Κάντε restart στο μυαλό σας

Δέκα απλά βήματα για να κάνετε τον εγκέφαλο σας να καθαρίσει απο τους "ιούς":

1. Μουσική: Η ήρεμη μουσική είναι πολύ ευεργετική για την ψυχική σας ηρεμία.

2. Άσκηση: Μια βόλτα είναι ακόμα μια παλιά αγαπημένη συνήθεια για πολλούς ανθρώπους. Η τακτική, μέτρια έως έντονη σωματική δραστηριότητα είναι ένας καλός «μηχανικός» για τον εγκέφαλό μας. Η φυσική άσκηση διεγείρει και ανανεώνει το μυαλό σας εκτός από όλα τα άλλα οφέλη της.

3. Γέλιο: Το γέλιο είναι όντως το καλύτερο φάρμακο για την ανία. Μοιάζει πολύ με την άσκηση, γιατί το γέλιο και το χιούμορ απελευθερώνουν ενδορφίνες που βελτιώνουν τη διάθεση και την αίσθηση της ευεξίας. Έτσι παρακολουθήσετε κάτι διασκεδαστικό στην τηλεόραση ή να διαβάσετε ένα ευχάριστο βιβλίο.

4. Ψυχική Άσκηση: Ο εγκέφαλός σας αγαπά τον προβληματισμό. Έτσι, όταν αισθάνεστε εξαντλημένοι, ξεκινήστε την επίλυση ενός σταυρολέξου, ενός παιχνιδιού σκέψης, ενός πάζλ κ.λπ. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να αναζωογονηθεί το μυαλό σας.

5. Επικοινωνία: Ο άνθρωπος από τη φύση του, είναι ένα κοινωνικό άτομο. Η ανθρώπινη αλληλεπίδραση φαίνεται να κρατάει το μυαλό μας ανανεωμένο. Κάνετε επαφή με νέους ανθρώπους ή καλέσετε έναν φίλο για συζήτηση. Συζητήστε με τους φίλους σας για κάτι άλλο, και όχι για την κατάσταση στην οποία βρίσκεστε.

Έπινε Ζεστό Νερό με Κουρκουμά κάθε πρωί για 12 μήνες με αποτέλεσμα...

Ο κουρκουμάς είναι ένα από τα πιο δημοφιλή μπαχαρικά, χάρη στην πληθώρα των θρεπτικών ουσιών που περιέχει. Με τις ισχυρές αντιγηραντικές, αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες του, προσφέρει μυριάδες οφέλη για την υγεία.

Το δραστικό συστατικό του που είναι γνωστό ως κουρκουμίνη,  έχει απεριόριστα πλεονεκτήματα, και έχει αξιολογηθεί σε πάνω από 7000 επιστημονικά άρθρα.

Ως εκ τούτου, το νερό με κουρκουμά είναι ένα από τα υγιέστερα ποτά που μπορείτε να καταναλώσετε.

Μια γυναίκα από το Μπρίστολ της Αγγλίας, που κατανάλωνε αυτό το νερό για 12 μήνες, βίωσε καταπληκτικά οφέλη για την υγεία.

Εκτός από την αλκαλοποίηση του σώματός της, βελτίωσε επίσης την πέψη της. Επιπλέον, τα συμπτώματα της αρθρίτιδας εξαφανίστηκαν.

Να πως να προετοιμάσετε νερό με κουρκουμά:

Προσθέστε ένα κουταλάκι του γλυκού κουρκουμά και μια πρέζα μαύρο πιπέρι σε ένα ποτήρι νερό. Ανακατέψτε σωστά και πιείτε όλο το διάλυμα αμέσως.

Πίνετε νερό με κουρκουμά κάθε πρωί και απολαύστε τα ακόλουθα οφέλη:

Ψάχνοντας την χαμένη αθωότητα

Θα ήθελα να ήμουν μικρή.

Τόσο μικρή που να χώραγα στην τσέπη ενός πλανόδιου μουσικού.Να γύρναγα μαζί του από τόπο σε τόπο.Στα πολύχρωμα ταξίδια του.Να γνωρίζαμε νέους ανθρώπους και να δοκιμάζαμε γεύσεις παράξενες.Να μην υπήρχε χρόνος.Ούτε προορισμός.Μόνο ταξίδι.Να γυρνάμε όλη μέρα στον ήλιο και να ρουφάμε όλες τις εικόνες που ξεπροβάλλουν για πρώτη φορά μπροστά μας.Χωρίς την παραμικρή έννοια ή σκέψη να παρεμβάλλεται στην διαδρομή μας.

Θα ήθελα να ήμουν μικρή.

Τόσο μικρή που να χωράω σε ένα συρτάρι με φρεσκοπλυμένα ρούχα.Να χάνομαι στις μυρωδιές και στην απαλότητα των υφασμάτων.Να γυρνάω γύρω γύρω και βουτώντας να βουλιάζω μέσα τους.Να εισπνέω και να εκπνέω καθαρότητα.Και εκεί μέσα,κλείνοντας τα μάτια,να κάνω τα πιο όμορφα και ήρεμα όνειρα.Γεμάτα λουλούδια,χρώματα και αγάπη.

