Πως θα καταλάβω ότι μ’ έχουν ματιάσει;

Εχω πονοκέφαλο, νιώθω να μου κόβεται η ανάσα, δεν μπορώ να πάρω βαθιά αναπνοή, χασμουριέμαι ακατάσχετα χωρίς να νυστάζω και γενικά «πνίγομαι». Αυτά είναι πάνω-κάτω τα συμπτώματα της συνηθισμένης - απλής, θα μπορούσαμε να πούμε - βασκανίας.

Υπάρχουν και χειρότερα: να πέσω να τσακιστώ χωρίς αιτία, να μου πηγαίνουν όλα από το κακό στο χειρότερο, να με πιάσει υψηλός πυρετός, που να μην μπορεί να τον αποδώσει ο γιατρός σε κάποια ίωση και που να μην ανταποκρίνεται ούτε σε αντιπυρετικά ούτε σε αντιβιοτικά, να καταστραφεί κάτι που αγαπούσα και θαύμαζα (και το θαύμαζαν και άλλοι) και ούτω καθ’ εξής μέχρι το χειρότερο.

Το φαινόμενο της βασκανίας οφείλεται σε ανεπαίσθητη δυναμική εκπομπή από το σώμα ορισμένων ψυχοραδιενεργών ατόμων, που συνειδητά ή υποσυνείδητα έχουν την ικανότητα του μέντιουμ.

Ελληνες φιλόσοφοι και βασκανία

Ο Αριστοτέλης, τα Συμποσιακά του Πλουτάρχου και τα ψυχοδυναμικά κύματων του Δημόκριτου.

Ο Αριστοτέλης γράφει χαρακτηριστικά:

«Εγώ δεν θεωρώ τη βασκανία δεισιδαιμονία, αλλά κάποια «φαρμακευτική» δύναμη της οράσεως για την οποία δεν γνωρίζουν τίποτα οι ιατροί».

Το παραστατικότερο ίσως από όλα τα κείμενα είναι από τα Συμποσιακά του Πλουτάρχου, όπου περιγράφεται η κουβέντα που έγινε σε ένα συμπόσιο.

«...Και τότε η συζήτηση στράφηκε στο θέμα των ανθρώπων που θεωρείται ότι ματιάζουν. Από τους συνδαιτυμόνες υπήρξαν κάποιοι που υποστήριξαν ότι πρόκειται περί μύθου και ειρωνεύτηκαν απερίφραστα την όλη υπόθεση. Ο οικοδεσπότης μας όμως, ο Μέτριος Φλώρος, αντέτεινε ότι τα περί βασκανίας επιβεβαιώνονται κατά περίεργο τρόπο από γεγονότα και ότι δεν είναι σωστό να αρνούμαστε να τα πιστέψουμε, μόνο και μόνο επειδή αγνοούμε τα αίτια τους, αφού υπάρχουν πάρα πολλά άλλα φαινόμενα, η ύπαρξη των οποίων είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά ακόμα δεν έχουμε ιδέα ποια είναι τα αίτια τους. Ξέρουμε, συνέχισε, ότι υπάρχουν άνθρωποι που το βλέμμα τους είναι ολέθριο για τα μικρά παιδιά, ο οργανισμός των οποίων είναι πολύ πιο ασθενικός από των ενηλίκων και έτσι επηρεάζεται ευκολότερα από τις βλαβερές εντυπώσεις».

Πως ξεματιάζω; Πως ξεματιάζομαι;

Από γυναίκα σε άντρα και πάλι σε γυναίκα. Η παράδοση λέει ότι για να πιάνει το ξόρκι πρέπει η ξεματιάστρα να το πει σε άντρα και εκείνος να το μάθει σε άλλη γυναίκα και μερικοί, για να το κάνουν ακόμα πιο... δύσκολο, επιμένουν ότι η μόνη κατάλληλη μέρα είναι η Μεγάλη Παρασκευή.

Η αποτελεσματικότητα του ξεματιάσματος, όμως, δεν έχει καμία σχέση με το πόσο απλό ή πολύπλοκο είναι. Βασικό στοιχείο της επιτυχίας του είναι να πιστεύει αυτός / ή που το κάνει (πιστεύει ή δεν πιστεύει αυτός / ή που το δέχεται δεν έχει σημασία) ότι μπορεί όντως να εξουδετερώσει το κακό και επομένως να εκπέμπει θετικό μαγνητισμό και δύναμη.

Οι δύο μορφές του ξεματιάσματος

Το μάτιασμα έχει δύο μορφές: την ηθελημένη, εκούσια επιρροή, που εμπνέεται από κακία και φθόνο, και την ακούσια, υποσυνείδητη επίδραση, την οποία δεν μπορεί να ελέγξει το άτομο που έχει την ατυχία να τη διαθέτει.

Πώς όριζε τους τέσσερις τύπους ανθρώπων ο Αριστοτέλης;

Ποια ήταν τα χαρακτηριστικά τους και πώς επιβίωσε η θεωρία του;

Τον 5ο αιώνα π.Χ. ο Ιπποκράτης πίστευε ότι τα τέσσερα στοιχεία της φύσης(γη, νερό, αέρας, φωτιά) υπάρχουν σε αναλογίες όχι μόνο στον κόσμο αλλά και στο ανθρώπινο σώμα και αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες λειτουργίες. Η γη θεωρείται ξηρή και ψυχρή και αντιστοιχεί στη μαύρη χολή. Το νερό υγρό και ψυχρό και αντιπροσωπεύει το φλέγμα. Ο αέρας υγρός και θερμός και αντιστοιχεί στο αίμα και, τέλος, η φωτιά ξηρή και θερμή και αντιστοιχεί στην κίτρινη χολή.

Όταν βρίσκονται σε αρμονία, ο άνθρωπος είναι απόλυτα αρμονικό άτομο. Γενικά, όμως, κυριαρχεί ένα από τα τέσσερα στοιχεία και επηρεάζει τον χαρακτήρα, την υγεία και τη μορφή του σώματος. Έτσι, προκύπτουν οι τέσσερις τύποι των ανθρώπων. Η γη (μαύρη χολή) διαμορφώνει τον μελαγχολικό, το νερό (φλέγμα) τον φλεγματικό, ο αέρας (αίμα) τον αιματώδη και η φωτιά (κίτρινη χολή) τον χολερικό.

