
Δεν μπορούμε να αποφύγουμε το φυσικό κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο ότι
δεν αναπτύσσεται, έστω ελάχιστα, πεθαίνει – επομένως, όταν ο καπιταλισμός
σταματήσει εντελώς να παράγει ανάπτυξη, θα πάψει να υπάρχει
.
Κάθε πολίτης πρέπει να γνωρίζει ότι, υπάρχει μία θεμελιώδης διαφορά μεταξύ της «πραγματικής οικονομίας», καθώς επίσης της «χρηματοπιστωτικής οικονομίας» – πόσο μάλλον εάν δεχθούμε ότι, η σημερινή κρίση χρέους οφείλεται, μεταξύ άλλων, στην περιορισμένη γνώση των οικονομικών εκ μέρους ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού.
Σε μία «πραγματική οικονομία» οι κεφαλαιακές αγορές ομολόγων (χρέους), εμπορευμάτων και μετοχών, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, είναι σχετικά μικρές – ενώ ο βασικός στόχος τους είναι να μετατρέψουν τις αποταμιεύσεις σε επενδύσεις.
Σε μία «χρηματοπιστωτική οικονομία», ή σε μία «μονεταριστικά καθοδηγούμενη οικονομία», οι κεφαλαιακές αγορές είναι πολύ μεγαλύτερες από το ΑΕΠ – ενώ μετατρέπουν τις αποταμιεύσεις όχι μόνο σε επενδύσεις, αλλά όλο και πιο συχνά σε κολοσσιαίες κερδοσκοπικές φούσκες.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν δημιουργούνται φούσκες σε μία πραγματική οικονομία – είναι όμως πολύ λιγότερο συχνές, ενώ έχουν πολύ πιο περιορισμένο μέγεθος, συγκριτικά με το μέγεθος της οικονομίας. Επομένως, όταν «εκρήγνυνται», έχουν την τάση να προκαλούν «ελεγχόμενες» ζημίες.
Σε μία χρηματοπιστωτική οικονομία όμως, όπως η σημερινή, η επενδυτική μανία, η κερδοσκοπία χωρίς όρια και οι χρηματιστηριακές φούσκες είναι τόσο μεγάλες, ώστε η έκρηξη τους να προκαλεί τεράστιες ζημίες – ένα γεγονός που συνήθως συμβαίνει όταν κανείς δεν το περιμένει, έχοντας πάψει πια να είναι προσεκτικός.