Ο χρόνος που απομένει

«Στις τελευταίες εξετάσεις, βρήκαμε κάτι. Τα πράγματα είναι σοβαρά…»

…και μετά έρχεται μία παύση, μία ατέλειωτη σιωπή, φόβος, πτώση, ταχυκαρδία, κλείσιμο… είναι η στιγμή που στη ζωή αμφισβητούνται όλα όσα μέχρι τώρα είχες δεδομένα, η αναπνοή σου, οι χτύποι της καρδιάς σου, η ύπαρξη σου… Όλα όσα μέχρι τώρα δεν κινδύνευες να χάσεις, ήταν τόσο σταθερά που ούτε καν τα παρατηρούσες.

Εδώ ξεκινάει ένας καινουριος δρόμος, με πολλά εμπόδια και διακλαδώσεις, σκοτεινός. Φαίνεται ατελείωτος. Νιώθεις μικρός, αδύναμος, ένα φοβισμένο παιδί μπροστά σε αυτό το τεράστιο γεγονός που είναι ο θάνατος, νιώθεις να χάνεσαι, χρειάζεται να υπέρ-προσπαθήσεις, να αγωνιστείς, περνάς μέσα από τον πόνο, την απελπισία, βιώνεις κάθε μέρα την απώλεια…

«Είμαι άρρωστος», «θα πεθάνω», «ΖΩ», «ζω;», «Είμαι ζωντανός».

Μπορείς να δεις τη ζωή μέσα σου;

Όταν δεις τη ζωή που έχεις μέσα σου τότε η παρατηρητικότητα σου οξύνεται, οι αισθήσεις σου υπέρ-λειτουργούν. Μπορείς να ακούσεις ψίθυρους στην πόλη, τα πουλιά να κελαηδούν, τα δέντρα να κουνιούνται, δεν συγκεντρώνεσαι σε τίποτα συγκεκριμένο… όμως είναι πολύ καθαρό ότι υπάρχεις. Βιώνεις το σώμα σου, ακούς την καρδιά σου, νιώθεις την αναπνοή σου, υπάρχεις εδώ και τώρα… παρελθόν, παρόν και μέλλον, υπάρχουν όλα μέσα σε μία στιγμή, στο τώρα. Είναι αυτό ζωή;

Συχνά, υπάρχουμε μόνο σε σχέση με αυτά που κάνουμε ή θα κάνουμε. Όλα είναι σε μία τάξη: παρελθόν, παρόν και μέλλον τακτοποιημένα χρονικά στα κουτάκια τους. Είναι και αυτό ζωή;

Γιατί μειώθηκε ο όγκος του ανθρώπινου εγκεφάλου κατά τα τελευταία 20000 χρόνια;

Όταν σκεφτόμαστε την ανθρώπινη εξέλιξη μέσα στο πέρασμα των εκατομμυρίων ετών, οι περισσότεροι πιστεύουμε πως αυτή χαρακτηρίζεται από μια σταθερή αύξηση του όγκου του ανθρώπινου εγκεφάλου. Επιπλέον, έχουμε συνδέσει την αύξηση αυτή με την αύξηση της νοημοσύνης: όσο μεγαλύτερος ο όγκος του εγκεφάλου, τόσο πιο έξυπνος γίνεται ο άνθρωπος. Πόσο αληθείς είναι όμως αυτές οι πεποιθήσεις;

Πράγματι, η ανθρώπινη εξέλιξη χαρακτηρίστηκε από μια σταθερή αύξηση του συνόλου του εγκεφάλου. Εάν συγκρίνουμε τα αρχαιολογικά ευρήματα από απολιθώματα των προγόνων μας, θα δούμε ότι ο εγκέφαλος αυξανόταν γεωμετρικά. Μέσα σε διάστημα περίπου 2 εκατομμυρίων ετών παρουσιάστηκε ένας τριπλασιασμός του όγκου του. Αυτή η αύξηση συνεχίστηκε έως και πριν από 20,000 χρόνια, όταν ο μέσος ανθρώπινος εγκέφαλος του homo sapiens (του είδους μας δηλαδή) έφτασε τα 1,500 κυβικά εκατοστά. Έκτοτε όμως η εξέλιξή μας χαρακτηρίζεται από μείωση του συνολικού όγκου του εγκεφάλου, φτάνοντας τα σημερινά δεδομένα όπου ο μέσος όρος είναι περίπου στα 1,300 κυβικά εκατοστά. Με αυτούς τους ρυθμούς, μέσα στα επόμενα 20,000 χρόνια ο εγκέφαλός μας θα φτάσει το μέγεθος που είχε ο homo erectus, ένα είδος-πρόγονός μας που έζησε πριν από 1,5 εκατ. χρόνια.

Πως εξηγούνται όμως αυτές οι διακυμάνσεις; Πράγματι, η αύξηση του εγκεφάλου συνοδεύτηκε από πολλαπλασιασμό των γνωστικών ικανοτήτων των προγόνων μας. Η μετάβαση από τη ζωή στα δέντρα, τους θάμνους και στη συνέχεια σε ομάδες και χωριά αλλά και η σταδιακή χρήση όλο και καλύτερων εργαλείων δεν θα ήταν δυνατή εάν δεν είχαν αναπτυχθεί οι αντίστοιχες εγκεφαλικές περιοχές που είναι υπεύθυνες για την κατανόηση του εαυτού, την ενσυναίσθηση, των λεπτών κινήσεων των άκρων μας κτλ. Υπό αυτή την έννοια ο μεγαλύτερος εγκέφαλος ήταν ένδειξη περισσότερων γνωστικών ικανοτήτων και αυξημένης νοημοσύνης.

Θα μπορούσαμε όμως να πούμε ότι η σταδιακή μείωση του εγκεφάλου μας είναι ένδειξη μειωμένης ευφυίας;

Να ζεις, να αγαπάς και να μην ξεχνάς να μαθαίνεις

Με κάθε νέο δίδαγμα αποκτάμε και νέο μέσο θεραπείας κατά των δεινών και του χρόνου, έχει πει ο Πλάτων. Η διαρκής εκπαίδευση, ή για την ακρίβεια η διαρκής εκγύμναση του μυαλού, είναι το μέσο για τη διατήρηση της καλής ψυχικής και σωματικής ακόμα υγείας.