Οι μέλισσες γνώριζαν ότι η γη είναι στρογγυλή εκατομμύρια χρόνια πριν τον άνθρωπο. Έχουν GPS και παίρνουν γρήγορα αποφάσεις

Οι μέλισσες κατάλαβαν πρώτες ότι η Γη είναι στρογγυλή, και όχι ο άνθρωπος. Οι μέλισσες έχουν αναπτύξει μία πολύπλοκη γλώσσα για να ενημερώνουν η μία την άλλη που βρίσκεται το καλύτερο νέκταρ και χρησιμοποιούν τον ήλιο ως σημείο αναφοράς. Το εκπληκτικό είναι ότι μπορούν να συνεννοούνται ακόμη και τις συννεφιασμένες μέρες ή τη νύχτα, υπολογίζοντας τη θέση του ήλιου στην άλλη πλευρά του κόσμου. Αυτό σημαίνει ότι είναι σε θέση να συλλέγουν και να αποθηκεύουν πληροφορίες, παρά το γεγονός ότι ο εγκέφαλός τους είναι ενάμιση εκατομμύριο φορές μικρότερος από τον δικό μας. Ο εγκέφαλος της μέλισσας έχει περίπου 950.000 νευρώνες ενώ ο ανθρώπινος έχει από 100 μέχρι 200 δισεκατομμύρια νευρώνες. Το μέλι που παράγουν 12 μέλισσες σε ολόκληρη τη ζωή τους γεμίζει ένα κουταλάκι του γλυκού.

Έρευνα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου: Το Survivor διπλασίασε τις σεξουαλικές επαφές των Ελλήνων

Διπλάσιες σεξουαλικές επαφές είχαν οκτώ στους δέκα άνδρες που παρακολουθούσαν το τηλεπαιχνίδι Survivor, υποστηρίζει το Ανδρολογικό Ινστιτούτο. Εκτιμά ότι το Survivor, μαζί με την τηλεθέαση, «εκτόξευσε» και τους οργασμούς των Ελλήνων.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε το τελευταίο τρίμηνο σε δείγμα 1000 ανδρών, ηλικίας από 20 έως 60 χρόνων, που επισκέφθηκαν το Ανδρολογικό Ινστιτούτο.

Διαπιστώθηκε ότι, μεταξύ εκείνων που έβλεπαν το παιχνίδι, οκτώ στους δέκα διπλασίασαν τη συχνότητα των σεξουαλικών τους επαφών, ενώ εκείνων που δεν το έβλεπαν, η συχνότητα των επαφών παρέμεινε σταθερή, υποστηρίζει ο Κ.Κωσταντινίδης, ουρολόγος – ανδρολόγος, πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου.

Όπως εξηγεί «ενώ θα περίμενε κανείς η καθήλωση στην οθόνη να μειώνει το σεξουαλικό ενδιαφέρον των ανδρών, στην έρευνά μας φάνηκε το αντίθετο. Η αγχολυτική ιδιότητα του παιχνιδιού, η αγωνία για τον νικητή, το κλισέ ότι οι άνδρες είναι οι κυνηγοί και οι γυναίκες τα θηράματα, η απουσία βαθύτερων σκέψεων, όλα αυτά σε συνδυασμό με το ότι στο παιχνίδι το σεξ ήταν ο μέγας απών και άνδρες και γυναίκες αγωνίζονταν για ένα πιάτο φαγητό, ξεχνώντας τη σεξουαλική τους ταυτότητα σε ένα παραδεισένιο σκηνικό, ξυπνούσαν πρωτόγονα ένστικτα, που συνήθως κοιμούνται όταν βλέπεις στις ειδήσεις νέα μέτρα και λιτότητα».

Περί Εγκράτειας ...

Μετά την μεγάλη απήχηση που είχαν οι αναρτήσεις με τίτλο: "Αν | Υψώσεις" και "Είστε έτοιμοι;", αλλά και καθώς παρακολουθώ την ραγδαία εξέλιξη των σχετικών γεγονότων που αυτές (οι δύο αναρτήσεις) περιγράφουν, τόσο στη ζωή μου όσο και στις ζωές των ανθρώπων γύρω μου, αποφάσισα να επεκταθώ λίγο περισσότερο και να απαντήσω σε ερωτήματα που έχουν ήδη προκύψει.

Η Αποστολή του καθένα μας, δεν θα ανακοινωθεί κάποια στιγμή σε κάποιο αόριστο μέλλον, ξεκίνησε και συμβαίνει ήδη σ`εμένα και σε αρκετούς ανθρώπους που γνωρίζω.

Είναι σημαντικό όμως να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας κάποιους κανόνες που υπάρχουν, έτσι ώστε να μην κάνουμε λάθη σε αυτή την τόσο κρίσιμη για την Ψυχική μας εξέλιξη χρονική στιγμή.

Η Αποστολή που μου ανατέθηκε, αφορά σε μια δραστηριότητα / δράση η οποία είναι συμβατή με το Αγγελικό Ρέικι που ήδηπροσφέρω, όμως ανεβάζει τον πήχη πολύ ψηλότερα. 

Σε πρώτη ανάγνωση, για να καταφέρω ν`ανταπεξέλθω σε αυτή την πρόκληση, καλούμαι να σταματήσω σχεδόν οτιδήποτε άλλο κάνω, συμπεριλαμβανομένης της συγγραφής στο παρόν blog, και να αφοσιωθώ σε αυτό που μου ζητείται. 

Γνωρίζω όμως πολύ καλά πως για όσο ακόμη βρισκόμαστε σε 3-4διάστατη αντίληψη, το μυαλό μας χρειάζεται κάποιο χρόνο για ν`αφομοιώσει τις πληροφορίες στις οποίες εκτίθεται, κάτι που σημαίνει ότι πριν βγάλω οποιοδήποτε συμπέρασμα, θα πρέπει να περιμένω υπομονετικά μέχρι να βεβαιωθώ ότι έχω καταλάβει σωστά. 

