Να είσαι ευγενικός, γιατί κάθε άνθρωπος που συναντάς δίνει και μια σκληρή μάχη. (ΑLLAN PERCY)

Το μάθημα αυτό του Πλάτωνα δεν είναι πάντα εύκολο να το ακολουθήσουμε, γιατί δυσκολευόμαστε να είμαστε ευγενικοί όταν νιώθουμε στρεσαρισμένοι, βυθισμένοι στον ιλιγγιώδη σημερινό κόσμο. 

Όταν έρχεται η ώρα να γυρίσουμε σπίτι και πρέπει να πάρουμε το τρένο, δεν είναι πάντα εύκολο να δώσουμε τη σειρά ή τη θέση μας σε κάποιον άλλο ή να απαντήσουμε με ένα χαμόγελο σε κάποιον που μας ξενύχιασε ή ακουμπάει την τσάντα του στα πλευρά μας.

Ωστόσο, η ευγένεια είναι ένα ισχυρό αντίδοτο κατά του στρες, και για εκείνον που την εφαρμόζει και για εκείνον που τη δέχεται. 

Ιδού κάποια κλειδιά για να την καλλιεργήσουμε:

Να θυμόμαστε ότι όλος ο κόσμος δίνει την προσωπική του μάχη.

Η φράση του Πλάτωνα είναι το κλειδί που δίνει πνοή στην ευγενική ψυχή μας. Ίσως να βρισκόμαστε σε μια κατάσταση τρομερά δύσκολη, αλλά το πιο πιθανό είναι και οι άλλοι να βρίσκονται σε μια παρόμοια κατάσταση.

Να χαμογελάμε, ό,τι κι αν συμβαίνει.

«Να ζεις με αγάπη, με ομορφιά, με αλήθεια…»

από το μπλογκ του Παραμυθά

«… Είναι αναγκαίο να προκαλέσει κανείς μια τεράστια, μια ριζική επανάσταση όχι απλώς εξωτερικά, αλλά μέσα του. Αν δεν αλλάξεις, αν δεν πάψεις εντελώς να είσαι Ινδουιστής ή Βουδιστής ή Χριστιανός ή κομουνιστής ή ό,τι άλλο, φέρνοντας μόνο κάποιες μεταρρυθμίσεις, αλλάζοντας κάποια πρότυπα εδώ κι εκεί, δεν πρόκειται να μπει καθόλου ειρήνη στην ανθρωπότητα, Αν δεν υπάρξει μια ψυχολογική, μια εσωτερική επανάσταση στον τρόπο που ζεις τη ζωή σου, στον τρόπο που σκέφτεσαι, στην καθημερινές ανήθικες δραστηριότητές σου, δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα για μια πραγματικά βαθιά, ισχυρή κοινωνική αλλαγή.

Μπορείτε να δείτε τι συμβαίνει: υπάρχει βία παντού παρόλο που οι θρησκείες λένε, να μην σκοτώνετε, να μην κάνετε πολέμους, να μην πληγώνετε κάποιον άλλον, να είστε ευγενικοί, γενναιόδωροι, να ανοίγετε την καρδιά σας στους άλλους. Το λένε και διάφορα βιβλία, αλλά αυτό δεν έχει καμιά αξία. Εκείνο που έχει σημασία είναι αυτό είστε. Το γεγονός είναι ότι ο κόσμος είστε εσείς, όχι θεωρητικά αλλά στην πράξη· τον κόσμο, το έθνος, την κοινωνία, τον πολιτισμό όπου έχετε ανατραφεί, τα έχει οικοδομήσει μέσα από τον χρόνο ο άνθρωπος. Είστε το αποτέλεσμα αυτού του πράγματος και για να φέρει κανείς μια αλλαγή στο οικοδόμημα της εδραιωμένης διεφθαρμένης κατάστασης, πρέπει να αλλάξει ολοκληρωτικά ο ίδιος εσωτερικά. Αυτό είναι ένα λογικό, εύλογο, ολοφάνερο γεγονός. Και η βία θεωρείται ως μέσο για την αλλαγή της κοινωνίας. 

Περί θανάτου και άλλων δαιμονίων

 Εχουμε συνηθίσει να ευχόμαστε τη μακροημέρευση των αγαπημένων μας, να συγκλονιζόμαστε από τον χαμό τους, να επιθυμούμε να τους κρατήσουμε στη ζωή. Υπάρχει όμως και ο αντίποδας. Ανθρωποι για τους οποίους θα ευχόμασταν να είχαν πεθάνει.

H Χ. έχει δέκα χρόνια κατάκοιτο τον πατέρα της. Η ζωή της μοιράζεται ανάμεσα στη δουλειά της και στη φροντίδα του. Είναι ήδη πολύ μεγάλος σε ηλικία, και η Χ. έχει χάσει τα καλύτερά της χρόνια.

Η μητέρα της Ε. έχει περάσει τα 90 και παρ’ όλα αυτά έχει περισσότερες αντοχές από εκείνη. Για τη φροντίδα της αναγκάζεται να ταξιδεύει 350 χιλιόμετρα κάθε Σαββατοκύριακο για να τη βλέπει· το βιώνει ως εγκλωβισμό.

Η Κ. μετά τριάντα χρόνια δύσκολου γάμου αποφάσισε να χωρίσει. Ο σύζυγός της νόσησε και χρειάζεται αποκλειστική φροντίδα. Εκείνη υπαναχώρησε. Τον φροντίζει, αισθάνεται τρομερά ένοχη για τα ανάμεικτα συναισθήματα που νιώθει.

Σας έχει τύχει ποτέ να ευχηθείτε τον θάνατο κάποιου; Σίγουρα δεν είναι κάτι που το ομολογούμε.