Η εκπαίδευση δεν είναι μόνο προνόμιο – ή υποχρέωση κατά άλλους – των παιδιών και των ανηλίκων. Η εκπαίδευση έχει στενή σχέση με τη μάθηση. Η μάθηση είναι ένα σύνθετο εσωτερικό βιολογικό και πνευματικό φαινόμενο που έχει μελετηθεί από διάφορους κλάδους της επιστήμης όπως ψυχολογία, παιδαγωγική, φυσιολογία, ιατρική, βιολογία και άλλοι. Επηρεάζει, λοιπόν, σε πολλά επίπεδα τον άνθρωπο και τον οργανισμό του. Κρατάει σε ακμαία κατάσταση το νευρικό και νευρολογικό του σύστημα, βελτιώνει τη λειτουργία του εγκεφάλου, την αντίληψη των φαινομένων και των εννοιών που συναντάμε γύρω μας, μας βοηθά στην ικανότητα να επεξεργαζόμαστε καλύτερα και επιλύουμε προβλήματα πάσης φύσεως που παρουσιάζονται στη ζωή μας. Είναι γνωστό πως νευρολόγοι συνιστούν στις μεγαλύτερες ηλικίες και σε άτομα που πάσχουν από ασθένειες που εκφυλίζουν τα νεύρα και τον εγκέφαλο, να ασκούνται καθημερινά με διάβασμα, σταυρόλεξα και ασκήσεις μνήμης.

Ενδεικτικές είναι διεθνείς επιστημονικές έρευνες οι οποίες αποφαίνονται ότι το διάβασμα βιβλίων αυξάνει τα νοητικά κύτταρα κι ότι η συστηματική επίλυση σταυρολέξων μειώνει κατά 47% την πιθανότητα άνοιας.

Ο μυστηριώδης, υποθετικός 9ος πλανήτης ίσως να ευθύνεται για μεγάλες καταστροφές στη Γη, σύμφωνα με νέα θεωρία

Η – σημαντική πλέον- πιθανότητα ύπαρξης ενός μυστηριώδους, αθέατου ως τώρα, ένατου πλανήτη στο Ηλιακό Σύστημα (ο οποίος ανεβάζει ξανά τον αριθμό στους 9, μετά τον «εκθρονισμό» του Πλούτωνα, ως πλανήτη – νάνου) αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα της αστρονομίας τον τελευταίο καιρό, καθώς είναι πολλές πλέον σημαντικές οι ενδείξεις για την ύπαρξή του. Και φυσικά, πέρα από το αμιγώς επιστημονικό ενδιαφέρον, το ενδεχόμενο ύπαρξης «κοντά μας» (για τα διαστημικά/ αστρονομικά δεδομένα) εξάπτει τη φαντασία πολλών, θυμίζοντας παλαιότερες θεωρίες περί «άγνωστου» πλανήτη στο Ηλιακό Σύστημα.

Σύμφωνα με νέο paper από τον συνταξιούχο καθηγητή αστροφυσικής Daniel Whitmire, ο άγνωστος αυτός ένατος πλανήτης, εάν όντως υπάρχει, ίσως να συνδέεται με περιπτώσεις μαζικής εξαφάνισης ειδών και μεγάλων καταστροφών στη Γη, λόγω της θέσης του- συγκεκριμένα, η παρουσία του μπορεί να έχει προκαλέσει «βροχές» μετεωριτών, φέρνοντας μαζικές εξαλείψεις ειδών στον πλανήτη μας, οι οποίες είναι γνωστές ως φαινόμενα από ανάλυση απολιθωμάτων (συγκεκριμένα, θεωρείται ότι περιοδικές μαζικές εξαφανίσεις ειδών έχουν λάβει χώρα ανά χρονικά διαστήματα 27 εκατ. ετών).

Γιατί λέμε ψέματα (την Πρωταπριλιά και όχι μόνο);

Όλοι ξέρουμε ότι τα ψέματα είναι λάθος, αλλά σχεδόν κανένας δεν μπορεί να τα αποφύγει, κάποια στιγμή στη ζωή του. Γι' αυτό και συχνά χρησιμοποιούμε δικαιολογίες, για να ελαφρύνουμε την ενοχή μας. Πολλές φορές, όμως, απλά περιπλέκουμε την κατάσταση και κινδυνεύουμε να χαλάσουμε ακόμα και σχέσεις ζωής. Αν το γεγονός ότι λέμε ψέματα από μόνο του μας προκαλεί πονοκέφαλο, τότε γιατί τα λέμε;

Με αφορμή την Πρωταπριλιά, τη μοναδική μέρα κατά την οποία (σχεδόν) όλοι δικαιολογούμε τα ψέματα και τα αφήνουμε να περάσουν σαν μία διασκεδαστική πινελιά στην καθημερινότητά μας, ρίχνουμε μια ματιά γύρω από την κακή (;) συνήθεια των ανθρώπων να καταφεύγουμε στην κατασκευή μίας δικής μας πραγματικότητας, η οποία δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια.

Η πιο κοινή εξήγηση σχετικά με την αιτία των ψεμάτων, είναι απλή: δεν καταφέρνουμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας. Και όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Η προσδοκία της ανταμοιβής

Ένα από τα πεδία στα οποία το ψέμα κατέχει πρωτεύουσα θέση είναι τα παιχνίδια όπως το πόκερ, των οποίων η συγκίνηση γοητεύει πολλούς, ειδικά όταν το διακύβευμα είναι μεγάλο. Από εδώ ξεκινά η φιλοσοφία του "όλα ή τίποτα", για την οποία πάρα πολλοί είναι έτοιμοι να μπλοφάρουν, να ρισκάρουν, προσδοκώντας το μέγιστο.

Τέτοια εν μέρει τυχερά και εν μέρει ελεγχόμενα από τις ικανότητές μας να αλλοιώνουμε την αλήθεια παιχνίδια, κεντρίζουν το ενδιαφέρον μας, καθώς η φύση μας, μας ωθεί να ζητάμε όλο και περισσότερα. Ωστόσο, δεν ξέρουμε πότε και αν ένα ψέμα πρόκειται να μας αποζημιώσει. Όπως ένα κουτάκι με σοκολατάκια, που δεν ξέρουμε τι κρύβουν, αν δεν τα δαγκώσουμε. 

Τακτική επιβίωσης

Στον Παντελή Παντελίδη θα είναι αφιερωμένο το Ελληνικό Φεστιβάλ

Συγκίνηση σε όλους τους Έλληνες έχει προκαλέσει η ανακοίνωση του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών, Γιαν Φαμπρ, πως το φετινό Φεστιβάλ θα είναι αφιερωμένο στον Παντελή Παντελίδη.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, θα υπάρχει σε όλες τις παραστάσεις του Φεστιβάλ τουλάχιστον μια αναφορά στον Παντελή Παντελίδη, ενώ θα υπάρχει και μια παράσταση που θα αναφέρεται αποκλειστικά στον αδικοχαμένο τραγουδιστή και στη ζωή του.

Η απόφαση να γίνει αφιέρωμα στον Παντελή Παντελίδη στο Φεστιβάλ Αθηνών πάρθηκε μετά από τις αντιδράσεις κάποιων Ελλήνων καλλιτεχνών που σοκαρίστηκαν όταν έμαθαν πως δεν θα συμμετέχουν φέτος στο Φεστιβάλ, αφού νιώθουν σαν μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι της Τέχνης.

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Αριστείδης Μπαλτάς ζήτησαν από τον Γιαν Φαμπρ να υπάρχει και μια έντονη ελληνική νότα στο Φεστιβάλ, ώστε αφενός να πάψει η μίρλα και αφετέρου να νιώσουν εθνικά υπερήφανοι οι Έλληνες.

Ο Γιαν Φαμπρ ρώτησε ποιος είναι ο πιο πετυχημένος Έλληνας καλλιτέχνης μετά την χρεοκοπία της χώρας –και ποιος είναι αυτός που έκανε τους Έλληνες να τραγουδήσουν μαζικά τα τραγούδια του παρά τους ΕΝΦΙΑ-, και όλοι του είπαν πως, αδιαμφισβήτητα, ήταν ο Παντελής Παντελίδης.

Αμέσως, ο Γιαν Φαμπρ ζήτησε να τον φέρουν σε επαφή μαζί του, και, όταν έμαθε για το τραγικό τέλος του νεαρού τραγουδιστή, αποφάσισε πως το φετινό Φεστιβάλ πρέπει είναι αφιερωμένο σε αυτόν.

Κάποιοι είπαν στον Γιαν Φαμπρ πως, μπορεί ο Παντελίδης να ήταν λαοφιλής αλλά δεν ήταν ποιοτικός.

Ο Γιαν Φαμπρ είπε πως αυτά τα περί ποιότητας είναι αηδίες και θα πρέπει επιτέλους οι Έλληνες να πάψουν να ντρέπονται για αυτά που αγαπούν να ακούν.

Αυτογνωσία, ο δρόμος προς την ευτυχία

Για να φτάσουμε στην αυτογνωσία, είναι σημαντικό να γνωρίσουμε τις κρυφές πτυχές του εαυτού μας.

Από τη Δικαία Ροδίτη, Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας – Ψυχοθεραπεύτρια

Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, το άτομο που συναναστρεφόμαστε περισσότερο  δεν είναι άλλο από τον ίδιο μας τον εαυτό. Πρόκειται για μία πραγματικότητα τόσο αυτονόητη.. Γιατί, όμως, η συνειδητοποίηση της συχνά μας προκαλεί έκπληξη; Οι περισσότεροι άνθρωποι  έχουμε πολύ περιορισμένη γνώση για το τι ακριβώς είμαστε τόσο σε ψυχολογικό όσο και σε συναισθηματικό ή διανοητικό επίπεδο. Επιζητούμε την αμφίδρομη αγάπη χωρίς ωστόσο να συνειδητοποιούμε ότι το συναίσθημα της αγάπης πηγάζει από τον αυτοσεβασμό, την αγάπη για τον εαυτό μας  και την αυτογνωσία, ενώ συχνά μοιάζει να αγνοούμε τον ίδιο μας τον εαυτό.

Η φράση του Σωκράτη «Γνώθι σαυτόν» αποτελεί ίσως μία από τις αρχαιότερες επιταγές του Δυτικού Πολιτισμού και παρόλο που φαίνεται ως μία φράση με αυτονόητη σημασία, λίγοι είναι αυτοί που πραγματικά αντιλαμβάνονται τη σημασία της. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για τη μέγιστη προσπάθεια αυτοπαρατήρησης, μια προσπάθεια που συχνά φαντάζει υπεράνω των δυνάμεων μας. Με απλά λόγια, πρόκειται για μία διαδικασία, της οποίας το κλειδί είναι να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, να εντοπίσουμε τα σωματικά και ψυχικά μας προβλήματα, να μάθουμε για ποιο λόγο είμαστε όλα αυτά και να απελευθερωθούμε.

Παρόλο που η φράση του Σωκράτη ειπώθηκε αιώνες πριν τη γέννηση της Ψυχοθεραπείας, δεν θα ήταν άστοχο να την τοποθετήσουμε ως σημείο εκκίνησης της, καθώς η αναγκαιότητα της αυτογνωσίας αποτελεί κοινό σημείο αναφοράς ανάμεσα σε πλήθος Ψυχοθεραπευτικών Προσεγγίσεων, και κυρίως των Ψυχαναλυτικών. 

Πρόκειται για μία διαδικασία απελευθέρωσης από μία θυματοποιημένη στάση ζωής προς μία περισσότερο ενεργητική και συγχρόνως ευεργετική. 

Γιατί πρέπει να ΜΗΝ δίνετε το σιρόπι στο παιδί με απλό κουτάλι

Ένα πολύ συχνό λάθος που κάνουν οι γονείς όταν χορηγούν στα παιδιά τους υγρές φαρμακευτικές μορφές (σιρόπια-εναιωρήματα) είναι να χρησιμοποιούν κοινά κουτάλια κουζίνας, τα οποία ποικίλουν σημαντικά σε όγκο.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα είτε να υπερδοσολογούν στο σιρόπι, αυξάνοντας τον κίνδυνο παρενεργειών, είτε να υποδοσολογούν, μειώνοντας την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου.

Εντυπωσιακά είναι τα αποτελέσματα πρόσφατης μελέτης του Ινστιτούτου Βιοϊατρικών Επιστημών «Άλφα» που έγινε στην Αττική, καθώς εξετάζοντας 71 διαφορετικά μικρά κουτάλια που συλλέχθηκαν από 25 νοικοκυριά βρέθηκαν να έχουν όγκο από 2,5 έως 7,3 ml.

