Ο ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΗΤΑΝ ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ

Την πρώτη φορά μετά την γερμανική κατοχή φωταγωγήθηκε η Ακρόπολη στις 23 Μαϊου το 1946. Ένα εκατομμύριο σχεδόν Έλληνες υποδέχθηκαν σαν ήρωα τον Κύπριο Στέλιο Κυριακίδη που ένα μήνα πριν είχε τερματίσει πρώτος στον Μαραθώνιο της Βοστώνης. Μία ιστορία έτοιμο σενάριο για κινηματογραφική ταινία.

Ένας απροπόνητος για πέντε χρόνια δρομέας μεγάλων αποστάσεων, πετσί και κόκκαλο από την πείνα, πούλησε την ηλεκτρική κουζίνα του, το ραδιόφωνο και ό,τι άλλο για τα έξοδά του ταξιδιού του από την Αθήνα στην Αμερική. Σαν τους προσκυνητές της Παναγίας της Τήνου ταμένος ήταν αυτός στον μαραθώνιο της Βοστώνης, όπου είχε τρέξει προπολεμικά, το 1938, και είχε εγκαταλείψει. Δεν είχε, λες, άλλο σκοπό στη ζωή του παρά να ξανατρέξει, μάλιστα στα 50 χρόνια του Μαραθωνίου της Βοστώνης, για να τερματίσει πρώτος.

Νίκησε στο μαραθώνιο της Βοστώνης ο Κυριακίδης και οι Αμερικάνοι τον αποκάλεσαν ''απόγονο του Φειδιππίδη'' και του πρόσφεραν χρήματα να γίνει επαγγελματίας αθλητής 
αλλά και ηθοποιός στο Χόλυγουντ. Παρέμεινε στις ΗΠΑ για λίγες μέρες, να μαζέψει λεφτά και ό.τι άλλο. Ο εφοπλιστής Λιβανός διέθεσε δυο πλοία για να μεταφέρουν είδη πρώτης ανάγκης, τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα. Ήταν το ''πακέτο Κυριακίδης'' από την Αμερική στην φτωχή Ελλάδα.

ΑΤΛΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΚΛΩΝΟΙ

Μετά την καταστροφή της Λεμουρία;, ή Μουν που προϋπήρχε της Ατλαντίδας χιλιάδες χρόνια πριν, υπήρχε ένας συνολικός αριθμός ατόμων που επιθυμούσαν την μεταμόρφωση του πλανήτη στις ανώτερες σφαίρες Σοφίας και Γνώσης και υπήρχαν και αυτοί που ήθελαν να καταστρέψουν ολοσχερώς τον πλανήτη Γη πυκνώνοντάς τον μέσα στη βαριά ύλη. Σκοπός των δεύτερων ήταν να μην αφυπνιστεί το ανθρώπινο είδος και φτάσει στην προηγούμενη “ενεργειακή κατάσταση”.

Εκείνοι που συνέχιζαν το σχέδιο επιβουλής τους ενάντια στην ανθωπότητα, δημιούργησαν την Ατλαντίδα. Οι Άτλαντες ξεκίνησαν την παραγωγή κλώνων οι οποιοί άρχισαν να παρενοχλούν τους κατοίκους της Ιωνίας και πολλαπλασιάζονταν με τους ανθρώπους. οι άνθρωποι που γεννιόντουσαν από αυτή την ένωση είχαν Τυφλή Υπακοή στο καθήκον και Υποταγή στην εξουσία.... Την τυρρανική εξουσία.

για να ελέγξουν τους Κλώνους τους οι Άτλαντες δημιούργησαν ένα ισχυρό μαγνητικό πεδίο με το κωδικό όνομα ΚΡΟΝΟΣ. Λειτουργούσε με ένα δίκτυο Κρυστάλλων σε όλη την επιφάνεια της Γης με το οποίο άρχισαν να ελέγχουν τα πάντα. Οι τότε Αθηναίοι γνωρίζοντας για τα σχέδια των Ατλάντων προσπαθούσαν να δημιουργήσουν ένα δικό τους σύστημα ασφαλείας και προστασίας, τον οποίο όμως απενεργοποιόταν από το σύστημα ΚΡΟΝΟΣ. Στο τέλος οι Αθηναίοι κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα πιο ισχυρό πεδίο από αυτό των Ατλάντων με κωδικό όνομα ΔΙΑΣ.

Εσύ αξίζεις να αγαπηθείς;

Θερμή σύσταση: Για να γίνει λίγο πιο διαδραστικό αυτό το άρθρο, προτείνεται πριν το διαβάσετε να απαντήσετε μόνοι σας στην παρακάτω ερώτηση: Τί θεωρείτε πως πρέπει να κάνετε για να αγαπηθείτε - τί καθορίζει την αξία σας για αποδοχή και αγάπη από τους άλλους;

Πίνακας του Leonid Afremov

Πρόσφατα, ζήτησα από μία κοπέλα που βλέπω στα πλαίσια της συμβουλευτικής να μου εξηγήσει πως λειτουργεί η αγάπη. Της ζήτησα να μου διευκρινίσει τι θεωρεί πως πρέπει να κάνει κανείς για να αξίζει να αγαπηθεί. Ο ορισμός που μου έδωσε ήταν και η έμπνευση γι' αυτό το άρθρο. 

