Πόσο ζυγίζει ένα σύννεφο;

Για να υπολογίσουμε πόσο ζυγίζει ένα σύννεφο βασιζόμαστε στην ποσότητα της βροχής που παράγει.
Έτσι, ξεκινάμε από το βάρος των σταγονιδίων ή των κρυστάλλων πάγου που το αποτελούν. Όμως δεν είναι ίδια όλα τα σύννεφα. Ανάμεσα στους θυσάνους, τα χαρακτηριστικά σύννεφα της καλοκαιρίας, και στους σωρείτες, τα σύννεφα των καταιγίδων, υπάρχουν σημαντικές διαφορές ως προς τις διαστάσεις και την περιεκτικότητά τους σε νερό.

Για όλα φταίνε τα ... αμύγδαλα

Από: Ιουλία Πιτσούλη
		Για όλα φταίνε τα ... αμύγδαλα Εκρηκτικά ξεσπάσματα γέλιου σε λάθος τόπο και στιγμή. Λόγια θυμού που αμέσως τα μετανοιώνουμε. Παρορμητικές αποφάσεις που αργότερα αναθεωρούμε. Για όλα αυτά, και για άλλα παρόμοια ,φταίνε τα …αμύγδαλα, μια περιοχή του εγκεφάλου που θεωρείται έδρα των συναισθημάτων.   «Μπαμ!» Με αυτή την κραυγή που κάποιος εξακόντιζε ξαφνικά εναντίον μας αναπηδούσαμε έντρομοι μόνο και μόνο για να διαπιστώσουμε πως …επρόκειτο για αστείο.

Πότε, είπαμε, έρχεται η καταστροφή; Για να κοιμηθώ σαν πουλάκι!

Επεισοδιακά ξεκινά η Εβδομάδα των Παθών. Τουλάχιστον σε αστρολογικό επίπεδο. Με ολική έκλειψη σελήνης, πανσέληνο (που ονομάζεται «πασχαλινή», καθώς είναι η πρώτη της εαρινής ισημερίας και αυτή που καθορίζει την ημερομηνία της γιορτής του Πάσχα) και τον Άρη να πλησιάζει πολύ κοντά στη Γη και να λάμπει στον ουρανό εξίσου με τον φωτεινό Σείριο.

Υπάρχουν και άλλες αστρολογικές λεπτομέρειες, που δεν τις γνωρίζω ακριβώς, αλλά μαθαίνω πως είναι πολύπλοκες και πάλι έχουν πυροδοτήσει σενάρια καταστροφής.

Η ασθένεια της βιασύνης

Ζώντας σε ένα κόσμο που επείγεται, σε μια εποχή που όλο τρέχει, η ένταση γίνεται εθισμός. Όσο περισσότερο γεμίζουμε τη ζωή μας με μηχανήματα που γλιτώνουν χρόνο, τόσο πιο αγχωμένοι νιώθουμε. Όμως όσο πιο μακρύς είναι ο ανήφορος και όσο ψηλή είναι η κορυφή, τόσο η ταχύτητα αποκτά μικρότερη σημασία. Ποτέ οι ορειβάτες δεν ανεβαίνουν τρέχοντας.

Ευθύνη!... Ενα βήμα προς την Ελευθερία!

Καθημερινά λαμβάνουν χώρα πολυάριθμες συζητήσεις μεταξύ ανθρώπων για το πόσο άσχημα πάνε τα πράγματα, πόσο έχουν υποβαθμιστεί οι κοινωνικές δομές και η ζωή γενικότερα.

Είναι αλήθεια ότι είμαστε οι σύγχρονοι ελεύθεροι πολιορκημένοι. Αυτή τη φορά όμως, μπορούμε να κινούμε το σώμα μας ελεύθερα, αλλά το πνεύμα και η ψυχή μας έχουν φυλακιστεί από τα δεσμά του φόβου και της απραξίας, που αυτός συνεπάγεται και μιας αδιάκοπης κριτικής, που μόνο σκοπό έχει "έτσι να τα πω, να ξεθυμάνω…".

Κάθε φορά η συζήτηση ακολουθεί την ίδια πορεία: πληθώρα αρνητικών παρατηρήσεων που παρουσιάζουν τα κακώς κείμενα (κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, ηθικά), κριτική σε όλους και όλα (οι πολιτικοί, το σύστημα, η κρίση), άστοχη ονειροπόληση "τί ωραία που θα ήταν αν..." και τελικά αδιέξοδο και συμβιβασμός "δεν βαριέσαι..., γεννηθήκαμε σε άσχημη εποχή..., όπου φτωχός και η μοίρα του κ.α." και φτου κι από την αρχή. 

