Αντώνης Σταυρόπουλος
Πολλά έχουν γραφεί για τον Περσέα και την Ανδρομέδα.
Σήμερα φίλοι μυθολόγοι, θα κοιτάξουμε τον «μύθο» και από μία άλλη προοπτική…
Χιλιάδες χρόνια πίσω…Στα βάθη της Ελληνικής Προϊστορίας…
Γεγονότα, πρόσωπα και άθλοι μεταφερόμενοι από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά, κάπου οι λεπτομέρειες ξεθώριαζαν και μέσα από την καταχνιά του ονείρου, ο αφηγητής πρόσθετε τις δικές του εξηγήσεις, τα δικά του χρώματα και δοξασίες, καταλήγοντας σε αυτό που λέμε «Μυθολογία» που γίνεται «Μυθιστορία» όταν συνδυαστεί με ευρήματα - δηλαδή ιστορία κρυμμένη πίσω από τον μύθο.
Στα χρόνια εκείνα τα παλιά, όπου οι καταστροφές δεν άφησαν γραπτά μνημεία για την αποτύπωση των γεγονότων, παρά μόνο τις μνήμες σ΄ένα λαό ρομαντικό, ευαίσθητο, ευφάνταστο, με ιδανικά, και αξίες ηθικές…
Ο προπάτορας Δαναός, είχε μια θυγατέρα, την Υπερμνήστρα. Πρό-γιαγιά της ήταν η Ιώ, που έφερε στον κόσμο τα παιδιά της με τη «συνδρομή» του ερωτιάρη Δία. Η δισέγγονη λοιπόν της Ιούς, η Υπερμνήστρα πήρε για σύζυγο τον Λυγκέα. Γυιός αυτών των δυό, ο Ακρίσιος.
Ο τελευταίος είχε την τύχη να βασιλέψει στο Άργος της Πελοποννήσου.
Ο Ακρίσιος δεν ευτύχησε να έχει αποκτήσει διάδοχο του θρόνου του. Απέκτησε όμως μια κόρη ακριβοθώρητη που όμοιά της δεν είχε δεί ο τότε κόσμος: -την Δανάη!
Μεγάλωνε και άνθιζε η Δανάη κι όλο και ομόρφαινε…
Ο Ακρίσιος, θέλοντας να μάθει τα μελλούμενα για την διαδοχή του θρόνου του, προσέφυγε στο μαντείο των Δελφών…
Αλίμονο, φίδια τον ζώσαν με τον χρησμό που πήρε:- Θα αποκτούσε εγγονό, κι αυτός θα κατακτούσε δόξα μεγάλη που θα σκίαζε τον Ακρίσιο, αλλά το χειρότερο ήταν ότι ο ίδιος, θα γνώριζε τον θάνατο, ακριβώς από το χέρι αυτού του εγγονού του!
Πανικοβλημένος ο Ακρίσιος και με το σαράκι της ζήλειας μέσα του, θέλησε να αφαιρέσει από την κόρη του Δανάη τη δυνατότητα να παντρευτεί και να τεκνοποιήσει..
Έκτισε λοιπόν μια φυλακή επτασφράγιστη, ένα υπόγειο θάλαμο με χάλκινους τοίχους κι έκλεισε μέσα τη Δανάη μαζί με την τροφό της, δίνοντας οδηγίες αυστηρές για την τέλεια απομόνωσή τους…
«Υπό γήν, θάλαμον καταστευάσας χάλκεον την Δανάην εφρούρει…» (Απολλόδωρος Β-4).
Τέτοια ομορφιά φυλακισμένη, μακριά από μάτι ανθρώπινο, όχι όμως και από το μάτι του πανταχού παρόντα Διός!