Επίσης, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να έχω λάβει μόνο το πρώτο σκέλος/τμήμα της Αποστολής και όταν καταφέρω να το αφομοιώσω, τότε να δεχθώ και το επόμενο ή τα επόμενα.

Παραθέτω τον εαυτό μου ως παράδειγμα για να σταθώ στο πολύ σοβαρό θέμα της υπομονής, της ψυχραιμίας και της ορθής παρατήρησης, στοιχεία που νιώθω πως είναι απολύτως απαραίτητα, καθώς η αποκάλυψη της Αποστολής δεν έρχεται μόνη της. 

Αντίθετα, συνοδεύεται από μια παράλληλη ανάδυση αρχέγονης μνήμης με εικόνες του εαυτού μας που ούτε να διανοηθούμε δεν μπορούμε.

 Οι μνήμες αυτές, επιστρέφουν Δύναμη/Ικανότητες και Γνώση/Σοφία από προηγούμενες ενσαρκώσεις με σκοπό να μας βοηθήσουν ν`ανταπεξέλθουμε τώρα και να σταθούμε πάνοπλοι απέναντι στην πρόκληση, η οποία, ενώ αντιλαμβάνεσαι πως αυτό που σου ζητείται δεν είναι καθόλου απλό, την ίδια στιγμή αναγνωρίζεις ότι σε αφορά 100%, σα να περίμενες αιώνες να την συναντήσεις για να σε οδηγήσει σε μια κορυφή προσωπικών αναζητήσεων που πάντα ήθελες να βρεθείς. 

Δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια!

Δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια σε κβαντικό επίπεδο. Αυτό που βλέπετε είναι αυτό που παίρνετε και τίποτα δεν είναι πραγματικό. Το καλύτερο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι ένα σύνολο από αυταπάτες που συμφωνούν η μια με την άλλη. Κάθε τι που ονομάζουμε πραγματικό αποτελείται από πράγματα που δεν μπορούν να θεωρηθούν πραγματικά. Τα μόνα πραγματικά πράγματα είναι τα αποτελέσματα των πειραμάτων μας, και ο τρόπος που κάνουμε τις μετρήσεις μας επηρεάζει αυτά τα αποτελέσματα. Τα γεγονότα δεν υπάρχουν στη στέρεη και χρονική μορφή τους, παρά μονάχα όταν παρατηρηθούν. Με άλλα λόγια από το πλήθος των ρευστών ενδεχομένων γεγονότων, ο παρατηρητής επιλέγει μια εκδοχή και την παγιώνει. Το μυαλό μας δε συλλαμβάνει ό,τι παράγεται στον κόσμο, αλλά ό,τι πιστεύουμε ότι υπάρχει.
-Τζων Γκίμπριν

Με άλλα λόγια:

Αποφασίζουμε από κοινού πώς θα είναι ο κόσμος και τον αποδεχόμαστε έτσι όπως τον θέλουμε. Προκειμένου να γίνουμε αρεστοί στην κοινωνία κατατασσόμαστε στο σύνολο και δεχόμαστε ακόμα και το μεγαλύτερο ψέμα γι' απόλυτη αλήθεια. Από την κούνια μας διδάσκουν να υποτασσόμαστε στις απόψεις του συνόλου και αυτό συμβαίνει πάνω απ' όλα στην ερμηνεία της πραγματικότητας. Μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να αγνοούμε ορισμένες όψεις της πραγματικότητας, γιατί οι άλλοι ενήλικοι τις θεωρούν γελοίες ή ανύπαρκτες. 

Η Αγάπη δεν είναι προσκόλληση - Κρισναμούρτι

Η Αγάπη δεν είναι προσκόλληση. Η αγάπη δε φέρει πόνο. Η αγάπη δεν έχει απελπισία ή ελπίδα. Η αγάπη δεν μπορεί να γίνει κάτι αξιοσέβαστο, μέρος της κοινωνικής τάξης. Όλα τα βάσανα ξεκινάνε από το ότι δεν υπάρχει αγάπη.

Το να έχουμε δικό μας κάποιον και κάποιος να μας έχει δικό του, θεωρείτε σαν μια μορφή αγάπης. Αυτή η ακατανίκητη δύναμη να έχουμε κάτι δικό μας, ένα πρόσωπο ή ένα κομμάτι γης, δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της κοινωνίας και των περιστάσεων, αλλά και κάτι που ξεπηδάει από μια πολύ πιο βαθιά πηγή.

Έρχεται από τα βάθη της μοναξιάς. Ο καθένας από μας προσπαθεί να γεμίσει αυτήν τη μοναξιά με διαφορετικούς τρόπους: ποτό, οργανωμένη θρησκεία, πίστη, κάποια μορφή δραστηριότητας και τα παρόμοια. Όλα αυτά είναι φυγές, αλλά εκείνη βρίσκεται πάντα εκεί.

Το να αφοσιωθεί κανείς σε κάποια οργάνωση, σε κάποια πίστη ή δραστηριότητα, σημαίνει ότι κατέχεται αρνητικά απ' αυτά, ενώ θεωρείται θετικό να κατέχεις εσύ.

 Το να κάνεις το καλό, το προσπαθείς ν'αλλάξεις τον κόσμο είναι -αρνητική ή θετική- κατοχή, είναι δήθεν αγάπη. Γιατί το να ελέγχεις κάποιον, να αλλάξεις κάποιον στο όνομα της αγάπης δεν είναι τιποτ' άλλο από την ακατανίκητη ορμή τού να κατέχεις την ορμή να βρεις σιγουριά, ασφάλεια σε κάποιον και να βολευτείς.

Ο αληθινός μας εαυτός είναι πέρα από κάθε σκέψη

 

Οι περισσότεροι όταν αναφέρονται στην έννοια του εαυτού εννοούν τις σκέψεις που προσδιορίζουν ποιοτικά το "είμαι" - "είμαι αυτός, είμαι έτσι". 

Αυτές οι σκέψεις έχουν διαμορφωθεί κυρίως την περίοδο της ανατροφής και αποτελούν στοιχεία ενός προγραμματισμού. 

Αυτός ο εαυτός είναι σαν μια φυλακή που κρατάει τον άνθρωπο εγκλωβισμένο και δεσμευμένο στο παρελθόν του. 