Θα ήθελα να ήμουν μικρή.

Τόσο μικρή που να μπορώ να σκαρφαλώσω στον λαιμό μας αγριόχηνας.Να πετάω ψηλά.Πάνω απο τα σύννεφα.Και να παίζω με τα χρώματα της ανατολής και της δύσης.Και όλος ο κόσμος απο κάτω μου να απλώνεται σαν ψηφιδωτό.Μικρές χρωματιστές κουκίδες που δεν μπορούν να σε αγγίξουν.Ούτε να σε κάνουν μέρος τους.Να κοιτάζω μπροστά και να νιώθω τον αέρα να διαπερνάει το κορμί μου.Και την ελευθερία να γαργαλάει τις άκρες των χειλιών μου.

Θα ήθελα να ήμουν μικρή.

Τόσο μικρή που να μπορούσα να κρυφτώ στα πλήκτρα ενός πιάνου.Να κάνω κούνια στις χορδές και τσουλήθρα στα σφυράκια.Μια να τρέχω γρήγορα,μια να περπατάω αργά,δημιουργώντας άχρονες μελωδικές γραμμές.Πλάθοντας κόσμους μουσικούς.Σκορπώντας νότες μέσα απο ένα μεγάλο ψάθινο καλάθι.Κάνοντας τα πάντα να σταματήσουν για λίγο.Έστω και για λίγο.

όταν ξυπνάς

Ξέρεις που κρύβονται τα όμορφα όνειρα όταν ξυπνάς;

Οι άνθρωποι, όντα μεταβλητά που διαχωρίζονται από τα όνειρά τους και βαφτίζουν τις επιθυμίες τους ανάγκες και τούμπαλιν. Ξυπνούν με την ανατολή να χαϊδεύει το δέρμα τους και αγωνίζονται για το χαμόγελο εκείνη την στιγμή μεταξύ εισπνοής και εκπνοής. Κάποιες φορές, έρχονται και τα δάκρυα. Διαθλούν αχτίδες πάνω στα χείλη. Εκεί ακριβώς μπροστά από τα σύννεφα. Για να φαίνονται πιο καθαρά τα χρώματα για να σβήνουν πιο εύκολα κεραυνοί και ρυτίδες.

Είσαι εσύ, είμαι εγώ, είναι ο χρόνος, είναι η αγάπη.

Και οι ανασφάλειες; Καμένες ασφάλειες είναι μην βασανίζεσαι. Κάποιες θα αλλαχθούν και κάποτε ίσως πάλι ξανακαούν. Το μυστικό είναι στο βραχυκύκλωμα. Η μόνη λύση είναι να ανοιχθεί το πορτάκι του πίνακα. Τα υπόλοιπα έπονται. Κάποια πορτάκια θέλουν τον τρόπο τους και τον χρόνο τους. Όταν ακούγεται το κλικ, όμως, μια μελωδία γεννιέται σε συνήχηση με το ανοιγοκλείσιμο των βλεφάρων, τον ήχο των βημάτων, τους παλμούς της καρδιάς και το στομάχι που γουργουρίζει.

Μια συμφωνία ερωτική σε όποια κλίμακα γουστάρεις.

Μην σε τρομάξουν κάποιες κραυγές που ίσως ακουστούν στις αλλαγές της τονικότητας. Το άγχος και ο φόβος είναι. Δεν τα αντέχουν τα όμορφα οι δυο τους και σαν ζιζάνια μάχονται να μολύνουν περιβόλια, μουσικές και ευκαιρίες . Μη μασάς. Το ζιζανιοκτόνο ενεργοποιείται πάντοτε σε στιγμές σαν κι αυτήν και είναι ιδιαιτέρως αποτελεσματικό όταν συνδυάζεται με δύο σώματα που σμίγουν.

Και τι μετά; Άφησε το μετά στο μετά του και το τώρα στο εδώ σου.

Τι έγινε το βράδυ της Πέμπτης

Η πρώτη φορά που αισθάνθηκε αγάπη λέει

ή έρωτα καλύτερα δεν ξέρω ας το πούμε όπως θέλουμε

ήταν όταν εκείνη τον ξυπνούσε με μουσική και καφέ και του έφτιαχνε πρωινό και εκείνος την αγκάλιαζε από πίσω και τη χόρευε και κάπνιζαν στο μπαλκονάκι μέχρι να φύγουν με το αστικό για τη σχολή και ένιωθαν πλούσιοι και βασιλιάδες και ερωτευμένοι 

Περπατάμε από τον πύργο προς τη Ναυαρίνου

και ορκίζομαι ότι ακούω την πόρτα του λεωφορείου να ανοίγει και να μπαίνουν χέρι χέρι και να χαζογελάνε μέχρι να φτάσουν στη Θέρμη

μετά βέβαια θυμάμαι ότι μιλάει για δυο χρόνια πριν και επαναφέρω τα αφτιά μου στο εδώ μας