Μου εξήγησε πως για να σε αγαπήσουν, πρέπει να προσφέρεις - το αν αξίζεις να αγαπηθείς έγκειται στο ποσοστό αγάπης που εσύ θα προσφέρεις, στον χρόνο που θα αφιερώσεις στον άλλον, και στο κατά πόσο ο άλλος θα θεωρήσει πως είσαι σωστός/καλός μαζί του. 

Φαινομενικά, αυτός ο ορισμός θα θεωρηθεί ιδανικός από πολλούς εφόσον διακατέχεται έντονα από το στοιχείο της αυταπάρνησης και της δοτικότητας. Άλλωστε, έτσι μας έχει εκπαιδεύσει να σκεφτόμαστε η κοινωνία μας: Ο καλός άνθρωπος βάζει τις ανάγκες του σε δεύτερη μοίρα και τρέχει για να ικανοποιήσει τους άλλους. Οτιδήποτε παρεκκλίνει από αυτό το πρότυπο θεωρείται εγωιστικό και εγωκεντρικό. Αυτό βεβαίως έρχεται σε αντίφαση με το δυτικό πρότυπο το οποίο ταυτοχρόνως υποστηρίζει την ατομικότητα η οποία καταλήγει πολλές φορές να μας οδηγεί κατευθείαν προς τον εγωκεντρισμό. Επομένως, όπως και να πράξει κάνεις, είναι λάθος! Λογική η έκβαση, λοιπόν, το να διακατέχεται κάποιος συνεχώς από τύψεις. Εάν θέλω να είμαι καλός άνθρωπος θα πρέπει να απαρνηθώ τις δικές μου ανάγκες, ενώ αν θέλω να είμαι επιτυχημένος, αυτομάτως είμαι κακός άνθρωπος γιατί κοιτάζω (και) τον εαυτό μου. 

Η αποτυχία της κοινωνίας μας έγκειται στο ότι δε μας έχει, ή μάλλον επιλέγει να μην μας διδάξει πως υπάρχει μέση λύση. Η φροντίδα προς τον εαυτό δεν είναι συνώνυμο του εγωκεντρισμού. Συγχρόνως, η δοτικότητα δεν χρειάζεται να ισούται της αυταπάρνησης και ούτε μας κάνει αυτόματα αγίους. 

Η "απόρριψη" δεν υφίσταται - είναι ΜΥΘΟΣ!

     Πολλά από τα άτομα με τα οποία έχω δουλέψει ως ψυχοθεραπεύτρια συμβαίνει να τα απασχολεί το ζήτημα της απόρριψης, ή καλύτερα η έννοια της αποδοχής. Ανησυχούν μήπως απορριφθούν από τον σύντροφό, τους φίλους, τους γονείς, το αφεντικό τους κτλ… Αυτός ο φόβος τους καταβάλλει τόσο έντονα που οι ενέργειές τους γίνονται με κριτήριο την εξασφάλιση της αποδοχής των προαναφερθέντων. Ο αυτοσεβασμός και τα προσωπικά όρια του καθενός συχνά χάνονται στην προσπάθεια ικανοποίησης αυτού του κριτηρίου. Η ισοπεδωτική απαξίωση των προτιμήσεων και των επιθυμιών ενός ανθρώπου από τον ίδιο κρίνεται ως «υποχώρηση». Η αυταπάρνηση και η αφιέρωση της ζωής του στην υπηρεσία των άλλων σε βάρος των αναγκών του ονομάζεται «αλτρουισμός». Το να πνίγει κάποιος τα αληθινά συναισθήματά του θεωρείται «ενσυναίσθηση». Πόσο ωραίο είναι πράγματι να θυσιάζει κάποιος τον εαυτό του στο βωμό της αποδοχής…

     Είναι ενδιαφέρον και παράλληλα προκαλεί ιδιαίτερη σύγχυση, το γεγονός ότι όλα τα παραπάνω συμβαίνουν τελικά μάταια. Η έννοια της απόρριψης στην πραγματικότητα δεν υφίσταται! Αυτό που αποκαλούμε απόρριψη είναι μύθος! Η ύπαρξη της συγκεκριμένης έννοιας έγκειται στην αντίληψή μας, δηλαδή η απόρριψη υφίσταται απλώς επειδή έχουμε επιτρέψει στην ιδέα της «εγκατάλειψης» να διεισδύσει στο μυαλό μας. Πώς μπορώ να ισχυρίζομαι κάτι τέτοιο; Επειδή είναι πέρα για πέρα αληθινό!

     Ας το εξετάσουμε στην πράξη. Η ‘Ελενα κι ο Πέτρος βγαίνουν πρώτη φορά ραντεβού. Καθώς γνωρίζονται ελάχιστα μεταξύ τους, επιχειρούν να «εξερευνήσει» ο ένας τον άλλο σε ένα δείπνο υπό το φως των κεριών. Λίγες μέρες μετά το ραντεβού, ο Πέτρος αρχίζει να νιώθει αμήχανα. Από εκείνο το βράδυ, της στέλνει συνεχώς μηνύματα αλλά δεν εισπράττει ανταπόκριση. Η Έλενα δεν απαντάει στα μηνύματά του και ο Πέτρος αρχίζει να πιστεύει ότι δεν πρόκειται να απαντήσει ούτε στο μέλλον. 