Οι σκέψεις που αφορούν το "ποιος είμαι" ουσιαστικά τού προσδίδουν μία ταυτότητα, την οποία είναι αδύνατο να εγκαταλείψει αν δεν μπορέσει πρώτα να την αναγνωρίσει ως μια ψευδαίσθηση. 

Ο αληθινός, ή πραγματικός, εαυτός είναι πέρα από κάθε σκέψη. 

Είναι αυτό που υπήρχε πριν καν εμφανιστεί ο άνθρωπος στον πλανήτη. Είναι η ύπαρξη, η ουσία, η συνειδητότητα, η επίγνωση, ο θεός (χρησιμοποιήστε όποια λέξη θέλετε) που εκφράζεται μέσα από την ανθρώπινη μορφή και που θα μεταμορφωθεί σταδιακά σε κάτι άλλο, μετά από πολλές αθροιστικές και συσσωρευμένες αλλαγές - αποφεύγουμε να πούμε ότι η μεταμόρφωση θα γίνει "μετά από χρόνια", για να διευκρινίσουμε ότι οι αλλαγές δεν συμβαίνουν επειδή περνάνε τα χρόνια, αλλά επειδή αλληλεπιδρούν οι μορφές ενέργειας μεταξύ τους. Υπό αυτή την οπτική, ο άνθρωπος είναι σαν ένα μέσο που χρησιμοποιεί αυτή η ύπαρξη για να γνωρίσει κάποιες εμπειρίες. 

Όταν λοιπόν λέμε "ο άνθρωπος πρέπει να αντιληφθεί τον αληθινό του εαυτό", ουσιαστικά εννοούμε ότι το σύνολο των λειτουργιών της ενεργειακής μορφής που ονομάζουμε άνθρωπος, πρέπει να ευθυγραμμιστεί με τη ροή της ύπαρξης καθώς αυτή συνειδητοποιεί τον εαυτό της. 

Η πεποίθηση "είμαι το σώμα και ο νους" είναι μόνο μια ψευδαίσθηση

Όλα είναι αρμαθιασμένα στη βασική ιδέα "είμαι το σώμα". Αλλά ακόμη κι αυτή είναι μια νοητική κατάσταση και δεν διαρκεί. Έρχεται και παρέρχεται, όπως και όλες οι άλλες καταστάσεις.

Η ψευδαίσθηση ότι είστε το σώμα-νους υφίσταται μόνο επειδή δεν έχει διερευνηθεί. Η μη διερεύνηση είναι το νήμα πάνω στο οποίο έχουν περαστεί όλες οι καταστάσεις του νου. Είναι όπως το σκοτάδι σ' ένα κλειστό δωμάτιο. Είναι εκεί προφανώς. Όμως όταν το δωμάτιο ανοίγεται, πού πηγαίνει τότε το σκοτάδι; Δεν πάει πουθενά, γιατί απλώς δεν υπήρχε. 

Όλες οι καταστάσεις του νου, όλα τα ονόματα και οι μορφές ύπαρξης έχουν τη ρίζα τους στη μη εξέταση, στη μη διερεύνηση, στη φαντασία και στην ευπιστία. Είναι σωστό να λέτε "εγώ είμαι", αλλά το να λέτε "εγώ είμαι αυτό" ή "εγώ είμαι το άλλο" αποτελεί ένδειξη έλλειψης έρευνας, ένδειξη διανοητικής αδυναμίας ή λήθαργου.

Ο Αλέξανδρος και τα Μυστήρια της Μέδουσας

Ο Ηρακλής μάζευε λοιπόν στρατό για να χτυπήσει τη Λακεδαίμονα. Όταν έφτασε στην Αρκαδία, ζήτησε βοήθεια από τον Κηφέα, ο οποίος του αρνήθηκε λέγοντάς του ότι φοβόταν μήπως επιτεθούν στην πόλη του την Τεγέα ενώ αυτός έλειπε. Τότε η Αθηνά έδωσε στον Ηρακλή μια πλεξούδα από τα μαλλιά της Γοργόνας (Μέδουσα), ο οποίος την έδωσε στην Στερόπη (μεταφράζεται Λάμψη), κόρη του Κηφέως λέγοντάς της αν επιτεθούν εχθροί, να την υψώσει τρεις φορές από τα τείχη, χωρίς να την κοιτάξει. Ο Κηφέας και οι γιοί του σκοτώθηκαν στον πόλεμο αυτόν (άρα η Στερόπη έμεινε κυβερνήτης της Τεγέας). Ο Ηρακλής επιστρέφοντας από τη Λακεδαίμονα νικητής, πέρασε πάλι από την Τεγέα όπου «διέφθειρε» την Αύγη, κόρη του Αλέου (γενιά του Λυκάονα) και γεννήθηκε ο Τήλεφος.
(Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη Ιστορική Βιβλίο Β΄VII 3-5)

Μια σημείωση πριν συνεχίσουμε.
Ο Κηφεύς, γιος του Αλέου, γιου του Αφείδαντος, γιου του Αρκά, γιού του Λυκάονα, ήταν βασιλιάς της Τεγέας με κληρονομικά δικαιώματα στον θρόνο και είχε μετάσχει και στις δύο Υψίστης σημασίας Μυητικές Επιχειρήσεις του Ελληνισμού… τόσο στην Αργοναυτική Εκστρατεία για το Χρυσόμαλλο Δέρας, όσο και στο Κυνήγι του Καληδόνιου Κάπρου. Μυημένος λοιπόν στα Μυστήρια της Μέδουσας, ήταν σημαντικός σύμμαχος για τον Ηρακλή που τον ήθελε οπωσδήποτε στην ομάδα του. Δεδομένου ότι η κόρη του Κηφέως λεγόταν Αερόπη (και όχι Στερόπη-Λάμψη) και έσμιξε με τον ίδιο τον Άρη για να γεννηθεί ο Αέροπος (ο οποίος κατ’ άλλους ήταν γιος του Κηφέως), οι συνειρμοί είναι εντυπωσιακοί. Πόσο μάλλον αναλογιζόμενοι ότι μετά την νίκη επί των Λακεδαιμονίων του Ηρακλή και παρόλο της θλίψης του για τον χαμό της γενιάς του Κηφέα και των γιών του, ο αγαπημένος ήρωας της Ήρας–Παγωνιού γύρισε στην Τεγέα για να «γονιμοποιήσει» την Αύγη, αδελφή του νεκρού Κηφέα, για να συνεχιστεί η γενιά του Αλέου και να διαιωνιστεί το… DNA. O Τήλεφος (Φως από μακριά) της Αύγης (ή Άστρου της Αυγής), χτυπάει κάποια καμπανάκι στους πιο «μυημένους».
Αυτά λέει ο Μύθος, για την Κεφαλή της Γοργόνας, της γνωστής μας Μέδουσας, την οποία σκότωσε ο Βελλερεφόντης, ιππεύοντας τον Πήγασο. Μην ξεχνάμε ότι ο Βελλερεφόντης σχετίζεται ΑΜΕΣΑ με τις πρώτες αναφορές που έχουμε για την ύπαρξη Μυστικών Εταιρειών που οδηγούν στην Αδελφότητα του Παγωνιού και την γενεαλογία των Ηρώων που σχετίζονται με Αυτήν.