Τις πταίει; 

Η αγάπη μας. Το δικαίωμα του ''πλησίον''

Μου λες να σ’ αγαπώ μα πριν παλέψω να βρω το πώς, πες μου εμένα ποιος με δίδαξε τον τρόπο να αγαπάω τον δικό μου τον εαυτό πρώτα; 

Ποιός με άφησε να νιώσω όμορφα με όλα εκείνα που μου αρέσουν; Να με δω, να με μάθω, να με αποδεχθώ; Ποιος μου έδειξε την αγάπη του στις αόριστες εμμονές μου; Ποιος άφησε μέσα στα περιθώρια τα ‘θέλω’ μου; Ποιος με κανάκεψε για τα λάθη μου; Ποιός τα κοίταξε με συμπάθεια; Ποιος μάζεψε το δάκτυλο από το πρόσωπό μου όταν είχε το δικαίωμα να το απλώσει; Ποιος; Ποιός μου χάρισε το δικαίωμα, όταν του ανήκε;

Και στο τέλος, άνθρωπε, ποιος σου είπε πως σε αγαπάω λιγότερο από όσο αγαπάω εμένα; Τι μου λες; Δεν σου αρέσει η αγάπη μου; Τότε πριν μου τη ζητήσεις θα έπρεπε πρώτα να αναρωτηθείς τον τρόπο που αγαπιέμαι.

Το «ξυπνητήρι»

Ξυπνητήρι βάζουν οι άνθρωποι που θέλουν να ξυπνήσουν. Εκείνοι το ρυθμίζουν ανάλογα με την ώρα που θέλουν να σηκωθούν και να ετοιμαστούν. Ξυπνητήρια υπάρχουν λογιών – λογιών και ο καθένας θα επιλέξει αυτό που του αρμόζει σύμφωνα με τα στοιχεία του γούστου του.

Τον ίδιο ακριβώς ρόλο έχει και κάθε γνώση ως προς την αυτογνωσία. Κάθε γνώση υπάρχει εκεί μέχρι να επιλέξουμε εμείς να την ρυθμίσουμε ανάλογα με το πώς θέλουμε να ξυπνήσουμε. Οι δρόμοι της αυτοβελτίωσης είναι αρκετοί.

Όσσο : Παρατήρηση

Το να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του είναι στοιχειώδες. Δεν είναι δύσκολο. Δεν χρειάζεται να μάθεις τίποτα για το ποιος είσαι απλώς πρέπει να ξεμάθεις μερικά πράγματα.

Πρώτα πρέπει να ξεμάθεις να ασχολείσαι με τα πράγματα.

Δεύτερον, πρέπει να ξεμάθεις να ασχολείσαι με τις σκέψεις.

Το τρίτο πράγμα συμβαίνει από μόνο του : Παρατήρηση.

Το κλειδί είναι : Πρώτον, αρχίζεις να παρατηρείς πράγματα. Καθισμένος σιωπηλά κοιτάζεις ένα δέντρο κι απλώς παρατηρείς. Μην το σκέφτεσαι. Μη λες: «Τι είδους δέντρο είναι αυτό;» Μην πεις αν είναι όμορφο ή άσχημο. Μην πεις αν είναι πράσινο ή ξερό. Μην κάνεις κανένα κυματισμό σκέψης γύρω από αυτό. Απλώς κοίταζε το δέντρο.

Ενα Κείμενο του 1904 που Θυμίζει Απελπιστικά το Σήμερα του 2014!!

 Πριν λίγο καιρό έπεσε στα χέρια μου από μία αξιαγάπητη γνωστή μου φοιτήτρια αρχιτεκτονικής, ένα παμπάλαιο περιοδικό -σύγχρονου τότε- πνευματισμού, με τίτλο "ο Κόσμος της Ψυχής", το οποίο εξέδιδε ο τότε "Μεταψυχικός Σύνδεσμος Αθηνών". Εκεί φιλοξενούνταν άρθρα πνευματιστικού, παραψυχολογικού, πνευματικού και θρησκειολογικού χαρακτήρα. 

