.

Το άγχος μπορεί να προκαλέσει περιόδους πανικού, συναισθήματα φόβου και απογοήτευσης και μια αίσθηση ανησυχίας και έντασης. Μπορεί να πάρει τον έλεγχο των σκέψεων που κάνουμε και να έχει αρνητικό αντίκτυπο σε πολλούς τομείς της ζωής μας. Σε περίπτωση που αισθάνεστε την ύπαρξη έντασης στη σχέση σας, ενδεχομένως να ευθύνεται το άγχος είτε αυτό προέρχεται από τη δική σας πλευρά είτε από την πλευρά του/της συντρόφου σας.

Ας δούμε με ποιο τρόπο το άγχος καταστρέφει τις σχέσεις και τι μπορείτε να κάνετε για να το σταματήσετε.

1. Το άγχος επηρεάζει την εμπιστοσύνη και την επικοινωνία

Το άγχος εντείνει τα όποια συναισθήματα φόβου και ανησυχίας υπάρχουν και μπορεί ενδεχομένως να λειτουργεί παρεμποδιστικά στην αναγνώριση των δικών σας αναγκών ή εκείνων του/της συντρόφου σας.

Για παράδειγμα, εάν βρίσκεστε σε μια διαρκή ανησυχία για το τι μπορεί να συμβεί, ίσως και να μην απολαμβάνετε αυτό που πραγματικά συμβαίνει στο εδώ και τώρα ή από την άλλη πλευρά αν είστε σε μια συνεχή πίεση ο/η σύντροφός σας μπορεί να αισθάνεται ότι δεν είστε παρόντες στη σχέση σας.

Πώς να αξιοποιήσετε το άγχος σας

Το άγχος είναι ένας από τους πιο απειλητικούς εχθρούς στη συναισθηματική λίστα μας. Φοβόμαστε την εμφάνισή του, αισθανόμαστε αβοήθητοι και παγιδευμένοι λες μας έχει ακινητοποιήσει, και του παραχωρούμε τη δύναμη να μας κυριεύσει όταν βιώνουμε νέες, συναρπαστικές και με προκλήσεις, καταστάσεις. Αλλά μήπως το χειριζόμαστε λάθος;

---

Οι έρευνες δείχνουν ότι το άγχος μπορεί να αποτελέσει πραγματικά ένα δρόμο προς την έκφραση του καλύτερου εαυτού μας. Νέες μελέτες από τον χώρο των νευροεπιστημών, μαζί με ιδέες από την αρχαία φιλοσοφία, τον Δαρβίνο, τους πρώιμους κοινωνικούς επιστήμονες και τη θετική ψυχολογία, δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Σίγουρα το σοβαρό άγχος μπορεί να είναι εξουθενωτικό. Αλλά για πολλούς ανθρώπους που το βιώνουν σε πιο μέτρια επίπεδα μπορεί να είναι χρήσιμο, αν είμαστε αρκετά ανοιχτοί για να το αποδεχτούμε και να το αναδιαμορφώσουμε.

Για παράδειγμα, αν το άγχος σας κρατά πίσω από την υποβολή αίτησης για μία νέα δουλειά, πείτε στον εαυτό σας ότι η αίσθηση της καρδιάς σας που χτυπά δυνατά, η οποία θεωρούσατε ότι ήταν μία δυσφορία από το άγχος, είναι στην πραγματικότητα ένα σκίρτημα ενθουσιασμού. Αυτό μπορεί να σας βοηθήσει παρακινώντας σας να υποβάλετε αίτηση για τη δουλειά που θέλετε και όχι να απομακρυνθείτε από την ευκαιρία που σας παρουσιάζεται.

Το άγχος συχνά συνδέεται με το "πρωτόγονο" τμήμα του εγκεφάλου μας, ένα "παράλογο" κατάλοιπο που έχει απομείνει από την εποχή που ερχόμασταν αντιμέτωποι με άγρια ζώα στη σαβάνα. Αυτή η πλαισίωση μπορεί να κάνει το άγχος διπλά προβληματικό: το βλέπουμε τόσο καταστροφικό όσο και άχρηστο. Οι περισσότερες στρατηγικές αντιμετώπισης που βασίζονται στην γνωσιακή συμπεριφοριστική θεραπεία αναγνωρίζουν αυτή την άποψη του άγχους και προσπαθούν να την εξαλείψουν, ή τουλάχιστον να την κατευνάσουν. Και όντως έχουμε μάθει να το φοβόμαστε.