"Ο Ιούδας μέσα μας" Προδίδοντας τις αληθινές μας ανάγκες

Karezoid Michal Karcz Photography                     

                                                                

   Πολύ συχνά ακούω ανθρώπους που με επισκέπτονται να αναρωτιούνται για ποιον λόγο δεν μπορούν  να νιώσουν ευτυχισμένοι, ενώ ακόμη συχνότερα να παραπονιούνται για τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω τους που τους κάνουν δυστυχισμένους.

   Άλλοι άνθρωποι πάλι προσπαθούν να "αντιγράψουν" την ευτυχία των άλλων κάνοντας παρόμοια πράγματα, ώστε να νιώσουν και εκείνοι το ίδιο ευτυχισμένοι. Υπάρχουν ακόμη και οι περιπτώσεις των ανθρώπων που είναι πεπεισμένοι από την δύναμη της συνήθειας ότι αυτό που ζούν είναι αυτό που τους αξίζει πραγματικά και ότι φυσικά οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, λέγοντας έτσι στον εαυτό τους το μεγαλύτερο ψέμα. Στην πραγματικότητα η ευτυχία είναι μία μοναδική και διαφορετική εμπειρία που ο καθένας μας την αποκαλύπτει στον ίδιο του τον εαυτό, όταν φυσικά γνωρίζει τον ίδιο του τον εαυτό.

   Πολλές φορές οι άνθρωποι νιώθουν εγκλωβισμένοι μέσα στη φυλακή τους και αυτό είναι μια σκληρή αλήθεια, που λίγο ή πολύ όλοι μας αναγνωρίζουμε, το χειρότερο όμως είναι ότι το κλειδί αυτής της φυλακής βρίσκεται από μέσα ενώ εμείς περιμένουμε κάποιος ή κάτι να μας ελευθερώσει. 

   Μολονότι η καθημερινότητά μας πλημμυρίζει από πολλές δραστηριότητες και ευθύνες  που έχουν ως κύριο σκοπό την "ασφάλεια" αλλά και την "ελευθερία" μας, οι δραστηριότητες αυτές κάνουν τόσο θόρυβο που δεν προλαβαίνουμε να ακούσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. 

Η αυτοεκτίμηση και η ενσυναίσθηση κάνουν το σεξ καλύτερο

Μία έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό « ournal of Adolescent Health» βρίσκει ότι οι άνθρωποι που μπορούν να συναναστρέφονται και να κατανοούν καλύτερα τα συναισθήματα του συνανθρώπου τους είναι πιθανότερο να έχουν και ικανοποιητική σεξουαλική ζωή.

Προσωπικά χαρακτηριστικά, όπως η αυτοεκτίμηση και η αυτονομία, παίζουν επίσης ρόλο στη σεξουαλική ευχαρίστηση και την υγεία.

Η ερευνήτρια Adena Galinsky του Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health ανέφερε ότι η σεξουαλική υγεία περιλαμβάνει τη σεξουαλική ευημερία και τη σεξουαλική απόλαυση, που είναι σημαντικό κομμάτι της. Ο τρόπος αλληλεπίδρασης μεταξύ των ανθρώπων, η ικανότητά τους να ακούν δηλαδή ο ένας τον άλλον και να κατανοούν τις προοπτικές εξέλιξής τους, μπορεί να επηρεάσει πραγματικά τη σεξουαλική τους ζωή.

Η μελέτη που κατέληξε στα παραπάνω συμπεράσματα ανέλυσε στοιχεία από περίπου 3.200 μαθητές, ηλικίας από 18 έως 26, που ερευνήθηκαν κατά την περίοδο 2001 - 2002, στο πλαίσιο της τρίτης φάσης της Εθνικής Διαχρονικής Έρευνας της Εφηβικής Υγείας.

Μελετώντας τη σεξουαλική ικανοποίηση, οι ερωτηθέντες απάντησαν σε ερωτήσεις που στόχευαν στην
• εκτίμηση των επιπέδων της αυτονομίας, της αυτοεκτίμησης αλλά και της συναισθηματικής κατανόησης
• καθώς και στη σεξουαλική υγεία και την ικανοποίησή τους γύρω από το σεξ.

Το ‘δόσιμο’ δεν σημαίνει απαραίτητα δέσμευση

Όταν κάνουμε ωραία πράγματα για τους άλλους, επενδύουμε σ’ εκείνους και στη σχέση. Με την πάροδο του χρόνου σταδιακά αρχίζουμε να νιώθουμε ότι τους αγαπάμε και είμαστε δεσμευμένοι στη σχέση αυτή.

Ωστόσο, δεν ισχύει απαραίτητα και το αντίστροφο. Ο δέκτης δεν αισθάνεται πάντα αγάπη. Στην πραγματικότητα, μπορεί να αισθάνονται ότι χειραγωγείται ή μπορεί απλώς να είναι γενικά αγνώμων. Εξάλλου η αγάπη δεν μπορεί να εξαγοραστεί.

