Ο αθλητής Μίλων ο Κροτωνιάτης

Δεν υπάρχει ίσως άλλος αρχαίος Έλληνας αθλητής με μεγαλύτερη και διαρκέστερη φήμη από τον Μίλωνα τον παλαιστή, ο οποίος καταγόταν από τον Κρότωνα. Υπήρξε νικητής 31 φορές στους τέσσερις κύριους αθλητικούς αγώνες της αρχαίας Ελλάδας.  Στους ολυμπιακούς αγώνες  νίκησε 6 φορές κατά το χρονικό διάστημα ανάμεσα στο 540 και το 516, αλλά ηττήθηκε στην έβδομη απόπειρά του (Παυσανίας  6.14.2-8). Η εξαιρετική του δύναμη υπήρξε το αντικείμενο πολλών ανεκδότων, τα οποία συγκέντρωσε ο Παυσανίας.  Ένα από αυτά τα ανέκδοτα διασώζει και ο Αθήναιος (10.421 f) στηριγμένος στον Φύλαρχο. Σύμφωνα με τον Φύλαρχο ο Μίλων έφαγε έναν ολόκληρο τετράχρονο ταύρο μπροστά στο βωμό του Δία,  αφού τον κουβάλησε στους ώμους του μέσα από τα πλήθη στην Ολυμπία και τον έσφαξε. Γι’ αυτό και ο  ποιητής Δωριεύς έγραψε γι’ αυτόν ένα επίγραμμα. Αυτός ο Δωριεύς μπορεί να ταυτίζεται με κάποιο πρόσωπο που αναφέρεται σε επίγραμμα του Λεωνίδα από τον Τάραντα (6.305). Ο Λεωνίδας υπήρξε σύγχρονος του Φυλάρχου, οπότε η ταύτιση αποτελεί ελκυστική πιθανότητα.

Ο ΧΡΥΣΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Στο κεφάλι κάθε άντρα βρίσκεται μια φωνή που του λέει να τα παρατήσει όταν δυσκολεύεται σε μια προπόνηση. Ο Mark Twight, ιδρυτής του Gym Jones, θα σε βοηθήσει να σπάσεις το φράγμα της σκέψης σου και να σηκώσεις βάρη πέρα από τα όριά σου. Μάθε τον τρόπο.

Δεκαπέντε άντρες στέκονται με την πλάτη στον τοίχο σε μια αποθήκη στο Σολτ Λέικ Σίτι. Είναι αγχωμένοι, κάτι που φαίνεται από τις ασυνείδητες κινήσεις τους - αλλάζουν πόδι, σφίγγουν τις γροθιές τους, κοιτάζουν ανήσυχα. Η μουσική πανκ που διαχέεται σε όλο το χώρο από τα υπερυψωμένα ηχεία προσθέτει επιπλέον ένταση στο σκηνικό, ενώ ο επιβλητικός και ογκώδης επικεφαλής της προπονητικής ομάδας του γυμναστηρίου, ο Rob MacDonald, τους επιβλέπει.

«Εσύ, 48. Εσύ, 54. Εσύ, 63» λέει ο MacDonald, δείχνοντας με το δάχτυλό του τρεις άντρες στη σειρά. «Αυτός είναι ο αριθμός των θερμίδων που πρέπει να κάψετε σε 1 λεπτό».

Υπόκωφες κατάρες φιλτράρονται από τη μουσική, καθώς καθένας τους έρχεται αντιμέτωπος με τη δυσκολία της αποστολής του. Για να πετύχει το στόχο του σε θερμίδες, τον οποίο υπολογίζει ο MacDonald χρησιμοποιώντας τη σωματοδομή και το επίπεδο φυσικής κατάστασης, κάθε άντρας πρέπει να βάλει όλες τις δυνάμεις του. 

Το πρώτο θύμα ανεβαίνει στο AirDyne, ένα στατικό ποδήλατο με κινητές λαβές κι έναν τεράστιο ανεμιστήρα για μπροστινό τροχό. Φαινομενικά είναι ένα αθώο όργανο βασανιστηρίων: όσο πιο έντονα κάνεις πετάλι τόσο πιο δύσκολο γίνεται χάρη στην αντίσταση του αέρα. 

Ο MacDonald χαμογελά σατανικά. «Ξεκίνα!».

H μοντέρνα ανατροφή των παιδιών δυσχεραίνει τη συναισθηματική τους ανάπτυξη

Ας δούμε μερικά ιδιόμορφα (και ενοχλητικά) γεγονότα για την κοινωνία μας:

• Τα παιδιά είναι περισσότερο υπέρβαρα από κάθε άλλη φορά στην ιστορία.
• Παίζουν περισσότερα βιντεοπαιχνίδια και βλέπουν περισσότερη τηλεόραση από ποτέ.
• Βρίσκονται σε υπερδιέγερση από τα αναψυκτικά και τα κινούμενα σχέδια και, στη συνέχεια, τα γεμίζουμε με φάρμακα, όταν δεν μπορούν να εστιάσουν τη προσοχή τους μέσα στη τάξη.
• Οι γονείς παίρνουν διαζύγιο σε υψηλότερο ποσοστό από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία, γεγονός το οποίο επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την αίσθηση της αξίας ενός παιδιού και την προσωπική ανάπτυξη.

Και για να μην ξεχάσουμε, υπάρχει μια ολόκληρη σειρά από ψευδείς γονεϊκές και πολιτισμικές πεποιθήσεις που έχουν αποδειχθεί να προκαλούν πνευματικά και συναισθηματικά προβλήματα υγείας στα παιδιά:

«Απερίσκεπτες πρακτικές και πεποιθήσεις έχουν γίνει κοινότοπες στον πολιτισμό μας, όπως η χρήση παρασκευασμάτων για βρέφη, η απομόνωση των βρεφών στα δωμάτιά τους ή η πεποίθηση ότι η πολύ γρήγορη ανταπόκριση στο κλάμα ενός μωρού θα ‘το κακομάθει’», λέει η Ντάρσια Ναρβάεζ, καθηγήτρια ψυχολογίας στο Notre Dame αναφερόμενη σε μια πρόσφατη μελέτη.