ΓΙΑΤΙ ΠΕΦΤΟΥΜΕ; ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΣΗΚΩΝΟΜΑΣΤΕ…

Στη δεκαετία του 60, στην Ιταλία, ζούσε ένας αγρότης, ο Ferruccio, που κατασκεύαζε τρακτέρ. Έχοντας την εμπειρία από το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όπου υπηρέτησε ως μηχανικός στην ιταλική βασιλική αεροπορία, αναδείχθηκε σε έναν πετυχημένο και ευκατάστατο επιχειρηματία. Ακόμα και Ferrari αγόρασε, η οποία όμως διαπίστωσε αργότερα ότι παρουσίαζε ένα πρόβλημα που δημιουργούσε θόρυβο. Το πρόβλημα βρισκόταν στο συμπλέκτη και παρατήρησε ότι ο ίδιος χρησιμοποιούταν και στα τρακτέρ του.

Όταν, όμως, πήγε στη Ferrari για να παραπονεθεί για την κακή ποιότητα του εξαρτήματος, του είπαν ότι είναι ένας “αγρότης” και ότι δεν ξέρει από σπορ αυτοκίνητα. Ο Ferruccio προσβλήθηκε και ορκίστηκε να φτιάξει ένα αυτοκίνητο ικανό να ανταγωνιστεί την Ferrari. Οι προσπάθειές του οδήγησαν, τελικά, στη δημιουργία μιας από τις πιο ισχυρές και γνωστές βιομηχανίες αυτοκινήτων, η οποία πέτυχε πλήγμα στην οικονομία της Ferrari.
Ανέφερα το πλήρες όνομα του Ferruccio;

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ

Άλλο ένα βράδυ που είσαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου. Το άτιμο το κρύο που δεν αφήνει το σπιτάκι μου να ζεσταθεί με κρατούσε ξύπνιο. Στην τηλεόραση παίζει άλλη μια χαζή ταινία. Στο μυαλό μου ωστόσο έρχονταν σιγά σιγά όλοι αυτοί οι φίλοι που ήρθαν στην ζωή μου και έτσι ξαφνικά χάθηκαν! Άλλοι που υπάρχουν ακόμα, άλλοι που έμειναν αρκετά, άλλοι που είτε έκαναν ένα γρήγορο πασάλειμμα, είτε ένα αργό και ολίγον τι βασανιστικό πασάλειμμα!

«Άραγε γιατί να έκατσαν όλοι αυτοί τόσο λίγο στην ζωή σου;». Πιστεύω όλοι μας έχουμε κάτσει, άλλοι περισσότερα και άλλοι λιγότερα βράδια, με την σκέψη αυτών που έτσι ξαφνικά αποφάσισαν και εξαφανιστούν από την μια στιγμή στην άλλη! Αλλά είμαι σίγουρος πως κανένας μας δεν μπόρεσε ακόμη να δώσει απάντηση σε αυτό το αναθεματισμένο «Γιατί έφυγαν;».

Στο ένα χέρι έχουμε εκείνους που πέρασαν, ψέκασαν, σκούπισαν και τελείωσαν. Αυτοί συνήθως κάνουν ένα αστραπιαίο πέρασμα χωρίς να σε επηρεάσουν τον τρόπο σκέψης σου και χωρίς να προλάβουν να γίνουν ένα σημαντικό κομμάτι στην ζωή.

Παρόλο που δεν υπήρξαν και κάτι το σπουδαίο, όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν υπάρχουν πια δίπλα σου κάπως σου έρχεται ρε παιδί μου όπως και να το κάνουμε. Αυτό βέβαια συμβαίνει εξαιτίας της ματαιοδοξίας του ανθρώπου, που θέλει να είναι αρεστός σε όλους με το έτσι θέλω! Εντάξει δεν λέω υπάρχουν και εξαιρέσεις , που λένε αυτό το «τι έφταιξε και δεν μπόρεσα να ταιριάξω μαζί του, τι λάθος έκανα;», αλλά αποτελούν την μειονότητα.

ΡΟΔΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕΙ…ΑΝΑΠΟΔΑ

Σε πολλές διαφημίσεις αυτοκινήτων φαίνεται ένα αυτοκίνητο να τρέχει προς μία κατεύθυνση, αλλά οι ρόδες του να γυρίζουν με αντίθετη φορά.

Από εκεί πήρα την αφορμή να ψάξω γιατί συμβαίνει αυτό.

Πρόκειται για την πιο απλή απόδειξη ότι δεν βλέπουμε ό,τι πραγματικά συμβαίνει. Το φαινόμενο οφείλεται στο γεγονός ότι το ανθρώπινο μάτι ή μάλλον ο εγκέφαλος δεν βλέπει μία συνεχόμενη εικόνα, αλλά τραβάει φωτογραφίες με έναν ρυθμό. Αυτός ο ρυθμός κάνει τον άνθρωπο να μην μπορεί να ξεχωρίσει διαφορές ανάμεσα σε εικόνες που εναλλάσσονται πολύ γρήγορα, κάτι που εκμεταλλεύεται και ο κινηματογράφος.

Έτσι αν το αυτοκίνητο κινείται με μικρή ταχύτητα τότε και οι ρόδες του γυρνάνε με μικρή (γωνιακή) ταχύτητα, ο εγκέφαλος σε ένα δευτερόλεπτο αντιλαμβάνεται κάτι τέτοιο:

Τραύμα,το παγωμένο μέλι μέσα μας.

Του Τάσου Δαφνομήλη-Συνθετική Συμβουλευτική

Ως παιδιά είχαμε ανάγκη τους γονείς μας για ευνόητους λόγους. Ένας σημαντικός λόγος ήταν ότι για κάποιο διάστημα ήταν αυτοί υπεύθυνοι για την υλοποίηση των αναγκών μας τόσο των συναισθηματικών όσο και των υλικών. Οι γονείς δεν είναι τίποτε άλλο από άνθρωποι που κάνουν λάθη, και μαθαίνουν τις περισσότερες φορές εκείνη τη στιγμή το δύσκολο ρόλο του γονέα.

Οι περισσότεροι γονείς συμπεριφέρονται στα παιδιά τους σύμφωνα με τις πεποιθήσεις που έχουν αποκομίσει και δομήσει από τα δικά τους παιδικά χρόνια, από τους δικούς τους γονείς δηλαδή. Οι πεποιθήσεις δεν είναι τίποτε άλλο από κάποιες παγιωμένες άκαμπτες σκέψεις οι οποίες εκφράζονται με ένα στερεότυπο τρόπο έκφρασης. Οι περισσότεροι γονείς δίχως να το θέλουν, έχοντας μάλιστα καλή πρόθεση, προβάλλουν στα παιδιά τους το φόβο τους με διάφορους έμμεσους τρόπους, μερικοί από αυτούς είναι: η υπερπροστασία, ο αυταρχισμός, οι φοβίες, η σύγκριση, η απουσία έκφρασης συναισθήματος, η αδιαφορία ως προς τις ανάγκες του παιδιού. Άλλοι γονείς θέτουν σε προτεραιότητα τις δικές τους ανάγκες και ύστερα του παιδιού, άλλοι πάλι επίσης δεν σκέφτονται τι αντίκτυπο έχει η συμπεριφορά τους στον συναισθηματικό κόσμο του παιδιού. Άλλοι γονείς δυσκολεύονται να αποκωδικοποιήσουν την πραγματική ανάγκη του παιδιού, δυσκολεύονται δηλαδή να ακούσουν το παιδί τους με συνέπεια να πράττουν σύμφωνα με αυτό που φαντάζονται ότι συμβαίνει και όχι σύμφωνα με αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα είναι ανθρώπινα γονεικά λάθη, τα οποία γίνονται στις περισσότερες έως όλες τις οικογένειες. Κανένας γονιός δεν είναι τέλειος. Αυτές οι λανθάνουσες συμπεριφορές δημιουργούν και προκαλούν στο παιδί μία τραυματική εμπειρία, το λεγόμενο τραύμα. Ως τραύμα ονομάζεται η επώδυνη εμπειρία που βιώνει ένα παιδί συνήθως από το γονιό του. Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να φωτίσουμε και το τι συμβαίνει εκείνη τη στιγμή στο παιδί.

