
Η αλματώδης αύξηση των διαζυγίων υπογραμμίζει την παράδοξη επιτυχία του γάμου από έρωτα από τον οποίο περιμένουμε πληρότητα και ηδονή και τον οποίο δεν διστάζουμε να διαλύσουμε με την πρώτη δυσκολία, την πρώτη ρωγμή.
Αντιθέτως, ο γάμος από συνοικέσιο δεν προκαλεί αυταπάτες: ο κίνδυνος της απογοήτευσης είναι μικρός.
Αντιθέτως, ο γάμος από συνοικέσιο δεν προκαλεί αυταπάτες: ο κίνδυνος της απογοήτευσης είναι μικρός.
Όπως είδαμε, οι γυναίκες φεύγουν πρώτες όταν ο γάμος βρίσκεται σε κρίση, ακόμα κι όταν ο χωρισμός σημαίνει απότομη μείωση των εισοδημάτων και, μετά τα πενήντα, κίνδυνο απομόνωσης.
Φαίνεται παράξενο το ότι άνθρωποι με προνόμια και άνεση αποφασίζουν, κόντρα στα στοιχειώδη συμφέροντά τους, για λόγους αξιοπρέπειας ή κούρασης, να τα εγκαταλείψουν όλα και να ξαναρχίσουν από το μηδέν.
Η τραγωδία μερικών χωρισμών: θέλουμε να ξαναδοκιμάσουμε την τύχη μας, χορεύουμε στο χείλος της αβύσσου, θυσιάζουμε την εύθραυστη ευτυχία μας στα χέρια ενός αγνώστου που μας σαγηνεύει.
Τρελή απόλαυση της καταστροφής, πλην όμως προτιμότερη από τους θλιβερούς συζύγους που ζουν κάτω από την ίδια στέγη, έχοντας αναπτύξει αλλεργία ο ένας στον άλλον, επειδή δεν έχουν τα χρήματα για να νοικιάσουν ξεχωριστά διαμερίσματα.
















