(...)Τα πάντα μοιάζουν να έχουν κάποιο ήχο. Εκείνο το δέντρο
στο λιβάδι, μέσα στη μοναχικότητά του, έχει εκείνο τον ιδιαίτερο
ήχο τού να υπάρχει χωρισμένο από τα άλλα δέντρα. Οι μεγάλες
σεκόιες έχουν το δικό τους βαθύ, συνεχή, αρχαίο ήχο. Η σιωπή
έχει το δικό της ιδιαίτερο ήχο. Και φυσικά, το δικό της ήχο έχει
κι η ατέλειωτη καθημερινή φλυαρία των ανθρώπινων πλασμάτων
για τις δουλειές τους, για την πολιτική και τις τεχνολογικές
εξελίξεις και λοιπά. Ένα πραγματικά καλό βιβλίο έχει τους δικούς
του ιδιόμορφους ηχητικούς κραδασμούς. Το απέραντο
κενό έχει επίσης το δικό του παλλόμενο ήχο.
στο λιβάδι, μέσα στη μοναχικότητά του, έχει εκείνο τον ιδιαίτερο
ήχο τού να υπάρχει χωρισμένο από τα άλλα δέντρα. Οι μεγάλες
σεκόιες έχουν το δικό τους βαθύ, συνεχή, αρχαίο ήχο. Η σιωπή
έχει το δικό της ιδιαίτερο ήχο. Και φυσικά, το δικό της ήχο έχει
κι η ατέλειωτη καθημερινή φλυαρία των ανθρώπινων πλασμάτων
για τις δουλειές τους, για την πολιτική και τις τεχνολογικές
εξελίξεις και λοιπά. Ένα πραγματικά καλό βιβλίο έχει τους δικούς
του ιδιόμορφους ηχητικούς κραδασμούς. Το απέραντο
κενό έχει επίσης το δικό του παλλόμενο ήχο.
Η άμπωτη και το ανέβασμα των νερών της παλίρροιας είναι
σαν την ανθρώπινη δράση και αντίδραση. Οι δράσεις μας και
οι αντιδράσεις μας είναι πολύ γρήγορες. Δεν υπάρχει κάποια
παύση πριν να γίνει η αντίδραση. Μπαίνει μια ερώτηση κι αμέσως,
στη στιγμή, προσπαθεί κανείς να βρει μια απάντηση, μια
λύση σε κάποιο πρόβλημα. Δεν υπάρχει παύση ανάμεσα στην ερώτηση
και στην απάντηση.
σαν την ανθρώπινη δράση και αντίδραση. Οι δράσεις μας και
οι αντιδράσεις μας είναι πολύ γρήγορες. Δεν υπάρχει κάποια
παύση πριν να γίνει η αντίδραση. Μπαίνει μια ερώτηση κι αμέσως,
στη στιγμή, προσπαθεί κανείς να βρει μια απάντηση, μια
λύση σε κάποιο πρόβλημα. Δεν υπάρχει παύση ανάμεσα στην ερώτηση
και στην απάντηση.








