Του Κώστα Βαξεβάνη
Το μεγαλείο της Δημοκρατίας και ταυτόχρονα το αδύναμο σημείο της, είναι πως είναι υποχρεωμένη να ανέχεται και μερικές φορές να γεννά, αυτούς που θα την αναιρέσουν. Ακόμη και τους φασίστες. Ένα τσούρμο νεοναζί, τηλεοπτικώς λεβεντογεννημένοι, κλαψουρίζουν προσπαθώντας να βρουν όλα εκείνα τα όπλα που παρέχει η Δημοκρατία για να διευκολυνθούν και να ξεπλυθούν. Τη Δημοκρατία που χλευάζουν και θέλουν να αναιρέσουν.
Είναι αναμφίβολα μια πρόκληση, το να σκεφτεί κάποιος, πως η Δημοκρατία οφείλει να αναστείλει ακόμη και λειτουργίες της προκειμένου να αντιμετωπίσει αυτούς που την επιβουλεύονται. Φαντάζει ακόμη και δίκαιο, να κάνει εκπτώσεις, για να τιμωρήσει αποτελεσματικά τους εγκληματίες.
Αυτό έχει δύο κινδύνους. Ο πρώτος είναι να ξεχάσουμε πως πίσω από όλο αυτό το μόρφωμα υπάρχουν κοινωνικές συνθήκες, οικονομικές και πολιτικές που έφεραν αυτό το αποτέλεσμα. Τρύπες δηλαδή στην ίδια τη Δημοκρατία. Το δεύτερο είναι πως όταν η Δημοκρατία γίνεται ala carte, αυτός που θα την πληρώσει είναι η ίδια η Δημοκρατία.
Αυτό έχει δύο κινδύνους. Ο πρώτος είναι να ξεχάσουμε πως πίσω από όλο αυτό το μόρφωμα υπάρχουν κοινωνικές συνθήκες, οικονομικές και πολιτικές που έφεραν αυτό το αποτέλεσμα. Τρύπες δηλαδή στην ίδια τη Δημοκρατία. Το δεύτερο είναι πως όταν η Δημοκρατία γίνεται ala carte, αυτός που θα την πληρώσει είναι η ίδια η Δημοκρατία.
Ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ως νομοπαρασκευαστής και νομομαγειρευτής, είναι έτοιμος να προσφέρει στην κοινή γνώμη «νομικές» λύσεις για να μας σώσει από τη Χρυσή Αυγή. «Γιατί όχι;» θα πουν κάποιοι. Ας κάνει και έναν νόμο για καλό.