Εχουμε, άλλωστε, όλοι συνηθίσει να ευχόμαστε τη μακροημέρευση των αγαπημένων μας ανθρώπων, να συγκλονιζόμαστε από τον άκαιρο χαμό τους, να επιθυμούμε πάση θυσία να τους κρατήσουμε λίγο παραπάνω στη ζωή. Υπάρχει πάντα όμως και ο αντίποδας. Ανθρωποι για τους οποίους θα ευχόμασταν να είχαν πεθάνει. Οσο δύσκολο και καθόλου πολιτικώς ορθό και αν ακούγεται, η ανθρώπινη φύση διαθέτει και το ένστικτο της συντήρησης και της καταστροφής. Καμιά φορά το ένα προϋποθέτει το άλλο.

Το γήρας είναι από μόνο του μια δύσκολη και απαιτητική συνθήκη. Οπως και το βρεφικό στάδιο, έτσι και η προχωρημένη τρίτη ηλικία έχει απαιτητικές ανάγκες φροντίδας από τους οικείους. Ιδίως στην Ελλάδα, που δεν είναι καθόλου διαδεδομένο ούτε και «σωστό» να μπαίνουν οι ηλικιωμένοι σε οίκους ευγηρίας, η οικογένεια είναι αυτή που ως επί το πλείστον φροντίζει τον γέροντα ή και πάσχοντα, με μεγάλο ψυχικό και υλικό κόστος.

Χρειάζεται νὰ μαλακώσουμε τὸν πόνο…

Χρειάζεται κυρίως ἡ παρουσία μας…
Χρειάζεται ἡ διαρκής μας παρουσία…
Τὰ δραματικὰ γεγονότα εἶναι τέτοια ποὺ μόνον ἡ ἀνθρωπιὰ θὰ γλυκάνη τοὺς πόνους.
Χρειάζεται ἡ παρουσία μας. Ἡ ἐνεργή μας παρουσία.

Ὄχι λοιπὸν τόσο μὲ δωρεὲς (ποὺ κι αὐτὲς εἶναι ἀναγκαῖες, ὅταν κάποιοι συμπατριῶτες μας δὲν ἔχουν καὶ τὰ στοιχειώδη γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν), ἀλλὰ ἀπαιτῶνται ἔργα. Οὐσιαστικὰ ἔργα.
Κι ὅταν λέμε ἔργα καὶ πράξεις ἐννοοῦμε αὐτὸ ποὺ ὁ καθεὶς ἀντιλαμβάνεται κι ἀντέχει.
Τὰ ἔργα δὲν ἔχουν νὰ κάνουν τόσο μὲ τὴν προσφορὰ σὲ εἶδος ὅσο μὲ τὴν προσφορὰ σὲ …Ἀνθρωπιά!!!

ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ

Ξεκινας να γραψεις καποιες φορες ,με αφορμη τετοια απανθρωπα και φρικιαστικα γεγονοτα και καταληγεις αμεσως μετα ανημπορος. Απο τις πρωτες λεξεις. Τι να τυλιξεις μεσα σε αυτες και ποσο νοημα πια να τους δωσεις.

Χθες εγινε γνωστο οτι τα δυο αγγελουδια που για λιγες μερες «ζουσαν» υπο τη μορφη ψευδοελπιδας μεσω amber alert,τελικα εγιναν σταχτη.Μακαρι να ηταν ψεμα.Μια στιβα καρβουνα,αγκαλια με τον παππου και την γιαγια.  Μια φορα και εναν καιρο ηταν δυο παιδια που γεννηθηκαν μαζι εζησαν προσκαιρα  και εφυγαν ταυτοχρονα με ακριβεια δευτερολεπτου. Ελπιζουμε να εχουν φυλαγμενα αρκετα ακομα παραμυθια για τα εγγονακια τους,να τα συντροφευουν στο αγκαλιαστο αυτο μακρυ ταξιδι της μαυρης ανυπαρξιας.

Ενα απανθρακωμενο κουβαρι. Πρωην ανθρωποι.Νυν σοροι και εσαει ονειρα.Οπως και τοσοι αλλοι. Ιστοριες δευτερολεπτων μελλοθανατων,που καθε μια αρκει να γεμισει ενα βιβλιο ολοκληρο.Γιατι η ζωη ειναι στιγμες. Η διαφορα της  με τον θανατο ειναι πως αυτος ειναι μονο μια. Του αρκει.

Συνεχως θα γεννιουνται,θα χανονται ανθρωποι. Ετσι «αναπνεει» ο πλανητης. Η Φυση. Ο σφυχτος και γρηγορος χορος αναπνεοντας,δινει την θεση του στην ακαμψια και στην απνοη σαρκα. Το πως φευγεις,το με τι τροπο σου λαχαινει να περασεις απεναντι,αυτο ειναι ενα αλλο θεμα. Πολυπαραγοντικο. Ενεχει στοιχεια της φυσης,χρονικες συγκυριες,ατυχεις προσωπικες επιλογες,αστοχιες υλικων κλπ.

Ειναι γνωστο πως για να συμβει κατι,Οτι Και Να Ειναι Αυτο,καλο η κακο,μικρο η μεγαλο,χρειαζεται μια αλληλουχια,μια αλυσιδα γεγονοτων,οπου το ενα αυτοματα γενναει το επομενο μεσα σε εναν λαβυρινθο αμετρητων πιθανοτητων. Ενας κρικος αυτης δυστυχως ειναι και η ελλειματικη συμμετοχη διεφθαρμενων η-και- αχρηστων κρατικων αξιωματουχων. Τι να κανουμε.

Ο μάντης Πειθαγόρας προέβλεψε το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Το θρησκευτικό συναίσθημα ήταν πολύ έντονο στην αρχαιότητα και αυτό σήμαινε ουσιαστικά πως οι θεοί ήταν αυτοί που προμήνυαν το μέλλον. Έτσι και οι στρατιές των αρχαίων Ελλήνων διέθεταν πάντοτε μάντεις και τα αναγκαία για τις θυσίες.