• Πόσο βαθιά πάνε οι επιπτώσεις της κακής ανατροφής;

ΝΟΥΣ - ΑΝΤΑΧΚΑΡΑΝΑ, (το τετραπλό εσωτερικό όργανο)

ΝΟΥΣ - ΑΝΤΑΧΚΑΡΑΝΑ, (το τετραπλό εσωτερικό όργανο)

 Αν και ο νους είναι ένα ενιαίο όργανο, έχει διάφορες λειτουργείες και επίπεδα. Στην ανατολική παράδοση ονομάζουν το νου στο σύνολο του με το όνομα Ανταχκαράνα - το τετραπλό εσωτερικό όργανο, γιατί ο νους ή Ανταχαράνα έχει τέσσερις πολύ διακριτές απόψεις.. 

Οι τέσσερις απόψεις του Ανταχκαράνα ( ή του Νου με την γενική του έννοια) είναι: 

1. Μάνας-Manas (νους), 

2. Μπούντι-Buddhi ( Ευφυία, Διάνοια), 

3. Αχάμκαρα-Ahamkara (Εγώ, η ψευδαισθησιακή ταυτότητα), 

4. Τσίττα-Chitta (Υποσυνείδητο, Μνήμη, γενικό πεδίο του νου). 

Κάθε μία από τις παραπάνω απόψεις έχει συγκεκριμένες δυνατότητες και λειτουργίες και η λειτουργία τους επηρεάζεται άμεσα από την γκούνα που κυριαρχεί σε αυτά.Η φυσική κατάσταση του νου είναι να λειτουργεί με το σάττβα. Το ράτζας και το τάμας είναι σαν τοξίνες για το νου (εδώ χρησιμοποιώ τη λέξη νου για όλα τα επίπεδα το νου)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ σαν Ανοιχτή Διαδικασία Αντίληψης δεν έχει ιδιότητες. Ούτε ταυτίζεται με το περιεχόμενό της, την Ενότητα, το Υποκείμενο, το Αντικείμενο, Καταστάσεις, Εμπειρίες ή Δραστηριότητες. Μάλιστα, αυτή η διαδικασία αντίληψης, μονάχα όταν είναι άμεση, ανόθευτη σύλληψη αυτού που συμβαίνει, είναι αντικειμενική και συλλαμβάνει την Πραγματικότητα. Όταν η αντίληψη γίνεται επεξεργασία ή συμβολική απεικόνιση ή επηρεάζεται με οποιονδήποτε τρόπο, τότε δεν αντανακλά την Πραγματικότητα αλλά μια “κατασκευασμένη” πλασματική πραγματικότητα.

Η Συνείδηση Αποτελεί το Απόλυτο Υπόβαθρο κάθε αντίληψης, κάθε εμπειρίας. Όταν η Συνείδηση αυτοπεριορίζεται σε ένα κέντρο αντίληψης (σε ένα υποκείμενο) διαχωρίζεται από το Όλον και βιώνει την δυαδικότητα του υποκειμένου που έχει απέναντι το αντικειμενικό. Το Ον (τα όντα, οι άνθρωποι) με απόλυτα δική του ευθύνη αυτοπεριορίζεται σε ένα αντιληπτικό (υπαρξιακό, νοητικό, ψυχικό, ψυχοβιολογικό) κέντρο κι εισέρχεται στον κόσμο της δυαδικότητας που είναι κατασκευασμένος και πλασματικός.

Αυτή η δραστηριότητα είναι μια απομονωτική διαδικασία κι η απομόνωση είναι τόσο πιο μεγάλη όσο ισχυρότερο είναι το εγωιστικό κέντρο. Στην πραγματικότητα, το ον, όταν εισέρχεται σε αυτή την κατάσταση, τρόπο ζωής, εισέρχεται σε ένα προσωπικό κόσμο, στον δικό του προσωπικό λαβύρινθο, ύπαρξης, σκέψης, ζωής. Μονάχα αυτός ο ίδιος μπορεί να κατανοήσει τι συμβαίνει και μονάχα αυτός ο ίδιος μπορεί να απελευθερωθεί από τους περιορισμούς κι αυταπάτες και να ξαναβρεί μέσα του (μέσα στην ίδια του την φύση) την Ελευθερία, την Απεραντοσύνη της Ύπαρξης, το Άχρονο, το Πραγματικό.

Θα είστε βέβαιοι για την ακεραιότητά σας όταν θα αισθάνεστε καλά, όταν θα νιώθετε ευτυχισμένοι

Για να ανακτήσει κανείς την ακεραιότητά του, πρέπει να χρησιμοποιεί άμεμπτα το λόγο του. 

Απωλέσαμε την ακεραιότητά μας την πρώτη φορά που δεν κρατήσαμε μια υπόσχεση, την πρώτη φορά που κινηθήκαμε εναντίον του ίδιου του εαυτού μας.

 Η προδοσία από τον ίδιο μας τον εαυτό, είναι που διασπά την ακεραιότητά μας.

 Ακόμη και έννοιες όπως ομορφιά ή ασχήμια, είναι, στην πραγματικότητα, συμφωνίες που ελέγχουν την κοινωνία κι αργότερα ελέγχουν τον ατομικό νου.

 Επενδύουμε τη δύναμή μας σ’ αυτές τις συμφωνίες, γινόμαστε σκλάβοι τους – έπειτα, άλλοι άνθρωποι χρησιμοποιούν τις αξίες αυτές για να μας χειριστούν.

Πρέπει να εμπιστευτείτε τον εαυτό σας. 

Δεν μπορείτε να πηγαίνετε σε κάποιον και να ρωτάτε, «Είναι σωστό αυτό που κάνω; Είναι λάθος αυτό που κάνω;»

Το αστείο της υπόθεσης..ένας κόσμος για όντα άλογα..

Το αστείο της υπόθεσης, είναι ότι δεν πιστεύουμε απολύτως τίποτα ως αλήθεια, αλλά η αλήθεια παραμένει ένα ανεκπλήρωτο όνειρο στο νου μας, ακόμη και αυτή η πραγματικότητα την οποία ζούμε δεν ξέρουμε καλά καλά αν υπάρχουμε στ'αλήθεια, συνέχεια είμαστε απασχολημένοι με κάτι, ο νους μας δεν σταματά ποτέ να σκέφτεται, συνήθως τα πιο χαζά πράγματα, διότι αυτά έχει ανάγκη, και πως γίνεται πάντα να σκέφτεται αυτό που του λείπει, και όχι αυτά που έχει.

