γράφει η - Ψυχολόγος
Η αυτοπειθαρχία είναι μια έννοια που συναντιέται σε πολλές θεωρητικές προσεγγίσεις: στις φιλοσοφικές κατευθύνσεις (αρχαίες και νεώτερες), σε θρησκείες, σε ανατολικές κοσμοθεωρίες, σε πολεμικές τέχνες, σε αθλητικά ιδεώδη, σε σχολές της Ψυχολογίας κ.τ.λ. Επειδή ακριβώς είναι μια αφηρημένη έννοια, δεν είναι εύκολο να οριστεί περιοριστικά και απόλυτα. Ανάλογα με την οπτική ματιά, επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες.
Για κάποιους η αυτοπειθαρχία σημαίνει καταπίεση, άγχος, στέρηση, περιορισμός, απώλεια του αυθόρμητου, απώλεια της απόλαυσης και της ευχαρίστησης. Για κάποιους άλλους σημαίνει απελευθέρωση, κάθαρση από εμμονές, συνήθειες και επιζήμιες επιθυμίες, εσωτερική γαλήνη, ισορροπία, διαύγεια πνεύματος, αυτοπεποίθηση, δύναμη, αυτογνωσία. Το πώς βιώνει ο καθένας την αυτοπειθαρχία εξαρτάται βεβαίως από το τι νόημα της έχει δώσει ο ίδιος. Αν πρόκειται για άκριτη υποταγή σε "εξωτερικούς" απλά κανόνες ή στερεότυπα, σαφώς και είναι καταπίεση. Αν όμως πρόκειται για εσωτερική ανάγκη αυτοσυγκράτησης, αυτοελέγχου, για τήρηση κάποιων προσωπικών κανόνων που δομούνται με βάση το ατομικό σύστημα αξιών και στόχων, τότε είναι περισσότερο αίσθηση αυτοπραγμάτωσης, ολοκλήρωσης.