Όλα είναι χρήμα;

Όλα είναι χρήμα. 

Αλλά πίσω από το χρήμα, βρίσκεται αυτή η ταυτότητα που πασχίζει ο σύγχρονος άνθρωπος να διαφυλάξει. 

Ποιος είμαι; 

Τι έχω; 

Τι πρέπει να διατηρήσω; 

Πώς θα είμαι ασφαλής; 

Τι με καθορίζει κοινωνικά; 

Πόσοι με αποδέχονται; 

Πού είμαι αποδεκτός; 

Πώς θα κερδίσω; 

Τι έχω να υπερασπιστώ; 

Πώς θα επιβιώσω; 

Ποιος είναι ο τρόπος που το σύστημα έχει βρει για να εξαγοράζει τη συμμόρφωσή σου; Το χρήμα φυσικά. Εξωτερικά. Γιατί εσωτερικά, έχει ήδη παγιδεύσει τη συνείδησή σου. 

Τα σπουδαιότερα πράγματα ξεκινάνε από μέσα μας, και καθρεφτίζονται στο χαμόγελό μας..

Γράφει η Άρτεμις Πολυκάρπου

Όλοι κάτι ψάχνουμε και όλο κάτι μας λείπει! Γεμίσαμε ψυχαναγκαστικά πιστεύω που δεν είναι καν κομμάτι της ύπαρξης μας σ ’αυτόν τον πλανήτη. Μάθαμε να ψάχνουμε απαντήσεις έξω από τον εσωτερικό μας εαυτό. Όταν βασίζεσαι σε εξωτερικούς παράγοντες είναι απολυτά λογικό να μην είσαι ποτέ πραγματικά ολοκληρωμένος. Εξαρτάσαι συνεχώς από κάτι που δεν ελέγχεις. Ποσό εξαντλητικό και ψυχοφθόρο μπορεί να είναι κάτι τέτοιο;

Ένας πνευματικός δάσκαλος είπε «Δεν ξέρω μεγαλύτερη αξία, από αυτή που είναι απαραίτητη για να κοιτάξει κάνεις μέσα του»  Το να έχουμε το κουράγιο να δούμε τους φόβους μας και τις μη λειτουργικές πεποιθήσεις, είναι θεμελιώδες αν θέλουμε να διαφωτιστούμε.  Ο καλύτερος τρόπος για να κοιτάξουμε μέσα μας είναι με υπευθυνότητα, αποδοχή και σεβασμό.

Τι είναι το «μέσα» μας όμως; Κάποιοι το λένε ψυχή άλλοι ανώτερος εαυτός. Δεν έχει σημασία το όνομα. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο εσωτερικό κομμάτι του εαυτό μας που μας συνδέει με την πνευματική αλλά και την θεία υπόσταση του κόσμου. Αυτός ο ανώτερος εαυτό μας είναι το κλειδί προς την ολοκλήρωση.

Γιατί δεν είμαι Ευτυχισμένος;

Ποια είναι η αιτία που δε μπορώ να νιώσω ευτυχισμένος;

Στον πολύπλοκο κόσμο που ζούμε, όπου ο καθένας έχει την άποψη του και προσπαθεί να την επιβεβαιώσει με κάθε ευκαιρία, υπάρχει μία καθολική «ιδέα» η οποία δεν έχει να κάνει με το φύλο, την φυλή, την καταγωγή ή την ηλικία.

Όλοι θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι.

Θέλουμε να νιώθουμε ότι είμαστε σημαντικοί, ότι μας αγαπάνε, μας εκτιμούν, ότι δεν έχουμε προβλήματα και ότι είμαστε οικονομικά αυτόνομοι. Αυτή η επιθυμία του ανθρώπου έχει γίνει έμμονη αναζήτηση μέσα στην κοινωνία. Πρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι άσχετα με το κόστος ή με τις θυσίες που θα χρειαστεί να κάνουμε.

Η ευτυχία παρέχει αδιαμφισβήτητα οφέλη, με βάση έρευνες που έχουν γίνει, σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Βελτιώνει την ψυχική και σωματική μας υγεία, συμβάλει θετικά στην καριέρα μας, στις σχέσεις, ακόμα και στα οικονομικά μας.