Για να μας λείπουν όμως τα πάντα σημαίνει ότι δεν είμαστε ολοκληρωμένοι ως νους και σώμα, διότι πάσχουν και τα δύο, και ότι πάσχει είναι ελλιπής, διότι έχει ανάγκες, επιθυμίες, πάθη συνεχώς, με συνέπεια να βρίσκουν τρόπους να μας κάνουν πάντα χάλια την ψυχολογία. 

Από το τίποτα μέχρι την αθανασία, από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο, όλα μας λείπουν, με αποκορύφωμα τον υποσυνείδητο φόβο μας για τα πάντα, που λες και τον φύτεψε κάποιος επάνω μας.

Και ο φόβος κυριεύει τα πάντα, ακόμη και την ζωή μας, διότι ενόσω ζούμε, στην ουσία δεν ζούμε ελεύθεροι με δική μας επιλογή, αλλά επιλέγει ο φόβος για το τι θα ζήσουμε και θα νοήσουμε ως ζωή.

ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ...Η ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΗΔΗ

Από τους τρείς γιούς που απέκτησε ο Ναύπλιος απ’ την Κλυμένη κόρη του βασιλιά της Κρήτης Κατρέα, ο Παλαμήδης είναι εκείνος που πραγματικά άφησε πίσω του χρυσές σελίδες στην Ελληνική Προϊστορία. Προικισμένος με νου μεγαλειώδη και μαθητεύσας όπως ήδη προαναφέραμε δίπλα στον σοφό Κένταυρο Χείρωνα, θεωρείται εφευρέτης πολλών πραγμάτων ξεκινώντας απ’ το σπουδαιότερο που έχει να κάνει με τα γράμματα της Αλφαβήτου. 

Τα γράμματα π, φ και χ ή το α, β, γ, δ, ε, ι, κ, λ, μ, ν, ο, π, ρ, σ, τ, υ. Μάλιστα ο Οδυσσέας χλευάζοντάς τον ( θα αναφέρουμε πιο κάτω τον λόγο αυτής της αντιπάθειας του ήρωα προς τον Παλαμήδη), του έλεγε να μην καυχάται που βρήκε το Υ, διότι αυτό το σχηματίζουν και οι Γέρανοι όταν πετάνε. Από αυτή τον σχολιασμό του Οδυσσέα ονομάζονται οι Γέρανοι « όρνεα του Παλαμήδους». ( Ωγυγίας Μέρος ΣΤ’, Βιβλ. Γ’ κεφ. Β’) .

 Από την ίδια πηγή διαβάζουμε πως ο Παλαμήδης έγινε και άριστος εποποιός και φιλόσοφος ευφυέστατος! Μάλιστα λέγεται πως άφησε πολλά ποιήματα τα οποία όμως εξαφάνισαν είτε ο Αγαμέμνων( θα δούμε στην συνέχεια γιατί) είτε ακόμη και ο ίδιος  ο Όμηρος, «… και δια τούτον δεν αναφέρει λόγον περί αυτού, επειδή αν ανέφερε τον Παλαμήδη, δεν εδύνατο να πλάση την Οδύσσειαν…» (Ωγυγίας Μέρος ΣΤ’, Βιβλ. Γ’ κεφ. Β’).

Ακόμη ότι επινόησε τους αριθμούς, το στρατιωτικό σύνθημα, τις τάξεις των στρατιωτών και τις διαιρέσεις σε τάγματα και λόχους. Επίσης τους κύβους, για να περνούν την ώρα τους οι στρατιώτες κατά την διάρκεια της πολιορκίας, τους οποίους έπαιζε, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αθανάσιος Σταγειρίτης ( Ωγυγίας Μέρος ΣΤ’, Βιβλ. Γ’ κεφ. Β’) , με τον Θερσίτη Αιτωλό, γιο του Άγριου και εγγονό του Πορθάονα και του Ευρύτου.

Ο Θερσίτης είναι κυρίως γνωστός ως ο μόνος, ίσως, καθαρά «αρνητικός» χαρακτήρας στον Τρωικό Πόλεμο. Μέσα στο στρατόπεδο των Ελλήνων ήταν παρασιτικό στοιχείο, ένας δειλός που μόνο έβριζε, φιλονικούσε και προκαλούσε συνεχώς με την αυθάδη συμπεριφορά του. Η κακή ψυχή του ίσως οφειλόταν και στην άσχημη εμφάνισή του: ήταν αλλήθωρος, κουτσός και στραβοπόδαρος, με ελάχιστα μαλλιά στο κεφάλι του. Υπάρχει μια τοιχογραφία του Πολυγνώτου στη «Λέσχη των Κνιδίων» στους Δελφούς όπου παριστάνει τον Θερσίτη γενειοφόρο, να παίζει κύβους (ζάρια) με τον Παλαμήδη, όπως μας πληροφορεί ο Παυσανίας (Φωκικά  κεφ.31, παρ. 1) : «…εἰ δὲ ἀπίδοις πάλιν ἐς τὸ ἄνω τῆς γραφῆς,ἔστιν ἐφεξῆς τῷ Ἀκταίωνι Αἴας ὁ ἐκ Σαλαμῖνος, καὶ Παλαμήδης τε καὶ Θερσίτης κύβοις χρώμενοι παιδιᾷ, τοῦ Παλαμήδους τῷ εὑρήματι…»

Ακόμη και στα «Κορινθιακά» του Παυσανία αναφέρεται η εφεύρεση των κύβων απ’ τον Παλαμήδη, συγκεκριμένα : «…πέραν δὲ τοῦ Νεμείου Διὸς Τύχης ἐστὶν ἐκ παλαιοτάτου ναός, εἰ δὴΠαλαμήδης κύβους εὑρὼν ἀνέθηκεν ἐς τοῦτον τὸν ναόν…» ( Παυσανίου Περιήγησις, Κορινθιακά, κεφ. 20 παρ. 2 )

Ο Παλαμήδης επίσης, είχε πολύ καλή γνώση της ιατρικής και της αστρονομίας. Για όλους αυτούς τους λόγους έχαιρε εκτιμήσεως και σεβασμού μεταξύ των Ελλήνων οι οποίοι τον ονόμαζαν Πάνσοφο. Και αυτή η ζήλεια, κατέτρωγε την καρδιά του Οδυσσέα. Με τον Οδυσσέα λοιπόν είχε αναπτυχθεί αυτή η αντιπαράθεση πριν ακόμη την εκστρατεία στο Ίλιον και αφορμή στάθηκε το ξεσκέπασμα του Οδυσσέα από τον Παλαμήδη όταν εκείνος μη θέλοντας να πάει στον πόλεμο αυτό παρίστανε τον τρελό.