Φυσικές θεραπείες για να κοιμόμαστε καλύτερα

Κατά καιρούς δυσκολευόμαστε να κοιμηθούμε και στην πραγματικότητα όταν δεν κοιμόμαστε καλά αυτό μπορεί να μετατραπεί σε καθημερινή διαταραχή. Ο καλός ύπνος είναι μια από τις πιο σημαντικές συνήθειες που πρέπει να υιοθετήσουμε για να έχουμε καλή σωματική και πνευματική υγεία. Ωστόσο, ο σύγχρονος τρόπος ζωής, οι περισπασμοί των ηλεκτρονικών συσκευών και άλλες ανησυχίες μπορούν να μειώσουν την ποιότητα του ύπνου και να οδηγήσουν σε πολλές διαταραχές που μπορεί να επηρεάσουν την υγεία.

Ίσως δεν το αντιλαμβανόμαστε αλλά οι διαταραχές του ύπνου επηρεάζουν ακόμη και τα παιδιά. Πολύ συχνά δεν δίνουμε αρκετή προσοχή στην ποιότητα του ύπνου τους και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι αντιμετωπίζουν κι εκείνα προβλήματα ύπνου. Μερικές φορές πιστεύουμε ότι όταν τα βάζουμε στο κρεβάτι κοιμούνται αμέσως σαν αγγελούδια αλλά μερικές φορές συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικούς φυσικούς τρόπους για να κοιμόμαστε καλύτερα.

Τι μπορώ να κάνω για να κοιμηθώ καλύτερα;

Για την καταπολέμηση των προβλημάτων του ύπνου, για παιδιά και ενήλικες, είναι σημαντικό να αλλάξουμε μερικές νυχτερινές συνήθειες, οι οποίες είναι ζωτικής σημασίας για να μπορούμε να κοιμόμαστε καλύτερα και να χαλαρώνουμε αρκετά.

Όταν βάζεις τους άλλους πάνω από εσένα, χάνεις εσένα.

Λένε ότι είμαστε οι επιλογές μας. Οι πράξεις μας μας καθορίζουν κι οι σκέψεις μας μας οδηγούν σ’ αυτές. Κι αυτές οι πράξεις στριμώχνονται άτσαλα μπροστά μας. Γίνονται μια αχανής ουρά που μας ακολουθεί, ό,τι κι αν κάνουμε, όπου κι αν είμαστε. Δε συγχωρούν λάθη αυτές οι επιλογές. Τα λάθη οδηγούν κι εκείνα σε νέες επιλογές και πάνε με τη σειρά τους να στοιχηθούν μαζί με τα υπόλοιπα. Πάνε να μπουν στη σειρά των πράξεων, των σκέψεων, για ν’ αντικατοπτρίσουν τη μέχρι τώρα μας πορεία.

Έχουμε αυτό το κακό οι άνθρωποι. Δε στεκόμαστε στα δεκάδες σωστά, αλλά στο ένα λάθος. Σαν να προδίδουμε τους εαυτούς μας μ’ αυτό μας το σφάλμα. Γιατί να χαλάσει τώρα η πορεία μας, σκεφτόμαστε. Αφού το πηγαίναμε μια χαρά. Γιατί να υπάρχει αυτό το λάθος μέσα σ’ όλα τα σωστά μας;

Κι η αλήθεια είναι ότι εκείνο το λάθος δεν το βλέπουμε όταν το ζούμε, όταν το επιλέγουμε ασυνείδητα. Το αντιλαμβανόμαστε μετά, όταν πλέον έχουμε γίνει παρατηρητές του παρελθόντος μας. Κι εκεί θα φανεί αν έχουμε την ικανότητα να κρίνουμε σωστά τους εαυτούς μας. Αν είμαστε σε θέση να καταλάβουμε τι πήγε στραβά και να μην καταριόμαστε την ώρα και τη στιγμή που φέραμε στο παρόν χρόνους παρελθοντικούς.

Κάπως έτσι επιλέγουμε και τον τρόπο που υπάρχουμε στις ζωές των γύρω μας. Άλλοτε υπάρχουμε εκεί μέσα απλώς για να υπάρχουμε κι άλλοτε η παρουσία μας γίνεται τόσο αναγκαία που αναλωνόμαστε ολόκληροι σ’ ένα και μόνο πράγμα: Να γίνουμε το φως στα σκοτάδια εκείνων που μας χρειάζονται.

Όμως, ό,τι εκλύει το φως κινδυνεύει από κάψιμο.

Τι κινδύνους κρύβουν τα καταπιεσμένα συναισθήματα;

Είναι πολύ σημαντικό να εκφράζετε τα συναισθήματα και τις απόψεις σας χωρίς να σας βασανίζει το πώς μπορεί να αντιδράσουν οι άλλοι.

«Ένα μπαλόνι αν το φουσκώσεις παραπάνω από όσο αντέχει, θα σκάσει«. Πιθανότητα την έχετε ξανακούσει αυτή την έκφραση. Είναι ένα παλιό ρητό και, όπως και η πλειοψηφία αυτών των ρητών, μας θυμίζουν τους προγόνους μας και περιλαμβάνουν αλήθειες τις οποίες δεν πρέπει να παραβλέπουμε.

Πόσα πράγματα κρατάτε μέσα σας καθημερινά; Πόσες σκέψεις και αισθήματα κρατάτε για τον εαυτό σας προκειμένου να μην προσβάλετε τους άλλους; Προσέξτε, γιατί στο τέλος το μόνο που καταφέρνετε είναι να καταστρέφετε τον ίδιο σας τον εαυτό. Παρακάτω θα σας εξηγήσουμε μερικούς από τους κινδύνους που κρύβουν τα καταπιεσμένα συναισθήματα.

1. Η σιωπή μπορεί να υποδηλώνει συγκατάβαση… αλλά τα πάντα έχουν και τα όριά τους

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η σιωπή υποδηλώνει σοφία και ότι είναι πάντα προτιμότερη από το να λέμε κάτι ανόητο. Πριν κάνουμε κάποιο άτοπο σχόλιο ή πούμε κάτι ακατάλληλο, είναι καλύτερα να κλείσουμε το στόμα μας και να δείξουμε περισσότερη εξυπνάδα από κάποιον που δεν σκέφτεται πριν μιλήσει.

