
Η Μυστική Γνώση, εμπειρία διαπιστωμένη σε διάφορες παραδόσεις και σε διαφορετικές εποχές, εδράζεται στο εσωτερικό βίωμα, στην εσωτερική μαρτυρία της συνείδησης, που βιώνει μια αντικειμενική κατάσταση, αφού έχουν ξεπερασθεί όλες οι προσωπικές, υποκειμενικές και μη έγκυρες διεργασίες. Είναι η βέβαιη αντικειμενική γνώση κι όχι μια υποκειμενική φανταστική κατασκευή μιας εικόνας της πραγματικότητας.
Η διαφορά ανάμεσα στην βέβαιη γνώση του Μυστικού (που βιώνει την Πραγματικότητα πέραν του υποκειμένου, της σκέψης, της φαντασίας) από την βεβαιότητα του υποκειμένου που βιώνει την δική του πραγματικότητα έγκειται ακριβώς στην έλλειψη παρέμβασης στην διαδικασία της αντίληψης. Αντίθετα το Υποκείμενο ‘κατασκευάζει» την πραγματικότητα του (με την σκέψη). Η βεβαιότητα από μόνη της δεν αποδεικνύει τίποτα. Κι ο τρελός είναι βέβαιος ότι είναι αλήθεια αυτό που βιώνει.
Η Μυστική Γνώση σαν βιωματική προσέγγιση της Αλήθειας είναι Άμεση Επαφή με την Πραγματικότητα, με αυτό που συμβαίνει κι όχι κάποια «οικοδομημένη» αντίληψη. Είναι Ζωντανή, στο Απόλυτο Παρόν, και Ρέουσα. Είναι έξω από την διαδικασία της μνήμης, της «εμπειρίας», του χρόνου και τον φανταστικό κόσμο που χτίζει η σκέψη. Αντίθετα η διανοητική γνώση που βασίζεται σε πληροφορίες, στις συσσωρευμένες πληροφορίες, στην επεξεργασία πληροφοριών και στην κατασκευή μιας αντίληψης είναι μια διεργασία που οδηγεί στο φανταστικό, στο όνειρο. Ολόκληρος ο ανθρώπινος πολιτισμός βασίζεται ακριβώς στην διανόηση, στην κατασκευή μιας αντίληψης της πραγματικότητας. Είναι φυσικό λοιπόν να υπάρχουν πολλές αντιλήψεις, διαφορετικές αντιλήψεις, διαφορετικές προσεγγίσεις, συγκρούσεις, διαμάχες. Ο κάθε ανόητος πιστεύει ότι μόνο αυτός κατέχει την υπέρτατη αλήθεια. Όλοι έχουν δίκηο. Μήπως όμως η Αλήθεια βρίσκεται πέρα από όλα αυτά, στην Άμεση Επαφή με την Πραγματικότητα; Πέρα από την σκέψη; Πέρα από την φαντασία;










