Η επιστήμη συμφωνεί ολοένα και περισσότερο με την άποψη της άμεσης ανθρώπινης εμπειρίας: είμαστε κάτι περισσότερο από τα άτομα και τα μόρια που απαρτίζουν το σώμα μας: είμαστε ταυτοχρόνως και όντα του φωτός. Τα βιοφωτόνια εκπέμπονται από το ανθρώπινο σώμα, απελευθερώνονται μέσω της νοητικής πρόθεσης και μπορούν να ρυθμίζουν θεμελιώδεις διαδικασίες όσον αφορά την επικοινωνία των κυττάρων και το DNA.
Τίποτα δεν είναι πιο εκπληκτικό από το εξαιρετικά απίθανο γεγονός ότι υπάρχουμε. Συχνά βέβαια το αγνοούμε, χωρίς να συνειδητοποιούμε την ύπαρξη της πιθανότητας να μην υπήρχε τίποτα απολύτως. Γιατί δηλαδή να υπάρχει κάποιο σύμπαν (το οποίο έχει επίγνωση του εαυτού του μέσα από εμάς) και όχι ένα κενό χωρίς καμία αίσθηση της ύπαρξής του;
Σκεφτείτε ότι από το φως, τον αέρα, το νερό, τα βασικά μεταλλικά στοιχεία μέσα στον φλοιό της γης και πληροφορίες τουλάχιστον 3 δισεκατομμυρίων ετών που περιέχονται στο εσωτερικό του πυρήνα ενός διπλοειδούς κυττάρου σχηματίζεται το ανθρώπινο σώμα και μέσα σε αυτό το σώμα μια ψυχή ικανή τουλάχιστον να προσπαθήσει να κατανοήσει την προέλευση του σώματος και του πνεύματος. Με δεδομένο τον απόλυτο παραλογισμό της υπαρξιακής μας κατάστασης και της σωματικής ενσάρκωσης στο σύνολο και λαμβάνοντας υπόψη ότι η γήινη ύπαρξή μας εν μέρει σχηματίζεται από το ηλιακό φως και απαιτεί τη συνεχή χρήση του συμπυκνωμένου ηλιακού φωτός, μάλλον δεν φαίνεται τόσο ακραίο το γεγονός ότι το σώμα μας εκπέμπει φως.