Από τον κανόνα αυτό δεν μπορούσε να παρεκκλίνει ούτε ο στρατός του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που είχε στις τάξεις του πολλούς μάντεις.

Οι αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί διέσωσαν τα ονόματα του Αρίστανδρου από την Τελμισσό, του Δημοφώντα, του Κλεομένη από τη Σπάρτη, και του Πειθαγόρα από την Αμφίπολη, ο οποίος έμεινε στην ιστορία γιατί ήταν αυτός που μάντεψε τόσο το θάνατο του Ηφαιστίωνα, όσο και το θάνατο του ίδιου του Αλεξάνδρου.

Πρέπει στο σημείο αυτό να αναφερθεί ότι σε όλη τη διάρκεια της εκστρατείας του,  ο Μέγας Αλέξανδρος προσφέρει θυσίες πολύ συχνά, όπως μαρτυρούν οι ιστορικοί. Αποδεικνύεται δηλαδή πως ήταν ιδιαίτερα επιμελής στο να προσφέρει θυσίες σύμφωνα με τις συνήθειές ή όπως του υποδείκνυαν οι μάντεις. Βέβαια, πολλές φορές ακολουθούσε πιστά το δικό του στρατηγικό σχέδιο και αγνοούσε όσα του έλεγαν οι μάντεις.

Υπάρχουν όμως και κάποιες περιπτώσεις, όπου στις θυσίες του Αλεξάνδρου είναι εμφανής ο συνήθης φόβος του ανθρώπου για το μέλλον αλλά και η ανάγκη του να εξασφαλίσει την εύνοια των θεών, όπως είναι για παράδειγμα οι δύο διαδοχικές θυσίες που έκανε κατά τη διάβαση του Ελλήσποντου, στη μεν ευρωπαϊκή ακτή στον τάφο του Πρωτεσίλαου, στη δε ασιατική ακτή στο βωμό του Ερκείου Διός. Επίσης, στις θυσίες των τελευταίων ημερών της ζωής του, φαίνεται ότι τον Αλέξανδρο διακατείχε ο φόβος του πρόωρου θανάτου.

Η αρχή του τέλους για τον Αλέξανδρο

Δεν ήρθες σε αυτή τη ζωή για να κάνεις τουρισμό

Αν αλλάξεις τη λέξη ζωή με τη λέξη ΖΩ, τότε υπάρχει περίπτωση να καταλάβεις το νόημα της Ζωής σου. 

Δεν είσαι από αυτή τη ζωή περαστικός. 

Δεν ήρθες για να κάνεις τουρισμό και να χαζέψεις τα αξιοθέατα. 

Ήρθες για να τη ζήσεις.

Όσες ζωές είχες ζήσει πριν δεν έχουν καμιά σημασία. Όσες ζωές θα ζήσεις μετά, δεν έχουν καμιά σημασία.

Σημασία για σένα έχει μόνο αυτή η ΖΩΗ, αυτή η ΣΤΙΓΜΗ 

και πρέπει να τη ζήσεις ολοκληρωτικά 

ώστε να καταφέρεις να συναντήσεις ΕΣΕΝΑ.

Αναζητώντας την Αλήθεια

Στον Δρόμο προς την Αλήθεια είμαστε αναγκασμένοι να μιλήσουμε για  το Υπέρτατο Βίωμα της Θείας Ουσίας Μέσα μας, την Κοινή Πνευματική Ζωή που «Μοιράζονται» κάποια όντα, κάποιοι άνθρωποι αλλά κυρίως  να λύσουμε πολλές παρεξηγήσεις για το τι είναι η Πραγματικότητα, το Βασίλειο της Αλήθειας, το Βασίλειο του Θείου, η Αιώνια Ζωή… σαν Άμεση Εμπειρία της Πραγματικότητας, πέρα από τις θεωρίες των ανθρώπων…

Υπάρχουν όντα (κι άνθρωποι που περπατούν ανάμεσά μας) που Βιώνουν Μια Αντίληψη Απεριόριστη, Ελεύθερη, Χωρίς Εμπόδια, (που Νοιώθουν ότι Είναι Ένα με Όλα), που έχουν Υπερβεί τους περιορισμούς της σκέψης (που μας σκλαβώνει στο υποκείμενο, στο εγώ), της «αίσθησης», του «σώματος».

Η Μια Αντίληψη (που Αποκαλύπτει την Ενότητα της Ύπαρξης) είναι Μια Πραγματική Αντικειμενική Κατάσταση-Δραστηριότητα (αφού είναι πέρα από το υποκείμενο) και σε Αυτήν Συμμετέχουν Όλοι Όσοι Βιώνουν την Μια Πραγματικότητα, πέρα από τις ιδιαιτερότητες που βιώνουν εξαιτίας της σύνδεσής τους με τον ψυχοσωματικό οργανισμό, το σώμα.

Εξαιτίας ακριβώς Αυτής της Μιας Αντικειμενικής Κοινής Κατάστασης που Βιώνουν Όλα αυτά τα όντα, αποτελούν Μια Κοινότητα: Συμμετέχουν σε Μια Κοινή Πνευματική Εμπειρία κι ας εκδηλώνονται σε διάφορα σώματα, σε διαφορετικά μέρη του κόσμου (πράγματα που είναι δευτερεύοντα και μη ουσιώδη).

Σύμφωνα με την Κατανόησή μας Κάθε Αντίληψη, κάθε άνθρωπος, καθένας μας,  Είναι Αυτή η Ίδια η (Απόλυτη) Αντίληψη και μπορεί να είναι Απεριόριστη ή περιορισμένη ανάλογα με τις «επιλογές» μας.

