Ενώπιον της επιθυμίας να αγαπάτε και να σας αγαπούν...

Τι να πρωτοπεί κανείς για τα ζευγάρια...

Θυμάστε πώς ξεκίνησε; 

Ήταν τότε που γνωριστήκατε και αγαπήσατε ο ένας τον άλλον. Τότε που θέλατε να ευχαριστήσετε, να χαρείτε, να απολαύσετε ο ένας τον άλλον. 

Εκείνον τον καιρό, "παλιά", δεν χαλούσατε χατίρι, ήσασταν δοτικοί, συγχωρητικοί, χαιρόσασταν με την χαρά, τα κατορθώματα, ακόμα και τις αδυναμίες ο ένας του άλλου.

Θυμάστε την ερωτική έλξη;

Τα αγγίγματα, τις ματιές, τα βιώματα, τα βράδια...

Είμαι σίγουρος ότι θυμάστε! Δεν μπορεί να μη θυμάστε.

Κι όμως τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς.

Τώρα υπάρχει κούραση, άγχος, αγωνία, υποχρεώσεις. Πολλές υποχρεώσεις. 

Υπάρχει πολλή δουλειά, φιλοδοξίες και πάλι υποχρεώσεις, και πάλι αγωνία.

Άκου εσένα: 6 τρόποι για να βρούμε τον αυθεντικό εαυτό μας

Δεν θα ήταν λίγες οι φορές που οι κοινωνικές συμβάσεις και οι προσδοκίες της κοινωνίας, θέλοντας και μη, έβαλαν κάποια “πρέπει” στον τρόπο ζωής μας. Αν, λοιπόν, έχουμε αποσυνδεθεί από τα δικά μας “θέλω”, υπάρχουν τρόποι για να τα επαναφέρουμε στο προσκήνιο. Και να βρούμε τον “αυθεντικό εαυτό” μας.

Μήπως ήρθε η ώρα να ακούσουμε πραγματικά την αληθινή φωνή μας; Η σύμβουλος και “προπονήτρια ζωής”, Jude Temple, έχει προτείνει τρόπους οι οποίοι μπορούν να βοηθήσουν τα “θέλω” μας να βγουν στην επιφάνεια, σε μία προσπάθεια να αρχίσουμε να λέμε περισσότερες αλήθειες πρώτα στον ίδιο μας τον εαυτό και έπειτα στους άλλους.

Πώς μπορούμε να ανακαλύψουμε το αυθεντικό εγώ μας; Αρχικά, παραδεχόμαστε ότι υπάρχει μόνο ένα άτομο σε ολόκληρο τον κόσμο, το οποίο ξέρει τι μας κάνει ευτυχισμένους -ο εαυτός μας. Επομένως, πάνω από όλα επενδύουμε στη σχέση μας με εμάς, γνωρίζουμε καλύτερα τα θέλω και τα όνειρά μας. Αυτοί είναι 6 μέθοδοι για να τα καταφέρουμε:

Φροντίζοντας το “ζώο” που κρύβουμε μέσα μας

Η σύνδεση με τον αυθεντικό μας εαυτό γίνεται πιο εύκολα, όταν το σώμα μας είναι ευτυχισμένο. Για αυτό, αξίζει να το φροντίζουμε, δίνοντάς του τα υγιεινά φαγητά που προτιμά, κρατώντας το ενυδατωμένο και φυσικά, επιτρέποντάς του να βρίσκεται συχνά σε μέρη που προτιμά. Εν ολίγοις, φροντίζουμε το σώμα μας σαν ένα άγριο ζώο -αυτό είμαστε, ουσιαστικά- που αγαπάμε.

Ακούγοντας το σώμα μας

Όποτε πρέπει να κάνουμε κάτι το οποίο δεν θέλουμε να κάνουμε, πλημμυρίζουμε με αισθήματα άγχους, έντασης, αγωνίας. Από την άλλη, όποτε μία δραστηριότητα γίνεται επειδή εμείς την επιδιώκουμε ή στην πορεία, μας ολοκληρώνει, αισθανόμαστε χαρά ή ενθουσιασμό και είμαστε πιο εκφραστικοί, πιο “ανάλαφροι”, πιο ανοιχτοί.

Είναι το σώμα μας, το οποίο αντιλαμβάνεται πότε ζούμε αυθεντικά και πότε αποσυνδεόμαστε από τον πραγματικό εαυτό μας και στέλνει αντίστοιχα σήματα. Αν μάθουμε να το ακούμε πραγματικά, θα ανακαλύψουμε εύκολα και γρήγορα, πού και πότε ο αυθεντικός μας εαυτός αναδύεται στην επιφάνεια. Και θα μπορούμε να του δώσουμε την ευκαιρία να το κάνει πιο συχνά.

Ελλήνων Κόσμος: Άφροδίτη, το Άγγιγμα των Θεών

Δύο είναι τα βασικά συναισθήματα που ωθούν τον Άνθρωπο να κάνει την Υπέρβαση και να αντισταθεί σε οτιδήποτε μπει στο διάβα του…
Ο Έρωτας και η Οργή.
Αφροδίτη και Άρης…

Στα Ελληνικά Μυστήρια, δύο είναι οι δρόμοι της Γνώσης, οι οδοί που οδηγούν στην Αθηνά.
Η παρθενία της Αρτέμιδος…
και ο Έρωτας της Αφροδίτης.
Ο Ιππόλυτος, γιος του Θησέα, διαβάζουμε στην ομώνυμη τραγωδία του Ιεροφάντη Ευριπίδη, δεν τιμούσε την θαλασσογεννημένη Κύπριδα, έτσι αυτή του στέρησε τη ζωή.
Αλήθεια όμως…
ζωή χωρίς Έρωτα, είναι όντως ζωή;