Ωστόσο, θα πρέπει να υπάρχει και κάποια ισορροπία ανάμεσα στη σιωπή και στην προστασία των προσωπικών μας αναγκών:

• Όταν διατηρείτε τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας κρυμμένα μέσα σας, οι άλλοι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι σας πληγώνουν ή ότι έχουν ξεπεράσει τα όρια. Κανένας δεν είναι μάντης· οι άλλοι δεν μπορούν να ξέρουν, αν δεν τους πείτε, ότι κάτι σας ενοχλεί ή σας προσβάλλει.

Οι Μαγικοί Κώδικες στη “Mary Poppins”

Supercalifragilisticexpialidocious και καλωσορίσατε στον Κόσμο της χαράς και του κεφιού! ‘‘Φορέστε’’ το καλύτερο χαμόγελο σας κι ελάτε να σκοτώσουμε τα μιζερόνια! Σε πείσμα όλων των δεινών της ανθρωπότητας, ελάτε να φτιάξουμε τον Κόσμο μας από την αρχή, ακολουθώντας τα οράματα των μικρών παιδιών που κρύβουμε μέσα μας. Σύμβουλος και οδηγός, η Mary Poppins!

Για όσους δεν την γνωρίζουν, κάτι που μου φαίνεται λιγάκι απίθανο, η Mary Poppins είναι η ηρωίδα της Pamela Lyndon Travers στην ομώνυμη σειρά παιδικών βιβλίων, αλλά και της ταινίας του Γ. Ντίσνεϊ, η οποία πρέπει να σημειώσουμε πως γυρίστηκε με την σύμφωνη γνώμη της Traversμετά από χρόνια διαπραγματεύσεων και μόνον όταν πείσθηκε πως η ταινία ακολουθούσε πιστά το «πνεύμα» των βιβλίων της. 

Η Mary Poppins, ήταν η Αγγλίδα κουβερνάντα των παιδιών της οικογένειας Banks. Η ιστορία εκτυλίσσεται στο Λονδίνο στις αρχές του εικοστού αιώνα και έχει σαν θέμα της την καταλυτική παρουσία της Poppins στην ζωή των παιδιών, αλλά και της οικογένειας γενικότερα.

Και γιατί όχι και στην ζωή των παιδιών που διάβασαν την ιστορία της. Παιδιών κάθε ηλικίας και ποιος ξέρει, ίσως τελικά τα μηνύματα να προορίζονταν για τα μεγάλα παιδιά! Γιατί όπως γράφει σ’ έναν από τους διάλογους η Travers, «Σε τι χρησιμεύει να ξέρεις κάτι, όταν δεν το λες;»

Ωστόσο πριν επιχειρήσουμε οποιαδήποτε προσέγγιση, καλό είναι να διευκρινίσω πως οι παραλληλισμοί και οι συσχετίσεις με μυθολογικούς και άλλους συμβολισμούς, είναι απόρροια της συστηματικότητας με την οποία εμφανίζονται στην πλοκή τα ιδιαίτερα γεγονότα της ιστορίας. Είναι σαφές πως δεν μπορώ να ξέρω τι ακριβώς είχε η Travers στο μυαλό της όταν έγραφε την Mary Poppins, αλλά είναι λίγο απίθανο όλη αυτή η σωρεία των παράδοξων καταστάσεων να είναι τυχαία. Και μη μου πείτε, μα είναι απλά ένα φανταστικό παραμύθι! Οι ήρωες ναι, είναι φανταστικοί. Όσα υπαινίσσεται η ιστοσρία όμως;

Νόηση, Εγκέφαλος και Συστήματα Αντίληψης

Ή πώς να αποδεσμευτείτε από μια ανεπαρκή κοσμοθεώρηση.

«Ένα σημαντικό μειονέκτημα που έχω ν’ αντιμετωπίσω όταν γράφω, κι ακόμα περισσότερο όταν εξηγώ κάτι, είναι ότι αδυνατώ να σκεφτώ με λέξεις. Συχνά μου συμβαίνει, μετά από σκληρή δουλειά, που με οδήγησε σε αποτελέσματα που βρίσκω απολύτως σαφή και ικανοποιητικά, όταν θέλω να τα διατυπώσω με λέξεις, να έχω το αίσθημα ότι για να ξεκινήσω θα πρέπει πρώτα να μεταφερθώ σ’ ένα διαφορετικό επίπεδο νόησης. Πρέπει να μεταφράσω τις σκέψεις μου σε μια γλώσσα, μέσα στην οποία δεν ταιριάζουν και πολύ –μοιάζουν να «κλωτσάνε». Κατά συνέπεια σπαταλώ πολύ χρόνο αναζητώντας τις κατάλληλες λέξεις και φράσεις κι όταν μου ζητηθεί ξαφνικά να μιλήσω συνειδητοποιώ ότι δυσκολεύομαι πολύ, αλλά αυτό οφείλεται σε λεκτική ανεπάρκεια και όχι στο ότι δεν αντιλαμβάνομαι τα πράγματα με σαφήνεια. Πρόκειται για ένα από τα μικρά πράγματα που με ταλαιπωρούν στη ζωή.»

Francis Galton

«Όλα ήταν ένα κουβάρι στο μυαλό μου, εξαιτίας του καθηγητή των μαθηματικών που είχα στο γυμνάσιο και ο οποίος μου ζητούσε να του δείξω γραπτά πως έκανα τις πράξεις. Είχα το δικό μου σύστημα μέχρι τότε και λειτουργούσε θαυμάσια. …όμως δεν μπορούσα να πω με ποιο τρόπο εύρισκα τις απαντήσεις.»

Donna Williams

«Φαίνεται ότι οι λέξεις ή η γλώσσα, σε προφορική ή γραπτή μορφή, δεν παίζουν κανένα ρόλο στο μηχανισμό της σκέψης μου. Οι φυσικές οντότητες που φαινομενικά χρησιμεύουν σα στοιχεία της σκέψης είναι συγκεκριμένα σύμβολα, καθώς και είδωλα λίγο πολύ ξεκάθαρα, τα οποία μπορούν να αναπαραχθούν και να συνδυαστούν «αυθόρμητα»… Στη δική μου περίπτωση, τα στοιχεία στα οποία αναφέρθηκα παραπάνω είναι οπτικά και, μερικές φορές, μυϊκά. Οι συμβατικές λέξεις και τα άλλα σύμβολα πρέπει να αναζητηθούν με μόχθο και μόνο σε δεύτερο στάδιο, όταν οι ζητούμενοι συνειρμοί έχουν αποδειχθεί επαρκώς και μπορούν ν’ αναπαραχθούν κατά βούληση.»