Το πρόσωπο που επενδύει είναι εκείνο που αισθάνεται την αγάπη. Το άτομο που το εισπράττει όλο αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αισθάνεται το ίδιο.

Αυτό είναι η ευτυχία, άπιαστη σου λέω, από την Κική Δημουλά

Ένα εξαιρετικό μικρό κείμενο της Κικής Δημουλά.

Το βιβλίο της «Εκτός σχεδίου» περιλαμβάνει σαράντα τρία μικρά διηγήματα με αυτοβιογραφικό, εξομολογητικό περιεχόμενο, που περιλαμβάνουν μνήμες, χρώματα, μυρωδιές, συναισθήματα μιας ζωής, μικρά καθημερινά συμβάντα που ανασύρονται από τη λήθη, ανασταίνονται και αποκαθίστανται στο χρόνο, με τον δικό της μοναδικό τρόπο γραφής.

Αυτή η «αναρχική των λέξεων» όπως την αποκάλεσε κάποτε ο Νίκος Δήμου, «τρομοκρατημένη από την ύπαρξη, παίρνει εκδίκηση από τη γλώσσα για κάθε απουσία, κάθε μοναξιά, κάθε φόβο ζωής».

Το κείμενο που θα διαβάσετε στη συνέχεια με το γνωστό αυτοσαρκαστικό ύφος της Κικής Δημουλά, τιτλοφορείται «Αντεύχομαι» και περιέχεται στο βιβλίο της «Εκτός σχεδίου».

Οταν η τεχνη νικαει τον ιδιο τον θανατο..........

David Bowie

Ετοιμάζομαι να πεθανω,
ξέρω ότι μένουν λίγοι μήνες για το τέλος της γηινης
εμπειρίας μου…
Τι κανω?
Απελπίζομαι ,μπαίνω στην κατάθλιψη
αρνούμαι
την ιδέα του θανάτου προσποιούμαι ότι δεν υπάρχει η αρώστεια?
Η αποφασίζω να νικήσω το θάνατο
Το αποφασίζω με την ψυχή μου,
γιατί μόνο η καρδιά και η ψυχή μου με εμπνέουν
να κάνω μουσική όπως έκανα για πενήντα χρόνια..
Κάνω γρήγορα
τους λογαριασμούς και από ότι μου λένε
οι γιατροί
προβλέπω να προλαβαίνω με μια μικρή απόκληση,
το θάνατο μου,
καθορίζω την δημοσίευση του άλμπουμ μου
και την καινούργια μου δουλειά για τις 8 Ιανουαρίιου 2016.
Την ημέρα που θα γίνω 69.
Δουλεύω νύχτα και μερα ,
έχω χρόνο μόνο
για να συνθέσω να τελειοποιήσω
να ερμηνεύσω να ηχογραφήσω στο στούντιο…
το κάνω το ταχύτερο, το κάνω
γιατί δεν θέλω
στο προσωπό μου να μπορεί να διακριθεί ο θάνατος,

Πάνω σε τι στηρίζονται η ταυτότητά και η αυτοεκτίμηση μας;

Πρόσφατα, είχα κάποια αύξηση του σωματικού βάρους, λόγω αλλαγών στη ζωής και στην φαρμακευτική αγωγή μου. Αυτό είναι εξαιρετικά απογοητευτικό, δεδομένου ότι έχω παραμείνει λίγο πολύ στο ίδιο βάρος όσο μπορώ να θυμηθώ.

Πάντα πίστευα ότι ήμουν αρκετά προσγειωμένη για το ποιά ήμουν, αλλά τώρα βλέπω ότι δεν είναι έτσι. Τα συναισθήματά μου για το πόσο αξίζω προέρχονταν από την εμφάνισή μου, όχι από αυτό που είμαι ως άνθρωπος. Το πρόβλημα με το να καθορίζεις την αξία σου από την εμφάνισή σου είναι ότι αυτή συνεχώς μεταβάλλεται. Η ζωή είναι σκληρή με το σώμα μας ... περνάμε μέσα από τη θλίψη και το άγχος και μεγάλες αλλαγές στη ζωή και το σώμα μας αγωνίζεται μαζί μας.

Μερικές φορές πρέπει να πεθάνεις προκειμένου να αρχίσεις να ζεις

Της Άννας Συργιάννη.

Διαβάζοντας φιλοσοφίες παλαιών κι αρχαιοτάτων χρόνων, συνειδητοποίησα πόση σοφία έκρυβαν μέσα τους αυτοί οι άνθρωποι.
Πολλοί από εμάς ζούμε σε μια ρουτίνα καθημερινά. Στην ουσία δε ζούμε, αλλά κινούμαστε ρομποτικώς.
Όταν η μέρα σου ξεκινά με πίεση, τρέξιμο, δουλειά, υποχρεώσεις, παιδιά, οικογένεια, τότε ο ελεύθερος χρόνος είναι μηδαμινός.
Και το μόνο που κάνουμε είναι να μην τον αξιοποιούμε δημιουργικά και παραγωγικά αλλά να τον καταπατούμε και να τον διαγράφουμε.