Ένας ο λόγος της ενσάρκωσης των θεών…
Ένας ο δρόμος της θέωσης των ανθρώπων…
Ο Έρωτας και το σμίξιμο δύο σάρκινων ψυχών επάνω στο κρεβάτι του πόθου και του πάθους…

Από το Μηδέν ερχόμαστε…
και στο Μηδέν επιστρέφουμε.
Και έχουμε μοναχά το ΤΩΡΑ για να νιώσουμε το καρδιοχτύπι να μας θυμίζει το Δώρο της Ζωής που μας δόθηκε…

Μη φοβάσαι άνθρωπο που γελά, μιλά και τραγουδά δυνατά

Από όλες τις κατηγορίες ανθρώπων που έχω συναντήσει στη ζωή μου –τρελούς και παλαβούς, εργασιομανείς, μουρμούρηδες, παραπονιάρηδες κλπ –, περισσότερο φοβάμαι τους σιωπηλούς. Αυτούς που στο αχανές βλέμμα τους, καταλαβαίνεις να ξεχειλίζουν αποτυπωμένες δεκάδες σκέψεις, που ποτέ δεν εξωτερικεύουν.
Αυτούς τους φοβάμαι και τους βαριέμαι κιόλας. Μου δημιουργούν καχυποψίες κι ανασφάλειες. Μου δίνουν την εντύπωση ότι συνεχώς κάτι κρύβουν ή ότι ετοιμάζουν κάποια εκδίκηση εις βάρος μου ή για κάποιον άλλον και μου γεννούν θεωρίες συνομωσίας.

Πώς μπορώ να συνυπάρξω με τέτοια άτομα όταν βρίσκομαι στην αντίπερα όχθη, να λέω δηλαδή όσα νιώθω και να εκφράζομαι έντονα; Και ποιος μπορεί, θα μου πείτε να νιώθει συνεχώς την πίεση του να προσπαθεί να καταλάβει τα αμίλητα, για να βγάλει μια άκρη. Είτε πρόκειται για μία σχέση, είτε για μία φιλία ή ακόμα και στο χώρο εργασίας.

Δείτε το αλλιώς. Ποιοι είναι συνήθως οι πιο αγαπητοί της παρέας και οι πιο καλοί συνάδελφοι; Οι αμίλητοι κατσούφηδες με το σκοτεινό τους βλέμμα ή αυτοί που γελούν δυνατά, μιλούν, και στις πιο καλές μέρες τους μπορεί ακόμη και να τραγουδούν ή κάνουν αστεία; Νομίζω αυτούς της πρώτης κατηγορίας δεν τους κρατάει καν το μυαλό σε κάποια μνήμη ενώ με τους δεύτερους οι αναμνήσεις είναι πολλές.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι απαραίτητοι στη ζωή του καθενός. Για να τον ανεβάζουν όταν τείνει να πέσει ψυχολογικά και για να γεμίζουν τη ζωή του με ωραίες στιγμές και γέλιο. Αυτοί δε φοβούνται να τσαλακωθούν για να κάνουν τον άλλο να γελάσει, δε φοβούνται τον αυτοσαρκασμό και τη σάτιρα και δε σε αφήνουν να βυθιστείς στις σκέψεις σου όταν έχεις τις μαύρες σου.

Nαι, θα έφευγα. Όχι επειδή υπάρχει κρίση. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο

Nαι, θα έφευγα.

Όχι επειδή υπάρχει κρίση. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο. Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει.

Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη, φοβάμαι, μάζα. Που κοιτάζει αποκλειστικά και μόνο την πάρτη της, τον παρά της, τον κύκλο της, το σπίτι της, αδιαφορώντας παντελώς για ό τι κοινό. Που δεν τηρεί κανέναν κανόνα – ούτε κάν τους στοιχειώδεις της καλής συμπεριφοράς – και δεν έχει και κανέναν σκοπό να τους τηρήσει ποτέ.

Που περιμένει πάντα από κάποιον άλλον, κάποιον αόριστο τρίτο – συνήθως αυτός λέγεται κράτος όταν δεν λέγεται μαλάκας – να κάνει τα πάντα για λογαριασμό του: απ’το να του βρει δουλειά μέχρι να του καθαρίσει τα σκαλιά όταν χιονίσει.
Είναι κακόγουστος, κακότροπος και κακόπιστος. Δεν λέει καλημέρα, παρακαλώ κι ευχαριστώ. Πετάει το σκουπίδι του στον δρόμο. Καπνίζει στο εστιατόριο γιατί έτσι γουστάρει. Αγνοεί επιδεικτικά την ουρά στα τυριά κι αν του το υπενθυμίσει κανείς ενοχλείται μεγαλοφώνως. Βγάζει τον σκύλο βόλτα – αν τον βγάλει – και δεν διανοείται να μαζέψει τα κουραδάκια του.

Το μπαλκόνι του είναι η αποθήκη του και στα παλιά του τα παπούτσια αν εσύ πίνεις καφέ με θέα τη σκεβρωμένη σιδερένια ντουλάπα και δυο σφουγγαρίστρες. Κτίζει τριόροφο και σε κάθε βεράντα βάζει άλλα κάγκελα – λες και τα πήρε ρετάλια από καλάθι. Ακούει πως κάτι καλό έγινε κι αντί να χαρεί, ψάχνει να βρει τον λάκο στη φάβα.

Δεν τον θέλω πια στην καθημερινότητά μου. Έχει καταστρέψει την πατρίδα μου. 