Περπατάει μπροστά μου ψηλός και ευθυτενής

κοιτάμε γύρω γύρω τα σπίτια τα απλωμένα ρούχα τις γλάστρες και τα ποδήλατα στις βεράντες

φανταζόμαστε που το πρωί οι άνθρωποι που κοιμούνται τώρα θα ξυπνήσουν να πιουν τον καφέ θα βγουν και λίγο στη βεράντα τους θα παίξουν με το σκύλο τους θα πάνε στη δουλειά 

Τώρα κοιμούνται κι εμείς εισβολείς του νου μαντεύουμε τις ζωές τους

Έχει όμορφα φώτα γύρω γύρω και τώρα που είναι άνοιξη ο αέρας μυρίζει αλλιώς

Με ενθουσιάζει όταν οι κουρτίνες κινούνται από τον αέρα. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που είπα για τη ζωή μου.

Ειδικά το καλοκαίρι που τις νύχτες κάνει ζέστη αλλά έχει ένα ελαφρύ αεράκι και αφήνεις ανοιχτά για να δροσίζεσαι και κινεί τις κουρτίνες και διαβάζεις ένα βιβλίο και όλα είναι πολύ απαλά και όμορφα και ασφαλή

Γιατί θα πρέπει να έχεις ‘ολοκληρώσει’ οτιδήποτε;

Οι παλιοί έλεγαν πως ‘τρέχει, βιάζεται γιατί είναι νέος’. Λάθος. Αυτός που βιάζεται είναι αυτός που έχει πίσω του πολύ περισσότερα χιλιόμετρα απ’όσα εμπρός του. Κάποιοι συγγραφείς είπαν πως όσο μεγάλωναν τόσο λιγότερο διάβαζαν και τόσο περισσότερο έγραφαν. Όπως και ο Καζαντζάκης ας πούμε που στο τέλος εκλιπαρούσε για λίγο χρόνο ακόμα. ‘Δώστε μου ένα τέταρτο… λίγο χρόνο, ο καθένας από λίγο’, έλεγε με αγωνία καθώς ο χρόνος του σωνόταν σαν την άμμο στην κλεψύδρα.

Και λοιπόν; Αυτό ρωτώ… και λοιπόν;

Γιατί θα πρέπει να έχεις ‘ολοκληρώσει’ οτιδήποτε;

Πότε κάτι είναι ‘ολόκληρο’; Σήμερα είναι αλλά μετά από λίγα χρόνια το έχεις ξεπεράσει και σου φαίνεται λειψό. Διαβάζεις κάτι που έγραψες στα 25 ή στα 35 και αναρωτιέσαι γιατί το έγραψες και πίστευες ότι ήταν και μεγαλειώδες. Σήμερα σου φαίνεται παιδικό σκίτσο, γραμμές και λέξεις ατάκτως ερριμμένες στο χαρτί… Κι αν δεν το απορρίπτεις, το ανέχεσαι... παιδί σου είναι αλλά...

Να μην ολοκληρωθεί τίποτε… δεν χρειάζεται… κάποιος θα έρθει μετά από σένα φίλε και θα κάνει τη δουλειά… άνοιξε έναν δρομάκο, μπορείς; Έστω και μονοπάτι… μέγιστο είναι. Υπερ-μέγιστο θα έλεγα.

Μονάχα μια συμβουλή αν θελήσεις να το κάνεις. Να είναι όσο γίνεται δικό σου. 

TO ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΑΣ

Όπως μας διδάσκουν και τα Διονυσιακά μυστήρια, το σύμπαν είναι ένα κάτοπτρο που αντανακλά πίσω ότι ακριβώς του στέλνουμε.

Η ανθρώπινη οντότητα διαθέτει μία διττή φύση όπως και το σύμπαν. Έχει και την θετική και την αρνητική πλευρά. 

Ας το προσέξουμε λίγο αυτό. Δεν μπορούμε ούτε να είμαστε ολοκληρωτικά θετικοί αλλά ούτε και ολοκληρωτικά αρνητικοί. 

Μπορούμε όμως να ισορροπούμε εν μέσω των αντιθέτων έως ότου καταφέρουμε να τα συγχωνεύσουμε. 

Οι νέες εναλλακτικές θεωρίες στρέφουν τον άνθρωπο μόνο προς την θετικότητα και δεν τον αφήνουν να δει κατάματα τις σκιές της ανθρώπινης φύσης του. 

Με αυτόν τον τρόπο όμως δεν εξαλείφονται οι σκιές. 

Αν δεν αποδεχθούμε την σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας δεν μπορούμε να την μετουσιώσουμε και κάποια στιγμή θα την βρούμε μπροστά μας πάλι ως «μυθολογικό τέρας» σε αυτό το μονοπάτι της ζωής.

Η συμπαντική ενέργεια που θα προσελκύσει η ανθρώπινη οντότητα είναι ανάλογη με τις σκέψεις της. 

