Τι όμορφο να σε αγαπούν και να σου το λένε…
Και πραγματικά όταν η αγάπη μας αγκαλιάζει ανθίζουν οι καρδιές μας σαν λουλούδι και μοσχοβολούν ολόγυρα αρώματα ευτυχίας.
Πως όμως μπερδεύτηκαν τα πράγματα μέσα στους αιώνες και καταλήξαμε να περιμένουμε από τους άλλους να κάνουν το πρώτο βήμα και να έρθουν να μας αγκαλιάσουν, να μας πουν όμορφα λόγια, να μας αγαπήσουν, να μας πουν πρώτοι σ’ Αγαπώ…
Πως είναι δυνατόν να έχουμε παραχωρήσει τέτοια δύναμη στους άλλους; Να περιμένουμε μέσα από τα μάτια τους να γίνουμε όμορφοι, αρεστοί… Το δικό τους χαμόγελο να κάνει τα δικά μας χείλη να χαμογελάσουν και μέσα από τη δική τους ευθυμία να αποκτήσουμε πάλι ενδιαφέρον για τη ζωή…
Βάλαμε τις ζωές μας σε αναμονή, δώσαμε στην αγάπη μας πατερίτσες και την βγάλαμε ζητιάνα στους δρόμους…
Ζητιανεύουμε ψίχουλα αγάπης έξω από εμάς όταν ο πραγματικός πλούτος της είναι μέσα μας. Εκεί στα παλάτια της καρδιάς μας. Και γινόμαστε ζητιάνοι, ξεχνώντας την δική μας δύναμη, τη δική μας ομορφιά και απλώνουμε το χέρι ζητιανεύοντας, ψάχνοντας να βρούμε κάποιον να χρήσουμε βασιλιά της ζωής μας αντί να στέψουμε τον εαυτό μας βασιλιά στα παλάτια της καρδιάς μας
Δεν μπορεί κανένας έξω από εμάς τους ίδιους να γεμίσει τα κενά μας και να θεραπεύσει τις πληγές μας. Ο καθένας εκεί έξω έχει το δικό του πόνο να γαληνέψει, τα δικά του δάκρυα να κλάψει…