Είναι μίζερος και κινδυνεύω να με πάρει μπάλα η μιζέρια του. Ναι, λοιπόν. Αν ήμουν δεκαοκτώ, εικοσιοκτώ, τριανταοκτώ,

Έκχαρτ Τόλλε: Όσο πιστεύεις ότι η ζωή δεν πρέπει να είναι δύσκολη, θα υποφέρεις

Υπάρχει ένα ρητό που λέει "όταν ξέρεις ότι η ζωή είναι δύσκολη, τότε η ζωή παύει να είναι δύσκολη". Τι σημαίνει αυτό;

 Ότι η ζωή είναι δύσκολη όσο πιστεύεις ότι δεν πρέπει να είναι δύσκολη.

 Όταν πιστεύεις ότι η ζωή δεν πρέπει να είναι δύσκολη, είσαι σε μια συνεχή αντίσταση απέναντι στις καταστάσεις, τους ανθρώπους και τα γεγονότα.

 Όταν αποδεχτείς ότι η ζωή περιλαμβάνει και δυσκολίες, όταν εμφανιστεί η επόμενη δυσκολία θα πεις "να η ζωή πάλι με τις δυσκολίες της". 

Με άλλα λόγια, όταν έχεις αυτή τη στάση δημιουργείται μια αποδοχή απέναντι σ' αυτό που "είναι". 

Αν κουβαλάς στο μυαλό σου την πεποίθηση ότι η ζωή δεν πρέπει να είναι δύσκολη, ότι δεν πρέπει να υπάρχουν δύσκολοι άνθρωποι, εμπόδια και προβλήματα, ότι τα σχέδια δεν πρέπει να χαλάνε, οι άνθρωποι να πεθαίνουν και να αρρωσταίνουν, τότε θα υποφέρεις. 

Ο Πλάτωνας εξηγεί τα... fake news

Η αλήθεια δεν υπάρχει. Τον 4ο αιώνα π.Χ. ο Πλάτωνας περπατούσε στην Ακαδημία, κοντά στη σημερινή Λεωφόρο Αθηνών, και έλεγε στους μαθητές του ότι οι άνθρωποι δεν μπορούμε να διακρίνουμε τις αλήθειες, τις άφθαρτες μορφές που συγκροτούν την κοινωνία των ιδεών. Οι αλήθειες αποκαλύπτονται μόνο στους σοφούς, σαν σκιές φευγαλέες. Ο Καντ, ο Νίτσε, ο Βιτγκενστάιν, ο Ντεριντά, ο Καστοριάδης και ο Φουκό προχώρησαν στις δικές τους πλατωνικές διασκευές και επανέλαβαν ότι η κατάκτηση της απόλυτης αλήθειας δεν είναι εφικτή. Η κριτική θεωρία, που βρίσκεται σε περίοπτη θέση στη μοντέρνα φιλοσοφία, πρεσβεύει ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα πάντα για τίποτα. Κατά συνέπεια, κάθε γνώση είναι παράγωγο μιας εξουσίας, κάθε ιδέα είναι αποτέλεσμα της επιβολής ενός συστήματος σκέψης και κάθε γεγονός είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα. Η αλήθεια είναι άλλη στην Αθήνα του Περικλή, άλλη στη Μόσχα του Στάλιν και άλλη στην Ουάσιγκτον του Τραμπ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι όλες οι αλήθειες είναι ισάξιες. Κάθε εποχή κατασκευάζει τις αλήθειες που της ταιριάζουν.

Κάπως έτσι φτάσαμε στην εποχή του Τραμπ όπου η αλήθεια έχει καταστεί συνώνυμο των εναλλακτικών δεδομένων και των ψευδών γεγονότων. Προσοχή: Εφόσον δεν έχουμε πρόσβαση στην απόλυτη αλήθεια, ήταν αναμενόμενο ότι οι σχετικές αλήθειες του μεταπολεμικού κόσμου κάποτε θα κλονίζονταν. Γιατί, όμως, κλονίζονται σήμερα από έναν παγκόσμιο πολιτικό θίασο με προεξάρχοντα τον πρώην παρουσιαστή του «Μαθητευόμενου» (Apprentice); Και γιατί τη θέση τους παίρνουν «αλήθειες» που μέχρι πρότινος θεωρούνταν ψευδείς και περιθωριακές;

Οι... δολοφόνοι

Γιατί οι Eλληνες πιστέψαμε (και πολλοί πιστεύουν ακόμα) ότι το δημόσιο χρέος διαγράφεται και τα μνημόνια σκίζονται «με ένα νόμο κι ένα άρθρο»; Γιατί το 32,22% των Ιταλών ψήφισαν το κόμμα ενός κλόουν, του Μπέπε Γκρίλο; Γιατί η βρετανική κυβέρνηση υπνοβατεί υλοποιώντας την πολιτική του Brexit ενώ γνωρίζει ότι η χώρα θα φτωχύνει; 

Η απάντηση είναι απλή. 

Η μεταπολεμική αλήθεια πέθανε και οι δολοφόνοι της είναι δύο: Πρώτον, η οικονομική κρίση του 2008 και δεύτερον τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

Ο ρόλος των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης & Επικοινωνίας στη διαχείριση των πληροφοριών

Της Δρ. Ασπασίας Καραμάνου, 
Πολιτικός Μηχανικός, Προϊσταμένη Πολιτικής Προστασίας ΠΕ ΚΤ, Περιφέρεια Αττικής

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) επηρεάζουν και διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό την κοινωνική κουλτούρα και την ατομική αντίληψη σχετικά με τους φυσικούς κινδύνους (τόσο των πολιτών όσο και των δυνάμεων Προστασίας). 