Ως πότε όμως θα ζούμε αυτό το μαρτύριο που λέγεται ΖΩΗ, τη στιγμή που απλώς υπάρχουμε ως άνθρωποι;
Αν δεν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις, έλεγαν οι σοφοί.
Οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια περνούν και πίσω δε γυρνούν. Μόνο όταν αποφασίσεις να τα ζήσεις θα έχουν νόημα.

Υπάρχουν στιγμές μοναξιάς, απελπισίας, ματαιοδοξίας που μας χτυπούν συχνά τη πόρτα κάνοντας το λάθος να μας επισκεφτούν και να επηρεάσουν τη ψυχολογία μας.
Πόση βαρύτητα θα δώσεις να σε απορροφήσει η ενέργεια αυτή; Πόσο θα αντέξεις να μην αναπνέεις;
Όταν επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη συνεχώς και μένουμε στάσιμοι, τότε δεν υπάρχει εξέλιξη στη πορεία της ζωής. Και πέφτεις και χτυπάς και σηκώνεσαι και επιτυγχάνεις μα το τέλος κάνεις πάλι τα ίδια.

Πρωινό σεξ: Οι 3 λόγοι που το προτείνουν οι επιστήμονες

Τα περισσότερα ζευγάρια συνηθίζουν να έρχονται πιο κοντά μετά τη δύση του ηλίου, ωστόσο οι ειδικοί επισημαίνουν ότι τα οφέλη του σεξ τις πρωινές ώρες είναι αξεπέραστα!

Η ενέργεια είναι το νόμισμα του σύμπαντος

Η ενέργεια είναι το νόμισμα του σύμπαντος. 

Όταν δίνεις την προσοχή σου σε μια εμπειρία που θες να ζήσεις είναι σαν να δίνεις τα λεφτά σου για να αγοράσεις την εμπειρία αυτή. 

Όταν επιτρέπεις στην συνείδησή σου να εστιάζει σε κάτι ή σε κάποιον που σ΄ενοχλεί, τροφοδοτείς με ενέργεια αυτό που σ΄ενοχλεί και το φέρνεις στην πραγματικότητά σου. 

Μάθετε πώς να κάνετε αλχημεία στις σκέψεις σας

του Arno Pienaar

Μάθετε την τεχνική της αντι σκέψης και ελευθερωθείτε από τον νου σας. Γνωρίζετε ότι οι σκέψεις σας κλέβουν τα φώτα της δημοσιότητας από την συνειδητότητά σας;

Όλοι επιθυμούμε να έχουμε τον έλεγχο του νου μας και προτιμούμε ο εσωτερικός μας χώρος να είναι απαλλαγμένος από διασπαστικές σκέψεις που μας προκαλούν αντιδράσεις.
Οι αντιδράσεις σε αυτό το πλαίσιο σημαίνουν να σκεφτόμαστε ακόμα περισσότερες σκέψεις που προκύπτουν από τις σκέψεις που προγραμματιζόμαστε από το ΕΓΩ, να έχουμε.

Το ΕΓΩ ζει μόνο με τη σκέψη και την χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει την πραγματικότητά μας.

Έχουμε την ανάγκη να απαλλαχτούμε από όλες τις σκεπτομορφές. Μια σκεπτομορφή είναι μια σκέψη που έχει ενεργοποιηθεί μέχρι το σημείο να αποκτήσει την δική της ζωή και κυριαρχεί μέσα στον αιχμάλωτο νου. Είναι κυριολεκτικά μια δημιουργημένη οντότητα που ζει μέσα μας και έχει άποψη.

Μια σκεπτομορφή μπορεί να συγκριθεί με κολλημένη ταινία – επαναλαμβάνεται συνέχεια και χρησιμεύει για να μας κρατάει σε δυσλειτουργία και ασυνείδητη ύπαρξη.
Γινόμαστε όπως ένας υπολογιστής που προσπαθεί να λειτουργήσει έχοντας ιό. Όλα είναι ένας αγώνας και η ταχύτητά μας είναι πιο αργή από ό, τι θα έπρεπε.

Οι σκεπτομορφές ριζώνουν στο μυαλό μας και κυβερνάνε την ζωή μας ενώ είμαστε ‘αναίσθητοι’.

Πολλοί από εμάς έχουμε γίνει δούλοι των συνεπειών του να είσαι θύμα αυτών των οντοτήτων οι οποίες αποκτούν μεγαλύτερη πρόσβαση στο μυαλό μας μέσα από το σύστημα, με βάση κατασκευασμένες πληροφορίες, όπως λέξεις, αριθμούς, σχήματα, χρώματα και ήχους.

Το λυπηρό γεγονός είναι ότι όσο περισσότερη πλασματική γνώση και πληροφορία έχουμε αντλήσει από το σύστημα, τόσο πιο εύκολο είναι για μας να γίνουμε θύμα των πολλών δεδομένων που έχουμε απορροφήσει.

