Γράφει ο/η Μαρία Παναγιώτου
Τότε ήταν δεν ήταν 25 χρονών. Χτυπήθηκε από ένα βλήμα όρμου από την ΕΟΚΑ Β. Πήγαν να πολεμήσουν τους Τούρκους που θα έμπαιναν με πλοίο από την Κισσόνεργα της Πάφου. Σύρθηκε χτυπημένος μερικά χιλιόμετρα, πέρασε από το ποτάμι με το αίμα να αφήνει τα σημάδια του πραξικοπήματος στο χώμα. Βρήκε ένα σπίτι.
«Νερό, ένα ποτήρι νερό», αυτό ζήτησε μόνο και το δεκαοκτάχρονο κορίτσι επέστρεφε κρυφά κρατώντας το στο χέρι. Την είδε μπροστά στα μάτια του να σωριάζεται από πυροβολισμό των στρατιωτών της ΕΟΚΑ Β. Το κορίτσι ήταν Τουρκάλα. Αυτοί που τους πυροβολούσαν είχαν αίμα κυπριακό, αίμα ελληνικό. Τον χτύπησαν τ’ αδέλφια του και η εχθρός έχασε τη ζωή της για να του δώσει ένα ποτήρι νερό. Έχει τύψεις και τη θρηνεί μέχρι σήμερα· «η Τουρκάλα με το ένα ποτήρι νερό», έτσι την αποκαλεί.
Κάθε φορά που ο παππούς περιγράφει αυτή την ιστορία είναι πιο ζωντανή στα μάτια μου.