Συμπεράσματα για ψυχική και πνευματική αφυδάτωση

• Δύο πράγματα μπορείς να κάνεις για να έρθεις αντιμέτωπος με το αληθινό που συντρέχει μια ψυχή.  Δως της εξουσία και μην της δώσεις αυτό που απαιτεί από εσένα
• Κοιτώντας γύρω σου, πλέον κυρίως στο κινητό σου, δύνασαι να κάνεις μια σύντομη αυτοκριτική. Αρκεί να δεις ποιας ποιότητας άνθρωποι σε εμπιστεύονται και ποιας σε αποφεύγουν.
• Όποιος δεν βρίσκει νόημα στο μέσα του... το ψάχνει στο μέσα των άλλων.
• "Δεύτεροι" άνθρωποι αποζητούν την ανάδειξη του κύρους τους μέσα από τη συντροφιά "τρίτων". Εξάλλου, δεν θα μπορούσαν με τίποτε να ξεχωρίσουν ανάμεσα στους πρώτους. Αυτό εμπίπτει της λαϊκής ρήσης "Υπάρχουν άνθρωποι και ανθρωπάκια".
• Το μεγαλείο της ψυχής δεν μετριέται σε πλούτη, σε θέσεις εργασίας, ούτε σε πτυχία. Το μεγαλείο κρύβεται στα λίγα, εκεί που βρίσκεται το άπαν, στο "μηδέν" (της κατοχής). 
• "Φωνάζει" όποιος κρύβει το φόβο μέσα του. Όποιος δεν έχει άλλον τρόπο να ακουστεί ή να επιβληθεί.Αυτό προφανώς πραγματώνεται όπου μας δίνεται χώρος.

Η ζωή είναι μικρή, οι στιγμές είναι μεγάλες

Εξαντλημένη σωματικά και συναισθηματικά και με τόσες ώρες ταξίδι, ανυπομονούσα να φτάσω να βάλω τις πιτζάμες μου, να πάρω αγκαλιά το λαπτοπ μου και να έρθω εδώ.Έχει γίνει αγαπημένη συνήθεια πια να έρχομαι εδώ. Με ξεκουράζει και νιώθω πως τακτοποιώ όλα τα πράγματα στο μυαλό μου.

Ωστόσο...

 Ανάμεικτα συναισθήματα πάλι.Δε ξέρω πως τα καταφέρνω κάθε φορά και κάνω τα πράγματα τόσο περίπλοκα. Ίσως τελικά δεν την αντέχω την ηρεμία την τάξη και την ασφάλεια για πολύ καιρό.Η αλήθεια είναι πως πέρασα πολύ όμορφα μαζί σου και πραγματικά δεν κατάλαβα πως τα κατάφερες και με έκανες πάλι να μην έχω κανένα φραγμό και να αφεθώ χωρίς να σκέφτομαι απόλυτως τίποτα..Δεν το συνήθιζα μαζί σου. Πάντα έβαζα τοίχους με σένα γιατί σε φοβόμουν ή γιατί ένιωθα πως η επιλογή  μου αυτή πάντα θα κρατάει μια κρύα γωνιά με τις συνέπειες.
Μα τώρα μαθαίνω να απολαμβάνω τα πράγματα και να αφήνομαι.

Το ανοίκειο της μοναξιάς

Ας πούμε ότι ο κάθε άνθρωπος είναι γεννημένος για τον άλλον. Ας πούμε ότι οι άνθρωποι είναι γεννημένοι για να βρίσκεται ο ένας κοντά στον άλλον. Ας πούμε ότι ο καθένας μας είναι γεννημένος για να βρει κάποιον που θα βρίσκεται πλάι του σε κάθε στιγμή. Ας πούμε ότι από τη στιγμή που φτιάχτηκε η Εύα, ο κάθε Αδαμ αυτού του πλανήτη, γεννήθηκε για να βρει την Εύα του. Όχι απαραίτητα με την έννοια ότι η Εύα είναι γυναίκα, αλλά με την έννοια ότι η Εύα είναι ο άνθρωπος που θα βρίσκεται πλάι μας. Κακά τα ψέματα όμως, τείνουμε στην πρώτη έννοια...
Και τουμπαλίν βεβαιώς, η κάθε Εύα θελει τον Αδάμ της.

Αν τα πράγματα είναι έτσι, τότε όμως γιατί κάποιοι γεννιούνται για να είναι μοναχικοί; Το ξέρουν άραγε και είναι έτσι ή δεν το ξέρουν κι αποζητούν συντροφιά, χωρίς αυτή να έρχεται και καταλήγουν μοναχικοί; Ίσως. Παρατηρώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που παρόλο που έχουν άλλους στο πλάι τους, τείνουν να είναι μοναχικοί. Προτιμάνε να ζουν στον κόσμο τους, που περιλαμβάνει δικά τους πράγματα. Πράγματα που τους γεμίζουν και τους κάνουν να "ξεχνάνε" τη μοναξιά τους. Ή θέλουν να περιτριγύζονται από άλλους ανθρώπους, ψάχνοντας την ταυτότητά τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι είναι οι πιο μοναχικοί άνθρωποι;

