Πρόλογος
Φλεβάρης του 2015
Η
ψυχολογία του πληθυσμού σε όλη την Ελληνική επικράτεια έχει
μεταμορφωθεί μέσα σε λίγες μέρες ως δια μαγείας, από ένα πολιτικό
γεγονός. Οι εκλογές έφεραν την ανατροπή και για πρώτη φορά στα χρονικά
θα υπήρχε μια κυβέρνηση με αριστερές καταβολές. Ένα σαθρό και άρρωστο
καθεστώς που είχε επιβληθεί στη χώρα, από τους δανειστές και με την
άβουλη αποδοχή από μέρους των κυβερνώντων, βρέθηκε επιτέλους μακριά από
την εξουσία και οι πάτρωνες τους,
που όλα αυτά τα χρόνια, είχαν βρει τρόπο να κυβερνούν κινώντας τα
νήματα πίσω από την κουρτίνα, ξαφνικά βρέθηκαν δίχως τις μαριονέτες
τους. Ο λαός με την τόλμη του, βρήκε τον τρόπο να απαντήσει στους
δυνάστες του και να αναζητήσει νέους δρόμους να πορευτεί.
Μέσα
σε αυτό το κλίμα, μια ομάδα ανθρώπων θα είναι οι ήρωες της ιστορίας
μας. Θα είναι οι πρωταγωνιστές του πειράματος της Περικοπής. Ένα πείραμα
που θα προσπαθήσει να αποδείξει πως η δύναμη των ανθρώπων δεν έχει όρια
και αρκεί μια σπίθα για να ανάψει και πάλι η φλόγα της δημιουργίας. Η
ίσκα της ζωής δεν σβήνει, όσο υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να ζουν και
όχι να φυτοζωούν.
Ο
Τάσος Βέρνης κρατούσε στα χέρια του τις σελίδες από ένα άρθρο που
διάβασε στο διαδίκτυο και είχε σκοπό να το διαβάσει στην παρέα του. Ήταν
Κυριακή πρωί, όταν βρέθηκαν για το συνηθισμένο καφέ στ’ «Ανατολικό» της
Καλαμαριάς. Η παρέα των φίλων που εδώ και χρόνια κρατά κάποιες
συνήθειες παλιές, σαν σανίδα σωτηρίας στις ανατροπές της ζωής τους,
επαναστάτησε όταν άκουσε τα παρακάτω λόγια που διάβασε ο Τάσος, από το
άρθρο του Σαράντη Καργάκου, με τίτλο
«Το κηφηνείον η Ελλάς»
Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.
Διαφωνώ.
Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η εργασία.
Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά.