Πληθώρα άρθρων ξεχύνεται τον τελευταίο καιρό με θέμα την κατάθλιψη. Με αφετηρία ίσως τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις των τελευταίων ετών, τα ποσοστά επιρροής αυτής της διαταραχής έχουν αυξηθεί δραματικά. Δυστυχώς όμως, η αντιμετώπιση αυτής της πάθησης από την πλειονότητα πραγματοποιείται με τη λήψη φαρμάκων (φαρμακοθεραπεία), εφόσον αποτελούν γρήγορη και φθηνή λύση (σε σχέση με την ψυχοθεραπεία), ενώ αρκετά άτομα μένουν αδιάγνωστα καθώς αποφεύγουν την επαφή με ειδικό.
Το πρόβλημα με αυτού του είδους την αντιμετώπιση, είναι ότι οι άνθρωποι που μένουν αδιάγνωστοι χειροτερεύουν αναπτύσσοντας περισσότερες (και συνήθως πιο σοβαρές) διαταραχές, ενώ εκείνοι που μπαίνουν σε φαρμακευτική αγωγή χωρίς να επισκέπτονται τακτικά ειδικό, δεν καταφέρνουν σχεδόν ποτέ να σταματήσουν τα φάρμακα χωρίς να μπουν σε πλήρη ψυχολογική αποσύνθεση. Τέτοιοι τρόποι αντιμετώπισης οδηγούν στο "θάνατο" της ψυχολογικής και -σύντομα αρκετά- σωματικής υγείας, γεγονός άκρως σημαντικό.
Εξίσου σημαντικό για εμάς τους ειδικούς, είναι να κατανοήσουμε ότι το κάθε άτομο χρειάζεται χώρο και χρόνο, έτσι ώστε να συνειδητοποιήσει την ύπαρξη ενός ψυχολογικού προβλήματος και στη συνέχεια να προβεί στην αναζήτηση βοήθειας για την επίλυση του.
Ως αποτέλεσμα, μια εξαιρετικά απλοποιημένη γραμμή θεραπείας της ψυχικής διαταραχής θα μπορούσε να θεωρεί η εξής:
α. εκδήλωση συμπτωμάτων,
β. παραχώρηση χώρου και χρόνου για τη συνειδητοποίηση της ύπαρξης των συμπτωμάτων,
γ. συνειδητοποίηση και αποδοχή συμπτωμάτων από το άτομο ως ψυχική ανισορροπία,
δ. αναζήτηση βοήθειας από ειδικό.
Ακολουθώντας λοιπόν αυτού του είδους τη φιλοσοφία και τα βήματα, δημιουργείται ένα "κενό", μεταξύ της στιγμής που ο ενδιαφερόμενος θα συνειδητοποιήσει ότι η ψυχική του υγεία βρίσκεται σε ανισορροπία, και της στιγμής που θα αποφασίσει να δει έναν ειδικό για να επιλύσει το θέμα του. Θεωρώ ότι είναι σημαντικό, αυτό το “κενό” να γεμίσει με βοηθητικούς μηχανισμούς και θετική προσπάθεια, αντί με ενοχές και κριτική προς τον εαυτό μας.
Με αποστολή λοιπόν την κάλυψη αυτού του κενού, θα ήθελα να παραθέσω μια λίστα με πρακτικές που έχω διαπιστώσει πως βοηθούν στην αντιμετώπιση των πρώιμων συμπτωμάτων της κατάθλιψης, όπως είναι η μελαγχολική διάθεση, η δυσκολία στον ύπνο, η μειωμένη ενέργεια, η δυσκολία συγκέντρωσης, οι πόνοι στο σώμα και η οξυθυμία. Οι πρακτικές αυτές μπορούν να προσφέρουν μια ανάσα, μέχρι να βρεθεί το θάρρος να αναζητηθεί η βοήθεια ενός ειδικού για την πλήρη αντιμετώπιση και θεραπεία της διαταραχής.
Πρακτικές Αντιμετώπισης πρώιμων συμπτωμάτων κατάθλιψης
1. Βίωσε τα συναισθήματά σου αντί να τα πολεμάς.
Αυτή είναι και η απαρχή πολλών ψυχολογικών προβλημάτων: θάβουμε τα συναισθήματά μας αντί να τα βιώνουμε. Την επόμενη φορά που θα νιώσεις θλίψη, κλάψε. Μην το αγνοήσεις, μην αφήσεις τη στιγμή να περάσει. Αν είσαι με κόσμο, φρόντισε όταν γυρίσεις σπίτι να βάλεις ένα βίντεο ή ένα τραγούδι που σε συγκινεί και να κλάψεις. Δεν χρειάζεται να ξέρεις γιατί κλαις, ούτε να το κρίνεις. Απλώς άσε επιτέλους τον εαυτό σου να εκφραστεί. Όσο τον κρατάς φυλακισμένο να μη νιώθει, τόσο θα βυθίζεται στη θλίψη του και θα σε σέρνει μαζί του.
2. Κάνε μια λίστα με τους λόγους που είσαι ευγνώμων στη ζωή σου.