Η Πλήρης Αντίληψη της Πραγματικότητας

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Η Αντίληψη της Πραγματικότητας είναι Υποκειμενική και Αντικειμενική ταυτόχρονα. Δεν απαιτεί μόνο την συμμετοχή του Υποκειμένου που «κατανοεί», απαιτεί ακόμα την εξέλιξη του Υποκειμένου ώστε να μπορεί να έχει Πλήρη Κατανόηση της Πραγματικότητας. Το Υποκείμενο πρέπει να αποβάλλει όλα τα υποκειμενικά στοιχεία για να φτάσει, μέσα στον εαυτό του, βιώνοντας την ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΦΥΣΗ του, σε Μία Αντικειμενική, Αληθινή, Πλήρη Αντίληψη της Πραγματικότητας. Το Υποκείμενο είναι η Πύλη για την Πραγματικότητα, το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Είμαστε η Πραγματικότητα.

Η Πλήρης Αντίληψη της Πραγματικότητας δεν μπορεί να είναι μόνο υποκειμενική, γιατί τότε είναι σχετική, μεροληπτική, μη πλήρης. Ούτε εξάλλου είναι δυνατόν από ένα ατελές υποκείμενο (που δεν έχει αποβάλλει τα ατομικά στοιχεία του) η Αντικειμενική Αντίληψη της Πραγματικότητας. Εδώ βρίσκει εφαρμογή η λαϊκή ρήση «αυτός ζει στον κόσμο του», ή «ο καθένας ζει στο δικό του κόσμο», που σημαίνει ότι όλοι αντιλαμβάνονται μέσω του εαυτού, διά του εαυτού, για τον εαυτό, όχι αντικειμενικά. Όλοι σχεδόν οι άνθρωποι έτσι αντιλαμβάνονται.

Η εξέλιξη του Υποκειμένου (διά της αποβολής των ατομικών στοιχείων του) μπορεί να οδηγήσει στην Πλήρη Αντίληψη της Πραγματικότητας. Αυτό είναι που ονομάζουμε Αφύπνιση.

Απο την Αφύπνιση στην Επιβίωση

Κατερίνα Κωστάκη

Από την εποχή της Αφύπνισης μου μέχρι την σημερινή της Επιβίωσης ο δρόμος είναι μακρύς.

Ιστορίες, μηνύματα, όνειρα, συγχρονικότητες, οράματα, όλα ενσωματωμένα μέσα μου σαν μια αόρατη εικόνα από ένα Χθες που ίσως να μην υπήρξε ποτέ.

Όμως στο βάθος του σκοτεινού διανοητικού τούνελ εκεί που λάμπει το Φως , όλα είναι αληθινά και μοναδικά.

Αυτές οι λάμψεις της εσωτερικής πραγματικότητας μου είναι εκείνες που με καθοδηγούν μέχρι σήμερα και επίσης είναι εκείνες που κινούν το χέρι μου για να γράψω όσα γράφω.

Αυτή είναι η ενσωμάτωση των υψηλότερων δονήσεων που με καθοδηγεί σε αυτό το τούνελ της ανυπαρξίας και της αβέβαιης επιβίωσης, όταν γύρω καραδοκούν ύαινες, λύκοι και ποντίκια.

Η Φωνή φωνάζει «Προχώρα».

Πόνος μου είναι ότι θα περάσω απαρατήρητη από ανθρώπους, που ήθελα να στηρίξω.

Μόνη αγωνία μου τι θα απογίνουν οι άνθρωποι γύρω μου, που δεν καταδέχτηκαν χείρα βοηθείας.

Ζητήστε και θα σας Δοθεί...!!!!

Πολλοί άνθρωποι χτίζουν συνειδητά ή ασυνείδητα ένα ψηλό τείχος γύρω τους αποτρέποντας έτσι να φθάσουν σ’ αυτούς θεία δώρα αυτά που άλλοι αποκαλούν θαύματα. Ένας λόγος που συναντάται σε μεγάλο ποσοστό έχει την ρίζα του στην απουσία θαυμάτων απ’ την ζωή τους. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι δεν ήταν πάντα σκεπτικιστές αλλά η ζωή τους έκανε αφού παρά την αισιοδοξία και την αληθινή πίστη τους δεν κατάφεραν ποτέ να δούνε τις επιθυμίες τους να γίνονται πραγματικότητα.

Θέλω στο σημείο αυτό πριν προχωρήσω στο κύριο μέρος της ανάλυσης να κάνω μια παρένθεση που θεωρώ πολύ σημαντική για την κατανόηση του συμπαντικού νόμου της έλξης.

Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων παρ'όλο που πιστεύει στην μεταθανάτια ζωή δεν δείχνει να κατανοεί τι σημαίνει αυτό και πως πραγματικά εξελίσσεται. Η δε έννοια της μετενσάρκωσης τους είναι από άγνωστη έως ανύπαρκτη. Όμως είναι πολύ απλό να εξηγήσει κανείς τόσο το γεγονός ότι κάθε μας επιθυμία αργά ή γρήγορα υλοποιείται όσο και το γεγονός ότι όλα εδώ πληρώνονται.

Ξεχάστε για λίγο όσα ξέρατε και φανταστείτε την ζωή σαν μια οριζόντια ευθεία γραμμή πάνω στην οποία βαδίζουμε όλοι. Στην γραμμή αυτή κατά διαστήματα υπάρχουν σταθμοί στους οποίους ξεκουραζόμαστε αλλάζουμε εμφάνιση και στην συνέχεια συνεχίζουμε τον δρόμο μας. 

Σε κάποιο σημείο της ευθείας υπάρχει μια σκάλα που οδηγεί ψηλά πολύ ψηλά και όποιος την ανέβει βγαίνει απ’ την γραμμή της ζωής. Αυτή η σκάλα είναι αόρατη και εμφανίζεται στον καθένα μόνο όταν είναι έτοιμος να την δει. 

Μέχρι τότε συνεχίζει να βαδίζει πάνω στην οριζόντια γραμμή, να ξεκουράζεται στους σταθμούς της και να συνεχίζει με ένα νέα πρόσωπο. Ακούστε τώρα; Οι σταθμοί ονομάζονται «Θάνατος» η γραμμή «ζωή» η νέα εμφάνιση «νέο σώμα» η σκάλα «εξέλιξη». Αυτό είναι λοιπόν. 