Τη συμβολή τους στη διαχείριση των πληροφοριών μπορούμε να τη δούμε μέσα από δύο αντίρροπες εννοιολογικές προσεγγίσεις:

Ως σημαντικό πόρο που μπορεί να συνδράμει αποφασιστικά στην αντιμετώπιση των καταστροφών και ως παράγοντα αύξησης της κοινωνικής ευαλώτητας.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι η μοναδική γέφυρα μεταξύ των αρχών και του κοινού και συνεπώς έχουν την ευθύνη να διασφαλίσουν ότι κατά τη διάρκεια μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης οι πληροφορίες για τη δημόσια ασφάλεια θα φθάσουν στο ευρύ κοινό έγκαιρα και με ακρίβεια. ^[1]

Δεδομένου όμως ότι είναι ο μοναδικός αγωγός των πληροφοριών και η επιρροή τους έχει μεγάλη ισχύ, μπορούν να συμβάλλουν και στην επιτάχυνση των διαδικασιών ανάπτυξης στα πλαίσια της αειφορίας και της προσαρμοστικότητας των κοινοτήτων φέρνοντας στην επικαιρότητα κρίσιμα ζητήματα προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ωστόσο, ο σχεδιασμός ετοιμότητας των ΜΜΕ στις περιπτώσεις των φυσικών καταστροφών είναι πολύ περιορισμένος και γενικά χαμηλής ποιότητας. Σε  σχετική έρευνα του Disaster Research Center σε περιοχές επιρρεπείς σε καταστροφικά φυσικά φαινόμενα, μόνο στο 33% των ραδιοφωνικών σταθμών και στο 54% των τηλεοπτικών σταθμών είχαν καταρτίσει σχέδια δράσης οποιαδήποτε είδους και εξ’ αυτών μόλις το 37% τα εφαρμόζει.

Αν και τα τελευταία χρόνια υπάρχει μεγαλύτερη κάλυψη από τα ΜΜΕ σε εθνικό επίπεδο, η μεγαλύτερη μάζα  των ΜΜΕ με αφορμή έναν φυσικό κίνδυνο, κατασκευάζει κοινωνικά ολέθρους.

Να είσαι ευγενικός, γιατί κάθε άνθρωπος που συναντάς δίνει και μια σκληρή μάχη. (ΑLLAN PERCY)

Το μάθημα αυτό του Πλάτωνα δεν είναι πάντα εύκολο να το ακολουθήσουμε, γιατί δυσκολευόμαστε να είμαστε ευγενικοί όταν νιώθουμε στρεσαρισμένοι, βυθισμένοι στον ιλιγγιώδη σημερινό κόσμο. 

Όταν έρχεται η ώρα να γυρίσουμε σπίτι και πρέπει να πάρουμε το τρένο, δεν είναι πάντα εύκολο να δώσουμε τη σειρά ή τη θέση μας σε κάποιον άλλο ή να απαντήσουμε με ένα χαμόγελο σε κάποιον που μας ξενύχιασε ή ακουμπάει την τσάντα του στα πλευρά μας.

Ωστόσο, η ευγένεια είναι ένα ισχυρό αντίδοτο κατά του στρες, και για εκείνον που την εφαρμόζει και για εκείνον που τη δέχεται. 

Ιδού κάποια κλειδιά για να την καλλιεργήσουμε:

Να θυμόμαστε ότι όλος ο κόσμος δίνει την προσωπική του μάχη.

Η φράση του Πλάτωνα είναι το κλειδί που δίνει πνοή στην ευγενική ψυχή μας. Ίσως να βρισκόμαστε σε μια κατάσταση τρομερά δύσκολη, αλλά το πιο πιθανό είναι και οι άλλοι να βρίσκονται σε μια παρόμοια κατάσταση.

Να χαμογελάμε, ό,τι κι αν συμβαίνει.

«Να ζεις με αγάπη, με ομορφιά, με αλήθεια…»

από το μπλογκ του Παραμυθά

«… Είναι αναγκαίο να προκαλέσει κανείς μια τεράστια, μια ριζική επανάσταση όχι απλώς εξωτερικά, αλλά μέσα του. Αν δεν αλλάξεις, αν δεν πάψεις εντελώς να είσαι Ινδουιστής ή Βουδιστής ή Χριστιανός ή κομουνιστής ή ό,τι άλλο, φέρνοντας μόνο κάποιες μεταρρυθμίσεις, αλλάζοντας κάποια πρότυπα εδώ κι εκεί, δεν πρόκειται να μπει καθόλου ειρήνη στην ανθρωπότητα, Αν δεν υπάρξει μια ψυχολογική, μια εσωτερική επανάσταση στον τρόπο που ζεις τη ζωή σου, στον τρόπο που σκέφτεσαι, στην καθημερινές ανήθικες δραστηριότητές σου, δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα για μια πραγματικά βαθιά, ισχυρή κοινωνική αλλαγή.

Μπορείτε να δείτε τι συμβαίνει: υπάρχει βία παντού παρόλο που οι θρησκείες λένε, να μην σκοτώνετε, να μην κάνετε πολέμους, να μην πληγώνετε κάποιον άλλον, να είστε ευγενικοί, γενναιόδωροι, να ανοίγετε την καρδιά σας στους άλλους. Το λένε και διάφορα βιβλία, αλλά αυτό δεν έχει καμιά αξία. Εκείνο που έχει σημασία είναι αυτό είστε. Το γεγονός είναι ότι ο κόσμος είστε εσείς, όχι θεωρητικά αλλά στην πράξη· τον κόσμο, το έθνος, την κοινωνία, τον πολιτισμό όπου έχετε ανατραφεί, τα έχει οικοδομήσει μέσα από τον χρόνο ο άνθρωπος. Είστε το αποτέλεσμα αυτού του πράγματος και για να φέρει κανείς μια αλλαγή στο οικοδόμημα της εδραιωμένης διεφθαρμένης κατάστασης, πρέπει να αλλάξει ολοκληρωτικά ο ίδιος εσωτερικά. Αυτό είναι ένα λογικό, εύλογο, ολοφάνερο γεγονός. Και η βία θεωρείται ως μέσο για την αλλαγή της κοινωνίας. 