ΕΡΜΗΣ Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ…

Πάντα όσοι έκαναν λόγοι για την δημιουργία του κόσμου, έθεταν ως βάση την αρχή του χάους. Μέσα από αυτό και την ενυπάρχουσα δύναμη που δημιουργούσε την ροή της δημιουργίας, γεννήθηκε ο κόσμος. Ένας κόσμος του οποίου η φύση προσδιοριζόταν σε μία αρχή εμπεριέχουσα όλα τα στοιχεία του σύμπαντος κόσμου, αλλά και τις ιδιότητες που από αυτήν πηγάζουν.

Η Ορφική διδασκαλία περί της δημιουργίας προσδιόριζε το χάος, την γέννηση του Φάνη-Διονύσου και εν συνεχεία την ροή της συνεχούς και αδιάλειπτης δημιουργίας.

Ο Ποιμάνδρης, το πνεύμα που εμφανίσθηκε στον Ερμή τον Τρισμέγιστο και τον μύησε ως προς την φύση της Δημιουργίας, έκανε επίσης λόγο για τον ίδιο τρόπο βεβαίως πολύ πιο νωρίς πριν από τον Ορφέα, αλλά και πολύ περισσότερο πριν από την εβραϊκή μονοθεϊστική αντίληψη.

Ο Ερμής αναλήφθηκε στα Θεία Πεδία και είδε την δημιουργία με την όραση ενός Θεού, και όχι σαν κοινός άνθρωπος. Είδε τα ουράνια σώματα όχι σαν συμπαγείς μάζες αλλά σε νεφελώδη κατάσταση, όπως είναι στην μη ορατή από τον άνθρωπο πραγματικότητα. Και εδώ να επισημάνουμε ότι η επιστήμη αποδέχεται ότι οι όγκοι των πλανητών προέρχονται από την συμπύκνωση των μορίων της ύλης. Έτσι και ο Ερμής ο Τρισμέγιστος νοερά μεταφερόμενος στα Θεία Πεδία είδε καπνούς και πυρές να ξεπηδούν από την γη και άκουσε σε ενόραση τον θρήνο της εγκλωβισμένης στην ύλη, ζώσης δημιουργίας, που ανέβαινε από την κόλαση της γης προς τα Θεία Πεδία σαν ικεσία, σαν προσευχή. 

Ακόμη στα αστραποβολούντα από το ανέσπερο φως Θεία Πεδία, ο Τρισμέγιστος την σοφία Ερμής, είδε στο πλευρό εκείνου του πνεύματος που του είχε εμφανισθεί, ένα υπέροχης ομορφιάς, λαμπρότητας, πανώριο ον, το οποίο ο Ποιμάνδρης το σύστησε ως υιό του. Ο Ερμής είχε αντικρίσει από τα χρυσοφώτιστα εκείνα Θεία Πεδία, το Θείο μεγαλείο στην τρομακτική του ισχύ, και την πτώση του ανθρώπου στην τραγική του μορφή. Είδε το φως το ανέσπερο και την κόλαση της γης, εκεί που φέρεται να έχει κυλήσει η ψυχή της ανθρωπότητας, λόγω παραβάσεως… 

Να όμως πως ο ίδιος ο Ερμής ιστορεί την αποκάλυψη που του έγινε:

ΠΕΡΙ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

ΠΕΡΙ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Καταρχήν όλοι ξεκινούν κάνοντας ένα μεγάλο λάθος για την δημιουργία του Θεού.
«το όλον», το πλήρες. Με την δύναμη της θελήσεως του ανέσυρε τον εαυτό του από την ανυπαρξία..ή ότι αυτός είναι ο μοναδικός κόσμος των επτά διαστάσεων που δημιούργησε. Αυτός μεταξύ των αντίθετων πόλων. Σαν να μας λένε δηλαδή ότι ο Πανάγαθος Θεός είναι ταυτόχρονα και το σκότος.

Το Όλον το πλήρες ο Θεός είναι Νους, η μάλλον όπως λέει ο Ερμής Τρισμέγιστος και τον Νου τον δημιούργησε ο Θεός.
Ο Νους Θεός λοιπόν, δεν βρισκόταν σε κατάσταση ανυπαρξίας στον Προϋπάρχων Αγέννητο κόσμο του, απεναντίας εκεί βρίσκεται ο απόλυτος Πανάγαθος κόσμος του, όπου θέλησε με τον Λόγο του να αντιγράψει αυτόν τον κόσμο και να γεννήσει την Ζωή ως Υπάρχων και αυτό συνέβη με τις ψυχές.
Οι ψυχές γεννήθηκαν από την ένωση του Νου με τον Λόγο και έγινε η Ζωή Υπάρχων από Προϋπάρχων που ήταν.
Αυτός ο κόσμος είναι από Ζωή και Φως.

Ο δικός μας κόσμος είναι η εικόνα του, αλλά γεννήθηκε από τα στοιχεία της ανυπαρξίας της ζωής που είναι η Ύλη, όπου βρισκόταν σε πλήρη ακινησία, η οποία διασπάστηκε με την κίνηση που έδωσε μέσω της τριβής, όπου γεννήθηκε η φωτιά η οποία διέσπασε από την ύλη τα νερά και την γη, και οι ατμοί που δημιουργήθηκαν από όλη αυτή την διαδικασία δημιούργησαν τον αέρα.

Γιατί φοβάσαι τις λέξεις κι όχι το χάος της σιωπής;

Περίεργα πλάσματα εμείς οι άνθρωποι. Έχουμε την ευτυχία στα χέρια μας και την αφήνουμε να ξεγλιστρήσει, ενώ εκείνη η καημένη παλεύει μόνη της να γαντζωθεί έστω και τελευταία στιγμή από τις άκρες των δαχτύλων μας.