Διαβάζοντας ένα απ αυτά τα άρθρα, το οποίο γράφτηκε πριν 100 χρόνια από κάποιον Leon Denis, έμεινα έκπληκτος όταν συνειδητοποίησα ότι το άρθρο είναι τόσο εκπληκτικά επίκαιρο, που μου έκανε πραγματικά πολύ μεγάλη εντύπωση, όπως θα κάνει και σε σας που θα το διαβάσετε. 

Ο αρθρογράφος μιλάει για την κρίση αξιών που περνάει ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός της ευδαιμονίας, του άκρατου υλισμού, των κοινωνικών ανισοτήτων, της παρακμής της θρησκείας και της απώλειας νοήματος στον σύγχρονο κόσμο, καθώς και για μία εποχή που έρχεται στην οποία οι άνθρωποι θα αντιληφθούν ότι όλα είναι δανεικά σ'αυτή τη ζωή, και θα συναισθάνονται περισσότερο με το πνεύμα παρά με τους νόμους αυτού του κόσμου, καθώς και ότι "η Γη θα ανυψωθεί σε έναν βαθμό στην κλίμακα των κόσμων", με άλλα λόγια θα αλλάξει διάσταση. 

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΧΡΙΣΤΟ

ΒΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, ΟΧΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΣΩΟΥ

Πιάσαμε Μεγάλη Εβδομάδα και πράγματι είναι μια μεγάλη, μια ξεχωριστή εβδομάδα της οποίας τα δυο κορυφαία γεγονότα, η Σταύρωση και η Ανάσταση, ακόμα κι αν κάποιον δεν τον ακουμπούν θρησκευτικά, είναι αδύνατον να μη τον πλησιάζουν πνευματικά… Κι όχι τόσον για ό,τι συνέβη προσωπικώς στον Ιησού Χριστό, όσο για το πώς βιώνουν οι μάζες των χριστιανών, για το πώς είναι πλέον κατεγραμμένα στη γενετική τους ταυτότητα το Θείον Δράμα και το θαύμα της Αναστάσεως.

Από τη μία υπάρχει ο Χριστός και από την άλλη ο κόσμος… Και τα δύο μεγέθη, τόσον οι πιστοί, όσον και το πρόσωπον που ενέπνευσε την πίστη, υπόκειται σε κριτική… Γιατί το είπε αυτό ή, το άλλο ο Ιησούς, γιατί έκανε τούτο και εκείνο. Όσο και να λειτουργεί μια πέρα για πέρα θετική προκατάληψη για τις ενέργειες, τις αντιδράσεις του Ιησού, και τις θεϊκές και τις ανθρώπινες, τα ερωτηματικά γεννιώνται… Ακόμα και σ’ αυτούς που δεν αμφισβητείται τόσον η ιστορική, όσον και η θεϊκή ύπαρξη του Ιησού, τα ερωτήματα πάντα αποτελούν αντικείμενο αναζητήσεων και αντιπαραθέσεων…

Μη γνωρίζοντας

Το να βλέπω τον Εαυτό μου όπως είμαι, θα ήταν να προσλαμβάνω ότι είναι πραγματικό, μια άμεση πρόσληψη, που είναι δυνατή μόνο σε μια κατάσταση ελεύθερη από κάθε καθορισμό. Πιστεύω ότι Εγώ ψάχνω. Αλλά δεν βλέπω ότι η ίδια η αναζήτησή μου παραλύει από αυτό που την κινεί.

 Αναζητώ έναν τρόπο να μην περιορίζομαι από τον καθορισμό της σκέψης μου, της μνήμης μου, από αυτό που πιστεύω ότι γνωρίζω. Αναζητώ να προχωρήσω παραπέρα. Προσπαθώ: κάνω προσπάθειες να Εργαστώ, να είμαι Παρούσα. Αλλά σε αυτό χάνομαι - χάνομαι ολοκληρωτικά, σε όλη τη διάρκεια της προσπάθειας μου. Η πρώτη σκέψη, που με εμποδίζει, είναι ότι "Εγώ εργάζομαι". 

Δεν βλέπω ποιος Εργάζεται, δεν βλέπω ότι ο νους είναι ένα εμπόδιο. Βάζω μια λέξη ή μια ιδέα σε αυτό που αναζητώ, και έτσι προβάλλω μια εικόνα και ξεκινώ από ένα αίσθημα έλλειψης να πάω προς το ζητούμενο. 