Όταν ένας άνθρωπος σταματήσει στον πρώτο σταθμό χάνεται από τα μάτια των άλλων όλοι λέμε ότι ο τάδε πέθανε. Εκείνος όμως που αφήνει στον σταθμό την μνήμη του απλά αλλάζει πρόσωπο και βγαίνει απ’ τον σταθμό για να συνεχίσει τον δρόμο του. Τότε όλοι λένε γεννήθηκε ο δείνα αλλά στην ουσία είναι ο τάδε που συνεχίζει το ταξίδι τους ως δείνα.

Ριγμένος σε μια θορυβώδη και πληβεία εποχή … (ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ)

Να ζεις με τρομερή και περήφανη αταραξία· πάντοτε εκείθεν.

– Να έχεις και να μην έχεις τα αισθήματά σου, τα υπέρ και τα κατά σου, κατά βούληση, να αφήνεσαι να τα έχεις και να κάθεσαι πάνω τους όπως πάνω σε άλογα, συχνά όπως σε γαϊδάρους – γιατί πρέπει να ξέρεις να χρησιμοποιείς την ηλιθιότητά τους τόσο καλά όσο και τη φωτιά τους. Να κρατάς τα τριακόσια πρώτα πλάνα σου, αλλά και τα μαύρα γυαλιά σου: γιατί υπάρχουν περιπτώσεις όπου κανένας δεν πρέπει να κοιτά μέσα στα μάτια σου, κι ακόμη λιγότερο στους “λόγους” σου. Και να διαλέγεις για παρέα εκείνο το ευδιάθετο και μπερμπάντικο ελάττωμα, τη φιλοφροσύνη. Και να μένεις κύριος των τεσσάρων αρετών σου, του θάρρους, της διανοητικής διόρασης, της συμπάθειας, της μοναξιάς. Γιατί η μοναξιά είναι σε μας αρετή: είναι μια έξοχη ορμή και κλίση για καθαρότητα, που μαντεύει ότι κάθε επαφή μεταξύ ανθρώπων – “στην κοινωνία” – πρέπει αναπόφευκτα να είναι ακάθαρτη.
Κάθε κοινότητα σε κάνει κάπως, κάπου, κάποτε – “κοινό”.

**********************************************

Ριγμένος σε μια θορυβώδη και πληβεία εποχή…

“Τι σου συνέβη όμως;”
– “Δεν ξέρω”, απάντησε εκείνος διστακτικά· “ίσως πέταξαν οι Άρπυιες πάνω από το τραπέζι μου”.
Συμβαίνει συχνά σήμερα ένας άνθρωπος ήπιος, μετρημένος, επιφυλακτικός, να ξεσπάει ξαφνικά με μανία, να σπάζει τα πιάτα, να αναποδογυρίζει το τραπέζι, να φωνάζει, να λυσσά, να προσβάλλει τους πάντες – και στο τέλος να πηγαίνει στην άκρη, ντροπιασμένος, οργισμένος με τον εαυτό του – που; γιατί;

Η σκοτεινή δύναμη των εξωγήινων (vid)

Μια ομάδα επιστημόνων που μελετούν τη μυστηριώδης δύναμη που λέγεται σκοτεινή ενέργεια, πιστεύουν ότι υπάρχει εξωγήινη ζωή σε άλλα σύμπαντα.

Στιγμιότυπο από προσομοίωση του Lyman-alpha blob (LAB). Το LAB είναι ένα γιγαντιαίο νέφος αερίων νότια του αστερισμού του Υδροχόου. Η εικόνα δείχνει την κατανομή των αερίων μέσω του φωτοστέφανου της σκοτεινής ύλης. Τα χρώματα έχουν ρυθμιστεί έτσι ώστε το ψυχρό αέριο (κυρίως ουδέτερο υδρογόνο) να φαίνεται κόκκινο και το θερμό αέριο να φαίνεται λευκό. Photo: J. Geach / D. Narayanan / R. Crain. Πηγή: Supplied

ΑΝ ΚΑΙ ζούμε σε ένα στερεό σύμπαν από συμπαγή και αδιαπέραστη ύλη, που τη συνθέτουν πρωτόνια, νετρόνια και ηλεκτρόνια, μαθαίνουμε με έκπληξη ότι η ύλη και τα άτομα που την αποτελούν αντιπροσωπεύουν μόνο το 4% του κόσμου μας. Το υπόλοιπο 96% αποτελείται από ορισμένες ανεξιχνίαστες ακόμα μορφές μάζας και ενέργειας, στις οποίες έχουμε δώσει ονόματα όπως σκοτεινή ύλη, σκοτεινή ενέργεια, σκοτεινή βαρύτητα, σωματίδια-φαντάσματα και άλλα τέτοια εξωτικά.

Τι είναι όμως σκοτεινή ύλη;

Σκοτεινή ονομάζουμε την ύλη που πρέπει να υπάρχει στο σύμπαν για να εξηγήσουμε την κίνηση των άστρων και των γαλαξιών, αλλά που δεν μπορούμε να την παρατηρήσουμε επειδή δεν έχει ακτινοβολία. Η σκοτεινή ύλη είναι ψυχρή, δηλαδή αποτελείται από σωματίδια με μεγάλη μάζα και μικρή κινητική ενέργεια.

Αφού δεν μπορούμε να τη δούμε, πώς ξέρουμε ότι υπάρχει;

Βασιλεύει ἡ καφρίλα διότι ἐμεῖς τῆς τὸ ἐπιτρέπουμε

Ἡ βασιλεία τῆς καφρίλας εἶναι γεγονὸς καὶ ὅλοι μας ἀντιλαμβανόμεθα πὼς πρὸ πολλοῦ ἔχει καταπατήση κάθε Ὅριον.
Ὅμως, ἐπὶ τέλους, δὲν ἀρκεῖ πλέον μόνον νὰ τὸ βλέπουμε ἀλλὰ καὶ νὰ περιορισθῇ!!!

