
Έχει μια ιερότητα η καθημερινή μας Ζωή...
Κάποιος μπορεί αυτήν την καθημερινότητα να την θεωρήσει ρουτίνα... Κινήσεις πέρα-δώθε μηχανικές... άλλοτε υποχρεωτικές, άλλοτε επιλεγμένες... Να εγκλωβίσει την ζωή μέσα σ' αυτές τις κινήσεις... ξυπνάω-εργάζομαι-διασκεδάζω-κοιμάμαι... και ανάμεσα σ' αυτήν την "τετραλογία" κάπου κάπου να επιτρέπει να εμφανίζονται γεγονότα έκτακτα, όπως ένας έρωτας, ένα ταξίδι, κάτι απρόσμενο, που σίγουρα είναι περιορισμένο στον χρόνο της χαράς του ή και της λύπης του...
Μετά θα πούμε "πάει πέρασε κι αυτό"...
Το να περιμένουμε κάτι να μας εκπλήξει, αυτό το έκτακτο που θα σπάσει την ρουτίνα "ξυπνάω-εργάζομαι-διασκεδάζω-κοιμάμαι», είναι αυτό που κάνει την ζωή να τσουλάει...
Η αναμονή μελλοντικών γεγονότων... η νοσταλγία παρελθοντικών γεγονότων... να έχουμε κάτι να περιμένουμε, ή να θυμόμαστε, για να τσουλήσει η ζωή...
Κι όμως! Η Ζωή δεν τσουλάει... ο χρόνος δεν περνάει, όταν κολλήσει στο μηδέν...
Κάθε μέρα είναι ένα απεριόριστο σήμερα...
Κάθε μέρα είναι ένα απεριόριστο σήμερα...