Για τους μοναχικούς που γνωρίζουν την κατάστασή τους, ναι όντως υπάρχουν τέτοια πράγματα. Προτιμάνε να ταξιδεύουν, να παρατηρούν τον κόσμο γύρω τους, να ζουν τη ζωή τους μέσα από το ταξίδι τους.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, ακόμα κι εκείνα τα "πράγματα" θα στερέψουν στο τέλος. Και δε θα χεις κάτι για να το αναπληρώσεις. Ίσως και να έχεις. Όσο ωραία και να είναι τα ταξίδια και να παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου, θα έρθει ο καιρός που θα πεις "φτάνει πια". Είναι ο καιρός που "βαρέθηκες" τη μοναξιά σου και θέλεις κάτι παραπάνω. Που θες να το βρεις στην Εύα μας (ή και τον Αδάμ μας).

ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕIA

O Bunyon είπε: "Στην προσευχή, είναι καλύτερο να έχουμε μια καρδιά δίχως λόγια, παρά λόγια δίχως καρδιά!"

Ο Coleridgeείπε: "Αυτός που προσεύχεται καλύτερα είναι αυτός που αγαπά καλύτερα!"

Η αποτελεσματική προσευχή είναι αυτή δια της οποίας ταυτιζόμαστε με τις Αλήθειες του Θεού, καθιστάμενοι έτσι ένα σημείο εστιάσεως για την έκφραση της αγάπης, της αλήθειας, του κάλ­λους, της χαράς... της ζωής μας. Μ' άλλα λόγια, η προσευχή είναι η ενατένιση των αληθειών του Θεού από μια υψηλότερη οπτική γωνία.

Η Συμπαντική Ενέργεια δεν αναστέλλει τους νόμους της για κανέναν. Δεν έχει διόλου ευνοούμε­νους. Είναι απρόσωπη.

Η ειλικρινής προσευχή δέχεται την απάντηση της Συμπαντικής Ενέργειας στην σκέψη μας, στα πιστεύω μας. Μ' αυτή την έννοια, υπάρχουν τόσες μορφές προσευχής όσοι και άνθρωποι στον κόσμο. Ο Θεός είναι το Πνεύμα που εμψυχώνει, πανταχού παρών, δίχως μορφή, δίχως πρόσω­πο και διαρκώς προσιτός σε όλους τους ανθρώπους.

Για να προσεύχεσθε έγκυρα, είναι ουσιώδες το να βρίσκεστε σε ειρήνη με όλους τους ανθρώπους και με όλα τα πράγματα. Ο Θεός είναι Ζωή και Μοναδικό Πνεύμα, αδιαίρετος, ένα από τα μέρη Του δεν μπορεί να είναι ανταγωνιστικό προς κάποιο άλλο. Ας συνειδητοποιήσουμε την ένωσή μας με την Συμπαντική Ενέργεια. Οταν είμαστε σε ειρήνη μ' ολόκληρο τον κόσμο, η Συμπαντική Ενέρ­γεια κυλά μέσα από εμάς.

Εξισώσεις

Περίεργο πράγμα το μυαλό. Σε πηγαίνει σε ταξίδια που ούτε καν είχες φανταστεί. Χωρίς πυξίδα, χωρίς προδιαγεγραμμένο προορισμό. Μονάχα σε πηγαίνει. Σου δημιουργεί εικόνες, σε ξεσηκώνει, σε στροβιλίζει κι αν είσαι τυχερός, θα σε πετάξει σε κάποια απέραντη αμμουδιά, αλλιώς το ταξίδι σου θα σταματήσει βίαια, όπως το σκάσιμο ενός μπαλονιού. 

Περίεργο πράγμα και τα θέλω. Ξέρεις, εκείνα τα θέλω που βγαίνουν από μέσα σου χωρίς να σε ρωτούν αν έχεις τη δύναμη να τα αντέξεις. Εκείνα που αντικατοπτρίζουν τη ψυχή σου, ατόφια όπως είναι. Εκείνα που διεκδικούν τη δική τους θέση στην υπάρχουσα καθημερινότητά σου, είτε μπορείς να τα διαχειριστείς, είτε ξέρεις πως θα σου αλλάξουν για πάντα τη ζωή και θα ματώσεις. 

Αλήθεια, πόσες θυσίες είσαι διατεθειμένος να κάνεις, ώστε ένα από τα θέλω σου, το πιο μεγάλο και σημαντικό, να πραγματοποιηθεί; Πόσες καταστάσεις μπορείς να σηκώσεις πάνω στους ώμους σου, ώστε τα θέλω σου να πάρουν μορφή; Πόσες αλλαγές μπορείς να κάνεις, χωρίς να λυγίσεις; 

Στα θέλω σου μπορείς να βάλεις προτεραιότητες; Κι αν ναι, με ποιά κριτήρια θα το κάνεις αυτό; Κι αν το θέλω που θεωρείς πρωταρχικής σημασίας είναι το ίδιο μεγάλο και επιτακτικό με ένα άλλο; 

Και φτάνεις στο σημείο να μη ξέρεις ποιά είναι η αρχή της κλωστής. Από πού ξεκίνησες και πόσο μακριά θα φτάσει το κουβάρι, είτε από μόνο του αν το αφήσεις να τσουλήσει, είτε στο σημείο που θα θελήσεις να το σταματήσεις. Είτε γιατί δεν έχεις άλλες δυνάμεις να πας παρακάτω, είτε γιατί μέχρι εκεί έφτανε.

