
Οσο οδυνηρό κι αν μοιάζει να σε κλείνουν στο σπίτι και να πρέπει να έχεις ένα πιστοποιητικό για να βγεις έξω, σε τίποτα δεν μπορεί να φτάσει, στα εγκλήματα, στα αφάνταστα βασανιστήρια, την απόλυτη στυγνότητα που έχουμε δείξει στα ζώα. Εκείνα τα ζώα που γεννιούνται και μεγαλώνουν φυλακισμένα σε κλουβιά, φουσκωμένα με ορμόνες, δεν έχουν δει το φως του ήλιου ποτέ και χρησιμεύουν σαν κομμάτια κρέας, που δεν έχουν ψυχή, ούτε πόνο, ούτε βιώνουν τον απόλυτο τρόμο.
Εκείνα τα υπέροχα ελεύθερα πλάσματα της ζούγκλας που περνούν όλη τους τη ζωή σε κλουβιά, να μαθαίνουν με το μαστίγιο να κάνουν τους καραγκιόζηδες για να τρώνε ποπ κορν οι βλαμμένοι θεατές και να χαζογελάνε. Που τα υποβάλλουν όχι μόνο σε συνθήκες εγκλεισμού, πείνας και αθλιότητας αλλά σε ταπείνωση, σε εξευτελισμό, στη απόλυτη υποταγή από θλιβερά υποκείμενα που φυλακίζουν μια απόλυτη ομορφιά στις ανώμαλες και απόλυτα σιχαμερές διαθέσεις τους.
Εκείνα τα δύστυχα πλάσματα, που είναι τα πειραματόζωα για να φτιάχνουμε τα φάρμακά μας, τα καλλυντικά μας, ζώα που περνάνε αφάνταστατα βασανιστήρια ακόμα και για να δοκιμάσουν τα δίποδα κτήνη, τις λιπαντικές μας για να γαμιόμαστε καλύτερα, ή τους ορούς για να ισιώσουν τη μούρη οι κωλόγριες.

