Το Ωόν (αυγό) αρχετυπικό σύμβολο της γέννησης του κόσμου

Το κοσμικό αυγό, η πανάρχαια αρχή των πάντων παρελαύνει σε όλους τους μύθους, Ελληνικούς, Αιγυπτιακούς, Κέλτικους, Ινδικούς, κ.λ.π. 
Για τους Ορφικούς μέσα από το βαθύ έρεβος της νύχτας ο χρόνος γέννησε το κοσμικό αυγό ( ωόν αργύφεον) που από μέσα του ξεπήδησε ο Φάνης ο Πρωτόγονος, ο Έρωτας, αρσενικός και θηλυκός μαζί για να ξεκινήσει η δημιουργία της πλάσης.


Στην ελληνική σκέψη το αυγό είναι σύμβολο της Παρθενογένεσης (εξ’ου και η σίγουρη πρωτιά που του δίνουμε στον πασίγνωστο γρίφο), δυναμική μορφή της αναγέννησης και της μεταμόρφωσης.
Η αλήθεια είναι πως το σχήμα του είναι το πιο κοντινό στο τέλειο, θεϊκό σχήμα του κύκλου που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει στην φύση.
Όλα, ακόμα και οι πιο τέλειοι σφαιρικοί πλανήτες, όπως και η Γη μας είναι πεπλατυσμένοι στους πόλους τους. Οι τροχιές των ουράνιων σωμάτων δεν είναι ποτέ τέλειοι κύκλοι αλλά κατά περίεργο τρόπο όλες τους κάπως λοξοί από τον τέλειο κύκλο, «αυγοειδείς». Αν ο απόλυτος Δημιουργός κρατάει για χάρη του τον τέλειο κύκλο σε όλο το υπόλοιπο σύμπαν και σε μας βεβαίως παραχώρησε το σχήμα του αυγού σα σχέδιο και βάση δημιουργίας. 

Με βάση αυτό το σχήμα αναπαράγονται εκατομμύρια όντα, αυτό βλέπουμε και στην ανατομία του θηλυκού και αρσενικού ακόμα και όταν είναι θηλαστικά. Στα παλαιολιθικά ειδώλια της Genitrix η μορφή της μητέρας-Θεάς είναι ένα σώμα φτιαγμένο από πολλαπλά κοσμικά αυγά.
Σε πολλές μυθολογίες το αυγό γεννιέται από τα αρχέγονα νερά του κόσμου και εκκολάπτεται από ένα πουλί. Στους Ινδούς από την χήνα Χάμσα που όταν το αυγό της είναι έτοιμο ξεχωρίζει στα συστατικά του για να φτιάξει το σύμπαν. Ο κρόκος γίνεται ο Ουρανός και το ασπράδι η Γη. Στην παράδοση Σίντο το Σύμπαν μοιάζει με το αυγό μιας γιγαντιαίας κότας που όταν σπάει τα βαρύτερα μέρη του γίνονται η Γη και τα ελαφρύτερα ο Ουρανός.
Στα Ορφικά Μυστήρια πάλι, ένα φίδι που ελισσόταν γύρω από το Αυγό, συμβόλιζε τον Κόσμο που περιβάλλεται από το Δημιουργικό Πνεύμα.
Σύμβολο της νέας ζωής για τους αλχημιστές συμβολίζει στο Αυγό του Φιλοσόφου τον σπόρο της πνευματικής ζωής και δείχνει τον τόπο όπου λαμβάνει χώρα μια μεγαλειώδης μεταμόρφωση. Στη μυστική γλώσσα των αλχημιστών από το αυγό φύεται το άσπρο λουλούδι (ασήμι), το κόκκινο λουλούδι (χρυσάφι) και το μπλε λουλούδι (το λουλούδι της σοφίας).

Όταν έχεις να κάνεις με παλιανθρώπους, σκέψου αυτούς τους εννέα κανόνες – Μάρκος Αυρήλιος

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΤΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ και τις υποχρεώσεις του Μάρκου Αυρήλιου, το μεγάλο πρόβλημα είναι οι σχέσεις με τους συνανθρώπους του. Εδώ, αν οι αντιλήψεις του είναι στωικές, η πρακτική του είναι περισσότερο χριστιανική. Όταν έχεις να κάνεις με παλιανθρώπους, σκέψου:

Πρώτα πρώτα, ποια είναι η σχέση μου μ’ αυτούς' και πως όλοι έχουμε γεννηθεί ο ένας για χάρη του άλλου' και κατά δεύτερο λόγο, ειδικά εγώ, έλαχε να μπω μπροστάρης τους, όπως το κριάρι στο κοπάδι ή ο ταύρος στην αγέλη. Ξεκίνα να προσεγγίζεις το ζήτημα από την εξής αρχή: Αν δεν ισχύει η ατομική φυσική θεωρία, τότε η Φύση είναι η δύναμη που διοικεί τα πάντα. Κι αν είναι έτσι, αυτό σημαίνει πως τα χειρότερα έχουν γεννηθεί για χάρη των ανώτερων' και τα ανώτερα, το ένα για χάρη του άλλου.

Δεύτερο: φέρε με το νου σου, το πώς είναι τούτοι οι άνθρωποι στο τραπέζι, πώς είναι στο κρεβάτι και στην υπόλοιπη ζωή τους. Κυρίως, σε τι πράξεις τούς υποχρεώνουν οι ίδιες οι ιδέες και αρχές τους -και με πόση αλαζονεία δρουν.

