Για εκατόν πενήντα περίπου χρόνια, στο ελλαδικό κρατίδιο η κυρίαρχη αντίληψη για την ελληνικότητα, η αυτογνωσία και αυτοεκτίμηση των Ελλήνων, ταυτιζόταν με το ιδεολόγημα που είχε επινοηθεί τον μεσαίωνα στη μετα – ρωμαϊκή Δύση: Ότι η Αρχαία Ελλάδα τέλειωσε ιστορικά με το κλείσιμο των Φιλοσοφικών Σχολών της Αθήνας από τον Ιουστινιανό (529 μ.Χ.), η φιλοσοφία ξέπεσε σε θεολογία (δηλαδή σε δογματικό ιδεολογικό σύστημα βασισμένο σε αναπόδεικτες a priori παραδοχές) και μάλιστα παραχαραγμένη από τις πλάνες των Γραικών...
Τη φιλοσοφία και την Τέχνη των Ελλήνων προσοικειώθηκε η Μεσαιωνική Δύση, αρχικά με τον Σχολαστικισμό, και στη συνέχεια καλλιέργησε το πρόσλημμα αναπτύσσοντας δυναμικά και διαδοχικά ρεύματα αρχαιολατρίας (Ουμανισμό, Νεοκλασικισμό, Διαφωτισμό). Δημιούργησε και προώθησε τις «κριτικές εκδόσεις» των κλασσικών αρχαιοελληνικών κειμένων, πλήθος πανεπιστημιακών εδρών εξειδικευμένων σε κάθε πτυχή της ελληνικής αρχαιότητας, καθολίκευσε τη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η νεοκλασική αρχιτεκτονική έγινε ο καθιερωμένος ρυθμός για τα δημόσια κτήρια στη Δυτική Ευρώπη και στις ανά τον κόσμο αποικίες της: ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία.
Στην κοινωνία του ελλαδικού κρατιδίου, από την ίδρυσή του ως σήμερα, όλα τα παραπάνω συμπτώματα εδραίωσαν ως αυτονόητη την πεποίθηση ότι είναι «ελληνικές» οι ρίζες του παγκοσμιοποιημένου σήμερα πολιτισμικού «παραδείγματος» της Δύσης (ότι «οι Έλληνες τους δώσαμε τα φώτα»). Στη νοο – τροπία της πολιτικής και «πνευματικής» ηγεσίας του κρατιδίου, στη ρητορική εκφορά της επίσημης κρατικής ιδεολογίας, στα αναλυτικά προγράμματα της σχολικής εκπαίδευσης, στη γλώσσα με την οποία αυτοκαθορίζονται οι θεσμοί (Ακαδημία Αθηνών, πανεπιστήμια, κλήρος, Ένοπλες Δυνάμεις) η «συγγένεια» της σύγχρονης Ελλάδας με τη Δύση, χάρη στην κοινή άντληση πολιτισμικής ταυτότητας από την κλασσική αρχαιότητα, εμφανίζεται σαν αναντίρρητα αποδεκτή βεβαιότητα.