Περί θανάτου και άλλων δαιμονίων

 Εχουμε συνηθίσει να ευχόμαστε τη μακροημέρευση των αγαπημένων μας, να συγκλονιζόμαστε από τον χαμό τους, να επιθυμούμε να τους κρατήσουμε στη ζωή. Υπάρχει όμως και ο αντίποδας. Ανθρωποι για τους οποίους θα ευχόμασταν να είχαν πεθάνει.

H Χ. έχει δέκα χρόνια κατάκοιτο τον πατέρα της. Η ζωή της μοιράζεται ανάμεσα στη δουλειά της και στη φροντίδα του. Είναι ήδη πολύ μεγάλος σε ηλικία, και η Χ. έχει χάσει τα καλύτερά της χρόνια.

Η μητέρα της Ε. έχει περάσει τα 90 και παρ’ όλα αυτά έχει περισσότερες αντοχές από εκείνη. Για τη φροντίδα της αναγκάζεται να ταξιδεύει 350 χιλιόμετρα κάθε Σαββατοκύριακο για να τη βλέπει· το βιώνει ως εγκλωβισμό.

Η Κ. μετά τριάντα χρόνια δύσκολου γάμου αποφάσισε να χωρίσει. Ο σύζυγός της νόσησε και χρειάζεται αποκλειστική φροντίδα. Εκείνη υπαναχώρησε. Τον φροντίζει, αισθάνεται τρομερά ένοχη για τα ανάμεικτα συναισθήματα που νιώθει.

Σας έχει τύχει ποτέ να ευχηθείτε τον θάνατο κάποιου; Σίγουρα δεν είναι κάτι που το ομολογούμε.

Εχουμε, άλλωστε, όλοι συνηθίσει να ευχόμαστε τη μακροημέρευση των αγαπημένων μας ανθρώπων, να συγκλονιζόμαστε από τον άκαιρο χαμό τους, να επιθυμούμε πάση θυσία να τους κρατήσουμε λίγο παραπάνω στη ζωή. Υπάρχει πάντα όμως και ο αντίποδας. Ανθρωποι για τους οποίους θα ευχόμασταν να είχαν πεθάνει. Οσο δύσκολο και καθόλου πολιτικώς ορθό και αν ακούγεται, η ανθρώπινη φύση διαθέτει και το ένστικτο της συντήρησης και της καταστροφής. Καμιά φορά το ένα προϋποθέτει το άλλο.

Το γήρας είναι από μόνο του μια δύσκολη και απαιτητική συνθήκη. Οπως και το βρεφικό στάδιο, έτσι και η προχωρημένη τρίτη ηλικία έχει απαιτητικές ανάγκες φροντίδας από τους οικείους. Ιδίως στην Ελλάδα, που δεν είναι καθόλου διαδεδομένο ούτε και «σωστό» να μπαίνουν οι ηλικιωμένοι σε οίκους ευγηρίας, η οικογένεια είναι αυτή που ως επί το πλείστον φροντίζει τον γέροντα ή και πάσχοντα, με μεγάλο ψυχικό και υλικό κόστος.

Χρειάζεται νὰ μαλακώσουμε τὸν πόνο…

Χρειάζεται κυρίως ἡ παρουσία μας…
Χρειάζεται ἡ διαρκής μας παρουσία…
Τὰ δραματικὰ γεγονότα εἶναι τέτοια ποὺ μόνον ἡ ἀνθρωπιὰ θὰ γλυκάνη τοὺς πόνους.
Χρειάζεται ἡ παρουσία μας. Ἡ ἐνεργή μας παρουσία.

Ὄχι λοιπὸν τόσο μὲ δωρεὲς (ποὺ κι αὐτὲς εἶναι ἀναγκαῖες, ὅταν κάποιοι συμπατριῶτες μας δὲν ἔχουν καὶ τὰ στοιχειώδη γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν), ἀλλὰ ἀπαιτῶνται ἔργα. Οὐσιαστικὰ ἔργα.
Κι ὅταν λέμε ἔργα καὶ πράξεις ἐννοοῦμε αὐτὸ ποὺ ὁ καθεὶς ἀντιλαμβάνεται κι ἀντέχει.
Τὰ ἔργα δὲν ἔχουν νὰ κάνουν τόσο μὲ τὴν προσφορὰ σὲ εἶδος ὅσο μὲ τὴν προσφορὰ σὲ …Ἀνθρωπιά!!!

ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ

Ξεκινας να γραψεις καποιες φορες ,με αφορμη τετοια απανθρωπα και φρικιαστικα γεγονοτα και καταληγεις αμεσως μετα ανημπορος. Απο τις πρωτες λεξεις. Τι να τυλιξεις μεσα σε αυτες και ποσο νοημα πια να τους δωσεις.

Χθες εγινε γνωστο οτι τα δυο αγγελουδια που για λιγες μερες «ζουσαν» υπο τη μορφη ψευδοελπιδας μεσω amber alert,τελικα εγιναν σταχτη.Μακαρι να ηταν ψεμα.Μια στιβα καρβουνα,αγκαλια με τον παππου και την γιαγια.  Μια φορα και εναν καιρο ηταν δυο παιδια που γεννηθηκαν μαζι εζησαν προσκαιρα  και εφυγαν ταυτοχρονα με ακριβεια δευτερολεπτου. Ελπιζουμε να εχουν φυλαγμενα αρκετα ακομα παραμυθια για τα εγγονακια τους,να τα συντροφευουν στο αγκαλιαστο αυτο μακρυ ταξιδι της μαυρης ανυπαρξιας.

