Η οσμή του κινδύνου και η σωστή ηγεσία: Kατά τη διάρκεια ενός τραπεζικού συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα, ένας από τους ομιλητές είπε ότι απασχολεί 20 εργαζόμενους για να αναζητούν τρόπους να καταστρέψουν τις δραστηριότητες της εταιρίας του. Μου άρεσε αυτή η ιδέα. Είναι μία φράση που προκαλεί αίσθηση όταν την ακούς – όμως, τι εννοούσε με αυτό;
Μήπως ήθελε να μας παραπέμψει στο μεγάλο Γιόζεφ Σουμπέτερ και στην περί «Δημιουργικής Καταστροφής» θεωρία του; Το ερώτημα είναι καίριο και σίγουρα δεν μπορεί να το παρακάμψει κανείς χωρίς σοβαρούς κινδύνους. Το να απασχολεί μία επιχείρηση 20 άτομα τα οποία ψάχνουν τρόπους να καταστρέψουν τη δουλειά, εγείρει ερωτήματα. Πρέπει να κάνει κάποιος κάτι χρησιμοποιώντας τις συμβουλές αυτών των 20 ανθρώπων; Και αν ναι, πότε;
Είδα αρκετές εταιρίες που είχαν εντοπίσει τους κινδύνους που θα αντιμετώπιζε η δραστηριότητά τους, αλλά πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για ανάληψη δράσης; Αυτό το τελευταίο είναι ίσως το πιο σοβαρό ερώτημα, αν δεχθούμε την αρχή της δημιουργικής καταστροφής και του ρόλου της στην πορεία μιας επιχείρησης.
Η περίπτωση Kodak: Από την άποψη αυτή, η πτώχευση μιας ιστορικής και πρωτοπόρας την εποχή που ξεκίνησε εταιρίας, όπως η Kodak, λέει πολλά και για την εποχή μας.