Ερωτευόμαστε με πάθος και νιώθουμε τόσο άτρωτοι που πιστεύουμε πως τίποτα δεν μπορεί να μας αγγίξει. Είμαστε τόσο σίγουροι ότι το «για πάντα» εμείς θα το κάνουμε πράξη. Θα φοράμε τον έρωτα για πανοπλία και θα βγούμε αλώβητοι από τη μάχη· τις δυσκολίες που όλοι μας λένε ότι θα έρθουν. Δεν τους πιστεύουμε.

Εμείς είμαστε ένα. Ο καθένας κουβαλάει τον άλλον μέσα του. Οι σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας και η χημεία μας έχουν ανακατευτεί τόσο καλά, που χάνεται η έννοια της κτητικότητας.  Όπως χάνεται και η έννοια του χρόνου. Ακούμε τα άλλα βαρετά ζευγάρια να μιλάνε για καθημερινότητα, συνήθειες, υποχρεώσεις και ρουτίνα κι απορούμε, αλλά ταυτόχρονα σκάμε κι ένα κρυφό χαμόγελο, γιατί εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους.

Κάθε μέρα έρχεται για να συμπληρώσει ακόμη ένα μικρό κομματάκι στο παζλ της ευτυχίας μας. Χτίζουμε μαζί τα όνειρά μας και κρατιόμαστε χέρι-χέρι όσο προχωράμε στο δρόμο για την πραγματοποίησή τους.

Κι αν κάποιος στην πορεία πέσει, σκύβουμε για να ανέβει αυτός και του σφίγγουμε το χέρι. Κι αν κάπου στην πορεία βρούμε σταυροδρόμι, μαζί αποφασίζουμε ποιον δρόμο θα διαλέξουμε. Δεν πειράζει αν τελικά αποδειχτεί πιο δύσκολος. Σημασία έχει ότι θα τον περπατάμε μαζί.

Και τα χρόνια περνάνε κι οι υποχρεώσεις πληθαίνουν κι η πραγματικότητα μοιάζει πλέον δύσκολη σε μας τους άτρωτους.

Διάσειση: Τα συμπτώματα που πρέπει ΟΛΟΙ να γνωρίζουν – Τι να κάνετε άμεσα

Ο όρος διάσειση περιγράφει έναν τραυματισμό στον εγκέφαλο που προκύπτει από χτύπημα στο κεφάλι.

Εξ ορισμού, μια διάσειση δεν είναι μια απειλητική για τη ζωή, αλλά μπορεί να προκαλέσει τόσο βραχυπρόθεσμα, όσο και μακροπρόθεσμα προβλήματα. Η διάσειση δεν πρέπει να συγχέεται με τραυματισμό που υπάρχει αιμορραγία κάτω από το κρανίο, ή στον εγκέφαλο.

• Σε μια ήπια διάσειση ο ασθενής μπορεί να μην εκδηλώσει απώλεια συνείδησης (αίσθημα ζάλης).
• Μια σοβαρή διάσειση μπορεί να περιλαμβάνει παρατεταμένη απώλεια των αισθήσεων με μια καθυστερημένη επιστροφή στο φυσιολογικό.

Συμπτώματα

Τα πιο κοινά σημάδια και συμπτώματα μιας διάσεισης είναι:

• Απώλεια συνείδησης μετά από οποιοδήποτε τραύμα στο κεφάλι
• Σύγχυση
• Πονοκέφαλος
• Ναυτία ή έμετος
• Θολή όραση
• Απώλεια της βραχυπρόθεσμης μνήμης (ο ασθενής δεν μπορεί να θυμηθεί τον τρόπο που χτύπησε καθώς και τα γεγονότα πριν ή μετά τον τραυματισμό του)
• Επιμονή και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά (ο ασθενής επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά, παρά το γεγονός ότι πήρε την απάντηση που αναζητούσε. Για παράδειγμα, μπορεί να ρωτάει συνέχεια “Έπαθα κάποιο ατύχημα;”)

Τι να κάνετε αν είστε στο σπίτι και κάποιος πάθει διάσειση

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΣΜΟΥ (του David Cooper)

(Απόσπασμα από εκτενές κείμενο του γνωστού αντι-ψυχίατρου Νταίηβιντ Κούπερ, που δημοσιεύθηκε στο 4ο τεύχος του περιοδικού «Ανοιχτή Πόλη», το καλοκαίρι του 1981)

Ο οργασμός είναι η «κατάργηση» του μυαλού στο υψηλότερο, ιερό σημείο της σεξουαλικής εμπειρίας. Στον οργασμό δεν υπάρχει πόθος, ένστικτο, πάθος, αγάπη, καθώς κατά την διάρκειά του δεν υπάρχουν 2 άτομα, μήτε καν 1. Δεν υπάρχει εμπειρία του οργασμού, διότι η στιγμή αυτή είναι η εκκένωση όλης της εμπειρίας.

Υπάρχει μία ολόκληρη μυθολογία σχετικά με τον «σύγχρονο οργασμό» ως το τελικά επιθυμητό σημείο. Αυτό είναι βέβαια κάτι που συμβαίνει κάποιες φορές ή που πολλοί υποκρίνονται από μία λανθασμένη αίσθηση γενναιοδωρίας προς τον ερωτικό σύντροφο. Αυτό που ενδιαφέρει είναι ότι κάποιος «δίνει τον εαυτό του» (πραγματικότητα), προϋποθέτοντας ότι και ο άλλος θα κάνει το ίδιο. Πιο βασικό από αυτό είναι η ανάγκη να δει ο άλλος το στάδιο της απώλειας του εαυτού και αυτό εκφράζει μία πιο συνολική και αμοιβαία επιβεβαίωση από τον περιβόητο «σύγχρονο οργασμό». Η εμπειρία της απώλειας του εαυτού είναι η αναγνώριση της μη ύπαρξης του εαυτού και είναι το κλειδί της από-μυστικοποίησης και του περιορισμού των απογειωμένων δομών του εαυτού που συνδέει την προσωπική με την μακροπολιτική συνείδηση…

…Πριν και μετά την στιγμή του «no mind», υπάρχει σίγουρα η πιο έντονη εμπειρία, ο πιο έντονος πόθος, αλλά αυτό είναι εμπειρία στην περιφέρεια του οργασμού, όχι μέσα σε αυτόν.