Chain reactions

Νόμιζες ότι είχες βάλει σε μια σειρά τη ζωή σου, την οικογένειά σου, την καριέρα σου, τα όνειρά σου, τις επιθυμίες σου. Είχες οργανώσει κατά τέτοιον τρόπο την καθημερινότητά σου που δε φανταζόσουν πως μπορεί να υπάρξει κάτι να σου την ταράξει. 

Οι άμυνές σου πάντα ακλόνητες σε τέτοιο σημείο που ακόμα και οι άνθρωποι που σε γνωρίζουν καλά δεν πιστεύουν ότι είσαι ο ίδιος άνθρωπος. Οι πολύ δικοί σου, αυτοί δηλαδή που έχουν αφιερώσει χρόνο και συναισθήματα για σένα, προσπαθούν να σε επαναφέρουν. Μα δεν τα καταφέρνουν. 

Και ενώ η ζωή σου προχωράει μέρα με τη μέρα, με άπειρες στιγμές καθημερινής τρέλας, έρχεται ξαφνικά ένα πρωί που όλα αλλάζουν. Φυσικά και δεν το συνειδητοποιείς τη στιγμή εκείνη, αλλά μεσομακροπρόθεσμα βλέπεις τις συνέπειες. Τα όρια που είχες βάλει για τα θέλω σου αρχίζουν να γκρεμίζονται σαν τραπουλόχαρτα. Αντιστέκεσαι, πολεμάς - κυρίως με τον εαυτό σου, πέφτεις, ματώνεις, ξανασηκώνεσαι, φροντίζεις τις πληγές σου (ουσιαστικά αυταπατάσαι γιατί οι πληγές βρίσκονται βαθιά μέσα σου), συνεχίζεις να αντιστέκεσαι με χαμηλωμένες άμυνες πλέον και...  Και μια μέρα, μπορεί και νύχτα, ανακαλύπτεις ότι στέκεσαι μπροστά σε μια τρομακτική - για τα δικά σου δεδομένα - ανακάλυψη. Οι άμυνες σου εξαφανίστηκαν, έτσι απλά.. 

Και ξεκινά η εσωτερική διαδικασία της αποδοχής της συγκεκριμένης κατάστασης. Είναι τρομακτική η συνειδητοποίησή της. Δεν είναι εύκολο τη μία μέρα κάτι να είναι άσπρο και την άλλη να γίνει μαύρο. Μα σιγά σιγά μαθαίνεις και ζεις με αυτό. Αρχικά με δυσκολία μα στη συνέχεια μαθαίνεις να ξυπνάς και να κοιμάσαι με αυτό. Ξεκινάς να το αποδέχεσαι και να το αγκαλιάζεις. Σε φοβίζει αυτή η αλλαγή, μα ταυτόχρονα είναι τόσο γλυκιά. Όπως η αμαρτία. Και φτάνεις στο σημείο να το παραδέχεσαι,  πρώτα στον εαυτό σου και μετά στους υπόλοιπους. Και οι μέρες σου αποκτούν χρώμα και άρωμα. Και ζεις το όνειρό σου. Γιατί τα όνειρα δεν πρέπει να μένουν για πάντα όνειρα, πρέπει να παίρνουν σάρκα και οστά, πρέπει να αποκτούν ζωή, δοσμένη από εσένα, γιατί αλλιώς σε εκδικούνται. Δικές σου δημιουργίες είναι. Καμιά φορά όχι μόνο δικές σου, αλλά κι ενός άλλου ανθρώπου που κάποτε μοιράστηκες το όνειρο. 

Όπως Μέσα... έτσι και Έξω!

Το κάθε τι που αντιλαμβάνεσαι, έξω από εσένα σαν πραγματικό γεγονός, σίγουρα υπάρχει και μέσα σου, σαν μια άλλη δική σου παράλληλη πραγματικότητα...

Οτιδήποτε, συμβαίνει έξω από εμάς καλό ή κακό, για να μπορούμε να το αναγνωρίζουμε, σημαίνει ότι υπάρχει σαν αλήθεια μέσα μας.

"Αν είσαι σε θέση να δεις την ομορφιά, αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο, επειδή φέρεις την ομορφιά μέσα σου... Ο κόσμος είναι ένας καθρέφτης, στον οποίο ο καθένας, βλέπει το είδωλό του".
(Πάουλο Κοέλιο)

Αν λοιπόν, ο κόσμος, τα γεγονότα, ή οι άνθρωποι, σου προκαλούν πόνο ή δυσαρέσκεια, θυμό ή λύπη, να ξέρεις ότι όλα αυτά που βλέπεις... δεν είναι τίποτα περισσότερο, από τον εσωτερικό σου κόσμο.

