Η συμβολή ψυχιάτρου και ψυχολόγου είναι απαραίτητη
Από τον Αντώνη Κουσούλη, MD, Ερευνητή Ιστορίας & Κοινωνιολογίας της Ιατρικής
Παρότι τα ψυχοσωματικά συμπτώματα (δηλαδή σωματικά ενοχλήματα για τα οποία δεν αναγνωρίζεται υποκείμενη οργανική παθολογία) είναι γνωστά και μελετώνται από το 17ο αιώνα, εξακολουθούν σήμερα να αποτελούν διαγνωστικό γρίφο αλλά και ένα σοβαρό πρόβλημα για τα άτομα που τα αντιμετωπίζουν.
Οι ψυχοσωματικές διαταραχές είναι συχνές στους νοσοκομειακούς και εξωτερικούς ασθενείς, αλλά προκύπτουν σε ελαφρότερες μορφές και σε κάθε άνθρωπο της κοινότητας. Ειδικά για τα παιδιά και τους εφήβους, αυτού του τύπου τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν και με συχνότητα 10-25%.
Τα ψυχοσωματικά συμπτώματα θεωρείται ότι αποτελούν μία απάντηση στο stress. Πιθανές αιτίες stress σε παιδιά και εφήβους είναι προβλήματα στο σχολείο ή την οικογένεια, καβγάδες με συμμαθητές, χρόνιες παθήσεις (ειδικά ψυχιατρικές) των γονέων, οικογενειακές μετακινήσεις σε συνδυασμό με κάποια μειωμένη ικανότητα διαχείρισης των εμφανιζόμενων προβλημάτων. Για τους ενήλικες, αιτία έκλυσης μπορεί να είναι οποιοσδήποτε κοινωνικός παράγοντας ή ψυχοπιεστικό γεγονός αλλά και κάθε ψυχιατρική νόσος.
Συνήθως, οι ψυχοσωματικές διαταραχές εκδηλώνονται με συμπτώματα όπως: κοιλιακό πόνο, πονοκέφαλο, πόνο στο στήθος, στα άκρα ή στη μέση, εύκολη κόπωση, έντονη ανησυχία και δυσκολία στην αναπνοή. Οι καταστάσεις αυτές μπορούν να επιβαρύνουν πολύ το άτομο αλλά και να το περιθωριοποιήσουν από τον κοινωνικό του περίγυρο. Τόσο το ίδιο το άτομο μπορεί να αποφεύγει τις συναναστροφές, όσο και οι γνωστοί του μπορεί να αντιμετωπίζουν την ασθένειά του με επιφύλαξη. Ας μην ξεχνάμε, ότι ακόμη και στον αιώνα που διάγουμε, το κοινωνικό στίγμα για τις ψυχικές παθήσεις δεν έχει ξεπεραστεί.