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ: ΟΔΗΓΙΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ

ΧΩΡΙΣ ΝΟΗΜΑ ΔΕΝ ΖΩ

Τι είναι αυτό που με σηκώνει από το κρεβάτι κάθε πρωί;

Τι είναι αυτό που με κρατάει όρθιο από τη μία μέρα στην άλλη;

Τι είναι, τέλος πάντων, αυτό που με κρατάει ζωντανό;

Η απάντηση, υπαρξιακά μιλώντας, είναι το νόημα που αντιλαμβάνομαι ότι έχει η ύπαρξή μου και κατά συνέπεια η ζωή μου.

Πολύ απλά, η ζωή χωρίς κάποιο νόημα μας φαίνεται ακατανόητη, άσκοπη, ελάχιστα επιθυμητή. Μπροστά σε αυτό το τρομακτικό ενδεχόμενο, η ανάγκη να της προσδώσουμε ένα νόημα προβάλλει επιτακτική. Αλλιώς, γιατί να τη ζήσουμε; Γιατί να μπούμε σε τόσο κόπο;

Το κρίσιμο ερώτημα, τώρα, είναι αν ο κόσμος μας έχει κάποιο εγγενές, δοσμένο νόημα από μόνος του.

Ενδοσκόπηση: Σκέψεις που πρέπει να κάνεις για σένα

Αυτές είναι οι σκέψεις που καλείσαι να κάνεις για τον εαυτό σου σε μια προσπάθεια αυτοβελτίωσης, αυτοπαρατήρησης και ενδοσκόπησης. Από την Ευτυχία Φράγκου

Oι άντρες παρενοχλούνται

Ο Guardian επέλεξε πραγματικές ιστορίες σεξισμού κατά των γυναικών και με τη βοήθεια μιας ωραίας δημοσιογράφου γυρίζει το κοινωνικό πείραμα

Τι θα γινόταν αν οι άντρες βίωναν τον σεξισμό που υφίστανται οι γυναίκες μέσα από «πεσίματα», σχόλια και παρενοχλήσεις; Αν τους έλεγε για παράδειγμα μια γυναίκα: «Γεια, ωραίο παντελόνι αλλά θα έδειχνε καλύτερο πεταμένο στο πάτωμα της κρεβατοκάμαράς μου»; Αν οι γυναίκες τούς την έπεφταν στον χώρο εργασίας τους, τους κολλούσαν την ώρα που χαλαρώνουν ανέμελοι ή αν τους έκαναν σεξουαλικές προτάσεις χύμα στον δρόμο;

Aντί να πέσεις, πέταξε

To βραβευμένο animation φιλμ μικρού μήκους Fallin Floyd για τον πόνο της κατάθλιψης, τον έρωτα και τη δύναμη της μουσικής

Δεν υπάρχει Θάνατος

Η γέννηση και ο θάνατος είναι τα δύο σπουδαιότερα σημεία στην ανθρώπινη ζωή. Το πρώτο δίνει την ευκαιρία της εμπειρίας και της μάθησης, ενώ το δεύτερο, ο θάνατος, δίνει τηv δυνατότητα της ανανέωσης της ζωής.

Ο θάνατος είναι το πρόβλημα που απασχολεί κάθε έλλογο ον. Ο άνθρωπος φοβάται τον θάνατο και προσπαθώντας να τον αγνοήσει ή να τον εξορκίσει, ελπίζει πως μπορεί να τον αποφύγει. Όμως ο θάνατος είναι ένας παγκόσμιος νόμος, γεννημένος μαζί με το σύμπαν, που τερματίζει κάθε είδος ζωής μόνο και μόνο για να το ανανεώσει και να το αναζωογονήσει. Γέννηση και θάνατος είναι το δίπολο της εκδηλωμένης ζωής. Κάθε είδος ζωής, από το σύμπαν έως το άτομο, γεννιέται και πεθαίνει μέσα σε χρονικά όρια που η νομοτέλεια θεσπίζει, με μοναδικό στόχο τηv συνεχή ανανέωση και ως εκ τούτου εξέλιξη.

Ο αέναος κύκλος της περιοδικότητας, που εμφανίζεται ως μανβαντάρα και πραλάγια, ως αφύπνιση και ύπνος, ως εμφάνιση και απόσυρση του κόσμου, επαναλαμβάνεται και αντιγράφεται σε κάθε πεδίο του σύμπαντος. Η γέννηση και ο θάνατος του κάθε μυριοστού ζωής, είναι το ανάτυπο αυτού του παγκόσμιου νόμου.