Είναι η αντανάκλαση, της δικής σου εσωτερικής αντίληψης, και της δικής σου πραγματικότητας... 

ΤΟ ΡΟΔΟ ΚΑΙ Η ΚΟΠΡΙΑ

Ο λωτός είναι ένα άνθος του νερού. Διαπερνά την επιφάνεια του νερού κι απλώνεται από πάνω της. Σαν να έπρεπε να την ξεπεράσει. Αλλά αυτό είναι μια ψευδαίσθηση. Για να ξεπρο­βάλει και ν' ανθίσει, πρέπει να ριζώσει μέσα στον βούρκο. 0 λωτός δεν ανθίζει αν δεν έχει τις ρίζες του μέσα στον βούρκο. Η λάσπη είναι αυτή που επιτρέπει στο άνθος ν' α­νοίξει και ν' ανθίσει. Το φως τρέφεται κατά κάποιον τρόπο από τη σκιά.

Πολλοί θα ήθελαν να είναι μονάχα ένα άνθος και λησμονούν τις ρίζες τους. Σαν ένα αερόστατο που θα το έσκαγε από μια ανεπιθύμητη γη. Θέλουν να ζουν όπως οι άγγελοι. 0 Πασκάλ έλεγε ότι, αν κάποιος θέλει να κάνει τον άγγελο, το μόνο που θα κατάφερνε, θα ήταν να δείξει την βλακεία του.

Για να γίνεις ρόδο, πρέπει να αποδεχτείς να μουσκέψεις μέσα στην κοπριά σου. Όχι μονάχα πρέπει να μουσκέψεις ε­κεί μέσα, αλλά πρέπει να θυμάσαι συνέχεια την κοπριά απ' την οποία αντλείς υπόσταση και ανάπτυξη.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ; "ΟΠΩΣ ΕΞΩ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΜΕΣΑ"

Ζούμε σε ένα σύμπαν επτά επιπέδων συνειδητότητας. 

Στην ουσία και ο Χριστός το ίδιο είπε, ο Πλάτων το ίδιο, ο Ερμής ο Τρισμέγιστος μας είπε ότι δεν είναι αληθινό ότι ζούμε, διότι όλα τα αισθητήρια όργανα μας βλέπουν μόνον αυτόν τον υλικό κόσμο, και  αυτή την στιγμή ζούμε σε ένα όνειρο όπου ότι αντιλαμβανόμαστε δεν υπάρχει, αλλά αυτό το σώμα που έχουμε, υλοποιεί τον κόσμο γύρω του σύμφωνα με τις πληροφορίες που δέχεται από τον τρισδιάστατο χώρο τον οποίο μπορεί μόνον να αντιληφθεί. 

Μόνον αν ασχοληθούμε με την ψυχή μας, μπορούμε να ανοίξουμε δίοδο προς ένα ανώτερο πεδίο και να αρχίσουμε να βλέπουμε αμυδρά έναν άλλο κόσμο πιο αληθινό.

Όπως γνωρίζουμε την αλήθεια την ζητάμε εμείς από πάνω(θεό) και δεν έρχεται από μόνη της. 

Αυτό συμβαίνει διότι μόνον η αφύπνιση της ψυχής μπορεί να ανέλθει σε ανώτερα στρώματα συνείδησης και να δει αυτό που δεν βλέπει το υλικό μας σώμα με τα παράγωγα του, όπως οι αισθήσεις, τα συναισθήματα, το πάθος, οι επιθυμίες. 

Όλα τα προηγούμενα είναι τα αισθητήρια όργανα που χωρίς αυτά δεν μπορούμε να αντιληφθούμε στην μέγιστη μορφή του τον υλικό τρισδιάστατο χώρο όπου ζούμε. 

Και εδώ τίθεται ένα καλό ερώτημα. 

Ήρθαμε εδώ με δική μας επιλογή ώστε να κατανοήσουμε ένα ενεργειακό πεδίο πυκνής συμπύκνωσης; 

Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες

Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες, Λάκωνες ή Λακεδαιμόνιοι φημίζονταν για τη
φιλοπατρία τους, τον σεβασμό στους μεγαλύτερους και την ολιγολογία τους.

Ακολουθούν μερικές χαρακτηριστικές ιστορίες.

Μια Σπαρτιάτισσα συνάντησε έναν αγγελιοφόρο που επέστρεφε για να
φέρει τα νέα από μια σκληρή μάχη που μόλις είχε διεξαχθεί ανάμεσα στους
Σπαρτιάτες και σε κάποιους από τους εχθρούς τους.

— Τι νέα από τη μάχη, στρατιώτη; τον ρώτησε η γυναίκα.

Ο αγγελιοφόρος που τη γνώρισε, γιατί ήταν από σπουδαία οικογένεια
της πόλης, της απάντησε:

— Ο άντρας σου σκοτώθηκε. Επίσης σκοτώθηκε και ο μεγαλύτερος γιος
σου. Ο μικρότερος γιός σου...