Αλλά μια στιγμή…

Εγκεφαλικά ημιθανείς, ψυχικά χλιαροί κι επίκαιροι

Για να γράψω ένα κείμενο πρέπει κάτι να μου συμβεί, κάτι που θα ταράξει για λίγο τοίζημα της καθημερινότητας.

Πιο έντονη επιθυμία, ανάγκη αδήριτη, προκαλεί η ψυχική αναταραχή. Η οργή και ο θυμός, η αγανάκτηση, η θλίψη, ο πόθος κι η ευτυχία, φτιάχνουν λέξεις και ιδέες που ζητούν να γραφτούν.

Αν ήμουν χορευτής θα τις χόρευα αυτές τις λέξεις, αλλά δυστυχώς με τον χορό ποτέ δεν τα πήγαινα καλά -γι’ αυτό και ζηλεύω τους χορευτές.

Το συναίσθημα, όταν το νιώθεις να φουσκώνει μέσα σου, πρέπει να το εκφράσεις. Ο Μπάιρον, ο ποιητής, όχι ο λόρδος, έλεγε ότι η ποίηση είναι η λάβα της ψυχής του. Αν δεν έγραφε θα γινόταν έκρηξη (παρεμπιπτόντως, ο Μπάιρον έχει διαγνωστεί απ’ τους μελετητές του ως διπολικός).

Όταν γράφεις γι’ αυτά που νιώθεις ησυχάζει λίγο η ψυχή σου, το θυμικό σου, σαν να βγαίνεις στο μπαλκόνι και να ουρλιάζεις ή να βρίζεις ή να φωνάζεις «αγαπώ την …»

Όταν μοιράζεσαι ξεφορτώνεσαι. Είτε μιλάς στον ψυχαναλυτή, στον εξομολογητή, στον φίλο, στον μπάρμαν, είτε όταν γράφεις στον τοίχο.

Αλλά πρέπει να νιώθεις για να έχεις κάτι να μοιραστείς.

~~

Άλλες φορές είναι η σκέψη που με οδηγεί στη γραφή. Κάποιες ιδέες που με προβληματίζουν. Γράφοντας ‘τες τις βάζω σε μια σειρά, καταφέρνω να τις κατανοήσω λίγο καλύτερα.

Τον προβληματισμό τον γεννούν τα βιβλία, οι όμορφες συζητήσεις με φίλους (όχι το κουτσομπολιό), οι ταινίες, τα τραγούδια και τυχαία περιστατικά.

Οι ιδέες, σε αντίθεση με τα συναισθήματα, δεν είναι τόσο πιεστικές. Δεν θα βγεις ποτέ στο μπαλκόνι να φωνάξεις: «Μήπως η ομοιότητα οδηγεί στην διαφοροποίηση;»

Εκτός κι αν σκεφτείς κάτι πραγματικά εντυπωσιακό, οπότε ίσως βγεις γυμνός στους δρόμους φωνάζοντας: «Εύρηκα!»

Ποιοι και γιατί συντηρούν τους Τζιχαντιστές;

Την επόμενη της 11/09/2001, η διεθνής κοινότητα κηρύττει τον πόλεμο στο ακραίο Ισλάμ. Όμως 16 χρόνια αργότερα και παρά την πίεση που δέχονται, οι τζιχαντιστές καταφέρνουν να ανανεώνουν τις γραμμές τους, συνεχίζοντας τα χτυπήματά τους ανά τον κόσμο.

Υπάρχουν πολλές θεωρίες για την ερμηνεία του παραπάνω φαινομένου. Κάποιες ενοχοποιούν συνολικά το Ισλάμ. Άλλες προβάλλουν τη φτώχια και την αμορφωσιά των ισλαμικών κοινωνιών. Τέλος κάποιες άλλες συνδέουν την τρομοκρατία με τα ψυχικά νοσήματα. Ωστόσο όλες αυτές οι θεωρίες είναι διάτρητες.

 Κάθε θρησκεία μπορεί να γνωρίσει βίαιη ερμηνεία, όπως συνέβη και με το χριστιανισμό. Π.χ η θανάτωση 4.500 Σαξόνων από τον Καρλομάγνο επειδή αρνήθηκαν να βαφτιστούν χριστιανοί, η σφαγή 30.000 προτεσταντών τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου κ.α. Σήμερα υπάρχουν χριστιανικές ομολογίες με παρόμοιο περιεχόμενο.

Π.χ εκκλησίες μορμόνων όπου επιτρέπεται η πολυγαμία και απαγορεύεται ο καφές κ.α. Παράλληλα αν η φτώχεια, η αμορφωσιά και οι ψυχικές διαταραχές, επαρκούσαν για την τέλεση τόσο αποτρόπαιων πράξεων, τότε ο κάθε άνθρωπος που ανήκει σε αυτές τις κατηγορίες θα έπρεπε να είναι φρικτός εγκληματίας. Αντίθετα όμως υπάρχουν πλούσιοι, μορφωμένοι και ψυχικά υγιέστατοι τζιχαντιστές.

