
Από το 2012 και πέρα, οι χρονιές που διαδέχονταν η μία την άλλη ήταν μια ελαφριά «σπρωξιά» της ανθρωπότητας προς την πνευματική της ωρίμανση…
Κάποιος που βλέπει μόνο τα φαινόμενα θα μπορούσε να τις χαρακτηρίσει δύσκολες χρονιές, γεμάτες αντιξοότητες, φτώχεια και χάος…
Όμως είναι όπως στην Ζωή μας, όταν εγκαταλείπουμε την εφηβεία και αναγκαζόμαστε εκ των συνθηκών να ωριμάσουμε και να αναλάβουμε προσωπικές ευθύνες. Να βγούμε στην Ζωή και να δημιουργήσουμε τις δικές μας προϋποθέσεις ανάπτυξης σε όλα τα επίπεδα…
Και είναι δύσκολο αυτό το διάστημα της ωρίμανσής μας, μαθημένοι να στηριζόμαστε στους άλλους και να βρίσκουμε ασφάλεια και προστασία κοντά τους…
Και είναι δύσκολο αυτό το διάστημα της ωρίμανσής μας, μαθημένοι να στηριζόμαστε στους άλλους και να βρίσκουμε ασφάλεια και προστασία κοντά τους…
Το σίγουρο είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν θέλουν να εγκαταλείψουν την ασφάλεια και την προστασία που μας παρέχει ένα «λιμάνι» …Ίσως να μην μας δόθηκαν και τα κατάλληλα όπλα για να το κάνουμε... Μας βόλεψαν οι συνθήκες περισσότερο από όσο τις χρειαζόμαστε, ώστε η συναισθηματική μας ωριμότητα να είναι ένας δύσκολος και επίπονος δρόμος, πόσο μάλλον η πνευματική μας ωριμότητα, εγκαταλελειμμένη κι αυτή σε μία θρησκεία, σε ένα θεό, σε μία αμφιβόλου ποιότητας πίστη…
Τα όπλα μας είναι ανίσχυρα πια να μας βοηθήσουν… Το «καράβι» μας το έλυσαν οι άνεμοι και έκαναν την δουλειά που οφείλαμε να κάνουμε εμείς… Βρεθήκαμε μεσοπέλαγα… Και όταν βρίσκεσαι στην μέση του πελάγους, δεν σε σώζουν οι προσευχές μόνο… Ή πιάνεις το τιμόνι και οδηγείς το καράβι σου ή το ρίχνεις σε ξέρα… (και υπάρχουν πάρα πολλές)…
Και εδώ δεν μετράει το «μα δεν ξέρω να οδηγώ ένα καράβι»… Ήρθαμε εδώ για να μάθουμε…
Και εδώ δεν μετράει το «μα δεν ξέρω να οδηγώ ένα καράβι»… Ήρθαμε εδώ για να μάθουμε…