Όπως και το άλλο τίποτα που ο κόσμος αποκαλεί «εαυτό», ο οργασμός υπάρχει στην Ιστορία και έχει έναν τόπο, αλλά στερείται ουσίας, καθώς καθορίζεται μόνο από τις διευθύνσεις ορισμένων ενεργειών και εμπειριών. Ο οργασμός είναι η καταλληλότερη αντικειμενοποίηση του εαυτού ως ένα ειδικό τίποτα. Έτσι δεν είναι δυνατόν, ακόμα και με τα καλύτερα διαγράμματα και σχήματα, να μιλήσει κανείς «περίπου» για τον οργασμό με ψυχαναλυτικές θεωρήσεις του «εαυτού» ως ένα είδος θήκης μέσα στην οποία τοποθετούνται ή μέσα από την οποία παίρνονται αντικείμενα, ή με την βιολογική θεώρηση, στην οποία η ανθρώπινη οντότητα περιορίζεται σε έναν ουσιαστικά οργανισμό, στον οποίο οι «ενστικτώδεις τάσεις» πρέπει να αφεθούν ελεύθερες σ’ έναν οργασμό. Όλα αυτά συνδέονται με την κοινωνική μάζα.

Οι εκλογές στις ΗΠΑ βαδίζουν προς ακύρωση.

Σημ ΓΒ: Φίλες – φίλοι! Διαβάστε τα πάρα κάτω με σύνεση, έχοντας πάντοτε υπ’ όψιν πως ο κάθε αρθρογράφος εκφράζει τις δικές του απόψεις και παραθέτει τις δικές του πληροφορίες μπορεί δε να έχει και κάποιες σκοπιμότητες. Αν είστε κυνηγοί της αλήθειας κάνετε τις δικές σας έρευνες. Όσοι δεν ψάχνουν είναι καταδικασμένοι να είναι θύματα. Παραθέτω λοιπόν την μετάφραση του άρθρου του B. Fulford ως έχει, διευκρινίζοντας πως το άρθρο αυτό δεν εκφράζει απαραίτητα το τι εγώ αποδέχομαι ή όχι. Καλή ανάγνωση.

B. Fulford 10 Οκτωβρίου, 2016

Οι Αμερικανικές εκλογές βαδίζουν προς ακύρωση ενώ θα λάβουν χώρα δικαστήρια για εγκλήματα πολέμου, λένε πηγές του Πενταγώνου και της CIA. Οι Προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ της 8ης Νοεμβρίου θα ακυρωθούν και αντ 'αυτών θα υπάρξουν δικαστήρια για εγκλήματα πολέμου, λένε πηγές τόσο από το Πεντάγωνο όσο και από την CIA. Η δικαιολογία για την ακύρωση των εκλογών θα είναι η παραίτηση ενός από τους προεδρικούς υποψηφίους. Εδώ είναι ο διάλογος με πηγή της CIA: "Υπάρχει τώρα μια πιθανότητα 90% ότι οι εκλογές θα αναβληθούν."

Ρώτησα την επαφή μου από το DC γιατί; Η απάντησή του ήταν: "Δεν μπορείς να έχεις εκλογές με έναν υποψήφιο". Τον ρώτησα ποιος υποψήφιος από τους δύο θα αφαιρεθεί. Η απάντησή του ήταν:

«Δεν μου επιτρέπεται να σου πω, αλλά ας πούμε ότι ο Ομπάμα θα κάνει την ανακοίνωση πολύ σύντομα.» Οι πηγές του Πενταγώνου, από την πλευρά τους, λένε: "Ο νόμος 911 θα ωθήσει τη Σαουδική Αραβία να εκθέσει το Ισραήλ, τον Bandar bin Sultan και την κλίκα Μπους που είναι πίσω από την 911, θα οδηγήσει δε σε μια πραγματική επιτροπή αλήθειας και ένα δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου." Δεδομένου ότι είναι μόνο λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές, σύντομα θα δούμε αν αυτές οι προβλέψεις θα επαληθευτούν.

Ο περιορισμός υπάρχει μόνο στην αντίληψη του καθενός μας, σχετικά με τον Εαυτό του…

Διαφορά στις ερμηνείες… Τι σημαίνει ίδιος, τι σημαίνει ίσος.. .Όλα γεννήθηκαν για να μας παραπλανούν σε σχέση με την αληθινή μας Φύση…

Η ισότητα αφορά την δυναμική που έχει ο καθένας μας να αναπτυχθεί πνευματικά, νοητικά και συναισθηματικά, όπως αναπτύσσεται και φυσικά, ενώ η διαφορετικότητα έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία μας.

Δηλαδή η δυναμική της ανάπτυξης σε όλα τα επίπεδα υπάρχει σε κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα αν την «εκμεταλλεύεται» ή όχι…
Ας πούμε σαν παράδειγμα γι’ αυτό, ότι όλα τα αυτοκίνητα έχουν την δυναμική να αναπτύξουν μία ταχύτητα 150 χιλιομέτρων, αλλά ο οδηγός το πάει με 70 γιατί φοβάται τις ταχύτητες. ‘Αρα δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε την δυναμική του αυτοκινήτου, αλλά χρειάζεται να ερευνήσουμε την ιδιοσυγκρασία του οδηγού, επειδή φοβάται…

Ο φόβος δεν κάνει διακρίσεις σε τάξεις, φύλα, θρησκείες και χώρες… Ίδια φοβάται ο πλούσιος, ίδια φοβάται και ο φτωχός, αν και φαίνεται ότι φοβούνται διαφορετικά πράγματα… Παρ’ όλα αυτά, και οι δύο είναι ίσοι στην δυναμική να αναπτυχθούν συνειδησιακά και να «τρέξουν» στην φυσιολογική για έναν Άνθρωπο ταχύτητα… 

~ * Sτο κάπου εκεί....... * ~

~ * Σε κάποιο άλλο μέρος....σε έναν άλλον κόσμο ....κοίταξε τα παιδιά……

Παίρνοντάς τους και πηγαίνοντας τους αιώνες πίσω στη γραμμή του χρόνου άρχισε να τους δείχνει το πλανητικό αυτό σύστημα…..

