Ο διχασμός στην Τουρκία είναι μεταξύ πόλεων και επαρχίας. Συνέβη όμως κι αλλού.
Γράφει ο Στέλιος Μπαμιατζής
Η Τουρκία εμφανίζει εικόνα διχασμένης κοινωνίας. Από τη μία πλευρά έχουμε τους φανατικούς οπαδούς του Ερντογάν, από την άλλη τους φιλοευρωπαίους που είναι, κατά την κοινή σκέψη, πιο "δημοκράτες". Άλλωστε το είδαμε και στις εικόνες από τα εκλογικά κέντρα (Reuters) την αντίθεση των "δύο κόσμων".
Κι όμως, αυτή η αντίληψη μπορεί να οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα, καθώς ο τουρκικός διχασμός δεν είναι αυστηρά πολιτικός, αλλά και γεωγραφικός και δημογραφικός. Οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων, οι οποίοι έχουν ανώτερο εισόδημα και καλύτερη μόρφωση παραμένουν κεμαλικοί. Αντίθετα, οι κάτοικοι της επαρχίας είναι σαφώς φτωχότεροι, με λιγότερες παραστάσεις και με τεράστια κενά στην εκπαίδευση. Αυτοί είναι οι πολίτες οι οποίοι έλκονται από τις λαϊκίστικες και εθνικιστικές φωνές του Ερντογάν.
Αντίστοιχο φαινόμενο υπήρξε πολύ πρόσφατα σε Βρετανία και ΗΠΑ, όπου όπως στην Τουρκία, οι κάτοικοι της περιφέρειας διαφοροποιούνται από τους αντίστοιχους των μεγάλων πόλεων και δη των μητροπόλεων. Το Λονδίνο για παράδειγμα, δεν ψήφισε Brexit.
Η Χίλαρι Κλίντον ψηφίστηκε μαζικά στη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες και το Σαν Φραντσίσκο. Στον αντίποδα, τον Τραμπ υπερψήφισαν η περιφέρεια και ο μέσος ημιαστός, βλέπε Μίσιγκαν και Δυτική Βιρτζίνια.
Σε έναν παράλληλο βίο, ο τούρκος πρόεδρος είδε όχι μόνο την πιο "ευρωπαϊκή" Κωνσταντινούπολη αλλά και την Άγκυρα να του γυρίζουν την πλάτη. Το ίδιο έγινε και στη Σμύρνη. Κέρδισε χάρη στην "οπισθοδρομική" επαρχία.
Ο διχασμός των κατοίκων των πόλεων με εκείνους της περιφέρειας δεν είναι απλό πράγμα.
Γράφει ο Στέλιος Μπαμιατζής
Η Τουρκία εμφανίζει εικόνα διχασμένης κοινωνίας. Από τη μία πλευρά έχουμε τους φανατικούς οπαδούς του Ερντογάν, από την άλλη τους φιλοευρωπαίους που είναι, κατά την κοινή σκέψη, πιο "δημοκράτες". Άλλωστε το είδαμε και στις εικόνες από τα εκλογικά κέντρα (Reuters) την αντίθεση των "δύο κόσμων".
Κι όμως, αυτή η αντίληψη μπορεί να οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα, καθώς ο τουρκικός διχασμός δεν είναι αυστηρά πολιτικός, αλλά και γεωγραφικός και δημογραφικός. Οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων, οι οποίοι έχουν ανώτερο εισόδημα και καλύτερη μόρφωση παραμένουν κεμαλικοί. Αντίθετα, οι κάτοικοι της επαρχίας είναι σαφώς φτωχότεροι, με λιγότερες παραστάσεις και με τεράστια κενά στην εκπαίδευση. Αυτοί είναι οι πολίτες οι οποίοι έλκονται από τις λαϊκίστικες και εθνικιστικές φωνές του Ερντογάν.
Αντίστοιχο φαινόμενο υπήρξε πολύ πρόσφατα σε Βρετανία και ΗΠΑ, όπου όπως στην Τουρκία, οι κάτοικοι της περιφέρειας διαφοροποιούνται από τους αντίστοιχους των μεγάλων πόλεων και δη των μητροπόλεων. Το Λονδίνο για παράδειγμα, δεν ψήφισε Brexit.
Η Χίλαρι Κλίντον ψηφίστηκε μαζικά στη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες και το Σαν Φραντσίσκο. Στον αντίποδα, τον Τραμπ υπερψήφισαν η περιφέρεια και ο μέσος ημιαστός, βλέπε Μίσιγκαν και Δυτική Βιρτζίνια.
Σε έναν παράλληλο βίο, ο τούρκος πρόεδρος είδε όχι μόνο την πιο "ευρωπαϊκή" Κωνσταντινούπολη αλλά και την Άγκυρα να του γυρίζουν την πλάτη. Το ίδιο έγινε και στη Σμύρνη. Κέρδισε χάρη στην "οπισθοδρομική" επαρχία.
Ο διχασμός των κατοίκων των πόλεων με εκείνους της περιφέρειας δεν είναι απλό πράγμα.
