Ἐδῶ ποὺ φθάσαμε ἀρχίζουμε, σιγά-σιγά, νὰ συνειδητοποιοῦμε πὼς πρέπει νὰ ἐξαλειφθῇ κάθε τὶ ποὺ τὴν ἐνισχύει. Κι αὐτὸ τὸ ἔργο εἶναι ἀτομική μας ὑπόθεσις καὶ μακροχρόνιος ἀγών, ποὺ δὲν γίνεται νὰ τὸν ἀποφύγουμε. Ἐὰν ἢδη δὲν ἔχουμε ξεκινήση αὐτὸν τὸν ἀγῶνα, δὲν ὑπάρχουν πλέον περιθώρεια ἀναβολῆς. Λίγο ἀκόμη καὶ θὰ μᾶς πνίξη ἡ βρωμιὰ καὶ  ἡ ἀσυδοσία. 

Ἡ καφρίλα δὲν εἶναι κάτι γενικὸ κι ἀόριστον, ἀλλὰ καθημερινῶς διαφόρων μορφῶν ἐκδοχές της μᾶς πνίγουν, μᾶς καταδυναστεύουν καὶ μᾶς ἀπομειώνουν βαθμοὺς ἐλευθερίας. Δὲν εἶναι λοιπὸν μόνον ἡ κακὴ ὁδηγικὴ συμπεριφορὰ μερικῶν ἢ ὁ ὠχαδελφισμὸς μερικῶν ἄλλων ἢ ἡ κατ’ ἐξακολούθησιν καταπάτησις τοῦ χώρου μας ἀπὸ κάποιους τρίτους.
Εἶναι ἕνας ὁλόκληρος μηχανισμὸς ἀλητείας, μισανθρωπισμοῦ, ἀνοησίας, ἀποσιωπήσεως, ψεύδους καὶ ἀτιμωρησίας, ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν κρατικὴ κεντρικὴ μηχανὴ καὶ  τοὺς δικαστικοὺς λειτουργούς της, γιὰ νὰ καταλήξουν, οἱ προεκτάσεις του, στὰ δικά μας, καθημερινὰ ὅρια. Εἶναι ταὐτοχρόνως ἡ ἀκόρεστος δίψα μερικῶν γιὰ ὑφαρπαγή, δίπλα στὴν μισάνθρωπον κατάχρησιν ἐξουσίας, παρέα μὲ τὴν κάθε ἀντισυνταγματικὴ ἀσυλία, ποὺ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὴν νομομαγειρευτικὴ ἐξουσία, ἐνᾦ ὑπέρ-προστατεύεται ἀπὸ τὴν ἐξουσία τῆς δημοσιοκαφρίλας, ἀποκρύπτεται ἀπὸ τοὺς διαπλεκομένους καὶ καταλήγει σὲ ἐμᾶς ὡς ἀποπνικτικὸ σκιῶδες νέφος, ποὺ μᾶς κόβει τὸ ἀναγκαῖον γιὰ τὴν ἐπιβίωσίν μας, ὀξυγόνον. 

Στὴν πραγματικότητα ἡ ἐξάπλωσις τῆς καφρίλας ἔχει αἴτια πραγματικὰ καὶ ὄχι ὑποθετικά. Ἡ δική μας ἀδιαφορία καὶ σιωπὴ καὶ ἀποποίησις εὐθυνῶν τῆς ἐπιτρέπει νὰ ἐξαπλώνεται. Ἐξακολουθεῖ νὰ ἐξαπλώνεται, διότι ἐμεῖς , ἐπεκτείνοντας διαρκῶς τὰ ὅρια τῶν ἀνοχῶν μας, τὴν ἀνεχόμεθα ἢ ἀποστρέφουμε τὸ βλέμμα μας.

"Νήστευε από κακία"

"Θα πρέπει όμως, όπως παρατηρεί κάπου ο Παναίτιος, να χρησιμοποιούμε τον κανόνα συμπεριφοράς του Αναξαγόρα, και όπως αυτός, όταν πέθανε ο γιος του, είπε:“Ήξερα πως είχα γεννήσει θνητό”, έτσι κι εμείς πρέπει να λέμε σε σχέση με τα αδικήματα που μας εκνευρίζουν: “Ήξερα ότι δεν είχα αγοράσει κάποιον σοφό για δούλο”, ‘Ήξερα πως δεν είχα φίλο απρόσβλητο από πάθη”, “Ήξερα πως η γυναίκα μου ήταν γυναίκα”. 

Αν επαναλαμβάνουμε συνεχώς το ερώτημα του Πλάτωνα: “Μήπως είμαι και εγώ έτσι;”και στρέφουμε την προσοχή μας προς τα μέσα αντί σε εξωτερικά πράγματα και αντικαταστήσουμε τη μομφή με την προφύλαξη, δεν θα χρησιμοποιούμε και πολύ πια το μίσος για το κακό έναντι των άλλων, όταν παρατηρήσουμε ότι και σ’ εμάς τους ίδιους χρειάζεται να συγχωρηθούν πολλά. 

Τώρα όμως, όλοι μας, όταν είμαστε θυμωμένοι και επιβάλλουμε τιμωρία, δίνουμε εντολές σαν να είμαστε ο Αριστείδης ή ο Κάτων: “Μην κλέβεις”, “Μη λες ψέματα”, “Γιατί τεμπελιάζεις;” και – το πλέον επονείδιστο όλων – οργισμένοι επικρίνουμε τους άλλους, επειδή είναι οργισμένοι, και θυμωμένοι τιμωρούμε πράξεις που έχουν γίνει υπό το κράτος του θυμού, όχι σαν τους γιατρούς που “με φάρμακα πικρά καθαρίζουν την πικρή χολή”, αλλά μάλλον κάνουμε πιο έντονη την αρρώστια και την επιδεινώνουμε. Όποτε, λοιπόν, έρχομαι σε τούτες τις σκέψεις, προσπαθώ ταυτόχρονα να εξαλείψω και κάποιο μέρος της πολυπραγμοσύνης μου. 