Ενα απανθρακωμενο κουβαρι. Πρωην ανθρωποι.Νυν σοροι και εσαει ονειρα.Οπως και τοσοι αλλοι. Ιστοριες δευτερολεπτων μελλοθανατων,που καθε μια αρκει να γεμισει ενα βιβλιο ολοκληρο.Γιατι η ζωη ειναι στιγμες. Η διαφορα της  με τον θανατο ειναι πως αυτος ειναι μονο μια. Του αρκει.

Συνεχως θα γεννιουνται,θα χανονται ανθρωποι. Ετσι «αναπνεει» ο πλανητης. Η Φυση. Ο σφυχτος και γρηγορος χορος αναπνεοντας,δινει την θεση του στην ακαμψια και στην απνοη σαρκα. Το πως φευγεις,το με τι τροπο σου λαχαινει να περασεις απεναντι,αυτο ειναι ενα αλλο θεμα. Πολυπαραγοντικο. Ενεχει στοιχεια της φυσης,χρονικες συγκυριες,ατυχεις προσωπικες επιλογες,αστοχιες υλικων κλπ.

Ειναι γνωστο πως για να συμβει κατι,Οτι Και Να Ειναι Αυτο,καλο η κακο,μικρο η μεγαλο,χρειαζεται μια αλληλουχια,μια αλυσιδα γεγονοτων,οπου το ενα αυτοματα γενναει το επομενο μεσα σε εναν λαβυρινθο αμετρητων πιθανοτητων. Ενας κρικος αυτης δυστυχως ειναι και η ελλειματικη συμμετοχη διεφθαρμενων η-και- αχρηστων κρατικων αξιωματουχων. Τι να κανουμε.

Ο μάντης Πειθαγόρας προέβλεψε το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Το θρησκευτικό συναίσθημα ήταν πολύ έντονο στην αρχαιότητα και αυτό σήμαινε ουσιαστικά πως οι θεοί ήταν αυτοί που προμήνυαν το μέλλον. Έτσι και οι στρατιές των αρχαίων Ελλήνων διέθεταν πάντοτε μάντεις και τα αναγκαία για τις θυσίες.

Από τον κανόνα αυτό δεν μπορούσε να παρεκκλίνει ούτε ο στρατός του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που είχε στις τάξεις του πολλούς μάντεις.

Οι αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί διέσωσαν τα ονόματα του Αρίστανδρου από την Τελμισσό, του Δημοφώντα, του Κλεομένη από τη Σπάρτη, και του Πειθαγόρα από την Αμφίπολη, ο οποίος έμεινε στην ιστορία γιατί ήταν αυτός που μάντεψε τόσο το θάνατο του Ηφαιστίωνα, όσο και το θάνατο του ίδιου του Αλεξάνδρου.

Πρέπει στο σημείο αυτό να αναφερθεί ότι σε όλη τη διάρκεια της εκστρατείας του,  ο Μέγας Αλέξανδρος προσφέρει θυσίες πολύ συχνά, όπως μαρτυρούν οι ιστορικοί. Αποδεικνύεται δηλαδή πως ήταν ιδιαίτερα επιμελής στο να προσφέρει θυσίες σύμφωνα με τις συνήθειές ή όπως του υποδείκνυαν οι μάντεις. Βέβαια, πολλές φορές ακολουθούσε πιστά το δικό του στρατηγικό σχέδιο και αγνοούσε όσα του έλεγαν οι μάντεις.

Υπάρχουν όμως και κάποιες περιπτώσεις, όπου στις θυσίες του Αλεξάνδρου είναι εμφανής ο συνήθης φόβος του ανθρώπου για το μέλλον αλλά και η ανάγκη του να εξασφαλίσει την εύνοια των θεών, όπως είναι για παράδειγμα οι δύο διαδοχικές θυσίες που έκανε κατά τη διάβαση του Ελλήσποντου, στη μεν ευρωπαϊκή ακτή στον τάφο του Πρωτεσίλαου, στη δε ασιατική ακτή στο βωμό του Ερκείου Διός. Επίσης, στις θυσίες των τελευταίων ημερών της ζωής του, φαίνεται ότι τον Αλέξανδρο διακατείχε ο φόβος του πρόωρου θανάτου.

Η αρχή του τέλους για τον Αλέξανδρο

Δεν ήρθες σε αυτή τη ζωή για να κάνεις τουρισμό

Αν αλλάξεις τη λέξη ζωή με τη λέξη ΖΩ, τότε υπάρχει περίπτωση να καταλάβεις το νόημα της Ζωής σου. 

Δεν είσαι από αυτή τη ζωή περαστικός. 

Δεν ήρθες για να κάνεις τουρισμό και να χαζέψεις τα αξιοθέατα. 

Ήρθες για να τη ζήσεις.

Όσες ζωές είχες ζήσει πριν δεν έχουν καμιά σημασία. Όσες ζωές θα ζήσεις μετά, δεν έχουν καμιά σημασία.

Σημασία για σένα έχει μόνο αυτή η ΖΩΗ, αυτή η ΣΤΙΓΜΗ 

και πρέπει να τη ζήσεις ολοκληρωτικά 

ώστε να καταφέρεις να συναντήσεις ΕΣΕΝΑ.