Ό,τι γεννιέται, ζει και πεθαίνει για να ξαναγεννηθεί σε μια άλλη κατάσταση όπου ακολουθεί έναν παρόμοιο κύκλο περιφοράς. Ο θάνατος είναι ευεργέτης, αν και καταλυτής, γιατί δίνει ανάπαυλα για αφομοίωση της εμπειρίας, ανανέωση δυνάμεων και ενεργειών και αναγκαστική αποστασιοποίηση από τα ήδη γνωστά και κεκτημένα. Ο θάνατος είναι η κατάσταση όπου το παλιό τερματίζει τον κύκλο του και αποσυρόμενο εισέρχεται σε μια νέα θέση πραγμάτων. Κάθε νέα κατάσταση παρέχει μια νέα εμπειρία, γεγονός που εξυπηρετεί τον σκοπό της ζωής.

Ο Δρόμος του Πολεμιστή

"The Way of the Warrior"
"Way" στα Αγγλικά σημαίνει τόσο τρόπος, όσο και "Δρόμος".

... Η Επιλογή δική σας ...

1. Δύναμη


ΔΥΝΑΜΗ είναι να διατηρείς την Θέση σου στον Χώρο και τον Χρόνο.
ΗΘΙΚΗ είναι το να σέβεσαι την Θέση του Άλλου.
ΘΕΛΗΣΗ είναι το να επεκτείνεις την Θέση σου, στην Θέση κάποιου άλλου.
Η Τέχνη του Ξίφους είναι μόνο για όσους ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ τα παραπάνω και μπορούν να 
κάνουν χρήση της Θέλησής τους, με γνώμονα την Ηθική…

Οι Έξι Τυφλοί Άνδρες και ο Ελέφαντας

Μια φορά και έναν καιρό ήταν 6 τυφλοί άντρες που κάθονταν σε ένα παγκάκι στο πάρκο και συζητούσαν. ‘Έλεγαν πως ενώ η φύση τους είχε αδικήσει και δεν τους είχε δώσει την δυνατότητα να βλέπουν τον κόσμο γύρω τους, όπως οι άλλοι άνθρωποι, εν τούτοις, τους είχε δώσει την δυνατότητα να αναπτύξουν περισσότερο τις υπόλοιπες αισθήσεις τους, και κυρίως την αφή, ώστε να μπορούν να καταλαβαίνουν με τα χέρια τους τι είναι το κάθε τι που βρίσκεται μπροστά τους. Όλοι συμφωνούσαν ότι μπορούσαν να ψηλαφίσουν κάτι με τα χέρια τους και να καταλάβουν αμέσως τι είναι αυτό που πιάνουν.

Ίρος και Θερσίτης

Δεν φθάνει νάχεις στόχο πρέπει να ξέρεις και σημάδι

Άκου ζητιανάκο, εσύ που γυρίζεις από προφίλ σε προφίλ από μπλογκ σε μπλογκ από ιστοσελίδα σε ιστοσελίδα  και γράφεις βλακείες εσύ που και στο δικό σου αναπαραγάγεις αναμεταδίδεις  ένα κίτρινο  τύπο και φθηνό κουτσομπολιό χωρίς κανένα “Θέμα” πόσο ΙΡΟΣ είσαι είναι ομηρικώς γνωστό.

Εσύ που βρίζεις συνεχώς  τα κακώς κείμενα μιας καταχρηστικης εξουσίας και θεωρείς πως αυτό που κάνεις είναι  ” αγώνας” κα μάλιστα πληκτρολογίου χωρίς κανένα  έργο ποιότητος πόσο ΘΕΡΣΙΤΗΣ είσαι  είναι  σε όλους  τους Ομηρικούς Ήρωες γνωστό.

Αλίμονο αν ο Αλέξανδρος καθόταν να βρίζει ολημερίς και ολονυκτίς  τον Δαρείο θα είχαμε όλοι  ΜΗΔΙΣΕΙ. 

Αστραφτερή λεκάνη σε 30'' με ένα μπουκάλι Coca cola

Η Coca Cola φημίζεται (και είναι αλήθεια) ότι πάει με όλα όμως αυτό που δεν φαντάζεστε είναι ότι μπορείτε με ένα μικρό πλαστικό μπουκάλι Coca cola να κάνετε την λεκάνη της τουαλέτας σας να αστράφτει από καθαριότητα.

Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να πάρετε ένα μικρό μπουκάλι Coca cola και να το αδειάσετε στην λεκάνη της τουαλέτα σας καλύπτοντας όλα το τοίχωμα της λεκάνης από πάνω προς τα κάτω.