Ο κόσμος φοβάται τους σκεπτόμενους ανθρώπους

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να σκέφτεστε ή να διαλογίζεστε. 

Αυτό συμβαίνει επειδή αν γίνετε σκεπτόμενοι, βλάπτετε τα συμφέροντά τους. 

Δεν μπορούν πλέον να σας χειραγωγήσουν. 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν επιτίθενται στην ιδέα του διαλογισμού, αλλά σας προσφέρουν μια μορφή διαλογισμού που θα σας κάνει ένα ρομπότ, όχι έναν σκεπτόμενο άνθρωπο.

Αυτός Είναι ο Λόγος που τα Ρούχα σας Δεν Πλένονται Καλά και Χαλάτε και Χρήματα Άσκοπα!

Σίγουρα το πλύσιμο των ρούχων είναι ένας βραχνάς από τον οποίο θέλετε να ξεμπερδεύετε όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ποιο είναι αυτό το μεγάλο λάθος που κάνετε και χαλάτε και τα ρούχα σας αλλά και χρήματα;

Όσο κι αν σας αρέσουν τα καθαρά και φρεσκοπλυμένα ρούχα πολλές φορές η επιθυμία σας να βγουν όσο πιο τέλεια γίνεται σας οδηγεί σε λάθος επιλογές και πράξεις.

Πόσο απορρυπαντικό συνηθίζετε να βάζετε σε κάθε πλύση; Αν η απάντηση είναι «δεν ξέρω» τότε σίγουρα κάνετε κάτι λάθος.

Οι περισσότερες νοικοκυρές βάζουν λάθος ποσότητα απορρυπαντικού στο πλυντήριο με αποτέλεσμα τα ρούχα τους να μην βγαίνουν από αυτό όπως θα ήθελαν.

Δεν είμαι εναντίον του έρωτα, είμαι απολύτως υπέρ του, αλλά για να μπεις μέσα σε μια ερωτική σχέση πρέπει να υπάρχει μια κάποια ωριμότητα, μια κάποια ακεραιότητα. Τότε ο έρωτας είναι πραγματικά όμορφος … (OSHO)

Ένας άντρας λέει στον Όσσο ότι νιώθει οικειότητα με διαφορετικές γυναίκες και αναρωτιέται αν θα έπρεπε να συνεχίσει να το κάνει.

Δεν υπάρχει τίποτα λάθος σ’ αυτό, αλλά απλώς μην μπλέκεσαι πολύ. Για την ώρα, αυτό θα σε αποσπάσει. Άφησε την οικειότητα να είναι περισσότερο σαν φιλία, παρά σαν έρωτας, επειδή για την ώρα αυτό θα βοηθήσει περισσότερο.
Από τη στιγμή που αλλάζεις την φιλία σε έρωτα, μπαίνεις σε ταραγμένα νερά, γι’ αυτό περίμενε λίγο. Όταν έχεις ριζώσει πραγματικά κι έχεις κεντραριστεί, τότε κινήσου και τότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Πρώτα όμως πρέπει να είναι κανείς τόσο ολοκληρωτικά ο εαυτός του, που να μπορεί να κινηθεί μέσα στον έρωτα και να μην περισπάται. Τότε μπορείς να πας σε οποιοδήποτε βάθος μέσα στη σχέση, αλλά κάπου στο βάθος παραμένεις πάνω και πέρα από αυτήν. Γίνεσαι σαν ένα λουλούδι λωτού – μέσα στο νέο, ανέγγιχτο όμως απ’ αυτό.

Δεν είμαι εναντίον του έρωτα, είμαι απολύτως υπέρ του, αλλά για να μπεις μέσα σε μια ερωτική σχέση πρέπει να υπάρχει μια κάποια ωριμότητα, μια κάποια ακεραιότητα. Τότε ο έρωτας είναι πραγματικά όμορφος και σε βοηθάει να ωριμάσεις, αλλιώς γίνεται πολύ σακάτης και σε καταστρέφει εντελώς.
Ο έρωτας καταστρέφει εκατομμύρια ανθρώπους. Στο όνομα του έρωτα καταστρέφονται πολύ περισσότεροι άνθρωποι από ό,τι στον πόλεμο.
Ποτέ δεν το συνειδητοποιούμε αυτό, επειδή δεν αναφέρεται ποτέ στις εφημερίδες, όμως στο όνομα του έρωτα υπάρχει τόση ασχήμια, τόση ζήλια, θυμός και συνεχείς καυγάδες. Ο πόλεμος δεν είναι τίποτα, συγκρινόμενος με τον έρωτα.

Θα μπορούσε ένα πολυσύμπαν να φιλοξενήσει ζωή; Με προσομοιώσεις ερευνητές αναζητούν απαντήσεις

Η λέξη σύμπαν (universe) χρησιμοποιήθηκε για να σημάνει «όλα όσα υπάρχουν», αλλά όχι πια. Οι σημερινοί κοσμολόγοι – επιστήμονες που μελετούν τη μεγαλύτερη από όλες τις δυνατές μεγάλες εικόνες – θεωρούν τώρα ότι η ιδέα ότι το γνωστό μας σύμπαν ίσως είναι απλά ένα από πολλά άγνωστα (και μη δυνάμενα να γίνουν γνωστά;) σύμπαντα. Αποκαλούν την πληθώρα αυτή των πιθανών συμπάντων πολυσύμπαν(multiverse). Τώρα, επιστήμονες από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία έκαναν ένα ενδιαφέρον βήμα προς την κατεύθυνση εξερεύνησης του πολυσύμπαντος. Η εργασία τους, η οποία βασίζεται σε προσομοιώσεις υπολογιστών, υποστηρίζει ότι η ζωή θα μπορούσε δυνητικά να είναι κοινή μέσα στο πολυσύμπαν, αν το πολυσύμπαν υπάρχει. Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν 14 Μαΐου 2018, σε δυο σχετικές μελέτες στο περιοδικό Monthly Notices της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας (Royal Astronomical Society).