Αναζητώντας την Αλήθεια

Στον Δρόμο προς την Αλήθεια είμαστε αναγκασμένοι να μιλήσουμε για  το Υπέρτατο Βίωμα της Θείας Ουσίας Μέσα μας, την Κοινή Πνευματική Ζωή που «Μοιράζονται» κάποια όντα, κάποιοι άνθρωποι αλλά κυρίως  να λύσουμε πολλές παρεξηγήσεις για το τι είναι η Πραγματικότητα, το Βασίλειο της Αλήθειας, το Βασίλειο του Θείου, η Αιώνια Ζωή… σαν Άμεση Εμπειρία της Πραγματικότητας, πέρα από τις θεωρίες των ανθρώπων…

Υπάρχουν όντα (κι άνθρωποι που περπατούν ανάμεσά μας) που Βιώνουν Μια Αντίληψη Απεριόριστη, Ελεύθερη, Χωρίς Εμπόδια, (που Νοιώθουν ότι Είναι Ένα με Όλα), που έχουν Υπερβεί τους περιορισμούς της σκέψης (που μας σκλαβώνει στο υποκείμενο, στο εγώ), της «αίσθησης», του «σώματος».

Η Μια Αντίληψη (που Αποκαλύπτει την Ενότητα της Ύπαρξης) είναι Μια Πραγματική Αντικειμενική Κατάσταση-Δραστηριότητα (αφού είναι πέρα από το υποκείμενο) και σε Αυτήν Συμμετέχουν Όλοι Όσοι Βιώνουν την Μια Πραγματικότητα, πέρα από τις ιδιαιτερότητες που βιώνουν εξαιτίας της σύνδεσής τους με τον ψυχοσωματικό οργανισμό, το σώμα.

Εξαιτίας ακριβώς Αυτής της Μιας Αντικειμενικής Κοινής Κατάστασης που Βιώνουν Όλα αυτά τα όντα, αποτελούν Μια Κοινότητα: Συμμετέχουν σε Μια Κοινή Πνευματική Εμπειρία κι ας εκδηλώνονται σε διάφορα σώματα, σε διαφορετικά μέρη του κόσμου (πράγματα που είναι δευτερεύοντα και μη ουσιώδη).

Σύμφωνα με την Κατανόησή μας Κάθε Αντίληψη, κάθε άνθρωπος, καθένας μας,  Είναι Αυτή η Ίδια η (Απόλυτη) Αντίληψη και μπορεί να είναι Απεριόριστη ή περιορισμένη ανάλογα με τις «επιλογές» μας.

Η Πλήρης Αντίληψη της Πραγματικότητας

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Η Αντίληψη της Πραγματικότητας είναι Υποκειμενική και Αντικειμενική ταυτόχρονα. Δεν απαιτεί μόνο την συμμετοχή του Υποκειμένου που «κατανοεί», απαιτεί ακόμα την εξέλιξη του Υποκειμένου ώστε να μπορεί να έχει Πλήρη Κατανόηση της Πραγματικότητας. Το Υποκείμενο πρέπει να αποβάλλει όλα τα υποκειμενικά στοιχεία για να φτάσει, μέσα στον εαυτό του, βιώνοντας την ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΦΥΣΗ του, σε Μία Αντικειμενική, Αληθινή, Πλήρη Αντίληψη της Πραγματικότητας. Το Υποκείμενο είναι η Πύλη για την Πραγματικότητα, το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Είμαστε η Πραγματικότητα.

Η Πλήρης Αντίληψη της Πραγματικότητας δεν μπορεί να είναι μόνο υποκειμενική, γιατί τότε είναι σχετική, μεροληπτική, μη πλήρης. Ούτε εξάλλου είναι δυνατόν από ένα ατελές υποκείμενο (που δεν έχει αποβάλλει τα ατομικά στοιχεία του) η Αντικειμενική Αντίληψη της Πραγματικότητας. Εδώ βρίσκει εφαρμογή η λαϊκή ρήση «αυτός ζει στον κόσμο του», ή «ο καθένας ζει στο δικό του κόσμο», που σημαίνει ότι όλοι αντιλαμβάνονται μέσω του εαυτού, διά του εαυτού, για τον εαυτό, όχι αντικειμενικά. Όλοι σχεδόν οι άνθρωποι έτσι αντιλαμβάνονται.

Η εξέλιξη του Υποκειμένου (διά της αποβολής των ατομικών στοιχείων του) μπορεί να οδηγήσει στην Πλήρη Αντίληψη της Πραγματικότητας. Αυτό είναι που ονομάζουμε Αφύπνιση.

Απο την Αφύπνιση στην Επιβίωση

Κατερίνα Κωστάκη

Από την εποχή της Αφύπνισης μου μέχρι την σημερινή της Επιβίωσης ο δρόμος είναι μακρύς.

Ιστορίες, μηνύματα, όνειρα, συγχρονικότητες, οράματα, όλα ενσωματωμένα μέσα μου σαν μια αόρατη εικόνα από ένα Χθες που ίσως να μην υπήρξε ποτέ.

Όμως στο βάθος του σκοτεινού διανοητικού τούνελ εκεί που λάμπει το Φως , όλα είναι αληθινά και μοναδικά.

Αυτές οι λάμψεις της εσωτερικής πραγματικότητας μου είναι εκείνες που με καθοδηγούν μέχρι σήμερα και επίσης είναι εκείνες που κινούν το χέρι μου για να γράψω όσα γράφω.

Αυτή είναι η ενσωμάτωση των υψηλότερων δονήσεων που με καθοδηγεί σε αυτό το τούνελ της ανυπαρξίας και της αβέβαιης επιβίωσης, όταν γύρω καραδοκούν ύαινες, λύκοι και ποντίκια.

Η Φωνή φωνάζει «Προχώρα».

Πόνος μου είναι ότι θα περάσω απαρατήρητη από ανθρώπους, που ήθελα να στηρίξω.

Μόνη αγωνία μου τι θα απογίνουν οι άνθρωποι γύρω μου, που δεν καταδέχτηκαν χείρα βοηθείας.

Ζητήστε και θα σας Δοθεί...!!!!