Τρίτο: αναλογίσου ότι αν οι πράξεις τους είναι σωστές, εσύ δεν πρέπει να δυσανασχετείς. Αν όμως πέφτουν σε σφάλματα, είναι προφανές ότι δρουν εν αγνοία τους και αβούλητα. Γιατί κάθε ψυχή στερείται την αλήθεια χωρίς τη θέλησή της' με τον ίδιο τρόπο, χωρίς τη θέλησή της στερείται τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει το καθετί σύμφωνα με την αξία του. Επομένως, στενοχωριούνται να ακούν πως είναι άδικοι, αγνώμονες και πλεονέκτες ή, μ’ ένα λόγο, άμαρτητικοΐ περί τους πλησίον.

Θεουργία

Η εργασία αυτή είναι βασισμένη στην ομώνυμη εργασία του John Opsopaus από το έργο του "Περίληψη Πυθαγόρειας Θεολογίας".

Η Πυθαγόρεια Διαδοχή

Στα αρχαία χρόνια, η μυστικιστική παράδοση περνούσε προφορικά από δάσκαλο σε μαθητή. Συχνά αυτό συμπεριλάμβανε ο δάσκαλος να υιοθετήσει ιερουργικά τον μαθητή, έτσι γινόντουσαν οι μύστες Πνευματικά τέκνα και οι δάσκαλοι Πνευματικοί γονείς. Αυτή η παράδοση αποκαλείτε Διαδοχή και έχει τις ρίζες της στον πρώτο Ιερό προπάτορα, ένα Θεό που αποκάλυψε τα μυστικά του σε ένα θνητό.

Μεσολαβητικά Πνεύματα

Στην Αρχαία Ελλάδα, Δαίμων μπορούσε να οριστεί σαν οποιαδήποτε θεότητα, από θεούς του Ολύμπου μέχρι τις απλές θεότητες. Οι Πυθαγόρειοι ωστόσο περιόρισαν την θέση αυτή αυστηρά στα Μεσολαβητικά Πνεύματα μεταξύ των Θεών και εμάς.

Μερικοί Πυθαγόρειοι αποκαλούσαν τα ανώτερα στρώματα των Δαιμόνων, Αγγέλους επειδή ο ειδικός ρόλος τους ήταν να φέρουν αναγγελίες από τους Θεούς στους ανθρώπους. Τα κατώτερα στρώματα των Δαιμόνων ήταν οι Ήρωες. Μια άλλη τάξη Δαιμόνων είναι οι Άχραντοι, που ο ρόλος τους είναι να επανασαρκώνονται ώστε να βοηθούν την ανθρωπότητα. Άλλοι λένε ότι οι Άχραντοι είναι οι ψυχές που μετά την δημιουργία τους αντέξανε στην δοκιμασία της αρετής και κακίας που όρισαν οι Θεοί στις ψυχές. Όσες νίκησαν τους Δαίμονες ονομάστηκαν Άχραντες και όσες δεν τα κατάφεραν έγιναν οι ψυχές της πτώσης που αποτελούν τους θνητούς. Ωστόσο οι Θεοί κατά περιόδους στέλνουν τις Άχραντες ψυχές στην ανθρωπότητα για να οδηγήσουν αυτήν σε μια νέα φάση εξέλιξης. Οι Πυθαγόρειοι αναφερόντουσαν στους Δαίμονες ως οι Κρείττονες μας. Οι Δαίμονες έχουν μια ενδιάμεση φύση μεταξύ Θεών και ανθρώπων.

Οι Δαίμονες είναι σαν τους Θεούς αθάνατοι αλλά έχουν συναισθήματα όπως οι άνθρωποι, σε αντιδιαστολή με τους Θεούς που είναι απαθείς εφαρμοστές της θείας πρόνοιας και δικαιοσύνης. Οι περισσότεροι από τους Δαίμονες κατοικούν στο στοιχείο του Αέρα (πνευματικό πεδίο), που με κοσμολογικούς όρους είναι το ενδιάμεσο μεταξύ της γης (υλαίο πεδίο) που ζούμε και του ουρανού που κατοικούν οι Θεοί (έμπυρο πεδίο). Στη Σελήνη, που είναι το ακρότατο όριο του αέρινου πεδίου με το Αιθερικό πεδίο, ενυπάρχουν Δαίμονες με ηγέτη την Εκάτη. Σαν συνέπεια την ενδιάμεσης κατάστασής τους, οι Δαίμονες εξυπηρετούν ως μεσολαβητές μεταξύ ανθρώπων και Θεών και άγουν την Θεία Πρόνοια. Οι Δαίμονες μεταφέρουν τα ορίσματα των Θεών για εμάς και είναι οι αίτιοι οραμάτων, χρησμών και τελετών. Υπάρχουν Δαίμονες που νοιάζονται για τους ανθρώπους και αποκαλούνται Σωτήρες.