— Δεν σε ρωτώ αυτό, τον διέκοψε εκείνη.

No chip? No trip! Απαγορεύουν στους Βρετανούς να ταξιδέψουν στις ΗΠΑ χωρίς νέα διαβατήρια!

Οργή των Βρετανών που αναγκάστηκαν να γυρίσουν σπίτι με τις οικογένειές από τα αεροδρόμια επειδή δεν είχαν μικροτσίπ: οι ΗΠΑ απαγορεύουν στους Βρετανούς με τα «παλαιά» διαβατήρια να επιβιβαστούν

Οι οικογένειες που εκτελούν πτήσεις προς τις ΗΠΑ αποκλείονται από την επιβίβαση στα αεροπλάνα την τελευταία στιγμή λόγω μιας κρυφής αλλαγή στους κανόνες διαβατηρίων.

Έως και τρία εκατομμύρια Βρετανοί αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο οι διακοπές τους να καταλήξουν σε χάος λόγω ενός αμερικανικού νόμου αντι-τρομοκρατίας που εισαχθεί σε απόλυτη σιγή την 1η Απριλίου.

Ακόμα κι αν έχουν έγκυρα εισιτήρια και τις απαραίτητες θεωρήσεις τους διώχνουν από τα αεροδρόμια, επειδή δεν έχουν τα τελευταία βιομετρικά διαβατήρια.

ΗΠΑ: Οι νέοι κανόνες εισόδου

Ο ΟΜΗΡΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΑΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ ΜΙΑΣ ΛΕΞΗΣ ΛΥΝΕΙ ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

Στίχος β23, οι εκπλήξεις συνεχίζονται από τον Όμηρο.

Κατ’ευθειαν από το στόμα των δημιουργών μας η λύση στο οικονομικό πρόβλημα του πλανήτη και της Ελλάδας.

Καταργήστε τους φόρους και τους δασμούς κάθε είδους.

Ο Όμηρος βάζει γυαλιά στους οικονομολόγους του πλανήτη.

«Ξεχάστε τους φόρους και τους δασμούς. Είναι λάθος επιλογή»

Τι θέλει να πει ο ποιητής ;;;

Ελεύθερη διακίνηση προϊόντων – ιδεών πάσης φύσης σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Κατάργηση της φορολογίας των κατοίκων του πλανήτη.

Όλος ο πλανήτης ένας φορολογικός παράδεισος.

Ο Όμηρος , πριν 2856 χρόνια, γνωρίζει τα προβλήματα με τα οποία θα έρθουμε αντιμέτωποι και φροντίζει να δώσει τις σωστές λύσεις, μέσα από τον αναγραμματισμό των ιερών κειμένων του.

Σε ποιον μπορεί να απευθύνεται αυτή η επιταγή του Ομηρου ;;;

Ο Όμηρος δεν απευθύνεται στους βαρβαρικούς πληθυσμούς του πλανήτη, τότε που σφαζόταν για ένα πηγάδι, ένα ρυάκι, μια κατσίκα, η μια χούφτα καλαμπόκι.

Ο Όμηρος γνωρίζει, πως η γενιά που θα αποκωδικοποιήσει τα κείμενα του, θα είναι η γενιά της μοριακής βιολογίας, της διάσπασης του ατόμου, της κατάκτησης του διαστήματος.

Τι σημαίνει αυτό ;;;

Ο ΟΜΗΡΟΣ ΕΞΗΓΕΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΜΑΣ

Πριν δισεκατομμύρια χρόνια, τις πρώτες «στιγμές» της μεγάλης έκρηξης, το πρώτο αρχέγονο κύτταρο συγκροτήθηκε από τα χημικά συστατικά του παρόντος σύμπαντος και τον βίο-ηλεκτρομαγνητισμό.

Η πράξη αυτή αποτελούσε βασικό όρο της φυσιολογίας του. Απλά ήταν ιδέα του δημιουργού του.

Οι μετεωρίτες μετέφεραν την αρχέγονη αυτή ζωή σε όλους τους γαλαξίες που είχαν σχηματιστεί [πανσπερμία]. Με αυτό τον τρόπο, σε κάποιο πλανήτη στο γαλαξία Ελλάδα [Ανδρομέδα], γεννήθηκε η πρώτη, έλλογη ,θνητή, ανθρώπινη ζωή.

Αυτοί, οι πρώτοι θνητοί άνθρωποι, νίκησαν τον θάνατο.

Κατασκεύασαν αθάνατα διαστημόπλοια, μιμούμενοι το ανθρώπινο κύτταρο [Ιπτάμενοι δίσκοι] και κατόρθωσαν να γίνουν οι άρχοντες του παρόντος σύμπαντος.

Σκοπός τους είναι η έλλογη, αθάνατη, ανθρώπινη ζωή, να κατακτήσει κάθε γωνιά του.

Αυτοί είναι οι δημιουργοί του σύγχρονου, ανθρωπίνου γένους του πλανήτη μας.