Πολλοί άνθρωποι χτίζουν συνειδητά ή ασυνείδητα ένα ψηλό τείχος γύρω τους αποτρέποντας έτσι να φθάσουν σ’ αυτούς θεία δώρα αυτά που άλλοι αποκαλούν θαύματα. Ένας λόγος που συναντάται σε μεγάλο ποσοστό έχει την ρίζα του στην απουσία θαυμάτων απ’ την ζωή τους. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι δεν ήταν πάντα σκεπτικιστές αλλά η ζωή τους έκανε αφού παρά την αισιοδοξία και την αληθινή πίστη τους δεν κατάφεραν ποτέ να δούνε τις επιθυμίες τους να γίνονται πραγματικότητα.

Θέλω στο σημείο αυτό πριν προχωρήσω στο κύριο μέρος της ανάλυσης να κάνω μια παρένθεση που θεωρώ πολύ σημαντική για την κατανόηση του συμπαντικού νόμου της έλξης.

Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων παρ'όλο που πιστεύει στην μεταθανάτια ζωή δεν δείχνει να κατανοεί τι σημαίνει αυτό και πως πραγματικά εξελίσσεται. Η δε έννοια της μετενσάρκωσης τους είναι από άγνωστη έως ανύπαρκτη. Όμως είναι πολύ απλό να εξηγήσει κανείς τόσο το γεγονός ότι κάθε μας επιθυμία αργά ή γρήγορα υλοποιείται όσο και το γεγονός ότι όλα εδώ πληρώνονται.

Ξεχάστε για λίγο όσα ξέρατε και φανταστείτε την ζωή σαν μια οριζόντια ευθεία γραμμή πάνω στην οποία βαδίζουμε όλοι. Στην γραμμή αυτή κατά διαστήματα υπάρχουν σταθμοί στους οποίους ξεκουραζόμαστε αλλάζουμε εμφάνιση και στην συνέχεια συνεχίζουμε τον δρόμο μας. 

Σε κάποιο σημείο της ευθείας υπάρχει μια σκάλα που οδηγεί ψηλά πολύ ψηλά και όποιος την ανέβει βγαίνει απ’ την γραμμή της ζωής. Αυτή η σκάλα είναι αόρατη και εμφανίζεται στον καθένα μόνο όταν είναι έτοιμος να την δει. 

Μέχρι τότε συνεχίζει να βαδίζει πάνω στην οριζόντια γραμμή, να ξεκουράζεται στους σταθμούς της και να συνεχίζει με ένα νέα πρόσωπο. Ακούστε τώρα; Οι σταθμοί ονομάζονται «Θάνατος» η γραμμή «ζωή» η νέα εμφάνιση «νέο σώμα» η σκάλα «εξέλιξη». Αυτό είναι λοιπόν. 

Όταν ένας άνθρωπος σταματήσει στον πρώτο σταθμό χάνεται από τα μάτια των άλλων όλοι λέμε ότι ο τάδε πέθανε. Εκείνος όμως που αφήνει στον σταθμό την μνήμη του απλά αλλάζει πρόσωπο και βγαίνει απ’ τον σταθμό για να συνεχίσει τον δρόμο του. Τότε όλοι λένε γεννήθηκε ο δείνα αλλά στην ουσία είναι ο τάδε που συνεχίζει το ταξίδι τους ως δείνα.

Ριγμένος σε μια θορυβώδη και πληβεία εποχή … (ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ)

Να ζεις με τρομερή και περήφανη αταραξία· πάντοτε εκείθεν.

– Να έχεις και να μην έχεις τα αισθήματά σου, τα υπέρ και τα κατά σου, κατά βούληση, να αφήνεσαι να τα έχεις και να κάθεσαι πάνω τους όπως πάνω σε άλογα, συχνά όπως σε γαϊδάρους – γιατί πρέπει να ξέρεις να χρησιμοποιείς την ηλιθιότητά τους τόσο καλά όσο και τη φωτιά τους. Να κρατάς τα τριακόσια πρώτα πλάνα σου, αλλά και τα μαύρα γυαλιά σου: γιατί υπάρχουν περιπτώσεις όπου κανένας δεν πρέπει να κοιτά μέσα στα μάτια σου, κι ακόμη λιγότερο στους “λόγους” σου. Και να διαλέγεις για παρέα εκείνο το ευδιάθετο και μπερμπάντικο ελάττωμα, τη φιλοφροσύνη. Και να μένεις κύριος των τεσσάρων αρετών σου, του θάρρους, της διανοητικής διόρασης, της συμπάθειας, της μοναξιάς. Γιατί η μοναξιά είναι σε μας αρετή: είναι μια έξοχη ορμή και κλίση για καθαρότητα, που μαντεύει ότι κάθε επαφή μεταξύ ανθρώπων – “στην κοινωνία” – πρέπει αναπόφευκτα να είναι ακάθαρτη.
Κάθε κοινότητα σε κάνει κάπως, κάπου, κάποτε – “κοινό”.

**********************************************

Ριγμένος σε μια θορυβώδη και πληβεία εποχή…

“Τι σου συνέβη όμως;”
– “Δεν ξέρω”, απάντησε εκείνος διστακτικά· “ίσως πέταξαν οι Άρπυιες πάνω από το τραπέζι μου”.
Συμβαίνει συχνά σήμερα ένας άνθρωπος ήπιος, μετρημένος, επιφυλακτικός, να ξεσπάει ξαφνικά με μανία, να σπάζει τα πιάτα, να αναποδογυρίζει το τραπέζι, να φωνάζει, να λυσσά, να προσβάλλει τους πάντες – και στο τέλος να πηγαίνει στην άκρη, ντροπιασμένος, οργισμένος με τον εαυτό του – που; γιατί;