Albert Einstein

Τα προαναφερθέντα αποσπάσματα που παρατέθηκαν σαν ένας μικρός πρόλογος, έχουν γραφεί από τρεις ιδιαίτερους ανθρώπους. Ο Francis Galton (1822-1911) ήταν ένας Βικτοριανός πολυμαθέστατος επιστήμονας που ασχολήθηκε με την μετεωρολογία και τις εξερευνήσεις έως την ανθρωπολογία, την ψυχολογία και την γενετική αλλά και άλλα πολλά.

Ο Albert Einstein δεν χρειάζεται συστάσεις και η Donna Williams είναι κοινωνιολόγος-παιδοψυχολόγος, αυτοδίδακτη μουσικοσυνθέτης και έχει γράψει ποίηση και την αυτοβιογραφία της παρ’ όλο που γεννήθηκε και παραμένει αυτιστική!

Κοινό χαρακτηριστικό τους, η αδυναμία τους να σκέφτονται με λέξεις και η δυσκολία τους να «μεταφράσουν» σε γραπτό ή προφορικό λόγο την ολιστική σκέψη τους. Και δεν είναι οι μόνοι. Λίγο έως πολύ, παρόμοια προβλήματα απασχολούν όλους όσους έχουν κυρίαρχο το δεξί τμήμα του εγκεφάλου τους. Τι σημαίνει όμως αυτό; Αν και δεν είναι μέσα στις προθέσεις μου να κάνω παρουσίαση της εγκεφαλικής λειτουργίας, θα ήταν χρήσιμο να αναφερθούμε εν μέρει σ’ αυτήν, ώστε να γίνουν κατανοητά όσα θα μας απασχολήσουν στην συνέχεια.

Ξεκλειδώνοντας Ξεχασμένες Γνώσεις!

  Συμβαίνει, κατά κανόνα, σε όλους μας να φτάνει κάποια στιγμή στη ζωή μας που κοντοστεκόμαστε αυθόρμητα και θέτουμε εκείνες τις πανάρχαιες ερωτήσεις, όπως «ποιος είμαι;», «γιατί υπάρχω;», «ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μου;»… 

Είναι μια στιγμή μαγική!

Μέσα μας και κατά προέκταση γύρω μας, ο ορίζοντας της αντίληψης μας μοιάζει να διευρύνεται αυτόματα ως το άπειρο! Και κάποιες φορές, κάποιοι από εμάς έχουν την αίσθηση πως μέσα σ’ εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα περικλείονταν όλες οι απαντήσεις.

  Όμως ακόμη και σ’ αυτή την περίπτωση η στιγμή παρέρχεται κι απομένουμε μόνοι κι αποκομμένοι από την Ολότητα που μόλις πριν λίγο μας είχε συνεπάρει. Και τα πιεστικά ερωτήματα της αναζήτησης της βαθύτερης ταυτότητας μας, επιστρέφουν ακόμη πιο βασανιστικά. Και καθώς η καθημερινότητα ορμά σαν ανεμοστρόβιλος γύρω μας και μας παρασύρει, μένουμε με την αίσθηση πως βρεθήκαμε για λίγο στην απόλυτη σιγή που επικρατεί στο μάτι ενός κυκλώνα. Του κυκλώνα της ίδιας μας της Ύπαρξης.

  Ευτυχώς, αυτές οι μαγικές στιγμές, δεν χάνονται. Κι ακόμη, μπορούμε να τις ζωντανέψουμε ηθελημένα και συνειδητά. Αρκεί να βγούμε στο δρόμο. Ένα δρόμο, που μέσα από γνωστά και άγνωστα «τοπία» του εσωτερικού μας Κόσμου, ίσως μας οδηγήσει εκεί όπου γεννιούνται οι εύστοχες ερωτήσεις.

  Μη σας ξαφνιάζει αυτό, δεν έκανα λάθος. Οι σωστές ερωτήσεις είναι εκείνες που οδηγούν στις σωστές απαντήσεις. Και οι απαντήσεις υπάρχουν μέσα στον καθένα μας. Αρκεί να βρούμε τον κατάλληλο τρόπο πρόσβασης στον βαθύτερο εαυτό μας.

Σ’ αυτή μας την προσπάθεια της χαρτογράφησης του άγνωστου Εαυτού, μπορούμε να έχουμε πολύτιμους βοηθούς και συμπαραστάτες πανάρχαιες παραδόσεις και τεχνικές, αλλά και σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα. Ίσως να φαντάζουν ασύμβατα αυτά μεταξύ τους όμως η Γνώση έχει την ιδιότητα να μπορεί να βρίσκεται παντού κι αν υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να την περιορίσει, αυτό είναι ο δογματισμός.

  Έτσι, ξεκινώντας, ας θέσουμε μιαν Αρχή. Το ένα και μοναδικό μας Δόγμα: να μην είμαστε ποτέ δογματικοί! Κι ας ανοίξουμε πανιά! Έχουμε μπροστά μας πολύ δρόμο! Ένα ατέλειωτο ταξίδι μας περιμένει. «Ένα ταξίδι γεμάτο περιπέτειες, γεμάτο γνώσεις...»

Είπαν ότι το μηλόξυδο είναι σπουδαίο για σας, αλλά να τι δεν σας είπαν!

Το μηλόξυδο είναι κάτι περισσότερο από ένα συστατικό που χρησιμοποιείται ευρέως στην κουζίνα σας, με ισχυρές αντισηπτικές ιδιότητες. Δηλαδή, το ξύδι είναι σε θέση να αποτοξινώσει ολόκληρο τον οργανισμό σας και να εξαλείψει όλες τις δηλητηριώδεις ενώσεις και τα απόβλητα.

Ωστόσο, θα πρέπει πάντα να το χρησιμοποιείτε με προσοχή, καθώς είναι πολύ όξινο και μπορεί να βλάψει το σμάλτο των δοντιών.

