Δεν θα παραμιλάω στους δικούς σου ρυθμούς.
Δεν θα με δεις ποτέ να σπαρταράω μέσα σε κάποιον από τους πολυπρόσωπούς σου -ισμούς.
Δεν θα με συνεπαίρνουν οι πλατιάς κατανάλωσης συγκινήσεις σου και φαντασιώσεις σου. Τα αθλητικά επιτεύγματα των "ηρώων" με τα εθνόσημα ή των πολυεθνικών συρφετών των ποδοσφαιρικών συλλόγων της αστικής κονσέρβας που μ'έχεις στριμωγμένο. Η παρελαύνουσα πολιτική κουστωδία που μεριμνάει για την ευημερία μου, η οποία υπόκειται σε "αναγκαίες" οικειοθελείς "θυσίες" από μέρους μου για να σωθούν οι χρηματοπιστωτικές λέρες σου και τα καπετανάτα των ντόπιων φυλάρχων σου που με βλέπουν σαν δουλοπάροικό τους κι όποτε χρειαστεί και ως ρουφιάνο τους. Η ανίατη παράκρουση που με θέλει ένα ακόμη κωδικό σε κάποιο σοφιστικέ mind control project, που με μετατρέπει σε εργαστηριακό προγραμματισμένο ανδροειδές. Και που ενίοτε με κάνει ν'ακούω φωνούλες μέσα στο κεφάλι μου να μου λένε ποιον θανάσιμο εχθρό πρέπει να πατήσω και ποιους κώδικες οφείλω να τηρήσω. Και που με κάνει να γυρεύω σαν θλιβερός ζήτουλας πολλά υποσχόμενους σωτήρες: σε ουράνιους ρουσφετολάγνους παραδείσους κι εξωδιαστατικές με το αζημίωτο Εδέμ, σε αστρόπλοια ημίθεων με αρχαίους συγγενικούς δεσμούς αίματος, σε ξερνοβολήματα ημιπαράφρονων εθνοπατέρων τυραννίσκων, σε ιδεολογικές διανοητικές φυλακές, σε κληρωτίδες κρατικές όπου τα μπαλλάκια με τα νουμεράκια (σαν τις σειρές αριθμών που μας μαρκάρουν σαν μοσχάρια από τη στιγμή που γεννιόμαστε μέσα σε κάποια κρατική χοάνη) θα μετατρέψουν κάποιο φτωχομπινέ σε εκατομμυριούχο μπινέ...