Οι μαχητές του ISIS στα Toyota Hilux

Ο τζιχαντισμός είναι και αυτός μια ιδεολογία.

Αυτό όμως που μας αποκαλύπτει η κοινωνική επιστήμη για τις ιδεολογίες, είναι ότι υπάρχουν, μόνο εφόσον έχουν εμφανιστεί οι κοινωνικές δυνάμεις που έχουν συμφέρον από αυτές. 

Έτσι προκύπτει το ερώτημα η απάντηση του οποίου θα λύσει και τον προβληματισμό μας. Ποιες είναι οι κοινωνικές ομάδες που εξυπηρετούνται από το τζιχαντιστισμό και γι’ αυτό το λόγο τον συντηρούν;

• Σήμερα το ακραίο Ισλάμ είναι εργαλείο που αξιοποιείται στις αντιπαραθέσεις των μεγάλων δυνάμεων και των ισλαμικών κρατών. Χρησιμεύει στη συμμόρφωση ή την ανατροπή κυβερνήσεων, ενώ το χάος που προκαλεί και τα εγκλήματα που διαπράττει, λειτουργούν ως πρόσχημα για την επέμβαση ξένων δυνάμεων στα εδάφη άλλων χωρών.

Οι αντιπαραθέσεις αυτές είναι πρωτίστως οικονομικές. Μεταξύ άλλων αφορούν τον έλεγχο των υδρογονανθράκων, των αγορών, των ενεργειακών και εμπορικών δρόμων.

Ο Πάπας “αφορίζει” την όστια χωρίς γλουτένη αλλά όχι την μεταλλαγμένη

Δεν ξέρω αν ζούμε τα έσχατα των καιρών, αλλά σίγουρα ζούμε τα έσχατα του εγκεφάλου μας, καθώς αυτός έχει γίνει τελευταία ο κύριος στόχος όλων: εμπόρων πληροφόρησης, εμπόρων καλής υγείας, εμπόρων διατροφής, εμπόρων ιδεών, εμπόρων τρόμου και εμπόρων φρούδων ελπίδων…

Με την ανάπτυξη κατεργασμένων διατροφικών προϊόντων και ταχυφαγείων στη Δύση, αλλά και πολλών μεταλλαγμένων πρώτων υλών, εμφανίστηκαν και πολλά προβλήματα στην υγεία καθώς και παχυσαρκία. Η απάντηση στο πρόβλημα θα μπορούσε λογικά να είναι οι πολίτες να πιέσουν τις εταιρείες για καλύτερη παρασκευή προϊόντων και τις κυβερνήσεις για ορθότερους ελέγχους και αυστηρότερα μέτρα, μακριά από τους λομπίστες των εταιρειών.

Όμως ο δυτικός πολίτης της σήμερον δουλεύει μόνος του κι έτσι… την πατάει και μόνος του. Αντί να οργανωθεί, να πιέσει, να μποϊκοτάρει, να δείξει μαζικά τη δύναμη του, επιλέγει να μπει στο ίντερνετ ή να ενημερωθεί από έναν φίλο για to τι πρέπει να κάνει και τι πρέπει να φάει.

Εκεί, στον θαυμαστό κόσμο του ίντερνετ, όπου η πληροφόρηση με την παραπληροφόρηση στήνει καθημερινά όργιο, όπου η επιστήμη με την ψευδοεπιστήμη ζευγαρώνει ανώμαλα, όπου η εναλλακτική ενημέρωση μπορεί να αποδειχτεί χειρότερη της συστημικής και ακόμα πιο ελεγχόμενη, ο πολίτης της selfy που έχει ξεχάσει πως είναι να βγάζεις ομαδικές φωτογραφίες, θα επιλέξει τι πρέπει να κάνει.

Έχεις φούσκωμα; Νιώθεις κουρασμένος; Έχεις νευρολογικά συμπτώματα και νιώθεις ζάλη; Φλεγμονή, πρήξιμο ή πόνο στις αρθρώσεις, κακή διάθεση, άγχος, κατάθλιψη, ακόμα και οι εναλλαγές της διάθεσης; Ε τότε έχεις δυσανεξία στη γλουτένη. Μα ναι! απαντά ο selfy, που δεν αποχωρίζεται ποτέ το κινητό ή το τάμπλετ του,  δεν κλείνει μέρα νύχτα το wifi του, ενώ το κομπιούτερ μπορεί και να παίζει μέσα στο υπνοδωμάτιο πλάι στην τηλεόραση. Γιατί ΌΛΑ αυτά τα συμπτώματα, είναι  συμπτώματα ηλεκτρομαγνητικής δυσανεξίας και όχι γλουτένης!

Ποια τα οφέλη και τι συμβαίνει σ' έναν δίγλωσσο εγκέφαλο;

Έρευνα σε παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα πλαίσιο με δύο γλώσσες αναδεικνύει πλεονεκτήματα έναντι παιδιών που μεγαλώνουν σε ένα πλαίσιο με μία γλώσσα όχι μόνο σε αυξημένη εστίαση της προσοχής όσο και στη σκέψη. 

Τα ευρήματα σχετίζονται με τα δίκτυα δραστηριότητας του προμετωπιαίου φλοιού του εγκεφάλου, που κατευθύνουν τα υψηλότερα επίπεδα σκέψης και συνειδητότητας. 

Σε σύγκριση με τα μονόγλωσσα, σύμφωνα με το psychology now, τα δίγλωσσα παιδιά που εξετάστηκαν, τα οποία είχαν πέντε έως δέκα χρόνια έκθεσης σε δίγλωσσο περιβάλλον, παρουσίασαν υψηλότερες βαθμολογίες στη γνωστική ικανότητα στα τεστ και είχαν καλύτερη εστίαση προσοχής, επιλογή αποφάσεων, κριτική ικανότητα, αντίσταση στην απόσπαση προσοχής και ανταπόκριση στην ανατροφοδότηση. 

Η σχετική νευροαπεικόνιση (από τη σάρωση fMRI) σε αυτά τα παιδιά αποκάλυψε μεγαλύτερη δραστηριότητα στο δίκτυο του προμετωπιαίου φλοιού που οδηγούσε σε αυτό καθώς και σε άλλες εκτελεστικές λειτουργίες, (Bialystok, 2009, Kaushanskaya & Marian, 2007). 