Αυτό το άρθρο θα απαριθμήσει τις πιο σημαντικές χρήσεις του ξυδιού για την υγεία και την ευεξία σας:

Αρθρίτιδα

Σε ένα ποτήρι νερό, ανακατεύετε 2 κουταλάκια του γλυκού μέλι και 2 κουταλάκια του γλυκού μηλόξυδο . Καταναλώνετε το μείγμα 3 φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας, προκειμένου να ανακουφίσετε τον πόνο λόγω αρθρίτιδας. Επιπλέον, μπορείτε επίσης να ''εμποτίσετε'' την επώδυνη περιοχή σε ένα διάλυμα από μηλόξυδο  για περίπου 10 λεπτά, δύο ή τρεις φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Πονοκέφαλοι

Το μηλόξυδο μπορεί να προσφέρει ανακούφιση στην περίπτωση των πόνων στις αρθρώσεις, στις ημικρανίες, να αποτοξινώσει τον οργανισμό σας αποτελεσματικά, να ρυθμίσει την αρτηριακή πίεση, να προωθήσει την απώλεια βάρους, την ισορροπία του σακχάρου στο αίμα και την αρτηριακή πίεση και να βοηθήσει σε περίπτωση δυσκοιλιότητας.

ΘΕΛΩ ΤΡΙΧΩΜΑ ΦΟΥΝΤΩΤΟ ΣΤΑ ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Το κορίτσι, καθηγήτρια θεολόγος στο επάγγελμα, γονάτισε ευλαβικά λες και θα έκανε προσκύνημα στον όρθιο άνδρα... Με ήρεμες, αργές αλλά τόσο αποφασιστικές κινήσεις άρχισε να ξεκουμπώνει το παντελόνι του. Τα χείλη της ακούμπησαν στον αφαλό του αρσενικού και το απαλό τρίχωμα στην περιοχή χάρισαν την πρώτη αίσθηση μιας ηδονής που απλωνόταν σ' όλο της το Είναι.

Όταν ξεπετάχθηκε ο μπέμπης, τον άρπαξε στη φούκτα της..., κι ήταν σκληρός, ζεστός, μυστηριώδης, η ομορφιά της ζωής! Με τρίχες! Ναι, το κορίτσι λατρεύει τις τρίχες στα απόκρυφα του εραστή της, ας ήταν τόσο μακρυές όσο η απόσταση μέχρι το βασιλικό κεφάλι της ψωλής.

Πού φθάσαμε, ρε! Πέφτει ξύρισμα σε άνδρες και γυναίκες. Να θέλεις να τις δαγκώσεις, σα να είναι οδοντογλυφίδες, τις τρίχες στο μυστικό κήπο της γυναίκας, στο φουντωτό εφηβαίο κι όταν την ξεβρακώσεις, να αντικρύσεις... ξηρασία, μουνόμαλλα μηδέν.

Το 47% των γυναικών μέχρι 30 χρονών, σύμφωνα με το αποτέλεσμα σχετικής έρευνας, αφαιρούν τις τρίχες τους «εκεί». Το μπικίνι να καλύπτει μόνο τη μουνότρυπα. Ούτε ίχνος τρίχας. Το ίδιο κάνει, πάντα σύμφωνα με την έρευνα, και η πλειοψηφία των ανδρών. Κουρεύουν τις τρίχες τους!

ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ, ΜΑΝΔΑΜ, ΝΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΤΟΝ  ΙΟΥΛΙΟ ΤΟΥ 1993

Τα κόμματα, τα πολιτικά κόμματα επηρεάζουν τον κόσμο. Μάλιστα, κύριοι. Αυτή την χοντρομαλακία είπε στον ανηψιό μου ο δάσκαλός του. Μάλιστα, κύριοι. Αυτά τα φοβερά πράγματα μαθαίνουν τα παιδιά σας στα σχολεία. Κι εσείς, βέβαια, δεν είστε χειρώτεροι από τους δασκάλους σας. Από τους πολιτικούς σας, από τους παπάδες σας, τους γιατρούς σας, τους δημοσιογράφους σας.

Σας μιλάνε. Τι σας λένε, όμως; Να ήταν μόνο σκουπίδια αυτά που σας λένε, που σας τρελλαίνουν από το πρωϊ μέχρι το βράδυ; Δηλητήρια, κορόιδα, σας ποτίζουν. Με την σύριγγα σάς έχουν αλλά δεν το έχετε πάρει χαμπάρι. Χωρίς κι αυτοί, άλλωστε, να συνειδητοποιούν ότι παίζουν τον άγιο ρόλο του δηλητηριαστή.

Ώστε έτσι, λοιπόν. Τα πολιτικά κόμματα καθοδηγούν, επηρεάζουν τον κόσμο. Ώστε έτσι, ε; Κάθονται, δηλαδή, κάποιοι στη ΝΔ ή, το ΠΑΣΟΚ και τον Συνασπισμό και το ΚΚΕ και ψάχνουν πώς να επηρεάσουν και να αποπροσανατολίσουν  ή, να προσανατολίσουν τον κόσμο. Αυτό γίνεται, ε; Υπάρχουν, δηλαδή, αρχές, κανόνες, αξίες, αξιώματα κι άλλα τέτοια σοβαρά πράγματα στα κόμματα τα οποία κόμματα πάσχουν πώς να διαφωτίσουν και να περάσουν γραμμή στον κόσμο. Αυτό γίνεται, ε;

Τι λέτε, βρε ζώα. Στα τέτοια τους τα κόμματα, το πώς θα επηρεάσουν τον κόσμο. Αυτό που ενδιαφέρει το κόμμα, το κάθε κόμμα είναι πως θα πάει πάσο τον κόσμο. Κι όχι πως θα τον καθοδηγήσει, πως θα τον διδάξει, πως θα τον ισιώσει.

Ο αρχιμαλάκας, όμως, ο δάσκαλος εντελώς αβασάνιστα, κατηγορηματικώς άσκεφτα είπε κι αυτό: Τα κόμματα επηρεάζουν. Τα κόμματα, δηλαδή, σου υπονοεί, είναι μια σοβαρή ιστορία. Δεν λέει ψέμα ο δάσκαλος. Δεν ψεύδεται ο δασκαλάκος. Αν έλεγε ψέματα δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Αναλήθεια είπε. Προσέξτε διότι ο αποδυτηριάκιας μιλάει. Δεν υπάρχει αλήθεια και ψέμα. Υπάρχει Αλήθεια και Αναλήθεια. Εκεί είναι η ζημιά.