Από την πρώτη έκρηξη ήχων και χρωμάτων την δημιουργία μικρών πλανητών και άστρων ….στην μελωδία που έκαναν οι κομήτες καθώς προσπαθούσαν να βρούν την δική τους τροχιά μέσα σε όλο αυτό το σύνολο των θαυμάτων που συντελούνταν τη στιγμή εκείνη …με τον Ήλιο άστρο για οδηγό τους σε ένα αρχέγονο παιχνίδι μεταξύ ήχου …. Φωτός…. αρμονίας και παίρνοντας το καθένα το δικό του μοναδικό ρόλο σε όλο αυτό το πάλζ των εκρήξεων και της πανδαισίας χρωμάτων που κυριαρχούσε εκεί ……

Τα πρώτα αμφίβια είναι ακόμη στο νερό…. υπήρχε αφθονία στα άγρια κοράλλια και χρώματα τέτοια που έκαναν τον απέραντο γαλάζιο ωκεανό να πλημυρίζει και να φωσφορίζει από τις αντανακλάσεις τους παίζοντας και κάνοντας αντικατοπτρισμούς με το όλο γύρω του….. και τα ασπόνδυλα πιά είχαν αρχίσει να διαφοροποιούνται από τα άλλα του είδους τους….. αλλαγές γίνονταν και σε άλλους τομείς …. Τα στρώματα της ξηράς είχαν αρχίσει πλέον να επεκτείνονται και μια άγρια βλάστηση κάλυπτε τα πάντα γύρω τους δίνοντας έναν τόνο αντίθεσης με τον ωκεανό….. κι εκεί ….να ….τα πρώτα έντομα ….και πουλιά που με το κελαϊδιτό τους έδεναν σε μια εαρινή αέναη συμφωνία με τον βόμβο των εντόμων που προσπαθούσαν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα γύρω τους… .και κάθε είδος έμβιου οργανισμού που άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία από ’κεί και πέρα ….

Μέσα από αυτή τη γραμμή του χρόνου έβρισκε διόδους και τους πήγαινε από αιώνα σε αιώνα … τους έδειχνε πράγματα και ανθρώπους ….και το πώς έκαναν τη διαχείριση σε ότι τους είχαν τόσο απλόχερα δοθεί ….τα παιδιά μικρά – μεγάλα πότε χειροκροτούσαν και πότε στέκονταν λυπημένα μπροστά σε ότι καταστροφή αντίκριζαν και έκαναν τη δική τους καταγραφή για την πορεία και την εξέλιξη των ανθρώπων μέσα στο χρόνο ….

Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Εργαζόμενοι, έρχονται στιγμές που χάνουμε το σημείο εστίασης μας. Αυτό μας δείχνει, πως δεν είναι κάτι που λειτουργεί από μόνο του. Χρειάζεται δηλαδή, η δική μας εστιασμένη ενεργοποιούσα στάση και προσοχή, ώστε να υφίσταται.

Ότι λειτουργεί με τη βούληση μας, είναι συνειδητό, ενώ ότι αντίθετα εκφράζεται «από μόνο του», είναι ασύνειδο. Ασύνειδο ίσον μηχανικό. Χωρίς τη δική μας εποπτεία. Χωρίς εγρήγορση. Χωρίς θέληση. Χωρίς προσοχή. Χωρίς το γιατί και το πώς, χωρίς την βαθύτερη του αιτία έκφρασης.

Όταν συμβαίνει αυτό, είμαστε δέσμιοι λοιπόν σε κάτι που ενώ εκφράζεται από εμάς (από τους φορείς μας), ουσιαστικά δεν γνωρίζουμε (δεν το ψάξαμε ποτέ βαθύτερα) αν το θέλουμε ή όχι, απλά, βγαίνει όπως λέμε …. «από μόνο του». Αυτή είναι όπως διαπιστώνουμε, η καθημερινή λειτουργία των ανθρώπων, γι’ αυτό και χαρακτηρίζονται ασυνείδητοι. (Σε ότι αφορά ζητήματα Αυτογνωσίας).

Και ανταποκρίνονται (τελικά προς πάσα κατεύθυνση) έτσι, (και απέναντι στο περιβάλλον, και προς τους ανθρώπους, και απέναντι στον εαυτό τους), δίχως να έχουν βαθύτερη βούληση των εκφράσεων, και γενικότερα των λειτουργιών τους. Και είναι, αυτή η «μηχανική» στάση, που τους κάνει σκλάβους. Των επιθυμιών τους, των θελημάτων των άλλων, των φόβων τους κλπ.

Τι είναι όμως μια μηχανική λειτουργία; Ας το δούμε: Αναφέραμε παραπάνω, πως είναι μία λειτουργία που βγαίνει «από μόνο της». Έτσι φαίνεται όμως, αλλά τελικά, δεν είναι. Αυτή τη λειτουργία, (την κάθε μηχανική λειτουργία), εμείς οι ίδιοι την δημιουργήσαμε. Γιατί κάθε μηχανική λειτουργία, είναι μία παρελθούσα μας καταγραφή τρόπου συμπεριφοράς, (λόγω συγκεκριμένων καταχωρημένων πεποιθήσεων), που διεξάγαμε οι ίδιοι στο παρελθόν ξανά και ξανά και ξανά, φτάνοντας τελικά σήμερα, να φαίνεται ότι «γίνεται από μόνη της». Είναι τόσο παλιά, που «ξεχάσαμε» πότε και πως, αποφασίσαμε να τη λειτουργούμε κατά αυτόν τον τρόπο…

Οι άνθρωποι λοιπόν, κάνουν τα πάντα κατά αυτόν τον παραπάνω περιγραφόμενο τρόπο. Όπως δηλαδή γνωρίζουμε πώς να βάλουμε μπρος ένα αυτοκίνητο, κατά τον ίδιο τρόπο απαντάμε, αγαπάμε, φερόμαστε, περπατάμε, μιλάμε κλπ

Το αστρικό και το νοητικό πεδίο και ο ηλιακός και σεληνιακός άνθρωπος

Απεικονίσεις των τριών σωμάτων μας (φυσικό, συναισθηματικό και νοητικό) βλέπουμε συνεχώς καθημερινά. Η κατανόηση της λειτουργίας τους βέβαια είναι άλλο ζήτημα. Από διάφορες μελέτες και προσεγγίσεις που έχουν γίνει φαίνεται να συγκλίνουν οι απόψεις ότι το σωματίδιο του ηλεκτρονίου και η κβαντική συμπεριφορά του συνδέεται με κάποιο τρόπο με την απεικόνιση του αστρικού πεδίου από τον 4διάστατο στον 3σδιάστατο χώρο. Επιπλέον ένα στοιχείο που φαίνεται να σχετίζεται με την απεικόνιση του νοητικού πεδίου στον κόσμο μας είναι το φωτόνιο.

