«Footfalls echo in the memory
Down the passage which we did not take
Towards the door we never opened
Into the rose-garden. My words echo
Thus, in your mind.»
TS Eliot
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Έχω ζήσει 38 εαρινές ισημερίες ως τώρα. Με πολλή τύχη θα ζήσω άλλες τόσες, πριν περάσω σ” εκείνο το μέρος όπου καμιά αλλαγή δεν συμβαίνει.
Ή μήπως γίνομαι λυρικός; Το μόνο μέρος όπου δεν θα συνέβαινε τίποτα, καμιά αλλαγή, θα ήταν ένα παγωμένο σύμπαν, με άπειρη εντροπία.
Ας είμαστε προς στιγμή πραγματιστές, όσο κι αν μας πονάει: Ακόμα και μετά τον θάνατο μας ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει.
Μια παρηγοριά: Κάθε μόριο, κάθε άτομο απ” αυτό το σώμα που τώρα αποτελεί μια ολότητα, θα συνεχίσει να υπάρχει, ως μέρος κάποιας άλλης ολότητας ή θα περιφέρεται, μοναχικό κι ανάλαφρο, στη στρατόσφαιρα.
Δεν υπάρχει τέλος, μόνο αλλαγή.
Δεν υπάρχει θάνατος, μόνο παύση της συνείδησης.
Γι” αυτό άλλωστε τον ύπνο τον λένε αδελφό του θανάτου. Γιατί δεν υπάρχει συνείδηση. Οπότε κι ο θάνατος δεν είναι παρά ένας ατελείωτος ύπνος. Χωρίς όνειρα.