Η έρευνα αυτή και στην πραγματικότητα η ιδέα ενός πολυσύμπαντος, πηγάζει από τους υπολογισμούς των αστροφυσικών σχετικά με την σκοτεινή ενέργεια. Αυτή τη μυστηριώδη δύναμη που εμφανίζεται να επιταχύνει την επέκταση του δικού μας σύμπαντος. Στη δεκαετία του 1980, οι αστρονόμοι στράφηκαν στη θεωρία του πολυσύμπαντος για να εξηγήσουν το «ευτυχώς μικρό» ποσό της σκοτεινής ενέργειας στο σύμπαν μας. Σύμφωνα με τις θεωρίες των κοσμολόγων, το μικρό αυτό ποσό σκοτεινής ενέργειας εμφανίζεται να επιτρέπει το σύμπαν μας να φιλοξενήσει ζωή, ενώ τα περισσότερα σύμπαντα του πολυσύμπαντος δεν θα μπορούσαν. Με άλλα λόγια, οι τρέχουσες θεωρίες της προέλευσης του σύμπαντος προβλέπουν πολύ περισσότερη σκοτεινή ενέργεια στο σύμπαν μας από αυτή που παρατηρήθηκε. Όμως – σύμφωνα με τις περισσότερες θεωρίες – μεγαλύτερα ποσά σκοτεινής ενέργειας θα προκαλούσαν τόσο ταχεία εξάπλωση που θα αραίωνε την ύλη πριν μπορούσε να σχηματιστεί οποιοδήποτε άστρο, πλανήτες ή ζωή.

Συγκρίνοντας, μαθαίνοντας, ισορροπώντας

Τι θα δείτε στο κείμενο: Σ’ αυτό το άρθρο θα διαβάσετε, πώς γνωρίζουμε και κατασκευάζουμε τον εαυτό μας μέσα από τις συγκρίσεις που κάνουμε με τους άλλους. Επίσης, τι είδους αυτοεικόνα θέλουμε, συνήθως, να δημιουργούμε. Και τέλος, πως η σύγκριση μπορεί να λειτουργήσει ως σκαλοπάτι για ν’ ανέβουμε και όχι να κατέβουμε στη σχέση που διαμορφώνουμε με τον εαυτό και τους άλλους.

Εισαγωγή

Η αίσθηση του εαυτού και η έννοια της ταυτότητας δημιουργούνται τόσο, μέσω προσωπικής διεργασίας όσο και επηρεασμού από την κοινωνία, μέσα στην οποία αναπτύσσονται τα άτομα. Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται και σκέφτονται ποιοι είναι οι ίδιοι, αναπτύσσοντας τα προσωπικά τους χαρακτηριστικά μέσα από τη συμμετοχή τους σε κοινωνικές ομάδες. Ο εαυτός, λοιπόν, αποτελεί παράγωγο ατομικό και συλλογικό ταυτόχρονα (Hogg, 2010)

Η σύγκριση παρούσα

Βασικός τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι μαθαίνουν τον εαυτό τους είναι μέσα από τις συγκρίσεις με άλλους. Η κοινωνική σύγκριση ως φαινόμενο αποτελεί συστατικό στοιχείο της κοινωνικής ζωής, αναμενόμενο και φυσιολογικό, χωρίς το οποίο θα ήταν αδύνατο να οριστεί η προσωπική και η κοινωνική ταυτότητα (Festinger, 1954).

Έτσι, ανευρίσκεται το μέτρο, ο αποδεκτός τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς. Οι άνθρωποι, δηλαδή, εξετάζουν τα συναισθήματα, τις στάσεις και τις πράξεις τους, μέσα από αυτές των άλλων ανθρώπων. Αναζητούν συγκρίσεις μέσα από τις ομάδες, κύκλους που αισθάνονται ότι ανήκουν. Προβαίνουν σε συγκρίσεις μεταξύ του πώς είναι και του πως θα ήθελαν να είναι, σύμφωνα με ένα μέτρο, στη συνέχεια δημιουργούν κίνητρο για αλλαγή και δράση, αντλώντας ικανοποίηση ή δυσαρέσκεια ανάλογα από το αν πέτυχαν ή όχι τους στόχους τους.

Άλλοτε, θέλουν απλά να επικυρώσουν τις στάσεις τους, συμβάλλοντας στην ακεραιότητα του εαυτού.

Πραγματοποιώντας καθοδική σύγκριση, το άτομο συγκρίνεται με εκείνους, των οποίων η απόδοση βρίσκεται κάτω από το δικό του επίπεδο, καταλήγοντας να αισθάνεται καλά για τον εαυτό του (Wills, 1981). Για παράδειγμα, ένας που πέρασε, με οριακή επάρκεια κάποιες εξετάσεις, συγκρίνει τον εαυτό του με αυτούς που ‘κόπηκαν’ και νιώθει ανακούφιση.

Ανάλογα με τη περίπτωση, οι αντιδράσεις μπορεί να ποικίλουν από αίσθημα ευγνωμοσύνης για τα προνόμια που κατέχονται, έως αίσθημα ανωτερότητας και διογκωμένο ‘εγώ’ απέναντι στους άλλους.

Αντίθετα, κατά την ανοδική σύγκριση, το σημείο απόδοσης των άλλων βρίσκεται υψηλότερα από το δικό του (Wood, 1989). Στο αναφερθέν παράδειγμα, αυτός που πέρασε, με οριακή επάρκεια κάποιες εξετάσεις, συγκρίνει τον εαυτό του με αυτούς που αρίστευσαν και νιώθει απογοήτευση.