Η κβαντική αλληλεπίδραση φωτονίου - ηλεκτρονίου με τη μετάβαση σε άλλο επίπεδο ενέργειας (στοιβάδα), για όσους θυμούνται ακόμη τη φυσική της γ' λυκείου μας δίνει ένα στοιχείο για το πώς το νοητικό πεδίο επιδρώντας στο αστρικό, επιδρά έμμεσα και στο φυσικό πεδίο. Ο "ραδιενεργός" άνθρωπος όπως αναφερόταν σε γραπτά εσωτεριστών των αρχών του 20ου αιώνα, είναι αυτός που μπορεί να επιδράσει στην ύλη παρακάμπτοντας το αστρικό πεδίο - που η απεικόνιση του στον 3σδιάστατο φαίνεται όπως είπαμε να σχετίζεται με τα ηλεκτρόνια.

Μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο; Φυσικά και μπορεί. Γίνεται ήδη στον Ήλιο με τις πυρηνικές αντιδράσεις. Ο πυρηνικός άνθρωπος δρα μεταστοιχειώνοντας απευθείας τον πυρήνα του ατόμου, χωρίς να χρειάζεται τα ηλεκτρόνια (και τους νόμους της έλξης-άπωσης του αστρικού πεδίου που τους αντιστοιχούν). Εξ' ου και λέμε ότι τα ανώτερα όντα είναι "ηλιακά".

Αντίθετα οι κατώτερες μορφές ζωής, που είναι σεληνιακές, βασίζονται ακόμα στα υγρά (90% του ανθρωπίνου σώματος), τη χημεία (ορμόνες) και την ηλεκτρική αλληλεπίδραση νοητικού και αστρικού πεδίου (νευρικό σύστημα εντολές σε αδένες). Δηλαδή το νευρικό σύστημα (νοητικό) δεν μπορεί να επηρεάσει απευθείας την ύλη. Πρέπει να περάσει μέσα από τους αδένες και τις ορμόνες (αστρικό). Να δημιουργήσει δηλαδή "επιθυμία".

Από όλα αυτά συνάγουμε ότι η "εξέλιξη" του ανθρώπου δεν είναι κάτι που θα πετύχουμε αύριο το πρωί και είναι επίσης και κάτι που με τα σημερινά δεδομένα φαντάζει τελείως ξένο. Ποιος θα ήθελε αλήθεια σήμερα να είναι ραδιενεργός άνθρωπος; Ή να ζει στον Ήλιο; Οι σεληνιακές μορφές μας δεν είναι ακόμη έτοιμες για τέτοιες υπερβάσεις. Καλό είναι να ξέρουμε όμως περίπου τι εννοούμε όταν λέμε "νοητικές οντότητες" και να θυμόμαστε - κάτι που διάβασα σήμερα - ότι οι αρχαίοι τυφλώνονταν όταν έβλεπαν τον Δία (Ήλιο) στα μάτια. ΥΓ: Από το παραπάνω επίσης κρατήστε ότι οι λεγόμενες ιεραρχίες ποσώς ενδιαφέρονται για τις μικρές λεπτομέρειες της ζωής μας. Αυτό που ενδιαφέρονται είναι να εξελίξουν "οντολογικά" τον άνθρωπο, δημιουργώντας ένα καλύτερο όν, όχι να λύσουν το προσωπικό πρόβλημα ζωής του καθενός μας.

VASSILIS PAPADOLIAS

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΝΑΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ

Ένα επίγραμμα του Αριστοτέλη για τον φίλο του Ερμεία

Αφιερωμένο στους Δελφούς υπήρχε ένα άγαλμα του Ερμεία, άρχοντα του Αταρνέως. Στη βάση του αγάλματος ο φιλόσοφος Αριστοτέλης έβαλε να χαράξουν ένα επίγραμμα, με το οποίο τιμούσε την μνήμη του Ερμεία. Δεν ήταν το μόνο κείμενο που έγραψε ο μέγας στοχαστής προς τιμήν του στενού του φίλου. Ο εξαίρετος αριστοτελικός ύμνος στην Αρετή είναι αφιερωμένος στο ίδιο πρόσωπο. 

Ποιος ήταν όμως αυτός ο Ερμείας;  Επρόκειτο για ένα πρόσωπο ταπεινής καταγωγής που ήταν ευνούχος, αλλά κατόρθωσε να αποκτήσει τον έλεγχο της περιοχής του Αταρνέως στην Αιολίδα, και συγκεκριμένα στην ακτή απέναντι από το νησί της Λέσβου.  Έγινε στενός φίλος του Έραστου  και του Κορίσκου, που ήταν μαθητές του Πλάτωνα, αλλά είχαν επιστρέψει από την Αθήνα στην γενέθλια πόλη τους, την Σκήψη της Τρωάδας. Τόσο ο χαρακτήρας του όσο και η πολιτική συμπεριφορά του Ερμεία  βελτιώθηκαν πολύ από αυτή τη συναναστροφή. Στη συνέχεια επεξέτεινε την κυριαρχία του ως την περιοχή της πόλης της Άσσου, την οποία προσπάθησε να μετατρέψει σε κέντρο φιλοσοφίας. Τα 347 π.Χ., έτος κατά το οποίο πέθανε ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης μετακόμισε στην Άσσο, όπου και έμεινε τρία χρόνια, χτίζοντας μια στενή φιλία με τον Ερμεία.