Σύμφωνα με το Πυθαγόρειο δόγμα, οι Θεοί έχουν ψυχή ως καθαρό Νου (το επιθυμητό και το θυμοειδή λείπουν) στον κόσμο των Πλατωνικών Ιδεών, έτσι δεν μπορούν να συσχετίζονται με τους θνητούς σε αυτή την μορφή, αλλά υπάρχουν οι Δαίμονες ως αντιπρόσωποί τους (που έχουν το θυμοειδές και επιθυμητό μέρος περισσότερο από τον άνθρωπο ανεπτυγμένο). Κάθε Δαίμονας είναι γόνος Θεού ο οποίος είναι και ο αρχηγός του και ο οποίος Δαίμονας είναι μέτοχος στην ιερή σειρά μέχρι και στους ανθρώπους, όπως αναφέρθηκε στην Πυθαγόρεια Διαδοχή.

Ψεύτικοι "βούδες"

Ζει τις μέρες του λες και θα ζήσει για πάντα. 



Εστιάζεται στον κάθε τελικό στόχο του, χωρίς να βιώνει όλες τις ενδιάμεσες πραγματικότητες. 

Κατηγορεί τον εαυτό του για την κάθε έκβαση, η οποία είναι απλά, τα φυσικά, λογικά συμπτώματα της επιλεχθείσας ύπαρξής του. 

Φτιάχνει τη δική του πραγματικότητα μέσα στο κεφάλι του μόνο του, συμπεριλαμβάνοντας όσους και όσα θέλει σε αυτή, χωρίς να κοινωνεί τα «μαγειρέματα». Ανακατεύει, υποθέτει, συμπεραίνει, συμπληρώνει τα κενά και τακτοποιεί, όπως ακριβώς θέλει και συμφέρει. Δεν κοινωνεί, δεν αποκαλύπτει και σίγουρα δεν μοιράζεται την μοναχική του ουτοπική/φανταστική δημιουργία. 


Υποστηρίζει το όλο εσωτερικό κατασκεύασμα με άπειρες πεποιθήσεις, τις οποίες δεν αναγνωρίζει, ώστε, σε μια στιγμιαία έξαρσης της έμπνευσης να μπορούσε να τις επανεξετάσει, με «κίνδυνο» να αλλάξει άποψη/θέαση. 

Προσπαθεί να δικαιολογήσει άλλους για τις πράξεις τους, βασίζοντας τις υποθέσεις του στις «καλές τους προθέσεις», στην φτιαχτή ηθική θυματοποίησης του εαυτού του, ενώ στην πραγματικότητα ο ίδιος χρειάζεται τη λύτρωση από τη συνεχόμενη αυτό-κατηγορία του εγώ του, που τόσο «απλόχερα» προσφέρει. 

Εσωτερικό Σύστημα Πλοήγησης

Πάντα έψαχνες κάτι απροσδιόριστο. Κάποια στιγμή το προσδιόρισες: τη θέση σου στη ζωή. Παρασύρθηκες, όπως ένα φύλλο στο νερό, από όλα τα φαντασμαγορικά αυτού του κόσμου, καλά ή μη. Όλα ήταν πολλά, για το νεανικό μυαλό σου.

Άρχισες να διαχωρίζεις, να επιλέγεις, να χαράσσεις τη δική σου πορεία, μα δεν ήταν ποτέ δική σου. Ό,τι έβρισκες ήταν ξένο. Το έκανες δικό σου πιστεύοντας πως ήταν αυθεντικό.

Στην πορεία άρχισες να σχηματίζεις "δικές σου" αλήθειες, μα ήταν πάντα δανεικές, εξωτερικές, ελκυστικές. Δεν το καταλάβαινες, μα τις στήριζες, τις προσωποποιούσες και τις αφομοίωνες. Δεν έβλεπες το σκοτάδι γιατί είχες ανάγκη να βλέπεις το φως. Δεν κατάλαβες πόσο ευάλωτη γινόσουν, πόσο προκαλούσες το σκοτάδι να σε επισκεφθεί.

Με αλαζονεία το χλεύαζες, αγνοώντας την τεράστια δύναμή του/σου να σε αποπλανήσει, να σε κυριεύσει. Νόμιζες πως εμφανίζεται ως σκοτάδι, επειδή έβλεπες το ψεύτικο φως.

Τώρα χάθηκες, αποπλανήθηκες, με κίνδυνο να μην καταφέρεις να ξυπνήσεις από το όνειρο που θέλεις να βλέπεις. Μόνο εσύ το βλέπεις και όσοι βρίσκονται μαζί σου κομπάρσοι, στο ίδιο έργο που φτιάχνεται.

Έχεις κόψει τα δεσμά με την αλήθεια, συνεχίζοντας να προκαλείς, πιστεύοντας την ψεύτικη δύναμη που νομίζεις πως απέκτησες. Δεν ακούς, δε βλέπεις, παρά μόνο ό,τι είναι απόλυτα συνυφασμένο με τη δύναμη που επέλεξες να υπηρετείς.

Λίγοι έχουν αυτό το αλάνθαστο Εσωτερικό Σύστημα Πλοήγησης, που μπορεί να διακρίνει το ψέμα όταν φαίνεται αληθινό, το σκοτάδι όταν ντύνεται με το φως, την κόλαση όταν οι υποσχέσεις του παραδείσου γίνονται πειστικές.