Το ψεύδος είναι άλλη ιστορία. Το ψεύδος είναι ιστορία της πλάκας. Ανήκει αλλού το ψεύδος. Δεν είναι αντικείμενο ερεύνης και μελέτης το ψεύδος. Η αναλήθεια είναι ο κίνδυνος θάνατος. Αυτή είναι επικίνδυνη. Και η αναλήθεια δεν έχει καμμία σχέση με το ψέμα. Η μη αλήθεια είναι η Αναλήθεια. Η οποία Αναλήθεια είναι η άλλη Αλήθεια. Η πουτάνα, η σκρόφα άλλη Αλήθεια. Ποιος να σας τα πει αυτά, ρε;

Τα παίρνετε όλα μαύρο – άσπρο, και αλήθεια – ψέμα. Έτσι δεν βγαίνει πουθενά. Με μαύρο – άσπρο, και καλό – κακό δεν σε οδηγεί πουθενά. Η, μάλλον σε οδηγεί στη μαλακία. Στη γκαβομάρα. Να τα βάλω σε κάποια τάξη τα πράγματα.

Η Σελήνη υποστηρίζεται ότι παίζει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση του μαγνητικού πεδίου της Γης

Το μαγνητικό πεδίο της Γης είναι γνωστό ότι παίζει σημαντικό ρόλο στη διαρκή προστασία του πλανήτη από τα φορτισμένα σωματίδια και την ακτινοβολία που προέρχονται από τον Ήλιο. Η ασπίδα αυτή είναι αποτέλεσμα του γεωδυναμό, μιας γεω-γεννήτριας, που διαμορφώνεται από τις γρήγορες κινήσεις τεράστιων ποσοτήτων κράματος υγρού σιδήρου στον εξωτερικό πυρήνα της Γης.

Για να διατηρείται μέχρι σήμερα αυτό το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη μας, το κλασικό μοντέλο απαιτούσε ο πυρήνας της Γης να έχει ψυχθεί περίπου 3000 βαθμούς Κελσίου κατά τη διάρκεια των 4,3 δισεκατομμυρίων χρόνων. Αυτό μέχρι τώρα, επειδή τώρα μια ομάδα ερευνητών από το CNRS (Centre National de la Recherche Scientifique) και το Πανεπιστήμιο Blaise Pascal υποστηρίζει ότι, αντιθέτως, η θερμοκρασία έχει πέσει μόνο 300 βαθμούς Κελσίου. Αυτό που θεωρείται πως αντισταθμίζει αυτή τη διαφορά και κρατάει ενεργό το γεωδυναμό, είναι η δράση της Σελήνης που μέχρι τώρα παραβλέπονταν.

Τα κλασικό μοντέλο του σχηματισμού του μαγνητικού πεδίου της Γης δημιουργούσε ένα σηαμντικό παράδοξο. Για να λειτουργήσει το γεωδυναμό, η Γη θα έπρεπε να ήταν τελείως λιωμένη πριν από τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια και ο πυρήνας της θα έπρεπε να έχει ψυχθεί αργά από περίπου 6800 βαθμούς Κελσίου τότε, σε 3000 βαθμούς Κελσίου σήμερα. Ωστόσο, πρόσφατα μοντέλα της εξέλιξης της εσωτερικής θερμοκρασίας του πλανήτη, σε συνδυασμό με γεωχημικές μελέτες της σύνθεσης των παλαιότερων πετρωμάτων, δεν υποστηρίζουν τέτοια ψύξη. Για να αποκλείσουν τέτοιες υψηλές θερμοκρασίες οι ερευνητές πρότειναν μια άλλη πηγή ενέργειας στην μελέτη τους.

Η σκιά της προσκόλλησης

Οι άνθρωποι συνήθως περνάμε ένα μεγάλο μέρος του χρόνου μας προσπαθώντας να συσσωρεύσουμε χρήματα, αγαθά, επαίνους, εξουσία… και, μερικές φορές, ακόμη και ανθρώπους. Τρέχουμε εδώ κι εκεί, κάνουμε αλχημείες ή ταχυδακτυλουργίες και φαινόμαστε ικανοί να πληρώσουμε οποιοδήποτε τίμημα αρκεί να κερδίσουμε: επιτυχία, χρήματα, κάποιον ή κάποια. Το ν’ αποκτήσουμε κάτι μας γίνεται έμμονη ιδέα, μας απασχολεί διαρκώς και μας αγχώνει: «Τι να κάνω για ν’ αποκτήσω αυτό το πράγμα;», «είναι αρκετά αυτά που έχω;», «πρέπει ν’ αποκτήσω κι άλλα», «κι αν χάσω κι όσα έχω;»… Όχι μόνο θέλουμε να έχουμε πράγματα, αλλά θεωρούμε ότι όσο περισσότερα, τόσο το καλύτερο.

Όλη αυτή η αναζήτηση οδηγεί σε δύο ολέθριες καταστάσεις. Καταρχάς, ο τόσος χρόνος που σπαταλάμε τρέχοντας πίσω τους δεν μας αφήνει περιθώρια να ζήσουμε (ούτε καν για να τα χαρούμε) και δεύτερον, ακόμη κι αν τους αφιερώναμε λίγο χρόνο, θα τον περνούσαμε ανήσυχοι και φοβισμένοι μήπως χάσουμε κάτι απ’ όλα αυτά που πετύχαμε.

Μερικές φορές ασχολούμαστε τόσο πολύ με τα πράγματα που μας ανήκουν, που θα ‘λεγε κανείς πως είμαστε εμείς που ανήκουμε σ’ αυτά. Ο αργεντινός συγγραφέας Χούλιο Κορτάσαρ γράφει στο διήγημά του: «Προοίμιο στις οδηγίες για το κούρδισμα του ρολογιού» ότι, όταν σου χαρίζουν ένα ρολόι δεν σου δίνουν μόνο το ρολόι: σου δίνουν μαζί και την ανάγκη να το κουρδίζεις κάθε μέρα, την ανησυχία μήπως το χάσεις και την τάση να το συγκρίνεις με άλλα ρολόγια. Ο Κορτάσαρ καταλήγει λέγοντας ότι, τελικά, το δώρο είσαι εσύ. Εσένα χάρισαν στο ρολόι για τα γενέθλιά του. Ζούμε με την ιδέα ότι όσο περισσότερα έχουμε τόσο περισσότερες δυνατότητες μας δίνονται, αλλά αν δεν προσέξουμε μπορεί να καταλήξουμε δέσμιοι των πραγμάτων που έχουμε αποκτήσει.