Η αυξημένη αυτή ενεργοποίηση των εκτελεστικών λειτουργιών, στους εγκεφάλους των παιδιών που βρίσκονταν σε δίγλωσσα πλαίσια, εκτείνεται πέρα από τη πρόσληψη και προαγωγή της μετάφρασης της γλώσσας. Οι ισχυρές επιπτώσεις της νέας έρευνας αφορούν την δυναμική του εγκεφάλου, ενισχύοντας την αυξανόμενη δημιουργία δίγλωσσων πλαισίων. 

Τα δίκτυα που εμφανίζονται πιο ενεργά στους εγκεφάλους των δίγλωσσων παιδιών έχουν να κάνουν με τις εκτελεστικές λειτουργίες. Πρόκειται, όπω αναφέρει το Psychology now, για έναν αστερισμό γνωστικών ικανοτήτων που υποστηρίζουν τη συμπεριφορά προσανατολισμένη στους στόχους και περιλαμβάνει την κατεύθυνση της προσεκτικής εστίασης, την ιεράρχηση, τον προγραμματισμό, τον αυτοέλεγχο, τον ανασταλτικό έλεγχο, την κριτική ικανότητα, την εργασιακή μνήμη (τη διατήρηση και χρήση των πληροφοριών) και την ανάλυση. 

Τα Ομαδικα αθλητικά παιχνίδια με σφαίρα(μπάλα) στην Αρχαία Ελλάδα

Οι αρχαίοι Έλληνες έδιναν μεγάλη σημασία στο παιχνίδι και στο ρόλο του. Αφιέρωναν μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου τους σε ομαδικά παιγνίδια και σε αγώνες, στους δρόμους, τις αυλές των σπιτιών και είχαν πάντα σαν στόχο να υπάρχουν κανόνες και να τηρούνται.  Ο Πλάτωνας τόνιζε την ανάγκη να αφήνουν τα παιδιά να παίζουν ως τα έξη τους χρόνια, με όποια παιγνίδια ήθελαν και όπως ήθελαν, ενώ ο Αριστοτέλης συμβούλευε τους γονείς να δίνουν όσο γίνεται πιο πρωτότυπα παιγνίδια, για να αφοσιώνονται σ’ αυτά και να ενοχλούν λιγότερο και ταυτόχρονα να αναπτύσσουν δημιουργική φαντασία. Σφαίρα, η  μπάλα, το τόπι. 

Όπως και σήμερα παίζονταν πολλά παιγνίδια με την μπάλα. Κάποια που τα ονόμαζαν ουράνια σφαίρα και ήταν το πέταγμα της στον αέρα, απόρραξις που ήταν το χτύπημα της στον τοίχο ή στο έδαφος, επίσης άλλοι τρόποι παιξίματος ήταν: το χτύπημα της με κάποιο αντικείμενο (ξύλο ή ρακέτα),  το να σημαδέψει κάτι μ΄ αυτήν ή να την ρίξει μέσα σ΄ ένα αγγείο ή μια τρύπα. Όλες αυτές οι χρήσεις της μπάλας τις βρίσκουμε σε πολλά σημερινά παιγνίδια.

Μεγάλες εκπλήξεις επιφύλασσε η έρευνα για τα παιχνίδια που παίζονταν από τους αρχαίους Ελληνες και τους Βυζαντινούς. Μια απ' αυτές αφορά το ποδόσφαιρο, το οποίο δείχνει να έλκει την καταγωγή του από την Αρχαία Ελλάδα. Η έρευνα εντόπισε περίπου 150 σε μια διαδρομή 3.200 χρόνων -καταγράφονται στο υπό έκδοση βιβλίο του ερευνητή- συγγραφέα κ. Χρήστου Λάζου «Παίζοντας στο χρόνο», εκδ. Αίολος. 

Εντυπωσιακή είναι η διαπίστωση ότι αρκετά από αυτά παίζονται ακόμη και σήμερα στην Ελλάδα, στις αυλές των σχολείων και στα σπίτια με μικρές παραλλαγές, ίσως και άλλα ονόματα. Το σκάκι, το τάβλι, τα ζάρια, η τρίλιζα, η κούνια, το τσέρκι, πολλά παιχνίδια με μπάλα, οι κούκλες (πλαγγόνες, στην αρχαιότητα), οι οποίες θεωρούνται το πιο διαχρονικό παιχνίδι του κόσμου (ο Φοίβος και η Αθηνά των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004), τα ομοιώματα ζώων και αντικειμένων, τα παιχνίδια με τα ζώα, τα πουλιά ή τα έντομα είναι μερικά από εκείνα που έπαιζαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι, ενώ τα ζάρια ήταν ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια των Βυζαντινών -λαού και αυτοκρατόρων- που ποντάριζαν σ' αυτά περιουσίες ολόκληρες παρά τις ποινές που επέσυραν.

 Η πολύχρονη έρευνα του κ. Χρ. Λάζου, λοιπόν, έδειξε ότι η ομορφιά και φαντασία των αρχαιοελληνικών και βυζαντινών παιχνιδιών, τα οποία διακρίνονται τόσο για την ποικιλία τους όσο και για την πολυπλοκότητά τους, επέζησε στα σημερινά παιχνίδια. Ακόμη και το ποδόσφαιρο, ο βασιλιάς των σπορ, που σήμερα συναρπάζει και συγκινεί εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο έχει ρίζες στην αρχαία Ελλάδα. Τρανταχτή απόδειξη ότι οι αρχαίοι Ελληνες έπαιζαν ένα παιχνίδι που έχει άμεση σχέση με το σημερινό ποδόσφαιρο ή κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόδρομός του, το ανάγλυφο σε μαρμάρινη επιτύμβια λουτροφόρο λήκυθο του 4ου αιώνα π.Χ. η οποία βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Παριστάνει έναν γυμνό έφηβο, ο οποίος έχει εναποθέσει το ρούχο του πάνω σε μια στήλη και με μια ιδιαίτερη τεχνική κίνηση ισορροπεί στο δεξί του πόδι μια μεγάλη σφαίρα. Μπροστά του ένας δούλος παρακολουθεί με θαυμασμό και η όλη εικόνα θυμίζει έναν σημερινό πιτσιρικά που παρακολουθεί έναν ποδοσφαιριστή να κάνει επίδειξη δεξιοτεχνίας.