Βέβαια, παρόλο που έχουν γίνει διάφορες έρευνες γύρω από αυτό το θέμα, κανένας (από όλους όσους γνωρίζω) δεν έχει ανακαλύψει το «μαγικό φίλτρο» (κάποιο είδος σκέψης ή πράξης) το οποίο εγγυάται την ευτυχία.

Φυσικά, όλοι μας αναγνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει μία μοναδική λύση εξίσου καλή για τα πάντα.

Η αμαρτία ήταν ξένη λέξη για τους Έλληνες

"Έκλαιγε ο Οδυσσέας στην Καλυψώ, και πότε επέλεξε να κλάψει; Όταν ο ποιητής μας δίδει την περιγραφή του Παραδείσου της νήσου Ωγυγίας. Τα νερά, τα άνθη, τις φυσικές ομορφιές, τον ουρανό, το νέκταρ, την αμβροσία. Ο Οδυσσέας έκλαιγε γιατί ήθελε το δικό του Παράδεισο, το δικό του ανθρώπινο Παράδεισο, την Ιθάκη.

Κανένας θείος Παράδεισος δεν μπορεί να κλείσει τον άνθρωπο, ο άνθρωπος πάντα φεύγει από τον Παράδεισο των θεών και οδεύει προς το δικό του Παράδεισο. 

Ο Αδάμ θεωρήθηκε όταν έφυγε από το θείο παράδεισο για να ακολουθήσει τη δική του οντολογική πορεία επί της γης ότι διέπραξε το προπατορικό αμάρτημα. Στην Οδύσσεια όμως ο Οδυσσέας εγκαταλείπει τον Παράδεισο της Καλυψούς με την άδεια των θεών, του Πατρός των θεών Διός, διότι η αμαρτία ήταν ξένη λέξη για τους Έλληνες, διότι δεν ζούσαν σε σχέση με κάποια οντότητα αλλά με το Όλον.

Γιατί αισθάνομαι πως πάντα κάτι λείπει;

Νοιώθουμε συχνά πως υστερούμε, πως όσο και να προσπαθούμε πάντοτε κάτι λείπει.

Αισθανόμαστε πως δεν έχουμε αυτά που χρειάζονται, πως δεν επιτελούμε σωστά όλους τους ρόλους που πρέπει. Πλημμυρίζουμε από αισθήματα ενοχής, νοιώθουμε κατώτεροι από τους άλλους, κατηγορούμε τον εαυτό μας με μένος για όλες του τις ελλείψεις και τα ελαττώματα.

Σε τι οφείλεται;

Γιατί αισθανόμαστε έτσι; Γιατί πάντα κάτι λείπει; Ποιος και τι ευθύνεται για όλο αυτό τον κυκεώνα αρνητικών συναισθημάτων που συχνά πυκνά μας περικυκλώνει;

Από τότε που γεννιόμαστε, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις προσδοκίες των άλλων.

Μαθαίνουμε πως πρέπει να τρώμε όλο το φαγητό για να μας αγαπάει η μαμά, μαθαίνουμε να είμαστε καλά παιδιά για να κερδίσουμε τον έπαινο, φοβόμαστε να εκφράσουμε μία αντίθετη άποψη για κάτι προκειμένου να μη χάσουμε την αγάπη ενός άλλου ανθρώπου.

Η επιστήμη πίσω από τον φόβο

Τα συναισθήματα τον φόβου και της ανησυχίας προέρχονται από το κεντρικό νευρικό σας σύστημα. Πρόκειται για αναμνήσεις αποθηκευμένες σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου οι οποίες ενεργοποιούνται με ερεθίσματα από την καθημερινότητά σας. Συχνά θεωρούμε αναμνήσεις μόνο τις εμπειρίες ή τις εντυπώσεις, τα γεγονότα ή ακόμα και τις λεπτομέρειες, που μπορούμε να ανακαλέσουμε με τη βούλησή μας. 'Όμως, οι νευροεπιστήμονες ανακάλυψαν ότι έχουμε πολλούς διαφορετικούς τύπους αναμνήσεων και ο καθένας ακολουθεί χωριστή νευρική οδό στον εγκέφαλό μας.

Οι έκδηλες και οι άδηλες αναμνήσεις

Η δρ. Ελίζαμπεθ Φελπς, καθηγήτρια Ψυχολογίας και Νευροεπιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, αφιέρωσε την καριέρα της στη μελέτη της λειτουργίας αυτών των νευρικών συστημάτων. Με τη γνωσιακή νευροεπιστήμη, ερευνά τις σχέσεις των συναισθημάτων με τις αναμνήσεις. Η δρ. Φελπς ανακάλυψε ότι υπάρχουν δύο βασικοί τύποι αναμνήσεων: οι έκδηλες (ή δηλωτικές) αναμνήσεις και οι άδηλες (ή μη δηλωτικές) αναμνήσεις.

Οι έκδηλες αναμνήσεις είναι όταν θυμάστε γεγονότα, λεπτομέρειες και εντυπώσεις. Είναι οι μνήμες που ενεργοποιούνται όταν διαβάζετε έναν κατάλογο και το στόμα σας αρχίζει να σαλιώνει ή όταν ακούτε ένα τραγούδι απ' τα παλιά και φορτίζεστε συναισθηματικά ή δακρύζετε. Ο ιππόκαμπος του εγκεφάλου ελέγχει την αποθήκευση και την ανάκληση των έκδηλων αναμνήσεων τις οποίες εσείς επιλέγετε να θυμηθείτε. Η δεύτερη κατηγορία είναι οι άδηλες αναμνήσεις, που μαθαίνονται. Αποθηκευμένες αντιδράσεις, από παλιότερες συναισθηματικά φορτισμένες εμπειρίες και γεγονότα, συνδέονται με τις αυτόματες φυσικές μας αντιδράσεις.

Η γνώση δεν είναι μόνο προϊόν εγκεφαλικής δραστηριότητας, Μάθετε πως να τη διακρίνετε

Από τον Ζάχο Σκαφίδα

Το κείμενο αυτό στηρίζετε στα πειράματα που έκανε ο  Benjamin Libet. Τα υπόλοιπα είναι εμπειρικές παρατηρήσεις και δεν έχουν επιστημονική απόδειξη. Ως εκ τούτου όσοι ψάχνουν για επιστημονικά εμπεριστατωμένο κείμενο περιττό να προχωρήσουν. 

Το επιστημονικό κατεστημένο αυστηρά διατείνεται ότι, χωρίς εγκέφαλο δεν μπορεί να υπάρχει σκέψη. Είναι όμως έτσι και πως θα το διαπιστώσουμε.

Τα υλικά και μη υλικά σώματα

Να θυμηθούμε τα υλικά και μη υλικά σώματα. Το γνωστό μας υλικό σώμα. Το ψυχικό ή αστρικό σώμα. Το πνευματικό μας σώμα. Όπως το υλικό σώμα εκδηλώνεται στα υλικά πεδία που επιλέγει, έτσι και τα δύο άλλα σώματα μπορούν να εκδηλώνονται όπου επιλέγουν. Το μεγάλο πρόβλημα όλων των σωμάτων είναι ότι δεν έχουν αρκετή γνώση των πεδίων που υπάρχουν για να εκδηλωθούν. Οι πεποιθήσεις στη διάρκεια της ύπαρξης του το έλκουν προ το μέρος τους.

Στο άρθρο Από το Big Bang στη Θέωση θα δείτε μια εκτενή εικονική ανάλυση της εκδηλωμένης Θεότητας. Συνοπτικά αναφέρω ότι μπορούμε να φανταστούμε κάθε εγώ ως την κορυφή ενός κύματος σε ένα ωκεανό.

                                 

Όπως βλέπετε στην εικόνα το πάνω μέρος του κύματος είναι το εγώ. Αμέσως παρακάτω βρίσκεται το αστρικό ή το ατομικό ασυνείδητο. Εδράζεται λίγο κάτω από το λαιμό στο ύψος της καρδιάς. Εκεί που τελειώνει το κύμα και ενώνεται με τον ωκεανό είναι το πνευματικό ατομικό ασυνείδητο που επικοινωνεί με το ομαδικό ασυνείδητο, τον ωκεανό. Εδράζεται στον πυρηνικό αστέρα τρία δάκτυλα πάνω από τον αφαλό.