Τα Τέσσερα στοιχεία της Ύλης γη, νερό, αέρας, φωτιά και ο συμβολισμός τους στους αρχαίους πολιτισμούς

Τα Τέσσερα στοιχεία της Ύλης γη, νερό, αέρας, φωτιά και ο συμβολισμός τους στους αρχαίους πολιτισμούς 

Η θεωρία των 4 στοιχείων είναι μια απεικόνιση των καταστάσεων που μπορεί να υπάρξει η Ύλη. Σαν ύλη δεν εννοούμε την φυσική ύλη που βλέπουμε και που δίνει μορφή και υπόσταση σε όλα τα πράγματα, αλλά την πηγή αυτής.

Όπως ξέρουμε η ύλη είναι μια συμπυκνωμένη μορφή ενέργειας.

Υπάρχουν 7 είδη ενέργειας. 
Τα 4 πρώτα είδη (επίπεδα δόνησης) που είναι και τα μόνα που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος είναι η Νοητική, η Ψυχική, η Ενεργειακή και η Αντικειμενική. 

Το 5ο επίπεδο ενέργειας το αιθερικό, (Αιθέρας - Νους και Άγιος Λόγος Αδιαίρετος, και άϋλο Πυρ-ψυχή) μόλις τώρα αρχίζει να γίνεται αντιληπτό, ενώ τα δύο ανώτερα ξεφεύγουν αρκετά από την ανθρώπινη αντίληψη. (Φως και Ζωή).

Τα 4 λοιπόν είδη ενέργειας που αντιλαμβανόμαστε, ήταν γνωστά στους αρχαίους πολιτισμούς και συμβολίστηκαν με τα 4 γνωστά στοιχεία. Κάθε πολιτισμός και εποχή έδωσε ιδιαίτερη σημασία σε ένα η περισσότερα από αυτά, αναγάγοντάς το σε κυρίαρχο στοιχείο.

Κρισναμούρτι «Σημειώσεις»

Όλη η ζωή είναι επιλογές,μόνο στη μοναχικότητα δεν υπάρχει επιλογή.Επιλογή,οποιουδήποτε είδους,σημαίνει σύγκρουση.Στην επιλογή υπάρχουν αναπόφευκτα αντιθέσεις.Αυτές οι αντιθέσεις,εσωτερικές και εξωτερικές,γεννάνε σύγχιση και δυστυχία.Για να ξεφύγει κανείς από αυτή τη δυστυχία,κάνει να μοιάζουν οι θεοί,τα πιστεύω,ο εθνικισμός και η αφοσίωση σε διάφορα μοντέλα δραστηριότητας,σαν πραγματικές ανάγκες.Ξεφεύγοντας με αυτές τις κάνεις να αποκτήσουν πολύ μεγάλη σημασία,αλλά η φυγή είναι ο δρόμος της ψευδαίσθησης και τότε εμφανίζονται ο φόβος κι η ανησυχία.Ο δρόμος της επιλογής είναι ο δρόμος της θλίψης όπου ο πόνος δεν έχει τέλος.Η επιλογή,η εκλογή,θα υπάρχει πάντα όσο υπάρχει εκείνος που επιλέγει-που είναι η συσσωρευμένη μνήμη πόνου και ευχαρίστησης-και κάθε εμπειρία επιλογής,το μόνο που κάνει είναι να δυναμώνει τη μνήμη,που η αντίδρασή της γίνεται σκέψη και συναίσθημα.Η μνήμη έχει μόνο μερική σημασία,καθώς είναι φτιαγμένη για να αντιδρά μηχανικά κι αυτή η αντίδραση είναι η επιλογή.Δεν υπάρχει ελευθερία στην επιλογή.Διαλέγεις σύμφωνα με τον τρόπο που έχεις ανατραφεί,σύμφωνα με την κοινωνική,οικονομική και θρησκευτική  διαμόρφωσή σου.Η επιλογή δυναμώνει,χωρίς εξαίρεση,αυτή τη διαμόρφωση.Δεν υπάρχει φυγή από αυτή τη διαμόρφωση που μόνο γεννάει όλο και περισσότερα βάσανα.

Στα σταυροδρόμια της ζωής

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου

Ο  Σ. ήρθε αρκετά ανήσυχος, καθώς βρισκόταν μέσα σε μια πολύπλοκη κατάσταση όπου, όπως εξήγησε, είχε να διαλέξει ανάμεσα σε δύο τρόπους αντιμετώπισής της. Είχε φτάσει σ’ ένα σταυροδρόμι της ζωής του και ήταν αβέβαιος για το ποιο δρόμο θα έπρεπε να ακολουθήσει: Μπορούσε να παντρευτεί  και να ακολουθήσει μια καλλιτεχνική τάση που καλλιεργούσε μέσα του για κάποια χρόνια ή θα μπορούσε να πάει κάπου μακριά, να ζει ήσυχα, να μελετάει και να διαλογίζεται. Τι να κάνει, τι ήταν το πιο σωστό για εκείνον, ποια θα έπρεπε να είναι η επιλογή του;

Μετά από κάποια συζήτηση, σύντομα συνειδητοποίησε ότι κανείς δεν θα μπορούσε να διαλέξει γι’ αυτόν ή να τον βοηθήσει στην απόφασή του. Εάν κάποιος τον έπειθε να κάνει κάποια ιδιαίτερη επιλογή, όχι μόνο θα έπαυε να έχει την ευθύνη της, αλλά ίσως αργότερα και να μετάνιωνε νοιώθοντας  ότι εκείνο που είχε πειστεί να διαλέξει τον οδήγησε σε μια κατάσταση απουσίας της ολοκλήρωσής του και λοιπά. Έπρεπε να συνειδητοποιήσει  τη σημασία αυτού του πράγματος για τον ίδιο.

Αλλά γιατί έβαλε τον εαυτό του σε μια κατάσταση επιλογής; Ήταν το θέμα του ζήτημα επιλογής; Τι σημαίνει επιλογή;