Το υλικό σώμα είναι απαραίτητο για την εκδήλωση της συνείδησης στον υλικό κόσμο

Εσύ! Άνθρωπε! Εδώ! Τώρα!

Η Αληθινή Θρησκεία είναι η Βιωματική Εμπειρία του Απεριόριστου, του Πραγματικού, του Αληθινού…  Αυτό είναι το απόλυτο κριτήριο για να κρίνουμε ορθά όλες τις εξωτερικές διδασκαλίες των ανθρώπων. Χρειάζεται να θέσουμε το απλό ερώτημα: Οδηγούν στην Ελευθερία, πέρα από την σκέψη; Οδηγούν στον Απεριόριστο Χώρο της Πραγματικότητας; Ή μας κρατούν δέσμιους μέσα σε αντιλήψεις, σε πεποιθήσεις, σε εξωτερικές δράσεις και υλικές δραστηριότητες;

Μια θρησκεία, μια φιλοσοφία, ένα πνευματικό κίνημα, πρέπει να σε απελευθερώνει από όλα… όταν λέει πίστεψε αυτό, άκου αυτό, αυτό λέει ο τάδε, πρέπει να κάνεις αυτό, πρέπει να νοιώθεις έτσι, να πράττεις με αυτό τον τρόπο… τότε απλά πρέπει να γυρίζεις την πλάτη σου και να αποχωρείς ευγενικά… γιατί όλα αυτά σε κρατούν «έξω»…

Στον Ελεύθερο Χώρο του Πραγματικού Όλα Γίνονται Μόνα τους, δεν χρειάζεται να κάνεις «κάτι», «εσύ»… δεν υπάρχει «εγώ», να κάνει «κάτι»… Είναι μόνο μέσα στην Φυλακή που κατασκευάζει η Σκέψη, όπου υπάρχουν διδασκαλίες, «πρέπει», «έτσι» ή «αλλιώς»… μόνο μέσα στον περιορισμένο κατασκευασμένο ψεύτικο κόσμο που κατασκευάζεις με την σκέψη σου, πρέπει να ζεις με κάποιο τρόπο, να αισθάνεσαι με κάποιο τρόπο, να γίνεις κάτι, να πορευτείς κάπου.

Κατανόησε ότι Εξαρχής και για Πάντα, έξω από τον χρόνο, Είσαι στο Κέντρο του Κόσμου, ότι το Εδώ που Ζεις, Απλώνεται Παντού, κι ότι η Στιγμή που Ζεις, είναι ο μόνος Χρόνος Ύπαρξης, η Αιωνιότητα που Ρέει, η Μόνη Αληθινή Στιγμή της ζωής σου.

Το Σύμπαν, το μόνο που ζητά από εσένα είναι να είσαι ο υπέροχος εαυτός σου…!!!!

Το σύμπαν, με χίλιους δυο τρόπους, σου λέει σε θέλω, σε γουστάρω, πιστεύω σε σένα, σε έχω ανάγκη για την αρμονία μου. Κι εσύ, αντί να πάρεις το μήνυμα και να πετάξεις όσο πιο ψηλά μπορείς, αναλώνεσαι σε ανταγωνισμούς, ζήλειες και μικρόψυχα συναισθήματα που ψαλιδίζουν επικίνδυνα την αληθινή πορεία που σου αντιστοιχεί, στην διάσταση της πραγματικότητας που βιώνεις.

Δεν έχεις καταλάβει ακόμα, πώς όσοι ερχόμαστε εδώ, σ’ αυτό το κοκκινόχωμα της μάνας Γης, αποτελούμε συνειδητή επιλογή εκείνης της Αρχής, που ορίζει την συνεχή, πολύβουη και ζωοδόχο κίνηση μέσα στην ακίνητη ησυχία του Χάους. Ναι, ακριβώς γι’ αυτό υπάρχουμε! 

Είμαστε εκείνοι, που πριν ακόμα συλληφθούμε ως ιδέα, μας δόθηκε ο ξεχωριστός ρόλος του απαραίτητου συστατικού της Θείας Κοσμικής Έμπνευσης. Γι’ αυτό κι ο καθένας από εμάς είναι απόλυτα απαραίτητος και ισόνομα απαιτητός, ούτως ώστε να υπάρξει μία επιτυχής ροή στον Λόγο του Παντός.